s p – Page 451 – Dielli

Presidenti Trump i flet kombit – SHBA-të godasin 3 baza iraniane të programit bërthamor

June 22, 2025 by s p

Nga Rafael Floqi, bazuar në agjencitë e lajmeve/

Ushtria amerikane goditi tre baza në Iran të dielën herët, duke u bashkuar drejtpërdrejt në luftën e Izraelit që synonte shkatërrimin e programit bërthamor të vendit në një hap të rrezikshëm për të dobësuar një armik të hershëm mes kërcënimit të Teheranit për hakmarrje që mund të nxisë një konflikt më të gjerë rajonal.

Presidenti Donald Trump ishte i pari që zbuloi sulmet. Nuk pati asnjë konfirmim të menjëhershëm nga qeveria iraniane. Agjencia shtetërore e lajmeve IRNA e Iranit raportoi se sulmet kishin në shënjestër bazat bërthamore të Fordo, Isfahan dhe Natanz të vendit. Presidenti i SHBA-së paralajmëroi gjatë fjalimit të tij se nuk do të hezitojë të godasë objektiva të tjera në Iran nëse paqja nuk vjen shpejt në Lindjen e Mesme.”

Ose do të ketë paqe ose do të ketë tragjedi për Iranin, shumë më të madhe se sa kemi parë gjatë tetë ditëve të fundit,” tha ai. Trump tha se ndërsa objektet bërthamore të goditura nga SHBA-të të shtunën ishin më “vdekjeprurëset”, “kanë mbetur shumë objektiva”. “Nëse paqja nuk vjen shpejt, ne do t’i ndjekim ato objektiva të tjera me precizion, shpejtësi dhe aftësi,” shtoi ai.

Konferencë për shtyp në Pentagon e planifikuar për të dielën Presidenti Donald Trump thotë se Sekretari i Mbrojtjes Pete Hegseth do të mbajë një konferencë për shtyp në orën 8 të mëngjesit sipas Orës Lindore të dielën në lidhje me bombardimin e objekteve bërthamore të Iranit. Hegseth u shoqërua nga Gjenerali i Forcave Ajrore Dan Caine, kryetari i Shtabit të Përbashkët.

Trump në fjalimin e tij në Shtëpinë e Bardhë e përgëzoi posaçërisht Caine për sulmin ajror. Trump tha se punoi “si një ekip” me kryeministrin izraelit Benjamin Netanyahu, duke thënë se bashkëpunimi ishte “ndoshta” si “asnjë ekip nuk ka punuar më parë”.

Por Trump gjithashtu vuri në dukje se asnjë ushtri në botë, përveç faktit se SHBA-të nuk mund ta kishin realizuar sulmin. Trump thotë se Irani do të përballet me më shumë sulme ushtarake nëse nuk bën paqe

Trump e quajti Iranin “ngacmuesin e Lindjes së Mesme” dhe paralajmëroi për sulme shtesë nëse nuk bën paqe. Nëse nuk e bëjnë këtë, sulmet e ardhshme do të jenë shumë më të mëdha dhe shumë më të lehta”, tha Trump në Shtëpinë e Bardhë pasi bombardimet e objekteve bërthamore të Iranit u njoftuan më parë.

Trump e portretizoi sulmin si një përgjigje ndaj një problemi të gjatë, edhe nëse objektivi ishte të ndalonte Iranin nga zhvillimi i armëve bërthamore. “Për 40 vjet, Irani ka thënë vdekje Amerikës, vdekje Izraelit”, tha Trump. “Ata kanë vrarë njerëzit tanë, duke ua hedhur në erë krahët, duke ua hedhur në erë këmbët me bomba në rrugë.”

Agjencia bërthamore e Iranit konfirmon sulmet ndaj objekteve bërthamore të Fordos, Isfahanit dhe Natanzit, thotë se puna e saj nuk do të ndalet.

“Vendimi juaj i guximshëm për të synuar objektet bërthamore të Iranit, me fuqinë e mrekullueshme dhe të drejtë të Shteteve të Bashkuara, do të ndryshojë historinë”, tha ai. Netanyahu tha se SHBA-të “kanë bërë atë që asnjë vend tjetër në tokë nuk mund ta bënte”.

