• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Dilemat e zgjedhjeve të parakohshme parlamentare në Kosovë

December 5, 2025 by s p

Në zgjedhjet e parakohshme parlamentare të cilat do të mbahën me 28 dhjetor qytetarët presin qe partitë politike të bashkëpunojnë duke lënë anash retoriken përçarëse, inatet e interesat personale apo të klanëve të ndryshëm, sepse Kosova, nuk është pronë e një apo disa partive politike, andaj duhet gjetur kompromis në sajë të rezultatit të zgjedhjeve e jo duke kushtëzuar, sepse qytetarët presin për të formuar institucionet qeverisëse si kudo në botën demokratike.

Nail Draga

Në skenën politike në Kosovë, pas zgjedhjeve të 9 shkurtit 2025, u kriua një atmosferë polarizuese ne mes fituesit të zgjedhjeve(LVV) dhe partive tjera opozitare. Fillimisht u vonua në konstituimin e Kuvendit për të zgjedhur kryeparlamentarin e më pas edhe në zgjedhjen e Qeverisë.

Në sajë të rrethanave ekzistuese pavarësisht se nuk i kishte votat e mjaftueshme LVV tentoj të formojë qeverinë dy herë(26 tetor e 19 nëntor), por në mungesë të numrave të nevojshëm, dështoi që është rasti i parë në Kosovë qe partia fituese mos të arrijë të formojë qeverinë. Në një situatë të tillë opozitës i është ofruar mundësia për të formuar qeverinë por ata refuzuan sepse edhe atyre iu mungonin numrat e nevojshëm.

Në tërë këtë situatë del qartë se kundër LVV ishin të gjithë subjektët politike të opozitës, sepse nuk kanë shprehur gadishmëri për bashkëpunim, por kanë kushtëzuar bashkëpunimin që nuk ishte në favor të kompromisit politik në favor të Kosovës. Dhe nga situata e kriuar e vetmja mundësi e mbetur ishte shpallja e zgjedhjeve të parakohshme parlamentare.

Zgjedhjet e katërta në këtë vit

Pikërisht, duke marrë parasysh se janë konsumuar të gjitha mundësitë ligjore presidentja e Kosovës, Vjosa Osmani, pas konsultimit me përfaqësuesit e partive politike, vendosi datën 28 dhjetor për mbajtjen e zgjedhjeve të parakohshme parlamentare. Do të jenë këto zgjedhjet e katërta gjatë këtij viti( dy parlamentare e dy lokale) që është ngarkesë e madhe për qytetarët për të dëshmuar vullnetin e tyre politik, për subjektët e tyre të preferuara.

Analistë të ndryshëm dhe njohës të rrethanave në skenën politike në Kosovë cekin se LVV përseri do të jetë subjekti i parë, por mbetet enigmatike numri i votave të fituara dhe numri i deputetëve të këtij subjekti politik për të arritur shumicën parlamentare. Nga zgjedhjet e 9 shkurtit LVV arriti të kishte 48 deputet, por ishte numër i pamjaftueshëm për të arritur numrin e nevojshëm prej 61 deputetëve për të qenë shumicë parlamentare. Nga ana tjetër numri i deputetëve nga pakica joshumicë serbe ishte 10 deputetë por vetëm 8 prej tyre e kanë mbeshtetur LVV, nga del se për të arritur shumicën parlamentare duhet mbeshtetje nga një tjetër subjekt politik. Opinioni është i njohur se nga LVV ofertë për bashkëpunim i është paraqitur LDK, por ata e kanë refuzuar!

Andaj nuk mund të akuzohet LVV se nuk ka pasur kapacitet për formimin e koalicioneve, sepse për bashkëpunim duhen dy palë, ndërsa në rastin konkret LDK, nuk ka treguar gadishmëri për arritjen e koalicionit qeverisës, andaj përgjegjësia iu takon atyre.

Imponohet bashkëpunimi

Përvoja politike dëshmon se pavarësisht qendrimeve në politikë të imponohet bashkëpunimi edhe me ata të cilët nuk pajtohemi, sepse raportët në skenën politike e kushtezojnë një veprim të tillë. Andaj, gjatë kësaj fushate besoj se të gjitha partitë politike do të përmbahen nga retorika politike sepse nuk përjashtohet bashkëpunimi pas zgjedhjeve që do të jetë i obligueshëm në arritjen koalicioneve për formimin e shumicës parlamentare e me te edhe të institucioneve qeveritare.

Në zgjedhje marrin pjesë 24 subjekte garuese

Sipas informacioneve nga KQZ në zgjedhjet parlamentare të cilat do të mbahen me 28 dhjetor janë certifikuar 24 subjekte garuese prej të cilave 3 janë koalicione, 18 parti politike, 2 iniciativa qytetare dhe 1 kandidat i pavarur.

Nga partitë parlamentare vetëm LVV ka formalizuar koalicionin me tri parti politike: GUXO, Alternativa dhe Partinë Shqiptare Demokristiane.

Ndërsa katër prej partive kryesore Partia Demokratike e Kosovës, Lidhja Demokratike e Kosovës, Aleanca për Ardhmërinë e Kosovës dhe Nisma Socialdemokrate, kanë vendosur të hyjnë pa koalicione zyrtare në garën zgjedhore.

Në zgjedhje po ashtu do të marrin pjesë një numër i konsideruar i partive minoritare(serbe, boshnjake, turke, rome, ashkali e egjiptiane) të cilat përbëjnë numrin me të madh të subjekteve politike që do të marrin pjesë në zgjedhje.

Në këto zgjedhje bie në sy rënia e numrit të subjekteve politike qe marrin pjesë në në zgjedhjet parlamentare, sepse në ato të 9 shkurtit të këtij viti, kanë qenë të certifikuar 28 subjekte garuese.

Cekim se sistemi zgjedhor me lista të hapura që është duke u praktikuar në Kosovë mund të shërbejë si model për vendet e regjionit të cilët kanë mbetur peng të modeleve të vjetra të cilët për kohën janë të demodura, sepse qytetarët duan të votojnë për kandidatin me të preferuar e jo për ate të cilin iu servon partia.

Dilema pas zgjedhjeve

Në sajë të raporteve në mes pozitës dhe opozitës aktuale mendoj se vështirë zgjedhjet e reja do japin një shumicë absolute, sikurse ndodhi me LVV në vitin 2021. Theksojmë se me 9 shkurt partitë kryesore arriten këto rezultate: LVV në koalicion me Guxo dhe Alternativa 42,27% e votave, PDK (20.96%), LDK(18.28%), AAK/Nisma(7.07%). Ndërsa dalja në votime ka qenë 40.59%. Në ndërkohë në Kosovë janë mbajtur edhe zgjedhjet lokale(12 tetor dhe 9 nëntor) që paraqet një test për elektoratin votues, për zgjedhjet e parakohshme parlamentare me 28 dhjetor. Madje kjo datë paraqet një moment të veçantë për votuesit që ka të bëjë kryesisht me diasporën e cila vjen në vendlindje në pushimin dimëror, dhe mundësi për të eliminuar votimin me postë, duke marrë pjesë drejtëpërdrejt në votime.

