Archives for July 2013

SHBA:Perfundon Gjyqi maratone, Juria shpall të pafajshëm George Zimmerman

July 14, 2013 by dgreca

Një juri në shtetin juglindor të Floridës arriti në përfudimin se i dyshuari George Zimmerman nuk është fajtor për vrasjen me ose pa paramendim të të riut me ngjyrë, Trayvon Martin.
Juria e përbërë nga 6 gra e shpalli Zimmermanin, mbrëmë vonë, të pafajshëm për të gjitha akuzat, në një proces të ngarkuar me nota racore. Babai i zotit Zimmerman është i bardhë ndërsa nëna e tij hispanike. Mbështetësit e të riut Martin e kishin akuzuar Zimmermanin se e kishte paragjykuar 17-vjeçarin Martin nga një këndvështrim racor, për shkak se ai ishte afrikano-amerikan.
Menjëherë pas vendimit, mbështetësit e Trayvon Martinit – duke përfshirë edhe anëtarët e familjes së tij – përdorën mediat sociale për të shprehur pakënaqësinë e tyre me vendimin. Një grup njerëzish, jashtë gjykatës, protestoi ndaj rezultatit në mënyrë paqësore. Prania e policisë është shtuar në qytetin e Sanford, ku u zhvillua procesi gjyqësor.
Protesta spontane u zhvilluan në disa qytete në të gjithë SHBA-në, në një hapësirë prej mijëra kilometrash nga Florida në San Francisko. Protestat ishin kryesisht paqësore, edhe pse pati thyerje të disa vitrinave dhe disa zjarre të vogla.(Kortezi VOA)

Haradinaj: E sigurt pjesëmarrja e serbëve në zgjedhje

July 14, 2013 by dgreca

Lideri i Aleancës për Ardhmërinë e Kosovës, Ramush Haradinaj konsideron se serbët e veriut të Kosovës do të marrin pjesë në zgjedhjet lokale të cilat janë përcaktuar të mbahen më 3 nëntor.
Haradinaj në një konferencë me gazetarë tha të dielën se ka indikacion që pjesëmarrja e serbeve në zgjedhjet e nëntorit do të jetë e konsiderueshme.
“E sigurt që do të marrin pjesë në zgjedhje, por a do të marrin pjesë në zgjedhje në numër më të madh, mbetet të shihet gjatë dinamikave që do të vijnë. Unë besoj se dinamikat e filluara dhe vetë kërkesat nga, ta zëmë, rasti i Bundestagut Gjerman edhe deklarimet e qarta në Beograd, por edhe deklarimet e secilit deri me sot jam i bindur se do ta çojnë kah situata kur serbet e veriut do të marrin pjesë në zgjedhje në numër më të madh”, tha Haradinaj.
Njohësit e zhvillimeve politike në Kosovë, thonë se përderisa organizimi i zgjedhjeve në veri tashmë është i sigurt, pikëpyetje mbetet nëse do të arrihet një klimë pozitive dhe gatishmëri e qytetarëve serbë atje për të marrë pjesë në zgjedhje.
Mirëpo, ish-kryeministri i Kosovës dhe lideri aktual i AAK-së Ramush Haradinaj, thotë se me thirrjet e faktorit ndërkombëtar për serbet në veri që të marrin pjesë në zgjedhje, një gjë e tillë do të realizohet.
“Ka besoj një shtytje të madhe ndërkombëtare, përfshirë Uashingtonin, Brukselin, dhe nga disa vende veç e veç që kjo të ndodh, dhe jam i bindur se edhe Beogradi do të shkojë në këtë drejtim”, tha Haradinaj.
Kërkesa e Beogradit për pjesëmarrjen e serbëve veriorë në zgjedhjet e Kosovës, duket të jetë e papranueshme për liderët e komunave në veri.
Njëri nga liderët e serbëve të asaj pjese, Milan Ivanoviq thotë nuk do të marrin pjesë në zgjedhjet e 3 nëntorit.
“Ai proces zgjedhor është pjesë e sistemit kushtetues të këtij shteti të Kosovës në të cilin ne serbët nga veriu i nuk marrim pjesë, andaj edhe nuk do të marrim pjesë as në zgjedhje“, ka thënë Milan Ivanoviq.
Kurse, një përfaqësues tjetër politik i serbëve në veri, Oliver Ivanoviq, mendon se nëse bojkotimi i zgjedhjeve do të jetë masiv, atëherë Prishtina dhe Bashkimi Evropian mund të bëjnë emërimin e organeve komunale në atë pjesë.
Ndryshe, Haradinaj i pyetur se a parashikon në ta ardhmen mundësin e ndonjë koalicioni me ndonjë nga partitë politike serbe në Kosovë është përgjigjur:
“Kemi komunikim të kohë pas kobshëm, po jo në këtë tematikë. Nuk na ka ndodhur deri tash të bisedojmë mundësinë e koalicionit. Kryesisht me ata që përfaqësojnë institucionet e vendit tash, ne komunikojmë, por nuk kemi biseduar ende për ndonjë koalicion”, shpjegoi Haradinja.
Sido që të jetë, data 3 nëntor, tashmë është caktuar për mbajtjen e zgjedhjeve lokale në gjithë terrorin e Kosovës edhe atë në harmoni me konsensusin e arritur në dialogun me Beogradin.(Kortezi Arton Konuzhevci)