Sulmet janë një vendim i rrezikshëm, pasi Irani është zotuar të hakmerret nëse SHBA-të bashkohen me sulmin izraelit, dhe për Trumpin personalisht. Ai fitoi Shtëpinë e Bardhë me premtimin për ta mbajtur Amerikën larg konflikteve të kushtueshme të huaja dhe përqeshi vlerën e ndërhyrjes amerikane. Trump u tha gazetarëve të premten se nuk ishte i interesuar të dërgonte forca tokësore në Iran, duke thënë se është “gjëja e fundit që doni të bëni”. Ai më parë kishte lënë të kuptohet se do të bënte një zgjedhje përfundimtare gjatë dy javëve.

Udhëheqësi Suprem i Iranit, Ajatollah Ali Khamenei, paralajmëroi Shtetet e Bashkuara të mërkurën se sulmet që synojnë Republikën Islamike do të “rezultojnë në dëme të pariparueshme për ta”. Dhe zëdhënësi i Ministrit të Jashtëm iranian, Esmail Baghaei, deklaroi se “çdo ndërhyrje amerikane do të ishte një recetë për një luftë të përgjithshme në rajon”.

Trump është zotuar se nuk do ta lejonte Iranin të merrte një armë bërthamore dhe fillimisht kishte shpresuar se kërcënimi i forcës do t’i bënte udhëheqësit e vendit të hiqnin dorë nga programi i tij bërthamor në mënyrë paqësore.

Duket se Trump ka bërë llogaritjen – me nxitjen e zyrtarëve izraelitë dhe shumë ligjvënësve republikanë – se operacioni i Izraelit kishte zbutur situatën dhe kishte paraqitur një mundësi ndoshta të pashembullt për të penguar programin bërthamor të Iranit, ndoshta përgjithmonë.

“Godita e SHBA ndaj bazave bërthamore të Iranit, ndëshkim shembullor ndaj diktatorëve gjakatarë dhe mëndjeve terrorise”

June 22, 2025 by s p

Gjeneral ® Piro Ahmetaj

Senior Ekspert për Sigurinë Kombëtare dhe çështjet e USA/NATO/

Mbasi u konsumuan të gjitha përpjekjet diplomatike, fuqia e pakonkurueshme ajrore e SHBA realizuan një goditje historike, të paralajmëruar, me preçision të lartë, proporcionale si dhe të përshallëzuar duke i dhënë një mesazh/NDËSHKIM SHEMBULLOR jo vetëm regjimit të Teheranit por dhe ndaj diktatorëve të dalldisur nga fuqia e mbi-Pushtetit (Putinit, Khamenei, Kim Jong, etj, veçmas apo në aleancë), shteteve si dhe organizatave terroriste që kërcënojnë se: “do “i bejnë gjemën njerëzimit, rendit global dhe vlerave të qytetërimit duke përdorur armët/fuqinë bërthamore” !

https://www.panorama.com.al/sulmet-amerikane-ndaj…/…

E parë kështu, kjo goditje mbetet edhe si një mesazh për internacionalistët mëndjendryshkur, enveristët me kullaro demokratike, Gjeneralët e vet(de)graduar si dhe opinionistët e gjithëditur, përfshi fatëkeqesisht edhe në Tiranë dhe Prishtinë, pasi para së gjithash dhe mbi të gjitha ka një DIFERENCË tëresisht të pakrahasueshme kur “USA në emër të paqes, rendit global, vlerave të qytetërimit, sigurisht dhe interesave kombëtare të ShBA-ve sulmon me preçizion maksimal fuqinë vrasëtare dhe infrastrukturat e armëve bërthamore”, me sa kur: “goditen me raketa spitalet, shkollat, qëndrat e banuara, si dhe kur merren zvarrë si pengje gra, pleq, apo kur theren si mostra fëmijë të pafajshëm” ..apo Jo?

Thënë këtë, falë (mirënjohje) fuqisë së pakonkurueshme ushtarake të USA/NATO/UK, bota mbetet shpresëplotë se: “paqja, siguria, rendi global, vlerat e qytetërimit dhe demokracia do të triumfojnë mbi neo-stalinistët, neo-nazistët, shtetet dhe organizatat terroriste” !

Zoti e bekofte Paqen, fuqinë ushtarake të USA/NATO si dhe interesat kombëtare (Republikës së Shqipërisë/Kosovës).