Pasi në skenën politike në Kosovë kemi dy blloqe politike LVV dhe opozita, ku asnjëra palë vështirë se do arrijë shumicën absolute, andaj formimi i shumicës parlamentare do varet nga pakicat. Nuk do të ishte në favor të Kosovës mos arritja e formimit të shumicës parlamentare, në afatin optimal sepse qytetarët votojnë për formimin e institucioneve në favor të qeverisjës si kudo në botën demokratike.

Përfundim

Varësisht prej rezultatëve të zgjedhjeve të 28 dhjetorit, në sajë të përvojës se deritashme, çërtifikimi i rezultatit të zgjedhjeve do të marrin kohë. Kështu nja një muaj do të numërohen votat, me mundësi të rinumërimit, ndërsa kur të konfirmohen rezultatet nuk përjashtohet që të nisin përseri skenarët për zgjedhjen e Kryetarit të Kuvendit të Kosovës. Dhe nga një situatë e tillë, kuptohet nëse nuk do të kemi shumicë parlamentare të verifikuar e stabile, do të vijë koha edhe të zgjedhja e presidentit. Nga një situatë të tillë kaotike Kosova, mund të jetë pa Kuvend, Qeveri e President, që nuk është në favor të Kosovës dhe të demokracisë parlamentare.

Filed Under: Rajon

Nga Shkodra në Bejrut…

December 5, 2025 by s p

Marsel Fregjaj/

Në një pasdite gri tipike romake, më 10 maj 2025, Papa Leo XIV doli qetësisht nga Vatikani dhe u drejtua nga një qytetth kodrinor me mezi pesë mijë banorë, i quajtur Xhenacano, tridhjetë kilometra në juglindje të Romës. (Vatican News, 2025; Aleteia, 2025).

Destinacioni i tij ishte Shenjtërorja e Zojës së Këshillit të Mirë, një bazilikë e përulur që administrohet nga augustinët, ku një figurë e Virgjërës Mari e vogël, delikate dhe e ngarkuar me histori ka tërhequr pelegrinë prej shekujsh. (Vatican News, 2025; Wikipedia, “Our Lady of Good Counsel”).

Aty, në udhëtimin e tij të parë jashtë Vatikanit si papë, Leo u gjunjëzua përpara një Madone për të cilën tradita thotë se ka qëndruar dikur në një kishë në Shkodër, në veri të Shqipërisë, përpara se të “fluturonte” në mënyrë mrekullibërëse përtej Adriatikut në vitin 1467, ndërsa ushtritë osmane afroheshin. (Tirana Times, 2015; Tirana Times duke cituar Robert Elsie; Wikipedia, “Our Lady of Good Counsel”)

Sipas Vatican News, Leo u tha besimtarëve të Xhenacanos se ai kishte “dëshiruar aq shumë të vinte këtu në këto ditë të para” të shërbesës së tij të re dhe e rinovoi besimin e tij te Zoja e Këshillit të Mirë duke ia besuar Asaj misionin e Pjetrit. (Vatican News, 2025)

Për pjesën më të madhe të botës, kjo dukej si një ndalesë e qetë devocionale; për shqiptarët që e ndiqnin nga larg, dukej si diçka shumë më e madhe. (Gazeta Express, 2025; Panorama, 2025)

Media shqiptare e përshkroi shenjtëroren si “ikona e shqiptarëve” dhe nënvizoi se dalje e parë e Leos si papë ishte pikërisht drejt “Kishës së Zojës së Këshillit të Mirë, Pajtores së Shqipërisë”. (Gazeta Express, 2025; Panorama, 2025)

Ato vunë në dukje se kjo nuk ishte një ndalesë e rastësishme mariane: shenjtërorja është një shtëpi e madhe shpirtërore e Urdhrit të Shën Augustinit, të cilit i përket vetë Leo, duke e bërë vizitën njëkohësisht një kthim te rrënjët e tij rregulltare dhe një gjest ndaj popullit shqiptar. (Panorama, 2025; Vatican News, 2025)

Në shtypin shqiptar, komentuesit e lexuan vizitën thuajse sikur vetë Shqipëria po e priste papën e ri: ai u lut përpara një ikone “e njohur edhe si Zoja e Shkodrës” dhe më pas bekoi turmën përpara se të nisej. (Panorama, 2025; Shqiptarja.com, 2025)

Zoja shqiptare në zemër të gjithçkaje

Për të kuptuar pse ka rëndësi kjo, duhet nisur nga vetë piktura. Madona e Këshillit të Mirë në Xhenacano jo më e madhe se një fotografi e vjetër lidhet, në legjendë dhe në devocion, me Zojën e Shkodrës, të nderuar prej shumë kohësh nga katolikët e veriut shqiptar. (Tirana Times, 2015; Catholic Encyclopedia, 1911, via Wikipedia)

Sipas rrëfimit, kur Shkodra po rrethohej në vitin 1467, figura e Marisë me Fëmijën u shkëput nga muri i kishës dhe kaloi detin, derisa u ndal në Xhenacano, ku më pas u ngrit një shenjtërore përreth saj. (Tirana Times, 2015)

Me kalimin e kohës, ipeshkvijtë shqiptarë e shpallën Zojën e Shkodrës “Pajtoren e Shqipërisë” dhe shenjtërorja e Xhenacanos u bë një destinacion i dashur pelegrinazhi për katolikët shqiptarë në atdhe dhe në diasporë. (Tirana Times, 2015)

Kisha universale e vuri re: figura, tashmë e njohur si Zoja e Këshillit të Mirë, u kurorëzua me dekret papnor në shekullin XVII dhe sot përmendet zyrtarisht si Pajtorja e Republikës së Shqipërisë, krahas dioqezave dhe bashkësive të tjera në mbarë botën. (Wikipedia, “Our Lady of Good Counsel”)

Për shqiptarët, udhëtimi i parë i Leos si papë ishte një pelegrinazh tek një simbol ku Italia dhe Shqipëria, Roma dhe Shkodra, janë lidhur në mënyrë mistike prej shekujsh. (Tirana Times, 2015; Gazeta Express, 2025)

Dhe për një Kishë që ende vajtonte papën Françesku, ishte e pamundur të mos jehonte një kujtim: në vitin 2014, Françesku erdhi në Shqipëri dhe e quajti vendin një “shembull frymëzues” të bashkëjetesës fetare dhe bashkëpunimit ndërfetar. (Vatican speech in Tirana, 2014; Vatican Radio report, 2014)

Françesku tha se Shqipëria tregonte se bashkëjetesa paqësore dhe e frytshme midis besimtarëve të feve të ndryshme nuk është vetëm e dëshirueshme, por “e mundur dhe realiste”, duke e nxitur vendin të vazhdojë të ofrojë një “shembull frymëzues” për të tjerët. (Vatican speech in Tirana, 2014)

Crux dhe media të tjera vunë në dukje se Françesku donte në mënyrë eksplicite ta ngrinte Shqipërinë si një rast-studim të bashkëjetesës paqësore në një botë të shqyer nga konfliktet e ngjyrosura fetarisht. (Crux, 2014)

Kur Leo XIV, pasardhësi i Françeskut, zgjodhi si ndalesën e tij të parë jashtë Vatikanit një shenjtërore që shqiptarët e shohin si të tyren dhe që Kisha universale e njeh zyrtarisht si ikonën e tyre patrone, ai hyri drejtpërdrejt në të njëjtin rrjedh simbolik. (Vatican News, 2025; Wikipedia, “Our Lady of Good Counsel”; Gazeta Express, 2025)

