Céline Dion, Lady Gaga, një pishtarak kureshtar dhe muzikantë francezë

Përktheu Rafael Floqi 

PARIS (AP) – Ceremonia e hapjes së Lojërave Olimpike të Parisit filloi pas një fillimi të qulluar të Lojërave Verore të Premten, me qiej me shi mbi Seine dhe akte të dyshuara sabotimi që synonin rrjetin kryesor hekurudhor të shpejtësisë së lartë të Francës.

Ekipi i Kosovës:

FLAKA E ZIZOU

Legjenda franceze e futbollit Zinedine Zidane e nisi ceremoninë e hapjes me flakën olimpike në duar. Në një video të regjistruar paraprakisht, ai është parë duke vrapuar dhe duke endur nëpër një bllokim trafiku parizian përpara se t’ia dorëzojë flakën një grupi fëmijësh në metro, të cilët më pas bëjnë rrugën përmes Katakombeve dhe në një varkë, në atë moment transmetimi kaloi në një real time n lumit Seine.

VEZULLIMET LADY GAGA 

Lady Gaga dha një performancë verbuese si akti i parë muzikor gjatë ceremonisë së hapjes së Lojërave Olimpike të Parisit 2024 – përveç se e gjitha ishte e regjistruar paraprakisht. Këngëtarja fituese e Grammy dhe Oscar filloi performancën e saj në shkallët përgjatë lumit Seine, duke kënduar këngën “Mon Truc en Plumes” të Zizi Jeanmaire. Paraqitja e Gaga-s ishte një surprizë – ajo nuk ishte e listuar në një program të dhënë para mediave – por u përfol shumë pasi këngëtarja dhe aktori u panë në Paris.

KUSH ËSHTË PERSONAZHI ME HOODY?

Është nga “Fantazma e Operas” apo “Assassin’s Creed”? Në fakt janë të dyja dhe më shumë. Pishtari misterioz që u shfaq me një kostum me kapuç dhe të maskuar u frymëzua nga një sërë personazhesh nga kultura franceze: Belphégor, Maska e Hekurt, personazhi titullar nga “Phantom of the Opera”, Fantomas, Ezio nga “Assassin’s Creed” dhe Arsène Lupine. Mbajtësi i pishtarëve vrapoi në majë të Musee d’Orsay, kaloi pranë Pont Neuf, hipi në një varkë me një fëmijë që mbante flakën dhe më vonë hipi me karrocë në një pistë të kuqe. 

“Ne ishim të impresionuar nga ceremonia e hapjes dhe shumë krenarë kur pamë që Assassin’s Creed ishte një nga frymëzimet për krijuesit e talentuar të shfaqjes. Është një dëshmi e vërtetë e ndikimit të videolojërave në kulturën popullore, “tha një zëdhënës i Ubisoft, krijuesi i “Assassin’s Creed”.

PO NJERIU BLU GJYSME I ZHVESHUR? PO KALORSJA?

I pari do të ishte këngëtari dhe aktori francez Philippe Katerine, duke kënduar “Nu” (“Lakuriq”). Katerine, 55 vjeç, u bë e njohur në Francë në vitet 2000 me ritmin e tij të kërcimit “Louxor, j’adore”. Katerine u shfaq e shtrirë mbi një qilim, të lyer me ngjyrë blu pluhur nga koka te këmbët dhe në dukje e veshur me vetëm një mori gjethesh dhe lulesh. Ai po e simbolizonte  Dionisin, perëndinë greke të verës dhe festës, tha udhërrëfyesi i medias, me një këngë për “absurditetin e dhunës midis qenieve njerëzore”.

Karakteri i tij është i përshtatshëm nëse merrni parasysh shënimet e drejtorit artistik Thomas Jolly. “Sequana, e bija e Bakusit, perëndisë së verës (dhe festës dhe teprimit!), u ndoq nga Neptuni, i cili e lakmonte për bukurinë e saj. Nimfa ia doli t’i shpëtonte duke u shndërruar në një lumë: Seina, “shkroi ai. (Bakus është ekuivalenti romak i Dionisit.)

