Opinion nga Rafael Floqi/

Ndërsa afati i ri i vendosur nga Presidenti amerikan Donald Trump për Kremlinin po afron, bota po shikon me shqetësim një lojë të rrezikshme politike ku fjalët e mëdha përplasen me realitetin e ftohtë të luftës. Pavarësisht retorikës së ashpër nga Shtëpia e Bardhë dhe dërgimit të të dërguarit të posaçëm Steve Witkoff në Moskë, Vladimir Putin nuk ka dhënë asnjë shenjë tërheqjeje. Kremlini mbetet i paprekur nga kërcënimet me sanksione të reja apo tarifat sekondare ndaj Kinës dhe Indisë.

Është e qartë se Trump e ka kuptuar tashmë se ndalimi i luftës në Ukrainë është më kompleks se sa premtimet që bëhen në fushatë. Retorika e “marrëveshjeve të mëdha” me liderë autoritarë duket gjithnjë e më shumë si një përpjekje për të ruajtur imazhin e një lideri të fortë, ndërsa faktet në terren tregojnë ndryshe: Rusia po avancon ngadalë, por pa ndalim; Ukraina po humbet territor dhe civilët vazhdojnë të paguajnë çmimin më të lartë.

Takimi i paralajmëruar i Witkoff në Moskë, në ditët e fundit para afatit të Trump, nuk është gjë tjetër veçse një përpjekje për të shpëtuar fytyrën. Vetë Trump e pranoi se nuk ka shumë besim te sanksionet, duke i përshkruar rusët si “tipa dinakë” që dinë t’i shmangin ato. E megjithatë, i mbetet vetëm ajo armë diplomatike – pasi çdo hap më tutje rrezikon përshkallëzimin e një konflikti që tashmë ka thithur mijëra jetë.

Nga ana tjetër, Putini vazhdon me të njëjtën strategji të pamëshirshme: presion ushtarak në Ukrainë dhe sinjale agresive në arenën ndërkombëtare. Prezantimi i raketës së re hipersonike “Oreshnik”, të aftë sipas tij për të shkatërruar një objektiv me efekt të krahasueshëm me një sulm bërthamor, nuk është thjesht një zhvillim teknologjik — është një mesazh. Po ashtu, deklaratat kërcënuese të Medvedev për një përplasje të mundshme me SHBA-në janë pjesë e një strategjie klasike frikësimi.

Në këtë atmosferë tensioni, Trump urdhëron lëvizjen e nëndetëseve bërthamore amerikane – një veprim simbolik, por gjithashtu tejet i rrezikshëm. Sepse kur dy liderë që nuk njihen për vetëpërmbajtje nisin të luajnë me nënkuptime bërthamore, bota ka arsye të frikësohet.

Realiteti është se Putini nuk ka ndërmend të bëjë lëshime. Ai e sheh kohën si aleate, ndërsa fronti i gjatë prej mbi 1,000 kilometrash në Ukrainë i jep hapësirë për të shtyrë përpara ngadalë por me këmbëngulje. Bombardimet ndaj qyteteve dhe viktimat civile nuk e ndryshojnë kursin e tij – përkundrazi, janë pjesë e strategjisë së lodhjes së Perëndimit dhe dobësimit të moralit ukrainas.

Ndërkohë, Zelenskyy dhe Ukraina kërkojnë më shumë ndihmë, më shumë sanksione, më shumë presion ndërkombëtar. Por në Uashington, durimi duket se po venitet. Ka zëra në administratën Trump që paralajmërojnë një tërheqje të mundshme nga konflikti nëse nuk ka përparim diplomatik – një skenar që vetëm do t’i shërbente ambicieve të Kremlinit.

Në fund, pyetja është kjo: a është Trump i gatshëm të përballet seriozisht me pasojat e mosbindjes së Putinit, apo do të kënaqet me një përpjekje të përkohshme për të ruajtur autoritetin? Dhe çfarë do të thotë kjo për Ukrainën, për Evropën dhe për rendin global në një kohë kur kërcënimi i luftës së madhe nuk është më abstrakt, por gjithnjë e më konkret?

Në këtë dramë të stërzgjatur, afati i së premtes mund të mos sjellë ndryshime të mëdha – por ai tregon saktësisht sa e brishtë dhe e rrezikshme është loja e forcës në kohë lufte.

Përgatiti Rafael Floqi/

Para se të them disa gjëra për këtë njeri, më lejoni të sqaroj situatën. Hulk Hogan, i cili vdiq të enjten herët në moshën 71 vjeç nga një arrest kardiak, ishte një nga mundësit profesionistë më të mëdhenj të të gjitha kohërave. Edhe tani – dekada larg kulmit të tij si interpretues – Hogan mbetet prania kulturore më ikonike e kësaj forme arti. Ai arriti një famë të padëgjuar më parë në rrethin katror. Nuk është ekzagjerim të thuhet se pa gestaltin e tij të kuq dhe të verdhë që hapte rrugën, djem si Dwayne “The Rock” Johnson dhe John Cena do të kishin luftuar për të bërë një dhëmb vend në Hollywood. Hogan ishte një interpretues i përsosur – një magjistar teknik midis litarëve, por i talentuar në mënyrë të jashtëzakonshme me një lloj unik të maçoizmit vizatimor. Ai zë vendin e Uashingtonit në WWE Mount Rushmore. Askush tjetër nuk i afrohet.

Në Clearwater, Florida, autoritetet iu përgjigjën një telefonate të enjten në mëngjes në lidhje me një arrest kardiak. Hogan u shpall i vdekur në një spital, tha policia në një deklaratë në Facebook.

“Nuk kishte shenja për lojë të keqe ose aktivitetit të dyshimtë,” u tha gazetarëve Major Nate Burnside.

WWE postoi një shënim në X duke thënë se ishte e trishtuar të mësonte se anëtari i Hall of Fame të WWE kishte vdekur.

“Një nga figurat më të njohura të kulturës pop, Hogan ndihmoi WWE të arrinte njohje globale në vitet 1980. WWE i shprehu ngushëllimet e saj familjes, miqve dhe fansave të Hogan,” tha ajo. Hogan, emri i vërtetë i të cilit ishte Terry Bollea, kishte luftuar me disa probleme shëndetësore vitet e fundit, përfshirë një dëmtim problematik, të rëndë në shpinë nga ditët e tij të mundjes. Hogan nuk kishte garuar qysh nga viti 2012, por kohët e fundit kishte qenë në lajme si themeluesi i promovimit të ri të Wresling Real American Freestyle dhe pronar i një bari të ardhshëm në New York City përballë Madison Square Garden, vendi ku u zhvilluan shumë nga ndeshjet e tij të mëdha.

Në vitin 1985, Hogan kryesoi WrestleMania-n e parë, duke u bashkuar me yllin televiziv të viteve 1980, Mr. T, për t’u përballur me Roddy Piper dhe Paul Orndorff. WrestleMania I, në MSG, tërhoqi një audiencë prej rreth 1 milion në televizion me qark të mbyllur dhe i njihet merita për ngritjen e mundjes profesionale, konkretisht WWF-së së atëhershme (tani WWE), në frymën kombëtare të kohës.

Ndeshja e ashpër e Hogan me Andre the Giant në WrestleMania III e çoi biznesin e mundjes – dhe karrierën e Hogan – në nivele të reja. Rreth 80,000 njerëz mbushën Pontiac Silverdome në Michigan për ndeshjen. Ndeshja e kthimit, disa muaj më vonë, në NBC falas, tërhoqi 33 milion shikues.

Hogan ishte në ngjarjen kryesore të shtatë nga tetë ndeshjet e para të WrestleMania. Ai ishte fytyra dhe heroi i botës së mundjes, duke kaluar në rrjedhën kryesore me shumë paraqitje në emisione televizive, si dhe role kryesore në filma – përfshirë filmin e tretë “Rocky”, ku ai mori personazhin kryesor të luajtur nga Sylvester Stallone – dhe në televizion, përfshirë “Thunder in Paradise” të sindikuar në vitet 1990. Hogan fitoi kampionatin botëror të peshave të rënda WWF gjashtë herë të ndryshme, duke përfshirë një mbretërim prej 1,474 ditësh. Vetëm Bruno Sammartino dhe Bob Backlund e mbajtën rripin për kohë më të gjata radhazi.

Në vitin 1996, me interesi për të si hero që po zvogëlohej, Hogan bëri kthesën më të madhe në historinë e mundjes si aktor i dytë. Duke punuar për konkurrentin e WWE në Kampionatin Botëror të Mundjes (WCW). Kthesa e kthesës, 29 vjet më parë këtë verë, kapi frymën e kohës në një mënyrë që mundja nuk e kishte pasur që nga koha e WrestleMania I. NWO, me “Hollywood” Hogan si liderin e egër të veshur bardh e zi në vend të të kuqes dhe të verdhës së tij karakteristike, i dha jetë të re industrisë së mundjes gjatë viteve 1990 kundër kulturës 1990, kur publiku kërkonte një produkt më të errët dhe më të rritur. Hogan ishte i gatshëm për sfidën, duke ndihmuar WCW të mposhtte WWF në shikueshmërinë televizive për 83 javë rresht duke filluar nga viti 1996.

Hogan u kthye në WWE në vitin 2002 për t’u përballur me The Rock në WrestleMania 18 në Toronto. Personazhi i tij ishte versioni i keq i NWO, por më shumë se 68,000 të pranishmit nuk ishin të interesuar ta fishkëllenin Hogan. Ata e brohoritën atë për The Rock, atëherë djali më i mirë i WWE, duke e detyruar Hogan të kthehej në shtëpi në Florida atë fundjavë për të marrë bluzat e tij të vjetra të kuqe dhe të verdha dhe mbathjet e mundjes.

Dhe ai hyri në Sallën e Famës së WWE në vitin 2005.

Ric Flair dhe Triple H ishin ndër disa ikona të shquara të mundjes që reaguan ndaj vdekjes së Hogan në mediat sociale. “Jam absolutisht i tronditur kur dëgjova për ndarjen nga jeta të mikut tim të ngushtë @HulkHogan! Hulk ka qenë pranë meje që kur filluam në biznesin e mundjes. Një atlet, talent, mik dhe baba i pabesueshëm! Miqësia jonë ka qenë gjithçka për mua. Ai ishte gjithmonë aty për mua edhe kur…”

Presidenti Donald Trump ishte ndër figurat e tjera të shquara që postoi reagime. Hogan mbajti një fjalim në Konventën Kombëtare Republikane korrikun e kaluar për të mbështetur fushatën presidenciale të Trump.

“Ne humbëm një mik të shkëlqyer sot, ‘Hulkster’. Hulk Hogan ishte MAGA gjatë gjithë rrugës – i fortë, i ashpër, i zgjuar, por me zemrën më të madhe. Ai mbajti një fjalim absolutisht elektrizues në Konventën Kombëtare Republikane, që ishte një nga pikat kulmore të të gjithë javës,” postoi Trump në Truth Social. “Ai argëtoi tifozët nga e gjithë bota dhe ndikimi kulturor që pati ishte i jashtëzakonshëm. Gruas së tij, Sky, dhe familjes, i shprehim ngushëllimet t dhe dashurinë tonë më të ngrohtë. Hulk Hogan do të na mungojë shumë!”

Pas përfundimit të karrierës së tij në mundje, Hogan ishte përfshirë në disa polemika. Pra, këtu e lëmë Hogan – një person dinak dhe sadist oportunist i cili, megjithatë, është shenjtëruar përgjithmonë në kanun. Jam i sigurt se nëse do të kishit mundësinë ta pyesnit, ai do të pohonte se të gjitha këto cilësi ishin jetësore për suksesin e tij, se është e pamundur të shkallëzohet teogonia vajore e pavdekshmërisë së mundjes profesionale pa krijuar një galeri armiqsh, si në ekran ashtu edhe jashtë tij. Kompromisi? Ndryshe nga shumë kolegë të tij, Hogan nuk fitoi kurrë një kapitull të fundit të lumtur. Askush nuk erdhi për t’i puthur unazën. Ato vite lavdie në vitet 1980, kur Hulkamania u çmend vërtet, janë lënë plotësisht në hije nga mizoria e tij. Drejt asaj që tani e dimë se ishte fundi i jetës së tij, legjendat e tjerë dukeshin se kënaqeshin veçanërisht duke ofruar fotografi lamtumire. Vetëm disa ditë më parë, dëgjova Undertaker të jepte mendimin e tij për pritjen djallëzore që mori Hogan në Los Angeles duke thënë : “Ndonjëherë në jetë, gjërat kthehen”.

Arben Iliazi/

Leximin e romanit të Stefan Çapalikut “Saga e Sarajevës”, (Shtëpia Botuese Gjergj Fishta) e konsideroj një përvojë estetike, që krijon një fenomenologji të tërë leximi. Do t’iu sugjeroja këtë vepër miqve të mi, masës së gjerë të lexuesve dhe, pse jo, edhe pushuesve, pasi është një tekst që lexohet me një frymë, pavarësisht kuptimit konvencional dhe metaforicitetit të brendshëm. Romani është përqëndruar në një dramë turbulluese të brendshme. Është prilli i vitit 2024. Një shkrimtar bashkëkohor shqiptar shkon në një rezidencë njëmujore në Sarajevë dhe përpiqet të bier në gjurmë të paraardhësve të tij, një familje shkodrane me mbiemrin Cukali, e arratisur nga Shqipëria pas Luftës së Parë Botërore, me ndihmën e një austro-hungarezi dhë që përfundon në qytetin e Sarajevës. Një realitet shenjues, një univers i madh fiksional, që merr karakteristikat formale te koherencës, të kohezionit, të artikulimit narrativ, të shumësisë së niveleve, tipare që ndeshen vetëm në tekstet e vërteta (por që duhet t’i vëresh me kujdes).

Në këtë roman kemi dy role narrative, të Lekës shkrimtarit, dhe Mikel Cukalit, një prej anëtarëve të familjes së arratisur. Të dy rrëfimet janë paralele, jo të mbivendosura, takohen në fund të romanit me një befasi “prustiane”, megjithëse me tipare dhe karaktere të ndryshme. (Romani i Marsel Prustit, “Në kërkim të kohës së humbur”, ishte një përsiatje e gjithanshme për kohën dhe kujtesën emocionale).

Modeli narrativ i Çapalikut është përpunuar gjerësisht vitet e fundit, duke krijuar universe narrative të ndryshme. Forma e narracionit është homodiegjetike, pra narratori është i pranishëm si personazh në veprim, por jo i fokalizuar. Është interesante të vësh re shkallën e ikonizimit të imazheve, shumë të detajuar dhe të kapshme, konvencionet në ndërtimin e figurave, metaforat vizive në përshkrimin e personazheve, lojën me ngjashmëritë dhe dallimet, shumë komplekse, kontrastet aspektuale, dinamizmin, arbitraritetin maksimal, nënligjërimin e përgjithshëm, metaforën si meknizmi kryesor i ligjërimit artistik.

Stefan Çapaliku është shkrimtar i intuitës, që aventurohet nëpër tekste të ndryshme me fraza të shkurtra, me reflektim filozofik, duke hulumtuar në elementët diskursivë dhe karakteristika subjektive provokuese dhe joshëse. Te ky shkrimtar është, gjithashtu, shumë e fortë ndjeshmëria ndaj aspekteve ndërsubjektive të ligjërimit. Te “Saga e Sarajevës”, më shumë se qasja, na intereson studimi, veçanërisht semiotik, si tekst e si diskurs.

Kemi të bëjmë me simulakre të instancave të ndryshme sociosemantike, të krijuara nga nga strategji të veçanta diskursive, të drejta e të zhdrejta, ku kodi dhe mesazhi i mbivendosen njëri- tjetrit.

Në një analizë të hollësishme, si të komponentit njohës, ashtu edhe të komponentit pasional të teksteve, shohim se, mbi të gjitha, merr rëndësi vepruese pikësynimi për të mbajtur të ndara sistemet semantike nga veshja e tyre aksiologjike.

Konstrukti i fjalive të Çapalikut është shumë i veçantë, fjalitë e shkurtra janë veçantia e stilit të tij. Çapaliku përpiqet të përshkruajë realitetin, të vërtetën siç është jetuar e ndier në të gjitha aspektet e saj, nga narratori dhe personazhet, duke u përpjekur të transkriptojë sa më besnikërisht të jetë e mundur realitetin e ndjeshëm dhe të gjitha planet e tij (fizike, emocionale, ndijore). Autori në këtë vepër përpiqet të “eksplorojë” atë që është në origjinë të ekzistencës: transcendencën e shpirtit, Transcendetalistët i shohin fenomenet fizike dhe shpirtërore si pjesë të proceseve dinamike dhe jo si entitete diskrete.

Pikërisht nga ky “lexim ekzistencial” i romanit arrita në përfundimin se qënia dhe koha ndodhen të stivosura njëra mbi tjetrën, duke iu referuar njëra – tjetrës. Ai që ekziston e zbulon kuptimin e qënies së tij duke shpalosur unitetin e strukturës së shqetësimit gjatë rrjedhës kohore-dhe anasjelltas. Pamjet e zakonshme për të ardhmen, për të tanishmen dhe për të shkuarën gjenden të hedhura tej, sepse ato i përkasin një rrjedhe kohore joautentike. Ato arrijnë të bëjnë pjesë në rrjedhën e vërtetë kohore, veçse bashkë, me kuptimin e tyre ekzistencial. Përmasa origjinale në këtë vepër është, pra, e ardhmja dhe kjo si një e e ardhme autentike, që ekziston me një natyrë të fundme që i përket rrjedhës kohore të vazhduar, jo autentike dhe pa fund. Por kjo e dyta nuk mund të rrjedhë veçse nga e para. Stefan Çapaliku, shkrimtar, studiues, dramaturg dhe artist shqiptar, është një nga autorët më të rëndësishëm bashkëkohorë, që nxitet drejt reflektimit dhe ngritjes së pyetjeve. Dualiteti i qenësishëm i Çapalikut është manifestuar në dilemën e tij, ai nuk zgjedh dot midis fiksionit dhe kritikës, romanit social dhe konvencional, jetës dhe ligjeve.

Krijimtaria artistike e Stefan Çapalikut është një ide e emancipuar për kohën dhe kujtesën emocionale, me një emocion të disafishtë dhe shpengim të jetës, që i jep ngjyrim të përhimë imazhit. Në veprat e tij në prozë dhe dramaturgji trajton probleme filozofike tepër komplekse dhe të të holla. Të pafundme janë veprat e tij, pothuaj në të gjitha zhanret. Nga veprat në prozë, ndër të tjera përmendim: “Secili çmendet simbas mënyrës së vet””, “Një ëngjëll veshë me frak” Tregimet e tranzicionit”, “Kronikë në lindje”, etj.

Washington, D.C., 25 Korrik 2025 – Gjatë një vizite zyrtare në Washington, D.C., pata nderin të takohem me Ambasadorin Philip Hughes, Presidentin e sapozgjedhur të Këshillit të Ambasadorëve Amerikanë (CAA). Biseda jonë u përqendrua në partneritetin e qëndrueshëm midis dy Këshillave tanë dhe përkushtimin e përbashkët për forcimin e dialogut transatlantik. Ramë dakord të bashkëpunojmë në disa nisma të ardhshme që prekin diplomacinë rajonale, sigurinë dhe rolin jetik të Shteteve të Bashkuara në Ballkanin Perëndimor, si dhe çështje të rëndësishme të politikës së jashtme shqiptare.

Këshilli i Ambasadorëve Shqiptarë dhe Këshilli i Ambasadorëve Amerikanë kanë ruajtur një marrëveshje partneriteti dhe bashkëpunimi të ngushtë që prej themelimit të Këshillit tonë, të bashkuar nga respekti i ndërsjellë dhe vlerat e përbashkëta demokratike.

Në emër të Këshillit të Ambasadorëve Shqiptarë, shpreha mirënjohjen tonë të thellë për Ambasadorin Timothy Chorba për udhëheqjen e tij shembullore gjatë kohës që shërbeu si President i CAA. I përcjellim urimet më të përzemërta teksa merr përsipër detyrën e re si Kryetar i Bordit Drejtues.

Marrëdhëniet midis Shqipërisë dhe Shteteve të Bashkuara janë ndërtuar mbi një themel miqësie historike dhe mbështetjeje të palëkundur, që nga njohja e hershme e shtetit shqiptar në shekullin XIX, deri te kalimi i Shqipërisë nga komunizmi, ndërtimi i institucioneve demokratike, anëtarësimi në NATO dhe, më së shumti, çlirimi dhe pavarësia e Kosovës, zemra e kombit shqiptar.

Lidhja midis kombeve tona nuk është vetëm e rrënjosur në histori, por udhëhiqet nga një vizion i përbashkët për paqen, sigurinë dhe vlerat demokratike. Jemi krenarë që thellojmë bashkëpunimin me Këshillin e Ambasadorëve Amerikanë përballë sfidave dhe mundësive që sjell rajoni, u shpreh Ambassador Genci Muçaj, në emër të Këshillit të Ambasadorëve Shqiptarë.

Analizë nga Rafael Floqi/

Në një akt të pazakontë, Barack Obama ka reaguar publikisht ndaj thirrjeve të Donald Trump për ta ndjekur penalisht, duke i quajtur këto akuza “të turpshme” dhe të paprecedentë në një demokraci funksionale. Kjo deklaratë erdhi në një kohë kur ish-presidenti Trump ka intensifikuar retorikën e tij politike duke akuzuar Obamën, FBI-në dhe komunitetin e inteligjencës për një “grusht shteti të brendshëm” të kryer kundër tij pas zgjedhjeve të vitit 2016. Akuza të cilat u ndezën sërish pas publikimit të raportit Durham – një hetim i gjatë i Departamentit të Drejtësisë, por i emëruar dhe udhëhequr nga një prokuror i zgjedhur gjatë presidencës Trump.

Tulsi Gabbard, drejtoresha e inteligjencës kombëtare, publikoi të mërkurën dokumente të reja që ajo tha se minonin përfundimin e agjencive të inteligjencës gjatë administratës Obama se Rusia favorizonte zgjedhjen e Donald J. Trump në vitin 2016. Znj. Gabbard publikoi një version të deklasifikuar të një raporti nga Komiteti i Inteligjencës i Dhomës së Përfaqësuesve, i hartuar fillimisht në vitin 2017, kur republikanët drejtonin komitetin. Raporti kundërshtoi përfundimin e arritur në dhjetor 2016 se Presidenti Vladimir V. Putin i Rusisë kishte favorizuar Z. Trump.

Të dielën, znj. Gabbard premtoi t’ia referonte detajet e gjetjeve të saj Departamentit të Drejtësisë. Dhe të mërkurën, ajo tha në një postim në mediat sociale se Z. Trump kishte urdhëruar deklasifikimin e raportit dhe se informacioni tregonte “armatimin dhe politizimin më të egër të inteligjencës në historinë amerikane”. Administrata Obama, shkroi znj. Gabbard, po “promovonte GËNJESHTËRËN se Vladimir Putin dhe qeveria ruse ndihmuan Presidentin Trump të fitonte zgjedhjet e vitit 2016”.

Znj. Gabbard ka fituar lëvdata nga z. Trump për hetimin e saj mbi gjetjet e inteligjencës dhe foli gjatë rreth asaj se si vlerësimi i vitit 2016 ishte pjesë e një gjuetie shtrigash kundër tij. Z. Trump është kritikuar ashpër për trajtimin e dokumenteve që lidhen me financierin e turpëruar Jeffrey Epstein, dhe sulmet e tij ndaj administratës Obama duket se janë pjesë e një strategjie “shpërqendrimi dhe shmangia e vëmendjes”.

Znj. Gabbard përsëriti pohimin e saj se vlerësimi i inteligjencës kishte për qëllim të minonte presidencën e z. Trump.

“Duke vepruar kështu, ata komplotuan për të përmbysur vullnetin e popullit amerikan”, shkroi ajo, “duke punuar me partnerët e tyre në media për të promovuar gënjeshtrën, me qëllim që të minonin legjitimitetin e Presidentit Trump, duke kryer në thelb një grusht shteti njëvjeçar kundër tij”.

Pikëpamja e përgjithshme e Komitetit të Inteligjencës së Dhomës së Përfaqësuesve ishte e njohur mirë dhe anëtarët shpesh e kundërshtuan gjetjen. Por raporti i plotë me detaje të punës së CIA-s mbi vlerësimin e inteligjencës së vitit 2016 nuk është publikuar.

Zyrtarët e administratës Trump kanë pohuar se rishikimi i inteligjencës i vitit 2016 ishte i ndotur nga informacione të paverifikuara në një dosje të përgatitur nga një ish-oficer i inteligjencës britanike, Christopher Steele. E ashtuquajtura dosja Steele u përmend në një aneks të klasifikuar të raportit, por ish-zyrtarë thanë se CIA nuk e mori seriozisht dhe nuk e lejoi atë të ndikonte në vlerësimin e tyre.

Pak, nëse ka ndonjë nga pretendimet në dosje rreth zotit Trump, janë verifikuar në vitet në vijim. Sulmi ndaj përfundimeve të vlerësimit të vitit 2016 se Rusia kërkoi të denigronte Hillary Clinton, kandidaten demokrate, dhe të mbështeste zotin Trump ka qenë një kalë hobi për disa nga mbështetësit e presidentit. Republikanët prej kohësh kanë synuar veçanërisht idenë se Kremlini favorizonte zotin Trump, duke argumentuar në vend të kësaj se Rusia thjesht po përpiqej të mbillte kaos ose të minonte institucionet demokratike.

Sulmet ndaj dokumenteve janë intensifikuar në javët e fundit, pasi së pari CIA dhe më pas zyra e znj. Gabbard kanë ngritur pyetje në lidhje me këtë përpjekje.

Rishikimet dypartiake të Senatit kanë vërtetuar punën e CIA-s në vitin 2016, dhe John H. Durham, një prokuror special i emëruar nga Prokurori i Përgjithshëm William P. Barr gjatë mandatit të parë të zotit Trump, gjithashtu nuk arriti të gjejë ndonjë provë që dëmton përfundimet e agjencive të inteligjencës. Ndërsa mbështetësit republikanë të zotit Trump e kritikuan vlerësimin gjatë mandatit të tij të parë, zoti Trump e përqendroi pjesën më të madhe të zemërimit të tij te Robert S. Mueller III, ish-drejtori i FBI-së i emëruar për të hetuar çdo lidhje midis fushatës së Trump dhe zyrtarëve rusë.

Që nga rikthimi i zotit Trump në detyrë, CIA dhe znj. Gabbard janë përpjekur të mbjellin dyshime rreth vlerësimit. Znj. Gabbard ka pohuar se puna e inteligjencës në vitin 2016 nuk ishte vetëm e gabuar, por gjithashtu përbënte një konspiracion kundër zotit Trump.

Të premten, znj. Gabbard lëshoi një raport që ajo tha se ekspozoi një “konspiracion tradhtar”, duke pretenduar se zyrtarë të lartë të administratës Obama kishin ushtruar presion mbi komitetin e inteligjencës për ta ndryshuar atë.

Nga këndvështrimi i demokratëve dhe analistëve liberalë, këto akuza përfaqësojnë një përpjekje të rrezikshme për të shënjestruar politikisht kundërshtarët dhe për të rishkruar të kaluarën. Ata argumentojnë se hetimi mbi ndërhyrjen ruse në zgjedhjet e vitit 2016 ishte i justifikuar dhe i bazuar në të dhëna reale të mbledhura nga komuniteti i inteligjencës amerikane. Raporti i Robert Muellerit, si dhe konkluzionet e komitetit të Senatit të udhëhequr nga republikanë, konfirmuan se Rusia ndërhyri në mënyrë të koordinuar për të ndihmuar Donald Trump.

Në këtë dritë, reagimi i Obamës vjen si një përpjekje për të mbrojtur integritetin e institucioneve dhe për të vënë në dukje rrezikun që paraqet normalizimi i hakmarrjes politike. “Ish-presidenti Obama nuk ka qenë kurrë i përfshirë në asnjë përpjekje për të minuar zgjedhjet ose për të fabrikuar prova,” thuhej në deklaratën e tij, duke e quajtur përpjekjen për ta bërë atë subjekt të hetimeve penale një “akt të ulët politik”.

Por, nga ana tjetër, përkrahësit e Trump dhe shumë komentues konservatorë argumentojnë se hetimi ndaj Trumpit që nga viti 2016 ishte i motivuar politikisht dhe se ka pasur një bashkërendim mes elementëve të lartë të FBI-së dhe zyrtarëve të administratës Obama për të përdorur inteligjencën si mjet për të dëmtuar një kandidat presidencial të opozitës. Raporti Durham, megjithëse nuk solli akuza të reja madhore, ngriti pikëpyetje serioze mbi vendimet fillestare të FBI-së dhe përdorimin e dosjes Steele – një dokument i financuar pjesërisht nga fushata e Hillary Clinton – për të hapur hetimin “Crossfire Hurricane”.

Ky raport u interpretua nga kampi konservator si një dëshmi se disa segmente të aparatit shtetëror ishin vendosur kundër një kandidati dhe më pas presidenti në detyrë, çka për ta përbën një shkelje të rëndë të parimeve të paanshmërisë institucionale. Trump ka përdorur këto gjetje për të forcuar narrativën e tij të “shtetit të thellë” dhe për të kërkuar drejtësi në formën e ndjekjeve penale ndaj atyre që ai i sheh si përgjegjës.

Kjo përplasje nuk është më një debat mbi faktet e vitit 2016, por një konflikt mbi interpretimin e tyre dhe përdorimin e drejtësisë në politikën amerikane. Njëra palë paralajmëron për rreziqet e autoritarizmit dhe personalizimit të drejtësisë; pala tjetër ngre shqetësimin se një kandidat presidencial u bë shënjestër e aparatit shtetëror para se të vinte në pushtet.

Në këtë sfond të polarizuar, reagimi i Obamës shihet nga demokratët si një mbrojtje e institucioneve dhe e reputacionit personal; për republikanët, kjo është një përpjekje për të shpëtuar nga përgjegjësia e mundshme morale ose institucionale për vendime të diskutueshme të administratës së tij dhe akuzat e rreme “Rusia, Rusia, Rusia”.

Përtej emrave dhe partive, mbetet pyetja thelbësore: a po shndërrohet drejtësia në një mjet për të rregulluar hesapet politike në Shtetet e Bashkuara? Nëse kështu, atëherë demokracia amerikane po përjeton një kthesë të rrezikshme, ku jo vetëm e shkuara, por edhe e ardhmja e saj do të vendoset jo më në kutitë e votimit, por në salla gjyqesh të politizuara.

Megjithatë pyetja ngelet, kush e nisi i pari? Sidomos, tani që letrat janë të hapura.