Gjatë vizitës në Xhenacano, Vatican News raporton se Leo kujtoi se kishte ardhur aty një vit më parë si kardinali Robert Prevost, kur “i kishte ofruar jetën e tij Kishës”, dhe se sërish ia besoi misionin e tij të ri Marisë, duke përmendur fjalët e saj në Kanë: “Çfarë t’ju thotë Ai, bëjeni.” (Vatican News, 2025)

Në librin e vizitorëve, sipas komenteve katolike, ai shkroi një lutje drejtuar Zojës së Këshillit të Mirë, ku ndërthuren besimi, dallimi shpirtëror dhe dëshira për t’u udhëhequr në “kohë të vështira” për botën. (Rorate Caeli, 2025)

Nuk është aspak e tepruar ta shohësh këtë si një akt programatik: një papë që nis shërbesën e tij duke u gjunjëzuar para një Zojë shqiptare, e lidhur historikisht me një popull që sot njihet për tolerancën e tij fetare. (ResetDOC, 2019; Balkan Insight, 2014)

Shembulli shqiptar i bashkëjetesës

Shqipëria moderne është një vend i vogël me shumicë myslimane dhe me pakica domethënëse katolike e ortodokse, ku është e zakonshme që familjet të përfshijnë si të krishterë edhe myslimanë, dhe fqinjët të festojnë së bashku kremtet fetare të njëri-tjetrit. (ResetDOC, 2019; Vatican Radio, 2014)

Gjatë vizitës së tij në vitin 2014, Papa Françesku vlerësoi atë që e quajti “bashkëjetesë dhe bashkëpunim paqësor” midis katolikëve, ortodoksëve dhe myslimanëve në Shqipëri si një dhuratë të çmuar dhe theksoi se kjo përvojë tregon që bashkëpunimi ndërfetar është i vërtetë dhe shpresdhënës. (Vatican speech in Tirana, 2014)

Raportime dhe analiza të mëvonshme e kanë përshkruar rregullisht Shqipërinë si një rast studimor të një bashkëjetese të qetë dhe pluraliste, ku feja nuk është kthyer në shenjë identitare të armatosur në të njëjtën masë si në vende të tjera të rajonit. (ResetDOC, 2019; Balkan Insight, 2014)

Ky ethos i bashkëjetesës ka dalë nga traditat si pjesë e identitetit shqiptar.

Në këtë dritë, vendimi i Leos për të “shkuar te ikona e shqiptarëve”, mund të lexohet si një shenjë e qëllimshme ndaj një populli dhe një historie që paraardhësi i tij e kishte vënë tashmë në piedestal si model për një botë të çarë nga vijat fetare. (Gazeta Express, 2025; Panorama, 2025)

Në sfondin e të gjithave qëndron një botë që dukshëm po rrëshqet drejt pasigurisë: një luftë e përgjakshme në Ukrainë, hija e konflikteve të reja në fronte të tjera dhe një klimë gjeopolitike që ngjan më shumë me mobilizim të ngadaltë sesa me paqe të qëndrueshme. (Reuters, 2024; AP News, 2024)

Në një peizazh të tillë, modeli shqiptar i bashkëjetesës është një prototip, dhe hapat e parë të Leos sugjerojnë se ai mund të jetë duke u përpjekur ta zgjerojë këtë prototip në një metodë për të shfryrë konfliktet kudo ku feja është pjesë e problemit, apo mund të bëhet pjesë e zgjidhjes.

Nga Xhenacano në Turqi e Liban

Gjashtë muaj pas asaj pasditeje të qetë në Xhenacano, itinerari i Leos XIV ndoqi në terren logjikën e pelegrinazhit të tij të parë. (Vatican News, 2025; Reuters, 2025)

Në fund të nëntorit 2025, ai nisi udhëtimin e tij të parë jashtë vendit si papë, duke vizituar Turqinë e më pas Libanin, një udhëtim që Vatikani e paraqiti qartë si vizitë apostolike dhe si pelegrinazh për 1700-vjetorin e Koncilit të Nikeas. (Reuters, 2025; Vatican, 2025 trip schedule)

Në Turqi, Reuters raporton se Leo, në konferencën për shtyp gjatë fluturimit, e ripohoi se një shtet palestinez është, sipas tij, “zgjidhja e vetme” për konfliktin izraelito-palestinez, ndërsa theksoi miqësinë e Selisë së Shenjtë me Izraelin dhe dëshirën e saj për të vepruar si zë ndërmjetësues. (Reuters, 2025)

Po i njëjti raport vëren se ai e lavdëroi Turqinë si shembull të bashkëjetesës fetare, duke nënvizuar se njerëzit e feve të ndryshme mund të jetojnë në paqe dhe duke e quajtur atë realitet “atë që të gjithë do të dëshironim ta shihnim në mbarë botën”. (Reuters, 2025)

Libani, ku ai zbriti menjëherë pas Turqisë, është ndoshta prova më e brishtë dhe më emblematike për këtë ideal. (AP News, 2025; Al Jazeera, 2025)

Vendi është shtëpia e një prej bashkësive më të mëdha të krishtera në Lindjen e Mesme, rreth një e treta e popullsisë, që jeton pranë pranë me myslimanë sunitë e shiitë, druzë dhe pakica të tjera, të gjithë të traumatizuar nga kolapsi ekonomik, paraliza politike dhe shpërhapja e luftërave rajonale. (Al Jazeera, 2025; Reuters, 2025)

Në ditën e dytë të vizitës, në Sheshin e Dëshmorëve në Bejrut, dikur “vija e gjelbër” që ndante Lindjen e krishterë nga Perëndimi mysliman, Leo mblodhi nën një tendë klerikë nga gjithë spektri fetar. (Al Jazeera, 2025; AP News, 2025)

Al Jazeera raporton se ai bëri thirrje për “bashkëjetesë” dhe tha se, në një epokë kur të jetuarit së bashku mund të duket si ëndërr e largët, libanezët tregojnë se “uniteti, pajtimi dhe paqja janë të mundur”. (Al Jazeera, 2025)

Ai shkoi deri aty sa të imagjinonte kambanat e kishave dhe thirrjen myslimane në lutje “çdo kambanë; çdo ezan, çdo thirrje në lutje”, duke u ngritur së bashku si një himn i vetëm, një imazh që përputhet në mënyrë të përkryer me instinktin shqiptar për të nderuar kohët e shenjta të njëri-tjetrit. (Al Jazeera, 2025; Vatican Lebanon address, 2025)

Associated Press theksoi se Leo e paraqiti Libanin si një fener të paqes dhe bashkëjetesës ndërfetare, edhe pse lëvizte në një peizazh të vrarë nga shpërthimi i portit të vitit 2020, rënia e lirë ekonomike dhe kërcënimi i një lufte të re me Izraelin. (AP News, 2025)

Reuters vuri në dukje se, në takimet me drejtues të komuniteteve të shumta sektare të Libanit dhe me punëtorë migrantë e të rinj, Leo i nxiti njerëzit të mos e braktisin atdheun e tyre dhe foli për vendin si simbol të bashkëjetesës që nuk duhet lejuar të shembet. (Reuters, 2025)

Te varri i Shën Sharbelit, një shenjtor maronit i nderuar si nga të krishterët, ashtu edhe nga myslimanët, ai u lut për paqe, një moment që media të tjera e panë si emblemë të dëshirës së tij për të mbrojtur praninë e krishterë në rajon pa e kthyer atë në armë sektare. (Times of Israel, 2025; AP News, 2025)

Të marra së bashku, këto gjeste vizatojnë një itinerar të bashkëjetesës: nga një ikonë shqiptaro-italiane që dikur “i iku” luftës, tek një republikë me shumicë myslimane që shtrihet midis Lindjes dhe Perëndimit, e deri te një vend i vogël, i plagosur, ku kambanat e kishave dhe ezanet përplasen në të njëjtin horizont të thyer. (Tirana Times, 2015; Reuters, 2025; Al Jazeera, 2025; AP News, 2025)

Ato gjithashtu lënë të kuptohet një strategji në formim, që shkon përtej çdo kufiri të vetëm.