Dikur pas performancës së Katerine, një kalë metalik vezullues gërmoi përtej ujit me një kalorës të blinduar duke ecur me këmbë. Kalorësi, nënoficeri i Xhandarmërisë, Floriane Issert, duhej të ishte “përfaqësimi i shpirtit olimpik dhe i Sekuanës”. Ajo dhe kali i saj i besueshëm – i cili përfundimisht u shndërrua në një kalë të vërtetë – kaluan nën ura të njëpasnjëshme ndërsa krahët e pëllumbit u shpalosën për të simbolizuar një mesazh paqeje.

PO KARAKTERI KRYESOR ISHTE MOTI

Pavarësisht shiut, gëzimi dhe lumturia ende mbushnin qiejt e zymtë të Parisit. Shfaqje muzikore, shtëllunga shumëngjyrëshe tymi në ajër dhe një audiencë e emocionuar brohoriste ndërsa çdo varkë notonte pranë Pont d’Arcole. Nga çdo dritare përgjatë lumit, grupe njerëzish përshëndesnin me entuziazëm sportistët, të cilët kërcenin dhe festonin nën muzikën e gjallë. Ndërsa çdo skuadër ishte e veshur me uniforma të ndryshme, por një ponço e tejdukshme i bashkonte atletët nga të gjitha kombësitë.

MUZIKANËT FRANCEZË NË SKENE GLOBALE

Artistët më të mirë francezë nga zhanre të ndryshme muzikore u shfaqën në skenën globale. Këngëtarja e operës Marina Viotti i ndërthuri aftësitë e saj me stilin death metal të Gojira. Këngëtarja Aya Nakamura u rrëzua në një tapet të artë në Pont des Arts. Me një veshje me pendë ari, interpretuesja franceze nga Mali këndoi këngët e saj hit “Pookie” dhe “Djadja” së bashku me koristët nga ushtria franceze dhe anëtarët e orkestrës së Gardës Republikane Franceze. Reperi parizian Rim’K gjithashtu u shfaq, ndërsa mezo-sopranoja Axelle Saint-Cirel dha një interpretim emocional të himnit kombëtar francez “La Marseillaise”.

LEGJENDAT OLIMPIKE BASHKOHEN PËR STAFETEN FINALE TË PISHTARIT

Serena Williams, Rafael Nadal, Carl Lewis dhe Nadia Comaneci kaluan në Seine të veshur me jelek shpëtimi. Charles Coste, kampioni më i vjetër olimpik francez në moshën 100-vjeçare, mori flakën olimpike nga karrigia e tij me rrota, më pas ia kaloi atë kampionit të madh francez të xhudos Teddy Riner dhe sprinterit Marie-José Pérec. Nga një varkë e mbushur me legjenda olimpike te një ballonë ajrore që lundroi në qiellin e Parisit, stafeta e fundit e pishtarit dha disa momente të paharrueshme. Olimpikë të tjerë të shquar që luajtën një rol me ndikim përfshinin Tony Parker, Zidane dhe Amelie Mauresmo.

CELINE DION ËSHTË KTHYER!

Nën unazat olimpike të Kullës Eifel, Celine Dion tregoi se i është rikthyer formës së të kënduarit pas një diagnoze kërcënuese për karrierën, ndërsa vokali i saj u ngrit në “Hymn to Love” të Edith Piaf. Ndërsa një pianist luante përkrah saj, Dion iu afrua turmës së mbledhur, e cila duartrokiti performancën e saj yjnore përpara se monumenti të fillonte të shkëlqente. Ishte një shfaqje mbresëlënëse për Dion, e cila anuloi turneun e saj botëror, pasi zbuloi diagnozën e saj të sindromës së personit të shtangur. Është një gjendje e rrallë neurologjike që shkakton muskuj të ngurtësohen dhe spazma të dhimbshme të muskujve. Ajo u kthye në prapë në sfidën olimpike gati tre dekada pasi performoi “The Power of the Dream” gjatë ceremonisë së hapjes në Lojërat e Atlantës më 1996.