Robin Krasniqi fiton bindshëm ndaj çekut Tomas Adamek

July 14, 2013 by dgreca

Sport: Luftën në Dresden të Gjermanisë që zgjati tetë runda e ka fituar Krasniqi me vendimin unanim të gjyqtarëve./

* Prishtina luajti në Bernë si vendees- Fitorja e vonuar e mysafirëve nga Ballkani, sikur simbolizon pritjen e gjatë të lejes së Fifa-s që një klub kosovar të mund të luajë ndeshje ndërkombëtare miqësore/

* Kosovare Asllani shënon për Suedinë

***

Boksieri shqiptar nga Kosova që bokson për Gjermaninë në kategorinë gjysmë të rëndë, Robin (Haxhi) Krasniqi ka shënuar të shtunën mbrëma një fitore bindëse nga boksier çek Tomas Adamek. Luftën në Dresden të Gjermanisë që zgjati tetë runda e ka fituar Krasniqi me vendimin unanim të gjyqtarëve.

Që nga fillimi ai nuk i ka lënë hapësirë kundërshtarit për ta sfiduar. Në vazhdimësi ka përdorur “armën e tij sekrete”, grushtin e djathtë, duke e goditur çekun disa herë fuqishëm që në rundet e para, shkruan portali gjerman i boksit, box.de.

Por edhe Adamek ka treguar se di të boksojë. Me krahët e tij të gjatë ai ia ka dalë që t`i japë Krasniqit gjithashtu disa goditje “bindëse”. Të dy luftëtarët së bashku kanë dhënë një performancë të pëlqyeshme gjatë tetë rundeve.

Megjithatë, dukshëm më aktiv në ring ishte Krasniqi. Në rundin e tetë Adamek provoi edhe një herë që të kthente epërsinë nga vetja, duke treguar një finale ofensive. Por kjo kthesë nuk i bëri shumë punë pasi që Krasniqi u shpall fitues me pikë, me vendimin unanim të gjyqtarëve.

Prishtina luajti në Bernë si vendees

Fitorja e vonuar e mysafirëve nga Ballkani, sikur simbolizon pritjen e gjatë të lejes së Fifa-s që një klub kosovar të mund të luajë ndeshje ndërkombëtare miqësore/

Në ndeshjen për Kupën MLG, FC Prishtina ka realizuar ndeshjen e saj të parë miqësore të luajtur jashtë vendit dhe të lejuar nga Fifa. Mbi 1000 fansa e kanë festuar këtë premierë, të përmbyllur me rezultatin 1:0 për skuadrën mysafire nga Prishtina. Me diellin në fytyrë, me një salsiçe pule në dorë dhe me shumë krenari në zemër Rexhep Mustafa, ish kryetar i FC “Prishtina” të Bernës dhe gjyqtar shumëvjeçar i Ligës së Dytë qëndron në mesin e 1035 vetave, të gjithë pothuaj fansa kosovarë, në stadiumin Liebefeld.

“Është një ndjenjë e mrekullueshme të jem sot këtu”, thotë ai. Njeriu që prej pesë vitesh është kthyer të jetojë në Kosovë , ka ardhur enkas nga Kosova për ndeshjen kundër FC Köniz. “Ngado që të shikoj, po shoh tifozë të disponuar mirë dhe organizatorë që ne kosovarëve, na kanë pritur në mënyrë shumë të përzemërt”.

Në të vërtetë shikuesit ndjehen fare mirë, flasin duartrokasin, këndojnë këngë nga atdheu i tyre. Për tifozët e skuadrës mysafire ishte organizuar edhe muzike kosovare.
Mërgim Zeqiraj 22 vjeç nga Bumpilz-i dhe shoku i tij një vit më i vjetër Adnan Selimi nga Zollikofen-i rrinë në tribuna dhe “nxehin” skuadrën e tyre. “Po ndjehem si në një takim të madh familjar. Është bukur të shohësh kaq shumë bashkatdhetarë të mbledhur në një vend”, thotë Selimi dhe miratohet nga Zeqiraj.

Goool! Durimi, pas shume shanseve të dështuara, më në fund u shpagua. Një minutë para përmbylljes së ndeshjes shënon lojtari biond me frizurën “Irokeze”, Argjent Malaj. 1: 0 për mysafirët. Publiku feston bashkë me shënuesin e golit i cili duket qartë se kënaqet në gjirin e masës.

“Prishtina! Prishtina! Prishtina!”, thërrasin tifozët kur dëgjohet pipi i gjyqtarit dhe dhjetëra fëmijë shpërthejnë në fushë. Disa prej tyre kanë fat dhe fitojnë ndonjë fanellë të futbollistit të preferuar ose pozojnë me buzëqeshje për fotografi kujtimi.

Po kështu i disponuar mirë është edhe Afrim Tovërlani, ish futbollist dhe sot trajner i kampionit të 17 fishtë të Kosovës. “Natyrisht, kam shpresuar se goli do të shënohej në pjesën e parë të ndeshjes. Në përfundim ne ia dolëm të realizonim për mrekulli njërën nga shumë shanset tona”, thotë ai dhe përqafon Ruedi Ruch-un, organizator i kupës.
Ky i fundit me një numër të madh ndihmuesish, në mesin e të cilëve edhe lojtarë të FC Prishtinës nga Berna, ka bërë gjithçka që mysafirët nga Kosova dhe fansat e tyre të ndjehen mirë në Köniz. “Më në fund `dhezi`. Vitin e kaluar ishte refuzuar një ndeshje nga Fifa”, thotë ai.

Fitorja e vonuar e mysafirëve nga Ballkani, sikur simbolizon pritjen e gjatë të lejes së Fifa-s që një klub kosovar të mund të luajë ndeshje ndërkombëtare miqësore. Edhe pse anëtarësimi ende nuk ka ndodhur, Urs Frieden, themelues i shoqatës “Së bashku kundër racizmit”, e konsideron ditën e ndeshjes, 7 korrikun 2013, si satisfaksion. “Unë shpresoj që Fifa ta çoje më shpejt përpara integrimin e Kosovës në botën e futbollit “, shprehet ai.

Frieden kishte organizuar në vitin 1998 një ndeshje miqësore në mes të FC Thun dhe FC Prishtina, natyrisht, pa marrë leje. Dhe kjo kishte shkaktuar një dënim katërshifror në franga për klubin e Thunit.

“Ndeshja e sotme miqësore ka rëndësi të madhe për skuadrën dhe për gjithë futbollin kosovar”, thotë Remzi Ejupi, kryetar i FC Prishtina.
Pas përfundimit të lojës, shumë nga tifozët shijojnë edhe birrën e fundit. Atmosfera të bën të konstatosh se: Ishte kjo një ndeshje ku FC Prishtina ishte vendëse

Kosovare Asllani shënon për Suedinë

Nikoqirja e Kampionatit Evropian në futbollin për femra, Suedia e ka deklasuar kombëtaren e Finlandës, duke e mundur me rezultatin e thellë 5:0. Me këtë fitore të realizuar në stadiumin e Gëteburg-ut, Suedia është në rugë të mirë për të mbërritur në çerekfinalen e kampionatit. Kjo ka qenë ndeshja e tyre e dytë në kampionat ndërsa ndeshjen e parë, atë kundër Danimarkës, suedezet nuk arritjen ta fitonin, por barazuan 1:1. Në gjendjen aktuale Suedia asht si dhe Italia, ka katër pika.

Futbollistja e kombëtares suedeze, Kosovare Asllani ka shënuar njërin nga pesë golat, atë të minutës 38. 23 vjeçja nga Kosova aktualisht luan për klubin francez Paris Saint Germain.

Fuqia e mitit kosovar të krijimit

July 14, 2013 by dgreca

Shkruan:Andreas Ernst/

Tëhuajsimi nga miku amerikan/

Në asnjë vend tjetër – përfshirë edhe vetë Shtetet e Bashkuara të Amerikës – nuk gjen më shumë flamuj amerikanë për kokë banori sesa në Kosovë. Kosovarët e trajtojnë Amerikën si një mami të shtetit të tyre dhe si një forcë mbrojtëse. Flamujt në pompa benzine, restorane dhe në fanela flasin një nderim të thellë popullor. Por mrekullimi jokritik i miqve amerikanë po vehet në pyetje. Forcë shtytës e këtij emancipimi dhe njëkohësisht e një vetëdije radikale nacionale është partia – lëvizja „Vetëvendosje“. Ajo po udhëheq me sukses një luftë në dy fronte: kundër tutorisë së Kosovës nga të huajtë e fuqishëm (përfshirë edhe amerikanët) dhe kundër „qeverisë marionetë“ e të korruptuar të vendit.

Betejë e shkurtë

Të atakuarit e injoruan për një kohë të gjatë Vetëvendosjen si një sekt margjinal politik. Por suksesi i saj në kutitë e votimit, prezenca e tyre mediale dhe popullariteti në rritje bën që të fillohen të përdoren metoda të tjera: ndoshta do të duhej biseduar me ta, menduan amerikanët? Albin Kurtit, udhëheqësit dhe ideologut të Vetëvendosjes, për të parën herë që nga viti 1997, iu lëshua një vizë udhëtimi për në SHBA, për ku ai së bashku me zëvendësin e tij, Shpend Ahmetin, udhëtuan në maj. Në program: takimi me përfaqësuesit e Ministrisë së Punëve të Jashtme, me diasporën shqiptare dhe me akademikët.

Si rezultat i këtij udhëtimi ishte korrespodenca e mëpastejme e Edward Joseph-it, ish-zëvendësshefit amerikan të misionit të OSBE-së në Kosovë, dhe Shpend Ahmetit. Në të u diskutua sovraniteti i kufizuar i Kosovës, pozita e pakicës serbe dhe synimi i Vetëvendosjes për bashkimin e Kosovës me Shqipërinë. Interesant është nënteksti i kësaj beteje të shkurtë. Joseph-i është përfaqësues i „intervenimit humanitar“. Sipas këtij narracioni SHBA-të ndërhynë për të ndalur represionin dhe ndjekjen e kosovarëve nga shteti serb. Pas largimit të shtetit serb nga Kosova aty, nën udhëheqjen e Perëndimit, u krijua një shtet multietnik, i cili do të duhej të stablizohej përmes kyçjes së tij në strukturat euroatlantike. Koncesionet ndaj serbëve dhe kufizimet në sovranitetin shtetëror, Edward Joseph i konsideron se çmimin që duhej paguar Kosova për pavarësinë e saj. Në anën tjetër, bashkimin me Shqipërinë Uashingtoni e konsideruaka „ide të marrë“. Kush iu përmbaka asaj rrezikuaka miqësinë dhe mbështetjen e Amerikës.

Lufta çlirimtare historike

Shpend Ahmeti ka koncepte të tjera historike. Për të intervenimi perëndimor është një kapitull në luftën çlirimtare të shqiptarëve. „Llogari-koston“ e Edward Joseph-it ai e konsideron si parimisht të deplasuar. Ai bën me dije për atë se ndryshimet paskan pasur çmimin e tyre, shkruan kosovari. Këtë e dinë të gjithë bashkëkombësit e tij, të cilët e paguan me çmimin e lartë të gjakut lirinë e tyre. Edhe përkundër vlerësimit të lartë të kontributit amerikan nuk ishte ai vendimtar, por vullneti i popullit për pavarësi. Karakteristikë e të dy bashkëdialoguesve është një vetësiguri deri diku arrogante. Tek Joseph-i bie në sy ideja e diktimit të „çmimeve“ politike dhe kështu edhe e dirigjimit të qëndrimeve. Tek Ahmeti mbështetet në sigurinë e nacionalistit, se historia, sado e përgjakshme dhe mundimshme, përmbushet përmes shtetit nacional. Ndalimin e bashkimit me Shqipërinë nga Perëndimi kosovari nuk e merr shumë seriozisht. Ai ia përkujton bashkëkorresponduesit të tij se në vitin 1998 qeveria e Uashingtonit e hudhte poshtë kategorikisht pavarësinë e Kosovës (UÇK konsiderohej atëherë si terroriste). Që nga atëherë ka ndryshuar shumëçka dhe do të ndryshoje sipas vullnetit të popullit.

Çka tregon tjetër ky letërkëmbim? Udhëzimet e mikut amerikan pothuajse nuk i interesojnë fare kosovarit. Llogaria e shpenzim-përfitimeve i preokupon pak ata të cilët janë të pushtuar nga ndjenja e misionarëve të vetëdijës nacionale. Ne s’ju kemi borxh asgjë, është porosia e koduar dërguar amerikanëve. Dhe: ne kemi vërtet pak para, por shumë kohë.(Perktheu Nexhmedin Gurguri, Albinfo.ch)

Shaking Hands Cross-Culturally: The Albanian Diaspora of Michigan

July 13, 2013 by dgreca

By Ashley Elizabeth Wood/

When I arrived at the St. Paul’s Albanian Catholic Church for the first time, I was in awe. Entering the property was more like entering another country than a church. The driveway was long and wound me around the grounds past huge statute of Gjergj Kastrioti Skënderbeu on his horse. “Oh wow, it’s just like in Tirana!” I said out loud to myself, laughing at how touristy that sounded. I saw the priest’s house also on my left, and farther down the driveway, a beautiful statue of Mother Teresa. To my right was a group of flags waving high in the air: Albanian, American and Vatican City. It was in this moment that I realized I was standing in front of the first Albanian flag I had ever seen in person. The magnificence of it all was intimidating, inspiring and made me a little nervous. People were counting on me to represent the voices of these courageous people of whom I knew very little. I took a deep breath and tiled my chin up to raise my head high. “You can do this,” I said to myself.

I found a small motel a few miles from the church and checked in. I had just enough time to prepare for the festival, so I called Kola Gjokaj, Chairman of the board of the church and my main contact in Michigan. I told him I planned on going to mass that evening and meeting people later at the festival. He reassured me kindly that everything was going to be fine and told me to call him should I need any more help. He would be waiting for me at the church later that evening. I arrived early for mass to see what the church looked like inside and right away, I noticed the artistic map of ethnic Albania on the wall near the restaurant. It made me smile. The church is an architectural wonder and the stained glass images of Jesus Christ and his followers are breathtaking. I walked around noticing that each pane of glass had been donated by a family; in fact, not just the glass, but many things had a small plaque on them, showing who had donated the object. There was evidence of a strong sense of community everywhere and it was apparent that this church had been built thanks to the hard work and donations of its own parishioners. It was symbol of religious and community pride and I was standing in the center of it. Their energy was all around me.

Mass took place in the small chapel to the side of the main sanctuary and it was the first time I had ever heard mass in Albanian. I had no idea what to say, but since I’m catholic, mass was easy to follow. When they prayed in Albanian, I prayed silently in English. When it came time to give the peace to everyone, I just smiled and mumbled my best guess at what they were saying to me. I felt completely out of place, but the people still welcomed me warmly with their gestures and expressions.

After mass, I went outside to the festival to find Kola. Everyone was incredibly nice to me; curious and excited when they found out why I was there. I loved it because most people greeted me in Albanian and I did my best to respond in kind. Within a matter of minutes, Kola was located for me. He is a jolly person who radiates honestly, generosity and love. For the days that I was at the festival, he and his staff were my protectors, my helpers and my friends, making sure I was always well fed and had everything I needed. That first day, I met a group of American-born girls of Albanian descent. Getting their perspective on things was very helpful because I had only ever spoken to Albanians born in Albania and surrounding regions. The girls spoke Albanian with varying degrees of fluency and liked the idea of my book because they were comforted to know that the stories their parents told them about Albania (that they had trouble relating to) were shared by so many others. They knew that they were lucky to have been born in the U.S., but admitted they did not appreciate it as often as they should. The girls filled me in on many of the social dos and don’ts of the culture (of which there are many). I was taught how to dance the vallaj and other Albanian dances.

It was a bit difficult to mingle with people at first because mingling as an American concept is not normal in Albanian culture. It immediately got the sense that I was being rude by approaching people I had never met. To compensate, I made my introductions as fast as possible and explained to people that I knew this was inappropriate but I was American writing a book about Albania. It was not easy, but I made friends little by little. Most people were unsure as to what my motives were as I approached their tables or families. Nevertheless, one by one, I got to know people and their families. Those people introduced me to other people and those people to more people. I met a woman who has a husband and four children and lives near the church. She invited me to her home to see how Albanian food was cooked and to tell me more about the clothing that is used in the traditional dances. Her children would be dancing that next evening at the festival and could explain everything to me. I was honored by this invitation and immediately accepted.

The following day at Lule’s house, I learned about food, clothing, dances and family. My new friend was welcoming beyond anything I could ever have expected from a proper southern lady. I was there in the afternoon, but she offered me an entire day’s worth of food to eat. There was gullash (beef stew), mashed potatoes, rice pilaf, watermelon, peaches, feta cheese, bread, coffee and an array of other drink options. I was beginning to realize that if I kept spending time with Albanians, I would never go hungry. Of all the cultures I have studied, Albanians are the most observant of others’ physical needs: hunger, thirst, heat and cold, changes in mood, emotion or attitude. They are keenly aware of how you feel sometimes even before you are. It is a type of observance that seems to come completely naturally to them and I wonder if it is a survival technique. It is certainly something that Americans and Western Europeans seem to lack. It makes you feel incredibly loved and protected.

As the days went on, I felt more and more comfortable at the church. I saw people I had met previously and was greeted by them warmly like an old friend. I was introduced to more influential people each day and was allowed to speak on stage to hundreds of people about my project during the final evening of the festival. My list of contacts and support was growing every day and I was encouraged by people’s responsiveness to my project. I began to realize that writing this book was not just my dream anymore; it was starting to belong to everyone. People spoke to me in Albanian and I understood most of it. They discussed history, politics, religion and education with me to test my knowledge and determination. I welcomed their tough questions as new perspectives on the project and with those conversations I was able to determine the most efficient way of explaining the goals of the project to others. On the evening of the 4^th of July, I had the privilege of being introduced by the Albanians to the mayor of Sterling Heights, Richard Notte, and to the mayor of Rochester Hills, Bryan Barnett. I was also invited to eat with them and their family at their dinner table as well. The presence of both mayors at the festival was a testament to the strong relationship that the Albanian community has built with its political representatives. Mayor Barnett and his wife told me about their trip to Albania and Montenegro and how much it meant to them. She and I bonded over being American and loving the Albanian community while dancing the vallaj with hundreds of other people in long lines under the tent. I was grateful and humbled to have been so well received at the festival. The success was overwhelming and had achieved more than I ever imagined I could. I had new stories, contacts, friends and knowledge and I was more in love with the Albanian people, culture and language than ever before.

Sunday’s mass was absolutely breathtaking. Hundreds were in attendance and by that point I was feeling pretty comfortable with my Albanian. I could greet people; understand the basic points of the homily, some of the prayers, the announcements and especially the part where the priest, Don Franë Kolaj, spoke about me and Project Albanian Voices. The eloquence with which Don Franë delivered his message brought tears to my eyes. His abilities as an orator are unparalleled and I felt as though when he was speaking, he was breathing new life into my project. After mass, I had coffee and more delicious Albanian food in the restaurant at the church. I met clergymen, businessmen, writers, scholars and political advocates from all over the greater-Detroit area who were interested in my project. Among them were Kanto Dushaj, who hosts an Albanian-language radio program and is director of religious education at St. Paul’s as well as Pashko Gjokaj, Chairman of the Albanian-American Association “Malesia e Madhe”. Other members that were there included Malote Ivezaj, Zef Gjonaj, Mr. Gjokaj, Mr.Lulgjuraj, Mr.Gjonaj and Mr.Sinishtaj.

On Sunday night, I met with members of Vatra, the Pan-Albanian Federation of America to explain my project in more detail. At the table were Alfons Grishaj, the President and Mondi Rakaj, the Secretary as well as Kujtim Qafa, member of Vatra Michigan and board member of Vatra Pan Federation of New York. They asked me difficult questions and I was glad to answer them. They brought up information I had not considered, such as less well known ancient and modern historical events that have shaped Albania and the Albanian diaspora over the past 500 years. They even lent me a number of books to take back to Atlanta for my research. As the dinner went on, I managed to convince them of my seriousness and strong-headed determination to complete this project no matter the obstacles. I explained that I had already failed once at a fundraising attempt for the project and that only made me more determined to move forward and try again. They were pleased and it seemed I had passed their preliminary test. We went to a coffee shop to meet Pjeter Jaku, Deputy President and publisher of Kuvendi Magazine where he gave me another few books for my research. There they announced that the next morning, I would meet Ekrem Bardha, one of the most influential and wealthy Albanians in the United States.

The following morning, over Turkish coffee and piles of history volumes, I met with a man I had only read about in books. Ekrem Bardha is currently the Honorary Consul in Michigan and has met with ten U.S. presidents. The leader of the Albanian National Front in Michigan (Balli Kombëtar), co-founder of the National Albanian-American Council (NAAC), and the former owner of Illyria Newspaper, he is a distinguished and kind man with a warm heart and an admirable love for Albanian people. His daughter was there as well, Donika Bardha who has diplomatic grace in every word she utters and every movement she makes. Also at this morning meeting were Agim Bardha, Alma Rexha and Valentin Lumaj, all of whom expressed interest and excitement about my project. I had the privilege of meeting the priest from Our Lady of Albanians Catholic Church, Don Ndue Gjergji, who expressed his support and even gave me another book to use for my research. Switching between Albanian and English, we spoke as a large group, everyone translating for the ones who needed it (mostly me). The men agreed to help me with fundraising and contacts so that my project could become a reality.

I was elated and in such shock as to my good fortune that the 12 hour drive back to Atlanta seemed to last only 2 hours. As I drove home decked out in gifted Albanian memorabilia, I got text after text from the people I had met in Michigan, all wishing me a safe trip home. I smiled and turned up the Albanian music coming from my stereo, knowing that the project and my dream were now a reality. I knew then that after my experience with this book, my life would never be the same again.