Nga Kievi në Kaukaz, nga Mesdheu lindor në Sahelin afrikan, luftërat e sotme rrallë janë “fetare” në kuptimin e pastër, por pothuajse gjithmonë zhvillohen përgjatë vijave ku identitetet fetare përjetohen me intensitet. (AP News, 2024; Reuters, 2024)

Çdo papë që dëshiron të prekë luftën në Ukrainë, apo t’u dalë përpara konflikteve të tjera që po armatosen në heshtje, nuk mund ta bëjë këtë vetëm me diplomaci; ai do të ketë nevojë edhe për ndërgjegjet dhe zërat e myftinjve, patriarkëve, rabinëve dhe pastorëve. (Reuters, 2025)

Duke nisur nga një ikonë shqiptare e bashkëjetesës dhe duke vijuar shpejt drejt Turqisë e Libanit, dy vende ku xhamitë dhe kishat ndajnë në mënyrë të dukshme të njëjtin horizont, Leo XIV duket se po provon një mënyrë veprimi: të mbledhë autoritetet shpirtërore, të nxjerrë në pah traditat lokale të të jetuarit së bashku dhe t’i ftojë ato të rreshtohen, dukshëm, në anën e paqes. (Vatican News, 2025; Reuters, 2025; Al Jazeera, 2025)

Një bast se udhëheqja fetare, nëse është e bashkërenduar dhe e guximshme, ende mund të përkulë harkun e ngjarjeve larg katastrofës.

Duke lexuar vijën nga Shkodra në Bejrut

Asnjë zyrtar i Vatikanit nuk ka shpallur një strategji madhore që nis në Xhenacano dhe kalon përmes Stambollit e Bejrutit, dhe duhet pranuar se një pjesë e këtij kuptimi qëndron në fushën e interpretimit. (Vatican News, 2025; Reuters, 2025)

Megjithatë faktet kanë rëndësi: Leo është augustinian; shenjtërorja e Xhenacanos është një shenjtërore e madhe augustiniane; ikona e saj lidhet historikisht me Shqipërinë dhe njihet zyrtarisht si Pajtorja e kombit shqiptar; dhe ai zgjodhi pikërisht këtë shenjtërore për udhëtimin e tij të parë jashtë Vatikanit. (Vatican News, 2025; Aleteia, 2025; Wikipedia, “Our Lady of Good Counsel”)

Faktet kanë peshë edhe në Liban e Turqi: në fluturimin mes këtyre vendeve ai e ripohoi publikisht mbështetjen për një shtet palestinez dhe dënoi dhunën e kryer në emër të fesë, duke e paraqitur pandërprerë bashkëjetesën fetare si të vetmen të ardhme të qëndrueshme. (Reuters, 2025)

Në terren, në Bejrut, ai vendosi momentet e tij më të fuqishme në Sheshin e Dëshmorëve dhe te varri i një shenjti të nderuar në të gjitha rrymat, duke e vendosur fjalë për fjalë veten në kryqëzimin e bashkësive që kanë gjakosur së bashku dhe janë gjakosur prej njëra-tjetrës. (Al Jazeera, 2025; AP News, 2025; Reuters, 2025)

E parë përmes një lenteje shqiptare, e gjithë kjo duket çuditërisht e njohur.

Historia e vetë Shqipërisë është ajo e ateizmit të detyruar, e kishave dhe xhamive të shkatërruara, dhe më pas e një rishfaqjeje të ngadaltë në një hapësirë publike pluraliste, ku siç përsërisin shpesh vëzhguesit vendas, është krejt normale të shohësh myslimanë në dasma katolike dhe katolikë që vizitojnë fqinjët myslimanë për Bajram, dhe martesa ndërfetare. (ResetDOC, 2019; Vatican Radio, 2014)

Françesku pa në këtë histori një “vëllazëri fetare” nga e cila pjesa tjetër e botës mund të mësojë, dhe shprehu qartë se donte ta ngrejë Shqipërinë në nivel shembulli. (Albanian Times, 2025; Crux, 2014)

Leo, duke nisur pontifikatin e tij te ikona shqiptare e Xhenacanos dhe duke e çuar më pas mesazhin e bashkëjetesës në dy prej fronteve fetare më të tensionuara në hartë, duket sikur po e kthen këtë intuicion në stilin e tij diplomatik. (Vatican News, 2025; Reuters, 2025; AP News, 2025; Al Jazeera, 2025)

Për ata që njohin historinë shqiptare të bashkëjetesës, është e vështirë të mos dëgjosh në këtë gjest një premtim të heshtur: se shembulli i një kombi të vogël ballkanik mund të zgjerohet në ato vende ku paqja nevoitet më shumë se kudo. (ResetDOC, 2019; Vatican Radio, 2014)

Në një epokë kur harta është e plagosur nga lufta në Ukrainë, nga konfliktet e ngrira dhe nga krizat që mund të shpërthejnë nga çasti në çast, klima globale e sigurisë duket gjithnjë e më e brishtë. (Reuters, 2025; AP News, 2025)

Leo XIV duket sikur po vë bast se e vetmja forcë e aftë të kapërcejë llogoret dhe mitet etnike është një koncert autoritetesh shpirtërore që refuzojnë t’i japin bekim luftës.

Udhëtimi i tij i parë te Zoja e Këshillit të Mirë dhe hapat e tij të hershëm nëpër Stamboll e Bejrut lexohen si kapitujt e parë të këtij basti, I cili mund të kulmojë me paqen në Ukrainë: një papë që kërkon këshillë te një Zojë shqiptare për mënyrën se si t’i mbledhë besimtarët e botës, për paqe, dhe për të ndalur konfliktin e radhës, përpara se të ndizet. (Tirana Times, 2015; Vatican News, 2025; Gazeta Express, 2025; Al Jazeera, 2025)

Filed Under: Kronike

Faik Konica, fryma e pavdekshme e një atdhetari dhe dijetari shqiptar

December 5, 2025 by s p

Gjon F. Ivezaj/

Faik Konica lindi më 15 mars 1875 në fshatin Konicë, në zemër të maleve shqiptare, në një familje bejlerësh të njohur për kulturën dhe traditën e tyre. Qysh në fëmijëri ai u rrit mes historive të heronjve, tregimeve popullore dhe mësimeve të para në gjuhët turke, arabe dhe greke, që i dhanë jo vetëm dije, por edhe ndjenjën e përkatësisë dhe krenarisë për kombësinë e tij. Zemra e tij u mbush me dashuri për vendlindjen dhe me një ndërgjegje të hershme patriotike, ndërsa shpirti i ri u ngroh me ëndrrën për një Shqipëri të lirë dhe të bashkuar. Arsimi i hershëm dhe mësuesit e tij të devotshëm i hapën horizontin e dijes dhe formuan themelin e një mendjeje të ndritur, të përgatitur për sfidat që do të vinte përpara popullit shqiptar.