Nga ROLAND QAFOKU/

Kurrë nuk merrte mungesat, por asnjë nuk mungonte në orën e tij. I urrente klishetë e atij regjimit dhe tallej në forma nga më të ndryshme me komunistët. Për shumë nga nxënësit e tij, ai ishte idhull në sport. Bejkush Birçe u nda nga jeta sot dhe për mua ky është një lajm i trishtë. Ai ishte një nga profesorët që ka ndikuar më shumë në jetën time në marrjen e një kulture fizike të veçantë, por edhe për karakterin e fortë që ai zotëronte. Mua dhe klasës sime na ka dhëmë mësim fiskulturën në shkollën e mesme “Skënderbej” në Tiranë. Quheshim me shumë fat ne të klasës A që trajneri i Partizanit dhe më pas Dinamos, paradite na jepte ne mësim dhe pasdite stërviste yjet e futbollit shqiptar. Me profwsor Birçen, fiskultura nuk ishte një orë e lehtë për ta bërë gjysmë pushim. Ai na shtrydhe mirë e mirë në 45 minuta, që ne e kishim çdo ditë, por mënyra se si na e bënte lëndën na e bënte tejet tërheqëse. Larg klisheve dhe programit mediokër mësimor, prej tij njohëm për herë të parë jo vetëm çfarë ishin sporte si regbi, tenis, ski dhe boks, por edhe ti ushtronim ato. Klasa jonë ishte ndër të rrallat që arriti të bënte 10 kilometërshin e famshëm në Kodrat e Liqenit Artificial dhe me këtë “trofe” në dorë ai u thoshte në stërvitje futbollistëve se “normat i kanë kapur begsat 17-vjeçarë dhe nuk ka shanse mos t’i kapni ju”. Kishte studiuar në Moskë dhe vetë kishte ushtruar disa sporte, përveç futbollit, por ama mbetet një nga trajnerët më të mirë të futbollit shqiptar në histori. Kishte një kulturë perëndimore dhe në sqetull përherë mbante revistën “France Football”. Lexonte vetë dhe na e tregonte edhe ne nxënësve të tij. Për herë të parë prej tij kam parë atë revistë që ishte media më e rëndësishme botërore print për futbollin. Profesorin tim e kisha të ftuar më 17 qershor 2018 në studion e emisionit tim “Debati” për ndeshjet e Botërorit në Rusi në atë kohë. Nuk lëshoi asnjë mburrje se e njihte aq mirë atë sport, madje edhe Moskën, qytetin kur kishte harxhuar një pjesë të rinisë së tij. Por veçse seç më ngjallte të njëjtën autoritet që kishte kur më jepte mësim. Kishte një karakter hekur fare dhe nuk guxonte kush atje në stafin e shkollës t’i kërkonte llogari për revista të huaja që mbante, programin ndryshe dhe marrëdhënie të afërta me nxënësit. Ne vetëm e imagjinonim se çfarë marrëdhëneesh kishte profesori ynë me futbollistët. Në trup ishte sa gjysma e disave, por kishte një autoritet të tipit napolonian. Një personalietet të krijuar me cilësi profesionale dhe karakter të fortë. Ky ishte profesori im dhe i shumë e shumë nxënësve që besoj janë trishtuar po si unë me lajmin nga ikja nga kjo botë e tij. Do mbahesh mend përherë për cilësitë e forta dhe sukseset në sport profesor! Dhe për gjithçka që më mësove! Qofsh i parajsës!

