ALFONS GRISHAJ/

Kanga Për Shkodrën/

Kanga e varun në prehnin e një reje,

Vashat e bukura  flaurojnë yjet,

E zonjat qiellore  lindin heronj,

Mbi lulet që kundërmojnë përjetë.

Kanga ndezun në kokën e një llulle

Që shkodrani i vjetër e la si gjurmë,

Me gishtin në rrudhën e një pëlhure

Sinonim i viteve që ikën pa zhurmë…

Muza mbi varkën e peshkatarit

Melodi e ambël që të vë në gjumë,

Shiroka në spirancën e ithtarit

Campanella e Paganin’ rrjedh  mbi Bunë.

Mbi Tepe e Vekshar këndon bulkthi

Refren i kangës së ambles zgjatë,

Bregut të Drinit miklohet zukthi

Me ngjyra aurore dashni e naltë.

Buzë Bexhistenit mbretnon Qafa,

Zbret në kambët e Xhamisë,

Dorën e butë e zgjat Rozafa

Gjinin plot mbi buzët e fëmijës.

Xhabie, ndrit’ bukuroshja trotuarit

Me ozon fërkon fytyrën si hyjni,

Me sytë  lëndinë ngjesh shandanit

Qirinjtë  pulisin në  nostalgji.

Kisha e Madhe, e gjallë histori,

Ku kishtarët dhanë gjithçka në jetë

Ku djalli  i kuq, njaj qen jahudi

Dogji e përdhunoi gjithçka të shejntë.

Çinari i hoxhë dheut në sfondin e poetit

Ku drita e dashnisë pushoi tek ai prag,

Një shkrim i largët me dorë profetit

Ndali kalorsin  me të zjarrtin vlag.

Dhe rritet qyteti nga zgjimi i rrallë

Nga përkëdhelitë e detit tallazlet,

Lumenjt puthen në blu si në përrallë

Larmojnë fushat e kulmojnë andjet.

Shkodra asht  Bibla dhe Kurani

Nga alfa e omega në lumnitë

Shqiptarë, bash këtu lindi vatani!

Rritet miku dhe vdesin tiranitë.

Seç mbet mahnitun vizitori:

“Zoti paska skalit dashninë e vet!”

Sa burra të lartë që Shkodra nxorri

Do qeveriste më të madhin shtet.

Dhe për një çast kanga  pushoi…

Vështrimi i mendjes tek votra,

Një fjalë e shenjt’  mbi tokë gjëmoi:

Porta  e drites për jetë e mot  Shkodra!

Lugati 

 Kam besuar tek “njeriu” si qënje logjike,

Në miqësi kam besuar … kot së koti!

Tek kthej kryet në rrugen  e  gjatë biblike …

Idiotësi …! Po,  a nuk u tradhëtua dhe Zoti ?!

Dhe bash fytyrë lugati që quhet “njeri”,

Zvarritet si kërmë  dhe rrëhet per famë…

Fletëshqyer  arsyeja që  pjell neveri

Koha  epitafit pa shpirtë mbjell gjamë!

 

Pash më pash po i bjen , jo si dikur!

Shpirti i lugatit  dridhet  , loton  në ferr

I digjet paftyrësia në të zjarrten furrë,

Dhe prej andej … në lagështirë e terr !

Mbinjeriu

Mbi planetin jetë u çfaq mbinjeriu!

Me zhurmë tërmeti në kujën trembëdhjetë  miliardë frymorëve

Në konventën e njëqind miliardë shpendëve,

Ku në tmerr kafshëria mbuloi dheun…

Luspat e peshqeve veshë qensh për gjojë.

Si Kolosi i Rodit, hapi këmbët në udhëkryqin e kontinenteve.

Rrjetën e çeliktë e hodhi për brumbujt metalikë që i pat kopjuar

Duke i flakur në stuhinë diellore katër milion miljesh në orë!!!

Syu, i pushoi  mbi tempullin e Apollos në Dehli.

Me njerin gisht pastroi  rrënjët në muret e tepullit Angor Wat,

Si një prind i rikthyer për fëmijet gurore memec …

Pipin e Çeliktë  në qendër të tokës

Për të pirë kupën e fundit të naftës …

Era e Elementit 115 !

Tatu –ja  Qin  Shi  Huang  në gishtin e unazës,

Pelerina e Templarëve  përdhosur  nga kamzhiku i flokëve.

Flamuri Gjysmë Hënë rënkon në dhëmbët e dragoit …

Prej aleancës që nuk  u bë kurrë!!!

 

Në murajat e qytetit të Shenjtë gjeti unazën e Solomonit

E vari në qimen e veshit si hajmali e përsëriti fjalët e tij:

“Vanita,Vanitas Vanitatum!”

Era e Elementit 115… …midis triumfit dhe humbjes!