Ai vazhdoi arsimin në kolegjin jezuit të Shkodrës, ku mësimet e thella dhe fryma e disiplinës e formuan si intelektual dhe njeri me ideal. Më pas, në liceun perandorak francez në Stamboll, Konica thelloi njohuritë në letërsi, histori dhe filozofi, duke u njohur me kulturën evropiane, ndërsa zemra vazhdoi të rrihte për Shqipërinë. Në Francë ai ndoqi shkollën e mesme dhe universitetin në Dijon, ku u diplomua në filologji romane dhe letërsi. Studimet e mëtejshme në Paris, në Collège de France, për letërsinë mesjetare, latinisht dhe greqisht, i dhanë një horizont të gjerë dijesh dhe e përgatitën për të shërbyer kombit me mendjen dhe penën e tij.

Më 1895, Konica botoi në Paris broshurën “Shqipëria dhe turqit”, duke shfaqur ndërgjegjen e tij patriotike dhe vizionin për një Shqipëri të lirë dhe të ndërgjegjshme. Më 1897, ai themeloi revistën “Albania” në Bruksel, një organ politik, kulturor dhe letrar, që botohej në shqip, frëngjisht dhe turqisht. Revista u bë mjet i fuqishëm për ndërgjegjësimin kombëtar, për afirmimin e identitetit shqiptar dhe për zhvillimin e gjuhës dhe letërsisë shqipe. Përmes saj, Konica promovoi vlera të larta morale dhe intelektuale, duke i nxitur shqiptarët të ruanin gjuhën, historinë dhe traditat, dhe duke formuar një ndërgjegje kombëtare që tejkalonte kufijtë e vendlindjes.

Revista “Albania” u bë qendër intelektuale dhe letrare për shqiptarët e diasporës dhe ata në vend, duke ofruar artikuj, ese, polemika, shkrime historike dhe vlerësime letrare që formuan bazën e mendimit modern shqiptar. Përmes saj, Konica shërbeu si udhëheqës i mendimit dhe kritikës letrare, duke shfaqur dashurinë e thellë për kombin dhe vizionin për emancipimin dhe zhvillimin kulturor të tij.

Pas mbylljes së “Albania”-s, Konica u vendos në Shtetet e Bashkuara, ku punoi ngushtë me Fan Nolin dhe intelektualë të tjerë të shquar të diasporës shqiptare. Ai u angazhua në themelimin e federatës Vatra, e cila u bë shtylla kryesore e organizimit dhe bashkimit të shqiptarëve jashtë vendit. Konica u zgjodh sekretar i përgjithshëm dhe më vonë kryetar i Vatrës, duke udhëhequr gazetën Dielli, ku shkrimet e tij u bënë një zë i fuqishëm për unitetin, identitetin dhe kauzën kombëtare. Ai punoi për ruajtjen e traditës dhe gjuhës, për ndërgjegjësimin dhe edukimin e shqiptarëve, duke mbajtur një linjë të qartë patriotike dhe kulturore.

Kontributi i tij nuk u kufizua vetëm në diasporë. Ai përfaqësoi Shqipërinë në aktivitete ndërkombëtare dhe diplomatike, duke mbrojtur të drejtat e vendit dhe duke ngritur zërin e kombit shqiptar në arenën ndërkombëtare. Në vitin 1913, ai u zgjodh kryetar i kongresit shqiptar në Trieste, një ngjarje vendimtare për ruajtjen e integritetit dhe unitetit të trojeve shqiptare, dhe më pas përfaqësoi shqiptarët në Londër në konferencën ndërkombëtare, duke artikuluar të drejtat dhe aspiratat e popullit të tij. Përmes këtyre veprimeve, Konica u shfaq si një udhëheqës vizionar, i cili i vendosi interesat e kombit mbi çdo gjë tjetër.

Gjatë gjithë jetës, ai mbeti një shembull i përkushtimit, integritetit dhe dashurisë për Shqipërinë. Në SHBA ai rifilloi botimin e gazetës Dielli, ku vijoi të shkruante artikuj, kolumna dhe komente mbi zhvillimet politike, shoqërore dhe kombëtare, duke nxitur mendimin kritik dhe duke forcuar ndjenjën e përgjegjësisë ndaj atdheut. Në vitin 1926 u emërua ministër fuqiplotë i Shqipërisë në SHBA, duke përdorur dijen, ndikimin dhe integritetin e tij për të mbrojtur interesat e vendit dhe për të përfaqësuar kombin në mënyrë dinjitoze në arenën ndërkombëtare.

Faik Konica ndërroi jetë më 15 dhjetor 1942 në Washington, D.C., larg vendlindjes, por me shpirtin gjithmonë të lidhur me Shqipërinë. Trashëgimia që la pas është e jashtëzakonshme: ai është simbol i përkushtimit, dijes, kulturës dhe dashurisë së pastër për atdheun. Ai kontribuoi në ngritjen e gjuhës dhe letërsisë shqipe, në afirmimin e identitetit kombëtar, në edukimin dhe bashkimin e shqiptarëve kudo në botë. Emri i tij mbetet një dritë udhërrëfyese për brezat, një shembull i pavdekshëm i dashurisë për kombin dhe dëshmi e fuqisë së penës, mendimit dhe zemrës për të krijuar një trashëgimi të paharrueshme.

Në dorën e fundit të jetës së tij, Faik Konica la pas një Shqipëri më të ndërgjegjshme, më të bashkuar dhe më të respektuar në botë. Me çdo fjalë, me çdo artikull, me çdo hap diplomatik dhe me çdo veprim patriotik, ai tregoi se dashuria për atdheun nuk njeh kufij, nuk njeh distanca dhe nuk shuhet kurrë. Ai mbetet frymëzim i gjallë për çdo shqiptar që ëndërron një vend të lirë, të kulturuar dhe të bashkuar. Trashëgimia e tij është përjetësisht dritë udhërrëfyese që do të udhëheqë brezat e ardhshëm dhe do të kujtojë gjithmonë fuqinë e mendimit, të penës dhe të zemrës për të ndërtuar një Shqipëri të denjë për historinë dhe të ardhmen e saj.