Prof. Milazim Krasniqi/

Emocionaliteti i skajshëm, si element thelbësor i Post-Vërtetës (Post-truthit) po dominon në reagimet e tifozerive të shteteve që po garojnë në kampionatin evropian të futbollit. Madje edhe prirja e dikurshme për dhunë, ia ka lënë vendin reagimit emocional. Interesant po më duket sidomos reagimi i fortë emocional te fëmijët-tifozë. Edhe ata po reagojnë me grimasa e gjeste, si të burrave të fortë. Këto gjenerata fëmijësh po rriten e po edukohen brenda dominimit të Post-Vërtetës, si në media, si një familje, si në shkollë. Tifozët i rritur i ka karakterizuar gjithnjë prirja për të mos e respektuar të vërtetën. Qasja e tyre është që vetëm “tanët” janë të mirë dhe e kanë gjithmonë mirë, ndërsa kundërshtarët gjithmonë janë të këqij dhe e kanë gabim gjithmonë. (Jo rastësisht në fillimet e krizës në ish Jugosllavi, tifozeritë e futbollit janë përdorë për ta ndezur fitilin e konflikteve.) Tifozët e kanë praktikuar post-truthin para se ai të zbulohej! Por, participimi i dukshëm i fëmijëve në këtë skemë të reaguari, më duket si rrjedhim logjik i formimit të tyre në frymën e post-truthit, e jo imitim i tifozëve të rritur. Bile kam parë skena ku ata reagojnë emocionalisht para se të reagojnë tifozët e rritur. Dhe më fort se sa të rriturit. Me gjasë, ato reagime të tyre janë produkt i formimit brenda post-truthit. Nëse është ashtu, ka mundësi që ata atë prirje të reagimit emocional iracional ta bartin edhe jashtë stadiumeve, e jo si tifozët klasikë, që ato reagime emocionale iracionale zakonisht i lënë brenda stadiumeve.

Sokol Paja/

Euro 2024- Kombëtarja shqiptare e futbollit zhvilloi një ndeshje shumë dinjitoze përballë gjigantit të futbollit evropian Kroacisë. Një ndeshje e dominuar në pjesën më të madhe të saj, me pak fat Shqipëria mund të kishte marrë 3 pikë të arta ndaj një Kroacie të plakur e në përfundim të ciklit të yjeve të saj. Ndryshe nga ndeshja me Italinë, kundër Kroacisë u paraqit një Shqipëri agresive, e organizuar, e etur për fitore, e shpejtë, elegante, potente në qendër e freskët nga krahët. Shqipëria kishte shumë personalitet dhe dinjitet në një përballje shumë të vështirë. Shqipëria luajti si ekip i madh. Shqipëria paraqiti shumë cilësi dhe qëndrueshmëri. Morali i lartë, ndërlidhja e reparteve, përgatitja e fortë psikologjike bënë që Shqipëria të paraqitej mjaft mirë në një moment delikat dhe atmosferë jo të favorshme shkaktuar nga humbja me Italinë. Shqipëria hodhi gjithçka pas krahëve dhe kënaqi tifozët në stadium e miliona shqiptarë që e ndjekin nga sheshet dhe ekranet. Një Shqipëri që rrit ekuilibrin dhe qetësinë. Teknikë, forcë dhe taktikë. Kombëtarja e kombit është gëzim e frymëzim për çdo shqiptar.

Një pikë morali që do të thotë shumë për vazhdimësinë. Hutimi për disa çaste te golat e pësuar dhe vonesat në ndërrimet e Sylvinhos e zbehën pak paraqitjen e shkëlqyer të Shqipërisë që rritet nga ndeshja në ndeshje. E ardhmja duket e ndritur…forca luanët kuq e zi.

Spalletti:”Ne duhet të sillemi si kampionë”.

Sylvinho: Nuk kemi frikë nga askush.