Shqipja Futet në Komunikimet Zyrtare të Shkollave Publike në Nju Jork – Një tjetër arritje historike për arsimin dhe familjet shqiptare në Diasporë

June 21, 2025 by s p

Nga Drita Gjongecaj
Anëtare e Këshillit Koordinues të Diasporës (KKD)/

Në një nga konferencat e saj për shtypin, Kancelarja e Arsimit në Nju Jork, Melissa Aviles – Ramos, njoftoi se gjuha shqipe është shpallur zyrtarisht si një nga gjuhët e përdorura për komunikimet shkollore nga Departamenti i Arsimit të Qytetit. Ky vendim përfaqëson një fitore të madhe dhe një epokë të re për familjet shqiptare në Shtetet e Bashkuara. Nga rreth 180 gjuhë që fliten në qytetin e Nju Jorkut, deri më sot vetëm 10 gjuhë kanë qenë të përfshira në komunikimet zyrtare të shkollave publike. Me vendimin e fundit, shtohen tri gjuhë të tjera, një prej të cilave është shqipja, duke e ngritur numrin total në 13 (përfshi këtu edhe anglishten).
Kjo do të thotë se çdo dokument, njoftim apo informacion i rëndësishëm që shkolla u dërgon prindërve, do të jetë i disponueshëm edhe në gjuhën shqipe duke lehtësuar ndjeshëm përfshirjen e prindërve shqiptarë në jetën arsimore të fëmijëve të tyre.

Prej vitesh, shumë prindër shqiptarë kanë hasur vështirësi për të ndjekur nga afër jetën shkollore të fëmijëve për shkak të barrierës gjuhësore. Tani, me dokumentet në gjuhën amtare, ata ndihen të përfaqësuar dhe të respektuar. Ata mund të kuptojnë më lehtë çdo informacion, të reagojnë me më shumë vetësiguri dhe të marrin pjesë aktivisht në vendimmarrjet që ndikojnë në edukimin e fëmijëve të tyre.

Kjo ndihmon që edhe vetë nxënësit të ndihen të përfshirë dhe të përparojnë më mirë si në aspektin akademik, ashtu edhe në atë emocional. Fakti që shqipja është tashmë pjesë e dokumentacionit zyrtar të një sistemi arsimor si ai i Nju Jorkut, është një mesazh i fuqishëm që ua shton vetëbesimin e krenarinë për prejardhjen duke konfirmuar se identiteti nuk është pengesë, por pasuri.
Kujtojmë se këto zhvillime vijnë paralelisht me një tjetër ngjarje të rëndësishme që e kemi publikuar rreth dy muaj më parë: hapjen e klasës së parë dygjuhëshe shqip-anglisht në një shkollë publike të Nju Jorkut. Modeli i dyanshëm gjuhësor u jep fëmijëve shqiptarë mundësinë që të mësojnë paralelisht në të dyja gjuhët, duke ruajtur trashëgiminë kulturore dhe duke ndërtuar njohuri akademike të thella në të dyja sistemet gjuhësore.

Me këto hapa të rëndësishme komuniteti shqiptar ka arritur më afër arsimimit gjithëpërfshirës ku fëmijët e të rinjtë mësojnë të jenë qytetarë të botës pa harruar rrënjët e tyre. Për më tepër, ato janë një vlerësim për gjithë komunitetin shqiptar, zëri dhe forca e të cilit po bëhen gjithnjë e me të dukshme në një prej qyteteve më të mëdha në botë. Janë pikërisht këto arritje të që dëshmojnë se gjuha shqipe dhe ruajtja e identitetit nuk janë nostalgji por strategji për të ardhmen.

Ky sukses i rëndësishëm nuk do të ishte i mundur pa angazhimin e vazhdueshëm dhe punën e palodhur të anëtarëve të Këshillit Koordinues të Diasporës (KKD), Mark Gjonaj, (Kryetar), Drita Gjongecaj, dhe Emina Cunmulaj. Përmes lobimit strategjik, bashkëpunimit me Departamentin e Arsimit të Nju Jorkut dhe organizimeve komunitare, ata kanë bërë të mundur që zëri i komunitetit shqiptar të dëgjohet dhe të pranohet në mënyrë institucionale. Përpjekjet e tyre të përbashkëta kanë kontribuar drejtpërdrejt në pranimin e shqipes si gjuhë zyrtare për komunikimet shkollore dhe në hapjen e klasës së parë dygjuhëshe shqip-anglisht, hapa historikë që do të kenë ndikim pozitiv për brezat e ardhshëm të shqiptarëve në diasporë.

EROTIKA E VIOLINÇELËS NGA BALLKANI NË DOWN TOWN NË CHICAGO

June 21, 2025 by s p

Nga Visar Zhiti/

– Mbresë koncertale –

Ishte emocionuese – një violinçelë që këndonte, rinore, vallëzuese plot pasion dhe elegancë, mbresëlënëse për shumë gjatë – me dritat dhe ngjyrat marramendëse të skenës…

Në “Chicago Theatre” violinçeslisti kroat, Stjepan Hauser, i njohur botërisht me emrin HAUSER dha një koncert.

Ështe nga Ballkani, thashë, kroatët janë dhe ilirë… duhet parë, më tha ime shoqe, Eda, dhe porosditi dy bileta, herët….

Më pëlqejnë rradhët e gjata para teatrit ashtu si në muzeume, në librarira… janë dhe si e kundërta e rradhëve të dikurshme në atdhe për të blerë bukën a qumëshin a copën mujore të mishit, është sfida e mrekullueshme dhe… dhe… për mua është dhe hakmarrja ndaj rreshtave të trishta të të burgosurve, ku isha, kur na numëronin a na çonin në punën e detyruar në minierë… nga ajo errësirë në vezullimet e dritave të teatrit..

Po hynim në një tjetër botë, në atë të artit, ngjante me shumë me të ardhmen që ëndërronim. Ndërkaq “Chicago Theatre” është mbi një shekullor, i ndërtuar në vitin 1921, kur në këtë kohë atdheu ishte bërë skena e rrezikshme e një copëtimi të ri dhe në qytetin e rinisë time të parë, në sarajet që i ngjanin ngrehinës së një teatri, ishte mbledhur ai që në histori quhet “Kongresi i Lushnjës” për të shpëtuar vendin. Jetike ishte mbëshetja e SHBA….

Po unë po shkoja në koncert, dreqi e marrtë dhe jo në konferencë me historianë…

Me turmave të bukura në “Chicago Theatre” do të kishte dhe shqiptarë, patjetër, i takuam nën ata shandanët e mëdhenj si planete. Ngazëllyese e gjitha, me një lloj estetike mallëngjimi, jo vetëm prej largësisë…

Ky teatër ka parë artistë të mëdhenj, por rrallë skena e tij është bërë “kaq trupore dhe kaq shpirtërore”, – po thoshin… Po dhe unë si ballkanas në Chicago do të doja të thosha diçka…

Një koncert fantastik… si një poemë, dramë, mall… ishte si një natë dashurie…

Hauser nuk dha thjesht tinguj, por ndjesi. Ai e bëri muzikën të ndizet si zjarr dhe të përkëdhelë si puhi. Nuk mbaroi me duartrokitjet, por vazhdoi si dridhërimë melodioze dhe në ditët më pas.

Hauser e bëri violinçelin e tij të vallëzojë si vetë muzika në telat e violonçelës, por edhe në sytë dhe gjestet e spektatorëve.

Ai jo vetëm interpretoi, por bëri dashuri me violinçelën e tij, në sytë e një publiku që nuk u skandalizua, por u rrëmbye në ekstazë.

Në sfond qëndronte një orkestër e gjallë, që shumëfishonte emocionin e çdo fraze muzikore të violinçelit. Kishte dhe një këngëtare të njohur, soprania australiano-amerikane Amy Manford, zëri i së cilës e bëri skenën të kumbojë si kambanë dhe ajo që njihet si “violinistja e yjeve”, amerikania, Caroline Campbell, që hyri në dialog me violinçelin.

Në qendër të gjithë universit skenik ishte violinçela dhe Hauseri i saj. E merrte midis këmb:eve, jo si vegël muzikore, por si një grua. E përkëdhelur nga gishtat virtuozë dhe harku që herë rrëshqiste butë, si zgjatim i ethëruar i dorës dhe herë godiste me pasion të vërtetë erotik. Meloditë vërshoni si psherëtimë, si ofshamë, si klithmë, si thirrje, si këngë – ku çdo tingull ishte një puthje, bëheshin përqafim, shpërthim ndjenjash. Dhe kur ai u shtri mbi skenë, me violinçelën sipër dukej sikur bota kishte ndryshuar gravitetin dhe ishte nënshtruar ndjeshmërisë përmbysëse të trupit artistik.

Dritat që shoqëronin shfaqjen, nuk ishin thjesht inxhineri ndriçimi, ashtu herë të zbehta si vegimet, pastaj të fuqishme si flakadanë të pasionit, shpërthyese si një festë krijuan vallëzim dritash në harmoni me gjuhën e trupit muzikor.

Ngjyrat ndërronin nga bluja melankolike tek e kuqja e dashurisë, e blerta pranverore, e verdha e mesditave, përsipër harku i violinçelit që zhbënte ndarje mes skenës dhe sallës. Publiku u bë pjesë e spktaklit magjepsës. Po këndonte së bashku me violinçelën nën një dihatje të përbashkët këngë të njohura, klasike, italiane, amerikane, botërore. Dukej sikur çdo njeri në sallë mbante brenda vetes një violinçelë të padukshme që dridhej në harmoni me shpirtin e Hauserit.

Bir i Ballkanit, jo larg Shqipërisë sime, po thosha prapë me vete. Rrënjët kroate që zgjaten si kordat e violinçelit e shkojnë thellë në Ilirin:e tonë, përzjehen… një afërsi që nuk është vetëm gjeografike, por edhe shpirtërore. Vijmë nga ai truall i ndjeshëm e i pasionuar që ka lindur dhimbje dhe yje, tragjedi dhe artistë të shndritshëm.

Me gjak të lashtë dhe frymë moderne, Hauseri është një prej tyre – një zë që flet gjuhën e përjetshme të shpirtit me muzikë.

Lexoj që është formuar në akademitë më të mira evropiane, përfshirë Royal Academy of Music në Londër, ai ka shpërthyer skenave ndërkombëtare – fillimisht si pjesë e duetit 2Cellos, sot si artist solo, me një identitet që tejkalon kufijtë e muzikës klasike duke thyer skemat e zakonshme të interpretimit dhe i ka dhënë violinçelës jo vetëm një zë të tijin, por dhe një trup identitar.

Çfarë e bëri të papërsëritshme atë mbërmje? Po edhe marrëdhënia trupore me violinçelën, që s’ishte më një instrument, por një grua, një dashuri, një jetë. Ai përdori atë për të prodhuar muzikë – po dhe muzikën për ta prekur atë. Dhe ajo kumboi… Ai nuk “luan”, ai jeton me violinçelën.

Chicagos – një qytet që di të dëgjojë dhe të duartrokasë artin, ai i ofroi më shumë se një performancë klasike, por një ritual sensualiteti muzikor. Herë e ngrinte harkun si dirigjent që komandon orkestrën, herë si një shpatë, ku mundeshin të gjitha heshtjet.

Violinçeli i Hauserit është dashuri, duel, përqafim, lutje dhe zjarr. Dhe magjia e tij, në Chicago apo kudo tjetër, shenjon një arritje që arrin kufijtë e legjendës. Duartrokitjet shpërthenin si një liri kolektive, të gjithë ndjenin se kishin përjetuar jo thjesht një koncert, por një jetë, një bashkim dhe shkrirje të vetes me artin, në një padukshmëri mrekullie, një epifani ndjenje, një muzikë që prek njeriun atje ku asgjë tjetër nuk mund të arrijë. Duhet të ishe ti këtu, bir, – mërmërisja si një violinçel i mallëngjyer. Dhe s’kisha aspak druajtjen se mund të të shikonin lotët, ku xixëllonin shandanë ëndrrash.

Kosova – shtet i pavarur, por pjesë e pandashme e Shqipërisë kombëtare

June 21, 2025 by s p

Prof.Dr.Fejzulla BERISHA

Filadelfia, Pensilvani, SHBA/

Shpallja e pavarësisë së Kosovës më 17 shkurt 2008 përbën një nga momentet më kulmore të historisë moderne shqiptare. Ajo nuk ishte vetëm akt juridik ndërkombëtar apo shpallje formale e një shteti të ri në hartën e botës, por përmbyllja e një epoke të gjatë përpjekjesh për liri, vetëvendosje dhe identitet kombëtar. Sot, Kosova është një shtet i pavarur, me institucione të konsoliduara dhe me një rol të pakontestueshëm në stabilitetin e rajonit. Por, kjo pavarësi politike dhe shtetërore nuk ka asnjëherë domethënien e ndarjes kulturore apo identitare nga Shqipëria kombëtare. Përkundrazi – ajo e konfirmon përkatësinë e saj si pjesë e pandarë e trungut të kombit shqiptar.

Historia e dëshmon qartë këtë të vërtetë. Dardania e lashtë, e cila përfaqëson themelet e identitetit shqiptar, ishte një nga qendrat më të rëndësishme të qytetërimit ilir. Në kohët mesjetare, Kosova ishte pjesë jetike e territoreve shqiptare, me qendra të rëndësishme në Prizren, Pejë, Gjakovë dhe Mitrovicë. Më vonë, me themelimin e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit në vitin 1878, u konfirmua edhe njëherë se Kosova ishte zemra e lëvizjes kombëtare, jo një periferi, por një shtyllë qendrore e vetëdijes shqiptare.

Megjithatë, historia shqiptare nuk është shkruar vetëm me përpjekje për bashkim kombëtar, por edhe me plagë të rënda të copëtimit. Konferenca e Londrës e vitit 1913, nën diktatin e fuqive të mëdha të kohës, ndau padrejtësisht më shumë se gjysmën e territoreve shqiptare – përfshirë Kosovën – duke i lënë në mëshirën e dhunës dhe kolonizimit serb. Kjo copëtim nuk ishte vetëm territorial, por tentim për shuarje të identitetit shqiptar në Kosovë, përmes politikave të dhunshme të shpërnguljes, asimilimit dhe mohimit të të drejtave themelore.

Por historia nuk harroi. Kosova nuk u nda kurrë shpirtërisht, gjuhësisht apo kulturalisht nga Shqipëria. Në të gjitha fazat historike, lidhjet mes shqiptarëve përtej kufirit politik kanë mbetur të gjalla. Në vitet e shtypjes së egër gjatë Jugosllavisë, shqiptarët e Kosovës ruajtën gjuhën, flamurin, kulturën dhe ndjenjën kombëtare. Kjo ndjenjë kulmoi në vitet ’90 me lëvizjen për liri, me luftën heroike të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, dhe me përkrahjen jetike që Kosova mori nga Shqipëria amë – në një kohë kur ajo vetë ndodhej në krizë të thellë.

Ndërhyrja vendimtare e NATO-s në vitin 1999 dhe çlirimi i Kosovës nuk ishin vetëm një fitore e drejtës ndërkombëtare, por edhe një konfirmim historik: se Kosova është tokë shqiptare dhe pjesë përbërëse e kombit shqiptar. Pavarësia e saj është akt sovraniteti për një popull që nuk ka kërkuar asgjë më shumë sesa të jetë zot në vendin e vet, në gjuhën e vet, në identitetin e vet.

Sot, shqiptarët kanë dy shtete të pavarura – Republikën e Shqipërisë dhe Republikën e Kosovës – por kanë një komb të vetëm, të lidhur me gjak, me gjuhë, me histori dhe me aspirata të përbashkëta. Kufijtë shtetërorë janë realitet i epokës moderne, por nuk mund të shërbejnë si justifikim për ndarje shpirtërore apo për krijimin artificial të një “kombi kosovar”, që në thelb do të përbënte mohimin më të rëndë të vetë historisë sonë kombëtare.

Është koha që ky realitet të pranohet edhe nga partnerët ndërkombëtarë. Stabiliteti i Ballkanit nuk mund të ndërtohet mbi mohimin e të vërtetave historike, por mbi pranimin e tyre. Kosova nuk është një shtet multietnik në kuptimin klasik – ajo është shtet shqiptar, me të drejta për pakicat, por me identitet të qartë kombëtar shqiptar. Çdo përpjekje për të krijuar identitete të reja në funksion të interesave afatshkurtra gjeopolitike është e destinuar të dështojë.

E ardhmja e shqiptarëve qëndron në forcimin e unitetit kombëtar, në bashkëpunimin ndërmjet Shqipërisë dhe Kosovës në të gjitha fushat – në diplomaci, në arsim, në kulturë, në ekonomi dhe në mbrojtjen e interesave kombëtare në përballje me sfidat rajonale dhe globale. Kjo nuk është thirrje për bashkim politik në kuptimin klasik, por për integrim kombëtar në kuptimin më të thellë dhe më dinjitoz.

Kosova është shtet më vete – por jo komb më vete. Ajo është pjesë organike e Shqipërisë kombëtare dhe këtë të vërtetë nuk mund ta ndryshojë asnjë kufi, asnjë marrëveshje ndërkombëtare dhe asnjë propagandë politike. Ajo është e rrënjosur në ndërgjegjen historike dhe në frymën e çdo shqiptari që e ndien veten pjesë të pandashme të një trungu të përbashkët kombëtar.

Ky është realiteti që duhet afirmuar me dinjitet – në Tiranë, në Prishtinë, në Bruksel dhe në çdo forum ndërkombëtar. Shqiptarët janë një komb, me dy shtete, por me një zemër