Filed Under: Politike

Abetaret e para të shkrimit të shqipes, fillesa të letërsisë shqipe për fëmijë

December 5, 2025 by s p

Prof.as.dr. Jonela Spaho/

Gjuha është qënësia e shpirtit të një kombi. Përpjekjet për shkrimin e shqipes dhe krijimit të një alfabeti të saj, kanë qënë probleme që kanë preokupuar vazhdimisht eruditët, ideologët dhe gjuhëtarët, veçanërisht në periudhën e Rilindjes sonë, ku gjuha u pa si elementi vendimtar i përhapjes së kulturës, dijes dhe arsimit. Emancipimi i një kombi fillon nga gjuha e tijdhe proceset letrare, në shumë vende të botës, kanë qënë domosdoshmërisht të lidhura me procesin e shkrimit dhe zhvillimit të gjuhëve kombëtare. Mjafton të përmendimin periudhën e humanizmit evropian, ku vlerësimi për njeriun u bë njëkohësisht me vlerësimin e gjuhës popullore dhe jo më kot, Dante i madh e shkroi “Komedinë hyjnore “ në gjuhën e popullit, pra në gjuhën italiane dhe jo latine, që konsiderohej në atë kohë si gjuha e kulturës. E përmendëm këtë, për të theksuar se problemi i një alfabeti për të shkruar gjuhën shqipe, për të krijuar një letërsi të shëndoshë, që do të mbështetej fuqishëm në një gjuhë të shkruar dhe të njehësuar, do të bëhej preokupimi themelor i romantikëve tanë, i ideologëve dhe shkrimtarëve që shihnin, njëkohësisht, te gjuha një kulturë dhe një emancipim shoqëror dhe shpirtëror.

Kjo e dyta lidhet detyrimisht me procesin letrar, sepse shkalla e zhvillimit të proceve letrare është njëkohësisht dhe balanca e zhvillimit kulturor e shpirtëror të një kombi.

Natyrisht, në kushtet e rënda të një okupimi shekullor, ku padija, injoranca dhe prapambetja ishin thembra e Akilit, dhe ku numri i analfabetëve ishte tragjik, shtrohej detyra e shkrimit të shqipes, në mënyrë që ajo të arrihej të mësohej në shkollat fillore të Shqipërisë, kryesisht nga fëmijët shqiptarë. Hapja e një rrjeti shkollash shqipe, që zuri vendin kryesor në ideologjinë e Rilindjes sonë, lidhej domosdoshmërisht me hartimin e abetareve për mësimin e kësaj gjuhe dhe të copave të leximit që do të shoqëronin këto abetare. I detyrohemi veçanërisht periudhës së Rilindjes sonë që, si në të gjitha fushat e jetës shpirtërore dhe materiale, dha kontributin e pakrahasueshëm dhe në fushën e letërsisë sonë për fëmijë dhe kjo njihet së pari si meritë e abetareve të para të shkrimit të shqipes, të cilat veç të tjerash ishin të pajisura me tekste leximi për dhënien e njohurive dhe mësimin e gjuhës.

Por duke ditur që një nga qëllimet kryesore të rilindasve ishte dhe edukimi i brezit të ri, te i cili ata shihnin ardhmërinë dhe që letërsia për fëmijë misionin e parë ka edukimin, këta autorë të parë të abetareve kanë meritën se, me pjesët e tyre të leximit hapën siparin e letërisë së shkruar shqipe për fëmijë. Ndërkohë që shekulli i XIX, për të cilin po flasim, kishte krijuar kryevepra të pavdekshme në thesarin e librit për fëmijë, duke nxjerrë Andersenin, Grimët e mëdhenj, Koladin, Karolin, Tuenin, De Amiçin, me vepra që dhe në kohrat moderne vazhdojnë të tregojnë se si shkruhet një letërsi për fëmijë, ajo e jona po hidhte hapat e saj, e brishtë, e varfër, e vogël, po megjithatë ekzistente, si për të treguar se dhe në mes të shkretëtirës mund të gjendet një oaz, mund të mbijë një filiz.

Megjithëse shkëputja e letërsisë sonë për fëmijë nga abetaret dhe librat e këndimit ishte mjaft e vonë, përsëri ne mund të pohojmë me bindje se kjo letërsi, së paku deri në gjysmën e dytë të shekullit të XIX, bëri jetën e vet pikërisht në këto abetare dhe u zhvillua si letërsi artistike plotësisht në funksion të shkollës shqipe dhe të mësimit të gjuhës amtare, të përhapjes së dijes jo vetëm te të vegjlit, por dhe te analfabetët e rritur, pra u zhvillua në funksion të edukatës kombëtare të të gjitha moshave.

Por le të ndalemi më konkretisht te tri abaterat e para të shkrimit të shqipes, për të hetuar në to fillesat e letërsisë për fëmijë, dhe për të parë se cila prej tyre shënon fillimin e kësaj letërsie. Akademiku Bedri Dedja thekson se: “Letërsia origjinale artistike për fëmijë , me sa dimë gjer tani në bazë të të botimeve të njohura, fillon me veprën e Kristoforidhit. Alfavitari është vepra e parë origjinale e Kristoforidhit për fëmijë”. Afavitari i Kristoforidhit,i cili përmban copza leximi nga bibla, portrete kafshësh dhe shpendësh, vjershën “Ylli i vogël lart në qiell” dhe përrallën “Dy dhitë “, sigurisht është një nga kontributet më të mëdha të fillimit të letërsisë sonë për fëmijë, me vlerë të pamohueshme, por nëse ndalemi te “Evëtari” i Veqilharxhit dhe vështrojmë me kujdes anën letrare të tij, del se fillimet e letërsisë origjinale shqipe për fëmijë duhet t’i kërkojmë pikërisht atje. Këtë e thekson dhe Prof.Rexhep Qosja, i cili thotë: ” Pas Naum Veqilharxhit, ndër shkrimtarët e romantizmit tonë që do t’i kushtojnë kujdes letërsisë për fëmijë, dallojmë Kostandin Kristoforidhin, i cili në “Alfavitarin shqip” do të botojë disa copa letrare për fëmijë, kurse në dorëshkrim do të lerë dhe vjershën e përshtatur prej letërsisë angleze ”Ylli i vogël lart në qiell” dhe Sami Frashëri, i cili në “Abetaren e gjuhës shqip”, të botuart në vitin 1886, do të sjellë një sërë prozash të shkurtra pëtr fëmijë.”

Ky pohim i Prof. Qoses është i saktë për sa i përket Naum Veqilharxhit, i cili cilësohet prej tij si shkrimtar për fëmijë. Ka disa arsye pse duhet të vlerësojmë Veqilharxhin të tillë:

Së pari, sepse në fletën e parë të abetares së vitit 1844 gjendet strofa e një poezie shqip me titull “Epar e të mësuarit frikë e perëndisë”, ku autori reket të japë një shpjegim të vështirësive që mund t’i dalin kujtdo kur nis një punë, duke pasur parasysh veten dhe ata që do të mësojnë shqip me këtë evëtar, dhe gjithashtu në faqen e dytë të abetares së një viti më pas, ai vendos një tjetër vjershë me katër vargje: “Kurkush në mënt të vet./ Mos mburet se ndiçfet./ Pa dashun i madhi zot./ Fletë pema s’lëshon dot”. Siç e shohim, këto dy strofa të tij nuk janë pa vlera letrare, ato janë brenda stilit të tij të këshillave dhe porosive morale, me ngjyresë fetare, gjë që ai do ta zhvillojë më tej në porositë dhe fjalët e urta që do të botojë në abetaren e dytë. Këto dy strofa origjinale shënojnë, pa dyshim, fillimin e letërsisë shqipe për fëmijë.