Përgatiti:Albano Kolonjari

Rekordi i Italisë kundër Shqipërisë të krijon përshtypjen se ky duhet të jetë një fillim i rehatshëm në EURO për kampionët në fuqi. Që nga nëntori 2014, skuadrat janë takuar katër herë, dhe Azzurri i ka fituar të gjitha ato ndeshje, duke shënuar shtatë gola dhe duke pësuar vetëm një. Megjithatë, me një pjesë të konsiderueshme e skuadrës së Sylvinhos luan në Serinë A, Shqipëria i njeh mirë kundërshtarët e saj. Pasi bëri debutimin e saj në EURO 2016, Shqipëria për herë të parë në historinë e saj kryesoi një grup kualifikues në një turne të madh. Italia përfundoi pas Anglisë në grupin e saj kualifikues, por me sulmuesin Gianluca Scamacca që ka të ngjarë të jetë kanditat për golashënuesin më të mirë të turneut. Ai realizoi këtë në UEFA Europa League me Atalantën.

Parashikimet e ekspertëve

Paolo Menicucci, reporter i Italisë

Kampionët në fuqi janë të vendosur të mbrojnë titullin e tyre pavarësisht skepticizmit që rrethon ekipin pasi Azzurri nuk arriti të kualifikohej në Kupën e Botës FIFA dy vjet më parë. Ndërsa mesfusha është goxha e ngjashme me atë që ndihmoi në fitimin e titullit tre vjet më parë, Azzurri-t kanë gjetur talente të reja në mbrojtje për të zëvendësuar luanët e vjetër si Leonardo Bonucci dhe Giorgio Chiellini, ndërsa forma e fundit e Gianluca Scamacca mund të jetë përgjigja e përsosur për dyshimet.

Egi Duro, reporter i Shqipërisë

Shqipëria hyn në garë me humor të lartë pasi kryesoi grupin e saj kualifikues. Nën drejtimin e Sylvinhos, ata kanë një mbrojtje të fortë të drejtuar nga Berat Djimsiti me përvojë dhe mund të godasin shpejt në kundërpërgjigje, me ritmin dhe teknikën e Armando Brojës që mund të jenë vendimtare. Pavarësisht se është në ‘Grupin e Vdekjes’ me Italinë, Spanjën dhe Kroacinë, forma dhe disiplina taktike e Shqipërisë do të thotë se ata mund të kenë një surprizë ose dy, me ekipin që kërkon të ruajë momentin e fituar nga fitoret e fundit miqësore dhe paraqitjet e forta në kualifikime.

Italia: Donnarumma; Darmian, Buongiorno, Bastoni; Di Lorenzo, Jorginho, Cristante, Dimarco; Frattesi, Chiesa; Scamacca

Shqipëria: Berisha; Hysaj, Djimsiti, Ajeti, Mitaj; Asllani, Ramadani, Bajrami; Seferi, Asani, Broja.

Çfarë thonë trajnerët

Luciano Spalletti, trajner i Italisë: “Të vish në turne si kampion në fuqi është një avantazh. Por ne duhet të kuptojmë menjëherë se duhet të sillemi si kampionë në fuqi. Italia na ka zgjedhur ne për të përfaqësuar kombin tonë, por ne do të shohim vetëm nëse jemi në lartësinë e detyrave gjatë ndeshjeve. Ne duhet të bindim veten, jo vetëm tifozët të, për të treguar se çfarë kemi brenda nesh”.

Sylvinho, trajneri i Shqipërisë: “Përgatitja jonë ka qenë e plotë dhe shpirti i skuadrës është i lartë. Ne respektojmë kundërshtarët tanë, nuk kemi frikë nga askush. Forma e Armando Brojës na jep një avantazh në sulm dhe njësia jonë mbrojtëse ka treguar qëndrueshmëri të madhe. Fokusi ynë do të jetë për ruajtjen e strukturës sonë dhe për të bërë më të mirën e kundërsulmeve. Lojtarët janë gati të japin gjithçka në skenën europiane dhe ta bëjnë Shqipërinë krenare.