Së dyti, ai boton një sërë porosish morale dhe fjalë të urta dhe këto përforcojnë profilin e tij si shkrimtar që inicion letërsisë për fëmijë, sepse dihet se qëllimi kryesor i letërsisë për fëmijë është edukimi, pavarësisht se te këto fjalë të urta spikat dukshëm moralizimi i hapur, gjë që është e kuptueshme për stadin fillestar të zhvillimit të kësaj letërsie. Këto porosi më pas do t’i shohim të shfaqura në një formë apo tjetër dhe te Samiu, Mjeda, Naimi etj. Porositë e tij janë të ngjashme me porositë biblike: ”ndero prindërit, ndero zotin, mos vidh, mos i bëj keq tjetrit, mos u zi, trego fajin mos u mburr” etj. Këtij funksioni i përgjigjen dhe 16 pjesët e shkëputura nga historia e Dhjatës së Vjetër, të cilat ai i quan ”mpsomje”, në të cilat spikat aftësia e tij selektive për të sjellë 16 histori moralizuese dhe filozofike nga Libri i Shenjtë dhe që iu vlejnë fëmijeve.

Së treti, pavarësisht se këto shkrime nuk u takojnë gjineve dhe llojeve letrare, nuk mund të mos vërehet vlera letrare artistike e gjuhës së tyre. Në këto shkrime mund të vërehen vlera estetike, të cilat duken sidomos në naracionin e thjeshtë, të qetë dhe pa teprime, në nelogjizmat që përdor ai, jo vetëm për pastëritnë e gjuhës, por dhe për t’i dhënë frazës ngjyrim emocional. ”Veqilharxhi shkruan me një gjuhë të urtë dhe poetike që është gjuha e shkrimeve profetike

Nga sa theksuam më sipër, nuk ka dyshim se Veqilharxhi me “Evëtarin” e tij shënon fillimin e letërsisë sonë për fëmijë. Shtypi rumun i kohës në një artikull të Raduleskut, na e vërteton këtë kur shkruan: ”Meriton të kihet parasysh dhe të lavdërohet përpjekja për të cilën ky burrë i kulturuar, 20 vjet të jetës së tij iu kushtoi shpikjes së këtyre shkronjave, po përpiqet ky vëllai juaj që t’u japë bazat e një letërsie”.

Më pasdo të ishte Kostandin Kristoforidhi me” Abetar shqip” (1872), (A.Bishqemi argumenton në një shkrim të tij se kjo abetare duhet të mbante si vit botimi 1866, për disa arsye që ai i parashtron aty), që siç u përmend më sipër është vepra e parë origjinale e tij për fëmijë, në të cilin do të përfshiheshin copa me karakter letrar dhe tregime fetare, të cilat janë të ilustruara me skica dhe këshilla për fëmijë. Kristoforidhi shkon një hap më përpara se Veqilharxhi, jo vetëm me pastërtinë e gjuhës, me afrimin që iu bën ai dialekteve, por në këto copëza ai paraqitet dhe një njohës i mirë i botës dhe psikologjisë së fëmijve. Ashtu si Veqilharxhi dhe ai iu referohet së pari teksteve biblike, Dhjatës së Vjetër dhe të Re, të cilën ai e njeh shumë mirë dhe si përkthyes i teksteve biblike.Ai iu referohet këtyre shkrimeve duke selektuar copëza të këndshme leximi me mesazhe të fuqishme edukuese, ashtu siç di të mësojë vetëm “Libri i Librave”. Por Kristoforidhi nuk qëndron vetëm këtu; nga copëzat me karakter fetar ai kalon në artikujt letraro – shkencorë, duke na dhënë një sërë portrete kafshësh dhe shpendësh me një rigorozitet të madh shkencor. Shkurt, qartë dhe në mënyrë që fëmija ta thithë sa më shpejt njohurinë, ai jep cilësitë kryesore të kafshëvë, llojet në të cilat ndahen, si ushqehen, si jetojnë etj, dhe e gjitha kjo në jo më pak se 20 rreshta. Ai mundohet të fusë në këto copëza humorin si dhe shembujt nga jeta, psh tek “Merimanga” ai thotë: ” Çunat e këqinj janë si merimanga që gënjejnë të tjerët, për t’i prishur të tjerët dhe ata që venë prapa tyre janë porsi mizat budallaqe, që shkojnë me këmbët e veta dhe bien në lak”.

Veçanërisht duhet përmendur te abetarja e Kristoforidhit vjersha “Ylli i vogël lart në qiell” , që mund të cilësohet pa frikë si një nga poezitë më të bukura për fëmijë që dhe sot vazhdon të zërë vend në tekstet shkollore. Kjo vjershë është frymëzuar nga poetet angleze En dhe Xhejn Tejlor, të cilat në vitin 1804 botuan përmbledhjen e tyre poetike për fëmijë, ”Poezi origjinale për mëndje fëminore”, e cila përbën një nga kryeveprat poetike për të vegjlit në shekullin e XIX dhe poezia më e mirë e këtij vëllimi është cilësuar nga kritika “Thë stars at night”. Prof Odise Grillo në veprën e tij “Panoramë letrare”, ka mundur të sjellë versionin original të kësaj poezie, përkthimin e poetit Zyber Elshani dhe vjershën e Kristoforidhit dhe duke i krahasuaar këto tre krijime del se Kristoforidhi ka bërë një krijim original dhe të papërsëritshëm duke marë prej motrave Tejlor vetëm simbolin e yllit dhe të qiellit. Vjersha me të drejtë mund të cilësohet si një perlë e krijimit artistik në vargje për fëmijë. Vlen të përmendim në këtë kuadër dhe përrallën “Dy dhitë”, ku ai shfrytëzon me mjeshtëri një motiv ezopik, për të dhënë më pas një krijim original me vlera artistike dhe morale, ku tregohet se ku e çon njeriun toleranca dhe mungesa e saj.

Fillesat e letërsisë për fëmijë në abetaret e para mbyllen me “Abetare e gjuhës shqip”(1886) e Sami Frashërit, e cila i kalon kufijtë e tekstit shkollor me artikujt tregimet e përrallat që përmban. Samiu në këtë abetare paraqitet jo vetëm si linguist dhe pedagog i shquar, por dhe si shkrimtar për fëmijë, sepse pjesët e abetares së tij janë shembull i gjuhës letrare shqipe dhe janë shkruar në mënyrë të tillë, që së bashku me mësimin e gjuhës shqipe të ngjallin tek të vegjlit ndjenja fisnike dhe t’ju rrënjosin atyre koncepte të drejta morale.

Si shkencëtar,i kombinuar më së miri me pedagogun, ai krijon artikuj letrarë më karakter mësimor si delja, fotografia, anija etj, të cilat kanë karakter diturak dhe japin njohurinë e domosdoshme për mëndjet fëminore. Pra, ndryshe nga Kristoforidhi, ai e shtrin rrezen e vështrimit jo vetem mbi objekte të botës shtazore, por dhe asaj materiale e kozmike.

Atë frymë edukuese dhe moralizuese profetike, që Veqilharxhi dhe Kristoforidhi e përcollën me tregimet biblike, Samiu e përcjell me përallat e tregimet e tij origjinale, të cilat janë vërtet tërheqësë dhe me vlera letrare. Tregimet: “Të vijë keq për gjërat me shpirt”, “Mos e fshih fajin “, “S’ka googol” etj, ai i harton bukur me shëmbuj të gjallë nga jeta e fëmijve, pa nguruar të japë në to mësimin moral.

Ndërsa përrallat janë kryeveprat e tij në prozë, të cilat dhe pse të marra nga subjekte të njohura popullore ose fabulistike, flasin shumë për aftësinë e Samiut si mjeshtër për depërtimin në botën e fëmijve. Katër përrallat më të bukura të abetares janë; ”Dheu është flori”, “Mbollën të tjerët ha ti, mbill ti të hanë të tjerët”, ”Kush s’punon mbetet i uritur” dhe “Fili”. Ajo që të bie në sy menjëherë, është se tematika kryesore e tyre fokusohet tek puna. Me sa duket, Samiu si pedagog e ka kuptuar se një ndër vlerat kryesore për edukimin e njeriut është puna.Ndërsa tregimi “Soloni dhe Krisua”, nga mesazhi që përcjell dhe vlerat artistike, është më e realizuara në gjithë prozat e tij. Mesazhi filozofik që ai përcjell përfshin gjithë moshat, duke na dhënë mësimin e madh se: ” Të lumturit s’bëhet vetëm me pasje, se shumë të pasur janë aq të mjerë sa u kanë zili të varfërve”. Dhe vjen dita që Krisua kupton drejtësinë e fjalëvë të Solonit dhe gjen në to të vërtetën e përjetshme.

Gjithë sa përmëndëm më sipër padyshim vlejnë të cilësonen jo vetëm si fillesa, por dhe si zhvillimi i letërsisë sonë për fëmijë, e cila gradualisht, nga abetarja në abetare, nga njëri libër shkollor te tjetri, reket ta çajë kornizën e këtij kuadri dhe të dalë si degë e pavarur në trungun e letërsisë së kombit tonë. Këto fillesa të rëndësishme vendosën themelet e shëndosha, mbi të cilat u zhvillua gjithë letërsia jonë për fëmijë, jo vetëm gjatë Rilindjes, por dhe më tej.

Filed Under: LETERSI

Valon Nikçi, një shqiptar pjesë e ekipit të Kongresistit George Latimer në sektorin e Task-Forcës për Punësimin dhe Ekonominë

December 5, 2025 by s p

Intervistoi: Sokol Paja/

1.Çfarë do të thotë për Valon Nikçin që të jetë pjesë e ekipit të Kongresistit George Latimer në sektorin e Task-Forcës për Punësimin dhe Ekonominë?

Është një nder dhe përgjegjësi e madhe të jem pjesë e Task-Forcës për Punësimin dhe Ekonominë të Kongresistit George Latimer. E prita me mirënjohje dhe motivim. Ndihem i privilegjuar që mund të kontribuoj me përvojën time në biznes dhe të sjell zërin e komunitetit tonë në një tryezë kaq të rëndësishme.

2.Ku do përqëndrohen politikat ekonomike që forcojnë ekonominë lokale e që mbështesin bizneset e vogla?

Fokus do të jenë politikat që forcojnë ekonominë lokale, mbështesin bizneset e vogla, krijojnë mundësi pune dhe lidhin punëdhënësit me fuqinë punëtore. Dua që zgjidhjet të jenë praktike dhe të funksionojnë realisht për familjet dhe sipërmarrësit.

3.Cila është forca dhe pesha e komunitetit shqiptar në Westchester? A janë shqiptarët të integruar në institucione vendore?

Komuniteti shqiptar ​në Westchester është një forcë e madhe​ me mbi 30,000 shqiptarë. Jemi të integruar dhe kontribuojmë në çdo fushë: arsim, shëndetësi, biznes, ligj, art dhe institucione lokale. ​Ka mundësi dhe mënyra të integrohemi edhe më shumë në institucione vendore. Jemi një komunitet model në Westchester​ por edhe në SHBA.

4.Cilat janë nismat kryesore të kryesuara prej jush në dobi të komunitetit shqiptar në Westchester?

Kam bashkëdrejtuar disa projekte të rëndësishme: ​themelimin e Albanian American Club of Westchester, ​bashke themelimin e shkolles shqipe si pjese e AACW si dhe angazhimin me ​kongresistë të ndryshëm që kan të bëjnë me komunitetin tonë këtu por edhe atdheun.

5.Cilat janë projektet për të ardhmen e “Klubit Shqiptar të Westchester”

Disa nder projektet e Albanian American Club of Westchester jane: regjistrimi ​i shqiptarëve që të votojnë, sepse vota jonë është zëri ynë dhe fuqia jonë.​ Futja e librave ne gjuhën shqipe në libraritë e Westchester County. Pastaj projekti për të moshuarit, dhe të tjera projekte që p​rekin dhe ndihmojnë të gjitha shtresat e komunitetit shqiptarë në Westchester. Më shumë evente kulturore, projekte për të moshuarit dhe synimi afatgjatë për një qendër komunitare shqiptare në Westchester.

6.Kush është Valon Nikçi?

Jam një shqiptar nga Kosova që erdha në ShBA si refugjat lufte në vitin 1999. Sot jam sipërmarrës dhe themelues i Link NY Realty. Përveç biznesit, jam i përkushtuar ndaj komunitetit ​shqiptaro-amerikan përmes Albanian American Club of Westchester dhe angazhimeve të ndryshme ​ne jeten amerikane​ si pjese e bordeve te ndryshme qoftë përmes odave ekonomike, Rotary Club ehe organizatave tjera amerikane. Besoj se suksesi ka vlerë vetëm kur ndahet me komunitetin​.

Filed Under: Politike Tagged With: Sokol Paja, Valon Nikçi

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 73
  • 74
  • 75
  • 76
  • 77
  • …
  • 2826
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • Çfarë është një peizazh tingullor?
  • Populli dhe trojet shqiptare në gjeopolitikën e re euro-atlantike
  • Analizë strukturore e sovranitetit, krizës së konsolidimit shtetëror dhe implikimeve gjeopolitike
  • Arti popullor në kryeqytet si ajerngopja në malet e larta
  • “Pjesëmarrja në Bordin e Paqes, vlerësim dhe pëgjegjësi e shtuar për RSh”
  • 106 VITE NGA KONGRESI KOMBËTAR I LUSHNJES-THEMELI I PARLAMENTARIZMIT DHE VETËQEVERISJES SË PLOTË TË SHTETIT SHQIPTAR
  • Grenlanda “Molla” e Shekullit 21
  • Ne nuk harrojmë!
  • NË 20 VJETORIN E KALIMIT NË PËRJETËSI, NDERIM DHE MIRËNJOHJE PRESIDENTIT HISTORIK TË KOSOVËS DR. IBRAHIM RUGOVA
  • Pjesëmarrja dhe rezultatet e nxënësve nga Kosova në Neo Science Olympiad 2026 – Orlando, SHBA
  • IKJA E KORIFEUT APO BORXHI NDAJ NJI FJALE PER ISMET UKE BERISHEN
  • Dr. Ibrahim Rugova, emri që nuk shuhet
  • ROMANI “NISHANI”, NJË HISTORI TRONDITËSE
  • “Amerika nën akull: Vorteksi Polar shkakton kaos 100 makina palë në Michigan”
  • Diaspora shqiptare e Kosovës – Gjuha si vijë mbrojtjeje

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT