Nga Rafael Floqi-Michigan/
Udhëheqësit republikanë janë duke u akuzuar kohët e fundit për mbajtjen e disa takimeve sekrete, lëshimin e një memoje konfidenciale dhe bërjen e denoncimeve publike – për një qasje dhe shprehje të një gjendje paniku, mbi atë çka Donald Trump-i është duke bërë në partinë e tyre. Dhe është e mjaftueshme kjo, për të bërë, që disa të besojnë se zotit Trump, nuk i intereson në thelb fitorja e Partisë Republikane, pasi ai nuk është një republikan me zemër. Ndaj mundet, që Donald Trumpi, të jetë një agjent sekret i dyfishtë, i dërguar nga demokratët për të shkatërruar partinë Republikane nga brenda?
Ish-guvernatori i Floridës Jeb Bush, i cili e ka bartur barrën më të madhe të akuzave ndaj tij, më shumë se disa nga kandidatet e tjerë presidencialë republikanë, mendon se ka edhe një mundësi të tillë.
“Ndoshta Donaldi pat negociuar një marrëveshje me miken e tij Hillary Clinton,”, tweet-i zoti Bush, gjatë kësaj jave, pasi zoti Trump citoi një sondazh, që tregonte se mbështetësit e tij do të rrinin me të, edhe nëse ai do të largohej nga Partia Republikane, dhe se vazhdimi i tij këtë rrugë do ta çonte atë, sidoqoftë, në Shtëpinë e Bardhë.”
Miliarderi nga New York-u ka një histori luhatjesh politike. Të paktën, ai ishte fillimisht republikan, pastaj u kthye në një demokrat pro-abortit, dhe tani, është një deklarues i zjarrtë i frymës, konservatore populiste, kundër-emigracionit.
A mund të jetë kjo situatë përsëritja e fundit “brand-it” politik të zotit Trump? A mund të jetë kjo vetëm një dinakëri e mbuluar dhe përpunuar nga një sabotator liberal, i cili do t’ia lerë bombën në dorë partisë, duke kërcënuar unitetin e asaj partie, që ai u zotua se do ta mbështeste?
Ai i nënçmon kolegët e tij republikanë. Ai e ka tërhequr partinë drejt të djathtës nativiste, në konflikt të drejtpërdrejtë me qëllimin e përcaktuar nga strategët e GOP në vitin 2013, për të apeluar për një komb më të larmishëm etnikisht. Ai është duke ua marrë oksigjenin politik kandidatëve të tjerë, duke e bërë shumë të vështirë për ta, që të përcjellin mesazhet e tyre. Në fund të fundit, shumë ekspertë thonë se ai është duke e bërë shumë më të vështirë që një republikan t’i fitojë zgjedhjet e përgjithshme vjeshtën që vjen. Dhe, se ndoshta ai e bën atë me qëllim.
Kjo teori që po vlonte shumë kohë para akuzës së fundit të zotit Bush në Twitter.
“Nëse Donald Trump, është një urith demokrat i vendosur në Partinë Republikane, gjërat do të ndërpriteshin e ngatërroheshin disi dhe sjellja e tij do të ishte më ndryshe?” argumentonte komentuesi politik konservator, George Voluntair, në korrik. “Unë nuk mendoj se ai është i tillë.”
Por pak më shumë se një javë më vonë, kongresisti republikan, Carlos Curbelo nga Florida e quajti z. Trump “një kandidat fantazmë, i rekrutuar nga e majta për të krijuar vetëm një cirk politik.” Duke vënë në dukje atë çfarë ç’ka përbën themelin e teorive konspirative të Trump-it.
“Z. Trump ka një miqësi të ngushtë me Bill dhe Hillary Clinton,” tha ai. “Ata ishin të pranishëm në dasmën e tij të fundit. Ai ka kontribuar për mbështetjen e Klintonëve. Ai ka kontribuar në fushatat e Senatit për Klintonët. E gjitha kjo, është shumë e dyshimtë.”
Sigurisht Z. Trump ka kontribuar, gjithashtu, edhe për shumë republikanë. Atij i pëlqen të mburret duke thënë, madje, se ai ka “blerë” politikanët e të gjitha ngjyrave”. Dhe ftesa e dasmës e zotit Trump ishte një ftesë për të gjithë elitën e Nju Jorkut, pjesë e së cilës janë padyshim, Klintonët.
Por ka edhe shumë gjëra të tjera.
Është, e dyshimtë gjithashtu – për ata që janë të gatshëm të dyshojnë, të paktën – është “mister” një telefonatë e bërë në mes të z. Trump dhe Bill Klintonit, në maj, një muaj para se manjati i pronave të patundshme, të deklaronte pjesëmarrjen e tij në ringun presidencial.
Detajet e asaj telefonate janë mbajtur të fshehta, por kjo nuk i ka ndaluar konservatorët të spekulojnë se fara e një plani makiavelian mund të jetë hedhur qysh aso kohe.
Disa mendojnë se Hillary Clinton përfiton sa herë që Donald Trumpi thotë diçka të diskutueshme.
“Klinton inkurajoi përpjekjet Trump për të luajtur një rol më të madh në Partinë Republikane dhe i ofroi atij pikëpamjet e veta mbi peizazhit politik aty,” raportoi në atë kohë gazeta, Washington Post.
Komentatori konservator Brian Cates është më pak i kujdesshëm, kur thotë se:
“Trump nuk është hedhur në këtë garë për shkak të dashurisë së tij të thellë të qëndrueshme për Amerikën, apo prej së qenit një republikan i mirëfilltë, apo për shkak të kujdesit ndaj konservatorizmit, Trump u fut në këtë garë, sepse Bill Klintoni ia kërkoi atij këtë gjë.”
Dhe qysh atë ditë fatale, në mes të qershorit, kur ai zbriti nga një shkallë e artë lëvizëse e ndërtesës së zyrës së tij, për të njoftuar kandidaturën, zoti Trump ka dominuar skenën politike, si me deklaratat ndaj emigrantëve meksikanë, myslimanëve, e kandidatëve të tjerë, të medias dhe çdo gjëje tjetër, që ia kap syri”.
Në fakt, Noah Rothman-i analisti i revistës Commentary, të cilit i dedikohet modeli i spiunit për z. Trump, argumentonte se ai lëshon deklaratat e veta, pikërisht në kohën “kur ka një tendencë të shtypit për të pasqyruar në media veprimet skandaloze të politikanëve demokratë”.
Z. Trump, për shembull, i bëri komentet e tij në lidhje me mbylljen e kufijve amerikanë për të gjithë myslimanët, vetëm një ditë, pasi pa reagimin e dobët ndaj fjalimit të presidentit Barak Obama mbi të ashtuquajturin shtet islamik.
Skandalet për serverin e email-eve të favorites Demokratike, Hillary Clinton, dhe veprimet e mëvonshme të saj, gjatë sulmit ndaj konsullatës në Bengazi në vitin 2012 kanë qenë gjithashtu mbytura nga Trumpomania mediatike.
“Një fakt, asnjë nga këto ngjarje, nuk krijon një lidhje shkak-pasojë, por koincidenca është aq shpesh e pranishme, sa shpesh herë, Donald Trump, i ka shpëtuar demokratët, nga nofullat e një cikli të tmerrshëm lajmesh dhe hetimesh përcëlluese të shtypit,” përfundon ai.
Pastaj përsëri, duke pasur parasysh numrin dhe kohën sa herë Z. Trump i ka bërë këto akuza flakë ndezëse, qe zënë menjëherë gjithë titujt e gazetave, i ka bërë konservatorët t’i perceptojnë ato si tepër të dëmshme dhe bash në momentin kur akuzat ndaj demokratëve do të duhej të kishin zënë vendin kryesor në titujt e gazetave. Ndaj nuk është për t’u habitur, se lista e shembujve të Rothmanit është aq gjatë.
Por, siç duket, madje dhe paranoiakët duket se paskan armiq realë. Edhe në mos qoftë ashtu siç shkruante poeti amerikan, Ralph Waldo Emerson “Mos më lini mua të bëj gabimin e zakonshëm të ëndërroj se po përndiqem, sa herë që dikush më kundërshton”, të paktën, për momentin, ka disa republikanë që po e shohin Donald Trumpin, shumë më tepër si një armik sesa një kundërshtar.
Vicious Circle: Albanian Victims Struggle to Escape Shadow of Sex Trade
Abused by gangsters, disowned by their families and let down by the state, women who were trafficked as sex slaves face an uphill battle to build new lives.
By Lindita Cela Tirana, Elbasan, Puka, Vlora and Brussels/ BalkanInsght/
e area around the Place de I’Yser in Brussels is the Albanian sex workers’ patch. Their territory is just a couple of kilometres from the city’s central square, the Grand Place, where thousands of tourists flock every day.
After a coffee at a corner café around midday, the women wait for clients on the streets. Ten minutes of sex costs no more than 50 euros.
Voluptuous, with long curly hair and big black eyes, 31-year-old Eva speaks without embarrassment about the clients she goes with, how much she charges, sexual positions and even the fights among the women who share the street.
“I first came here with my fiancé 14 years ago,” recalls Eva (a pseudonym, like the names of all current or former sex workers in this story). The man she had fallen for told her she needed to make a “sacrifice for the sake of our love” — to have sex with other men to earn some money for them as a couple.
Without even realising at first what was happening to her, Eva had become a victim of sex trafficking — or, as it is more formally known, trafficking in women for sexual exploitation.
There may be as many as 140,000 sex trafficking victims in Europe and around a third come from the Balkans, according to a UN report from 2010.
Thousands of women and girls have been trafficked from Albania alone to western Europe as sex slaves in the last two decades. Well-organised criminal gangs control the trafficking, sometimes with the complicity of the victims’ own family members, and launder profits by buying property back in Albania, police and experts say.
Efforts to crack down on the gangs face serious obstacles. Complex international investigations are required and it is widely accepted that criminals can buy influence in the justice system of Albania, one of Europe’s poorest countries.
“Corruption and high rates of turnover within the police force inhibit law enforcement action to address trafficking. Official complicity in trafficking crimes remains a significant concern,” says the section on Albania in the US State Department’s 2015 Trafficking in Persons Report. It also notes that when the report was published in July “a sitting member of Parliament had prior convictions for trafficking-related crimes”.
Meanwhile, many victims who escape from the gangs end up back in the sex trade, after being shunned by their own families and communities and receiving only modest help from the Albanian state to build a new life.
Sobering statistics
A previously unpublished Albanian police report from 2007 obtained by the Balkan Investigative Reporting Network, BIRN, says at least 5,162 women and girls were trafficked to be exploited as sex workers between 1992 and 2005.
“No one taught me what love is, what right and wrong are. I’ve been stigmatised since I was a child”
– ‘Elsa’, trafficking victim
Some 22 per cent of them were minors when they were trafficked. Seven per cent of the victims were kidnapped, raped or their families had been threatened. Four per cent were sold into forced prostitution by their own families.
Since the period covered by the report, around 1,000 more trafficking victims have been identified, according to annual crime reports issued by the state prosecutor.
Sobering as they are, the statistics tell only a small fraction of a bigger story. The true number of victims is likely to be much higher, as the official figures only include women known to the authorities. And numbers cannot convey how each individual victim has suffered.
Interviews with trafficked women reveal that in some cases they were subjected to violence and sexual abuse by members of their own families.
“One night my dad drank a lot and sometime after two o’clock I found myself naked and he was over me,” recalls Vera, a 27-year-old woman at the Different & Equal charity centre in Tirana that offers help to trafficking victims.
“I felt totally numb… and left home with the first man who promised to marry me and who, the moment we arrived on the outskirts of Tirana, forced me to have sex with other men for money,” she says, adding between sobs that her father raped her so often that she does not remember how many times.
Vera’s mother took her own life in 2009. Police believe she committed suicide after discovering her husband was sexually abusing their daughter.
Maria, from the Malesia e Madhe region in northern Albania, was only 16 years old when her father married her off to an older man. Her new husband forced her into prostitution in Greece.
“Every night it was like I was being raped,” she recalls in another centre for trafficking victims, in the city of Elbasan. “When I told my mum, she would scream that I couldn’t go back home, telling me that I had walked out of that door for good.”
Elsa from the northern town of Kukes became a target of her father’s rage after her mother died when she was just six years old.
“When he would return home, he would beat me with a water hose just because I existed,” she says in a low voice, as if still gripped by fear.
After being raped by her brother at the age of 13, she ran away and was forced to work as a prostitute, first in Tirana and later in Kosovo.
“No one understands the pain of passing through the hands of many people, of going through these things in your family, of losing your innocence without knowing why,” she says at a centre for trafficking victims in the town of Vlora.
“No one taught me what love is, what right and wrong are. I’ve been stigmatised since I was a child and as far as everyone’s concerned I’ll always be a whore.”
Lacking convictions
In their 2007 report, Albanian police identified more than 2,000 people suspected of trafficking over the past decade and a half. But only 23 per cent of them were in prison, in Albania or abroad, for trafficking or other crimes
Tougher sentences for human trafficking of between 10 and 15 years in jail were introduced in Albania in 2013 but the number of convictions has been small.
Albania convicted nine people of trafficking in 2014 and three people the previous year, according to the US State Department.
Furthermore, some convicted traffickers manage to avoid jail by pursuing appeals.
Hysni Sokolaj, a 43-year-old man from the town of Tropoje, was found guilty in absentia in 2011 of human trafficking and prostitution. He was sentenced to 20 years in prison. His conviction was upheld by a higher court but later overturned by the Supreme Court.
Sokolaj was accused of deceiving an 18-year-old woman with false promises of love and marriage and then trafficking her and forcing her into prostitution in Belgium and England, according to a copy of his case file obtained by BIRN.
In 2006, after Sokolaj was deported from Britain as an illegal alien, the woman returned to Albania, found refuge at the centre for trafficking victims in Vlora and filed charges against him.
“When she came she was traumatised, fearing her pimp, who had threatened to kill her brothers all through her ordeal,” recalls Enkelejda Abdylaj, a coordinator at the centre.
“She was ashamed to say what had happened to her and felt guilty for running away from home with him,” Abdylaj adds.
The case against Sokolaj was first registered in the prosecutor’s office in Fier, which refused to start criminal proceedings against him, saying it could not collect any evidence. Following protests from victims’ support groups, the case was transferred to the Serious Crimes Prosecutor’s Office in Tirana.
The office brought charges against Sokolaj, who was believed to have returned to Britain, and an international warrant was issued for his arrest. In 2012, British police declared Sokolaj one of the most wanted foreign nationals in the country.
But in December of the same year, the Supreme Court overturned his conviction, saying the lower courts had deliberately misinterpreted the law.
Sokolaj’s lawyer, Ferit Muca, says his client, who does not live in Albania any more, has always maintained he is not guilty.
“The Supreme Court delivered justice because my client was innocent,” he says.
“He lived with the accuser and didn’t traffic her. The charges against him were filed on the basis of manipulations by prosecutors. The girl was unstable.”
Family business
One recent case investigated by serious crimes prosecutors in Tirana involves two brothers, Bledar and Shyqeri Stafuga, aged 33 and 24 respectively.
Two courts have found them guilty of being part of a criminal gang that trafficked at least six young women into sexual slavery. The Supreme Court is considering an appeal against their conviction.
One woman testified that she was only 16 years old when Shyqeri Stafuga trafficked her to Switzerland and Germany and forced her to have sex with 10 men every day.
“He put a knife to my throat; he would stub out his cigarette on my body… He would threaten to kill my family if I didn’t make 1,000 francs every night,” she said.
In November 2014, Bledar and Shyqeri Stafuga were convicted of human trafficking and trafficking of minors by the Court of Serious Crimes in Tirana and sentenced to 12 and a half and 12 years in prison respectively.
Anila Trimi, an anti-trafficking expert with the Albanian state police, tells BIRN the brothers were part of a larger, well-structured criminal organisation and investigations continue into other possible members of the group.
Dolores Musabelliu, a prosecutor in the Serious Crimes Prosecutor’s Office, says human trafficking and prostitution cases are difficult to prove in court.
“The reasons behind the failure of many cases is that prosecutors base their charges only on the testimony of the victim,” she says.
However, victims often decide not to testify or withdraw testimony because they cannot face a drawn-out court case and fear vengeance from the traffickers.
“So I denounced him and what did I gain?” asks Lola, a 21-year-old woman from a small village north of Tirana, who filed criminal charges against her pimp in late 2014 and lives in Albania’s only state-run shelter for trafficking victims.
“He knows where I live, knows everything about me and is still free,” she says.
Asset freeze frustration
The Albanian government’s national anti-trafficking strategy, approved in November 2014, named Belgium as one of the main destinations in Western Europe for Albanian women trafficked for prostitution.
In Brussels, Didier Dochain, the deputy head of the federal police’s anti-trafficking unit, tells BIRN the Belgian authorities are focusing increasingly on trying to seize the assets of foreign traffickers.
“This is the motivation, of course, of all these criminal activities — it’s to gain illegal profit and so if we can cut, seize, confiscate … this profit, then it’s a good thing,” Dochain says.
But, he adds, traffickers generally send their profits back to their home countries so Belgian police needed cooperation from authorities there.
“They invest in land, houses, expensive cars and things like that and they live a good life back in their own country,” he says. “They can live as barons or princes because they make a big profit and big money but the problem is first of all to trace this illegal money flow.”
Unfortunately, Dochain says, the response from foreign authorities in many cases is that they cannot find the money. Often this is because financial transactions were not recorded as thoroughly as they are in Belgium, he explains, but he cannot rule out that corruption also plays a role.
“Girls haven’t returned because they fear everyone will be pointing fingers at them”
– Zajmira Laci, women’s rights activist in Puka
Back in Tirana, Dolores Musabelliu at the prosecutor’s office says Albanian authorities face their own problems getting information from foreign countries for complex investigations.
“Investigating these cases depends on legal assistance requests, to which the responses are often late, and this is often the reason cases are dismissed,” she says.
While some officials and politicians work to counter sex trafficking, two Albanian
members of parliament have been accused of active involvement in it.
Belgian prosecutors have accused Mark Frroku, a lawmaker from the Christian Democratic Party, of murdering another Albanian in Brussels in 1999. The victim was allegedly blackmailing a woman who was exploited by a prostitution ring run by a brother of Frroku.
An Albanian court is considering a Belgian request for Frroku’s extradition. Frroku has denied any wrongdoing and described the charges against him as politically motivated.
Arben Ndoka, who served as a member of parliament from the ruling Socialist Party, has admitted he was convicted by an Italian court in the 1990s for running prostitutes and kidnapping.
Ndoka made the admission in 2014 after his criminal record was exposed by the opposition. But he maintained that he was innocent of the charges and stayed on in parliament, before eventually resigning in September 2015.
Shunned by society
Even though they are victims, many women who have been trafficked and forced into prostitution are disowned by their own families and stigmatised by society.
The mother of the woman who was allegedly being blackmailed in the Frroku case lives in the small town of Puka in mountainous northern Albania.
Her home is a ground floor flat in an old apartment block. She is 63 years old but her troubles in life have made her look much older, with dark rings around her eyes.
For her, any connection with the sex trade is a source of shame. As far as she is concerned, she no longer has a daughter.
“I don’t know what happened to her,” she says, standing on her doorstep. “All I know is what I’ve heard in the news.”
Over the past 25 years, 83 young women and girls from Puka have been trafficked into prostitution, according to the local police. Their stories are still the talk of a town of just 3,600 inhabitants.
Zajmira Laci, a local doctor and women’s rights activist, says that, just like the woman in the Frroku case, many trafficking victims have never returned to Puka.
“Because of the shame, their families don’t accept them,” Laci says. “Girls also haven’t returned because they fear everyone will be pointing fingers at them.”
Rough road to rehabilitation/
Many Western countries now have well-resourced programmes to help victims of trafficking make a fresh start.
In the Belgian city of Antwerp, Patsy Sorensen, the director of Payoke, a charity that helps trafficking victims, can point to dozens of examples of women reintegrating into Belgian society.
The women can request a work permit and can attend education and training courses free of charge, Sorensen explains. They also receive a basic income of around 800 euros per month even if they are not working
“They have a lot of possibilities to rebuild their lives and most of them like to work as quickly as possible,” Sorensen says.
Women she knows have found work as cleaners and shop assistants and others have started nail studios, Sorensen says. Some others, including some Albanian women, have gone to university.
However, Sorensen admits there are cases where women have ended up being trafficked again.
In Albania, after women are identified as trafficking victims, they are generally referred to the country’s state-run shelter or one of three rehabilitation centres.
The shelter in the village of Linze, near Tirana, houses victims awaiting the results of preliminary investigations. The centres in Tirana, Elbasan and Vlora are run by non-profit organisations and offer courses in skills such as cookery and hairdressing with the aim of helping women find employment.
The US State Department’s 2015 human trafficking report says psychological, medical, and reintegration services at the shelter are inadequate and the government has not given enough money to the charity centres — even though it could have used a special crime prevention fund that held at least 25 million lek (about 180,000 euros).
Even after going through rehabilitation programmes, trafficking victims struggle to find work.
“We’ve had only one case of employment in a state institution and this was due to our mediation,” says Enkelejda Avdylaj, the coordinator at the Vatra centre in Vlora.
“We talk to businesses, but when we tell them the profile of the employee they refuse to hire them.”
If trafficking victims are able to find a job, even a poorly paid one, they still suffer from the stigma attached to their previous lives.
Diana Kaso, executive director of the Another Vision centre in Elbasan, says that 80 per cent of the women who go through its rehabilitation programmes aim to rebuild their lives away from their home towns.
Maria, the woman who was forced into prostitution in Greece, is following that path. She lives in a city far from her birthplace with her 12-year-old son, whom she says is the only source of joy in her life.
After a rehabilitation programme, she worked for years as a cleaning lady in bars and is now a pastry chef on a monthly salary of about 110 euros, half of which goes on rent.
“Many people have tried to exploit my misfortune rather than help,” she says. When she goes to a government office to claim a small payment for trafficking victims, officials ask for sex, Maria says. “It’s scary to enter an office.”
Kaso says that few women have the strength Maria has shown to build a new life.
Of all the cases she has handled, about 100 women have ended up back in prostitution.
“Sometimes they don’t have the necessary support or they think that because of the stigma they have no other options,” Kaso explains.
At the Place de l’Yser in Brussels, Eva is one of those women who reached that conclusion. She first lived in Belgium for five years with her fiancé-cum-pimp, until he disappeared with all their money.
Eva returned to Albania for a while but decided to go back to Belgium and work again in the sex trade. This allows her to send money back to her family, who think she is a care worker for an elderly couple.
“In Albania, there was no job for me,” Eva says. “The only job that I know how to do is this one. And here I can earn much more.”
This article was produced as part of the Balkan Fellowship for Journalistic Excellence, supported by the ERSTE Foundation and Open Society Foundations, in cooperation with the Balkan Investigative Reporting Network.
Captions: The area around the Place de l’Yser in Brussels, where Albanian sex workers tout for business. Photo: Lindita Cela
PSE KATER AMBASADORE NGA TROPOJA MBETEN JASHTE SHERBIMIT DIPLOMATIK SHQIPTAR?!
Nga Ramiz LUSHAJ/
1.Tre ish-ambasadorë të shtetit (e kombit) shqiptar, Islam Lauka, Lisen Bashkurti e Mal Berisha, në ndrrimin e viteve, brenda një muaji kohe, i pashë të ftuar me intervistat e tyre dinjitare tek i përjavshmi emision elitar “Diplomaticus” në ma popullorin televizion, Neës 24. Një tjetër ish ambasador në Zvicër, Mehmet Elezi, i katërti tropojas, më 16 janar 2016 ishte i ftuar në TVSH për veprën e tij “Fjalor me emra njerëzish: 31 mijë emra iliro-shqiptarë”.
Diçka, pothuaj, e zakonshme ftesa televizive, po e veçanta “flenë” diku tjetër, tek karta e tyre e identitetit në gjendje civile e publike, pasi të katër janë breznik nga Tropoja. Berisha, Elezi, Lauka kanë lind atje.
E, bash për këtë fakt, me ndrrimin e pushteteve, kthina e kulisa qeveritare i kanë largue nga selitë e lartësitë diplomatike. Bashkurtin, shumë ma herët. Para dy vitesh Elezin. Laukën në fillimviti 2015. Berisha (me aq sa di) gjendet dhe pak muaj në atë klucën ligjore “diplomat në dispozicion”.
Kësisoj, për ta, në kësi rasti e për këtë fenomen, them se është ushtrue “genocid politik” (i kalkuluar e i kamufluar) për shkak të origjinës së tyre krahinore, mbiemrit, potencialeve intelektuale e diplomatike. Ashiqare, hakmarje politike. Sikur qeveritë e Tiranës të ishin të kohnave të kështjellave mesjetare e jo tashma të integruara me seli, programe e frymë euro-atlantike në NATO, BE, KE, OSBE. Sjellje të sojit neo-otomanizëm, neo-komunizëm, neo-fashizëm.
E, kjo-këto qëndrime e veprime kanë mbrri kulmin e vet, përderisa diplomati Lauka arriti të flasë dhe me “Letër të Hapur” ndaj ministrit të Jashtëm Bushati, përderisa mediat i kanë ba në shpeshti publike qëndrimet e kryeministrit Rama ndaj ish-ambasadorit Berisha në Mbretërinë e Bashkuar të Britanisë së Madhe e Irlandës së Veriut. Arben Manaj shkruan: “Faktikisht, ka mbi dy vjet që Tirana nuk jep fonde për ambasadën, për të zhvilluar një pritje një herë në vit për festat kombëtare dhe kjo, pasi deri përpara një muaji, në ambasadën shqiptare në Londër ka qenë ambasador “kulaku” Mal Berisha” (gazeta “Shqip”, 3 dhjetor 2015).
Këto janë veç ajsbergu politik ndaj tyre, pasi “saçi” diplomatik e din vet se çka ka nën të për gatesë e shërbesë të tillë, se sa ja çon temperaturën përbrenda gaca-prushi përmbi të.
Po sidoqoftë, dhe ky emisioni “Diplomaticus” tregoi qartë një fakt të njohur: Diplomacia Panshqiptare i kërkon, botnisht e shpësh herë, si nevojë diplomatike të ditës e të kohës, këta tre ambasadorë nga Tropoja, përfaqësues diplomatik të Shqipërisë në kryeqendra botërore në Nju Jork, Bruksel, Londër, Moskë apo në Hungari, Turqi e Kosovë.
Diplomacia (“jo Bushat”) don me ua ndie zanin diplomatik profesional e kualitativ në media e mediume për çështje madhore me interes kombëtar, rajonal, ndërkontinente. Jo veç tek Neës 24. Jo veç tek Televizioni Publik Shqiptar (RTPSH). Po edhe në të tjera televizione në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni, Malin e Zi, etj. Ish-ambasadori Berisha sapo u kthye nga një kumtim referues në një veprimtari shkencore në Amerikë, kurse ish-ambasadori Lauka para disa ditësh kumtoi me intervistë tek “Zëri i Amerikës” për temën “Rusia dhe Ballkani”. Të shumtë janë dhe shkrimet e tyre, librat e tyre për diplomacinë…
Këta ambasadorë edhe po të mos ishin në të tilla detyra diplomatike do të ishte në nderin e diplomacisë shqiptare t’i thirte në detyrë shtetorore për të dhanë ma shumë e ma mirë për kombin e vet.
2.Këta katër ish-ambasadorë të kombit shqiptar, Islam Lauka, Lisen Bashkurti e Mal Berisha, Mehmet Elezi, me kontributet e atributet e tyre në diplomaci më kujtojnë realisht atë thënien botnore: arti i diplomacisë është truri i shtetit.E, këta të tre, me veçantitë e lartësimet e tyre diplomatike, me veprimtarinë si diplomat, me librat e shkrimet për diplomacinë, hyjnë tek arti i diplomacisë, bajnë pjesë tek truri i shtetit shqiptar londinez, i kombit shqiptar euro-atlantik.Këta ambasadorë nga Tropoja kanë mijëra faqe shkrimi në libra të tyre e në gazeta e revista shqiptare e të huaja. Ma shumë se sa mbi 37 mijë ditë jete e veprimtarie të diplomacisë shqiptare në këto 104 vite të Pavarësisë Shqiptare. Përndryshe, për ma tepër, këta shquhen ndër diplomatët e tjerë shqiptarë ndër vite për botimet e tyre.
Ambasador Lisen Bashkurti, ma shumë se çdo diplomat tjetër shqiptar, ka botue 22 libra për diplomaci e marrëdhanie ndërkombëtare, disa sish dhe në anglisht si “Historia e Diplomacisë Shqiptare” (në tre vëllime), “Identiteti, Imazhi, Diplomacia”, “Krizat Ndërkombëtare”, “Negociatat – Historia, Teoria dhe Praktika”, “Kombet e Bashkuara dhe Rendi i Ri Botëror”, “Organizatat Ndërkombëtare dhe Nismat Rajonale”, “Europa, Ballkani dhe Sfida e Kosovës”, “Political Dynamics ëithin the Balkan Countries”, “National and European Identity of Albanians”, “Albanian Diplomacy betëeen the Past and the Future”, “Diplomacia Shumëpalëshe dhe Organizatat Ndërkombëtare”, “Mbi të Drejtën Ndërkombëtare dhe Organizatat Ndërkombëtare”, etj.
Ambasador Islam Lauka, ma shumë se çdo diplomat tjetër shqiptar, ka botue disa libra në gjuhë të huaja si anglisht, arabisht, rusisht, persisht, rumanisht, serbisht, rusisht, si “Kosova: Rast Universal apo Sui generis” më 2007 në shqip, anglisht, arabisht, rumanisht, persisht, “Shkëputja e Kosovës nga Serbia” më 2007 në shqip, anglisht e serbisht, ”Evolucioni i çështjes së Kosovës dhe gjendja e tij aktuale” më 1994 në rusisht e shqip; “Kosova e pavarur ose dështimi i kryqëzatës ruso-serbe” më 2011; “Shqipëria në arkivat ruse”(me bashkautor) më 2006 dhe “Antologjia e kryqëzimit: qëndrimi rus ndaj çështjes shqiptare 1878-2012” (me bashkautor) më 2012, etj.
Ambasadori Mal Berisha, duke ecë në rrugën e shkrimtarisë të Nolit e Konicës, është i vetmi diplomat shqiptar që ka shkrue ma shumë vepra për marrëdhaniet shqiptaro-amerikane e shqiptaro-britanike, për temën hebraike, etj. Dy veprat e tij: “Shqiptarët, lisa mbi truallin ilir: vlerësime të shtypit amerikan për shqiptarët dhe Shqipërinë 1908-2003” (Edualba. Tiranë, 2006. 256 faqe) dhe “Shqiptarët, europianët më të lashtë dhe më të rinj” (Edualba, Tiranë, 2009, 325 faqe) janë dëshmi historike për udhën e vlerësimet e të huajve për Shqipërinë e Shqiptarët, etj. Në 100 Vjetorin e Pavarësisë të Shqipërisë botoi veprën trevëllimshe “Charles Telford Erikson”, e cila ka hyrë në Bibliotekën e Kongresit Amerikën në Uashington D.C., në raftin e parë të pavionit të librit, e ekspozuar dhe me poster, gjendet dhe në Dhomen e Referencave, si një libër studimor meritor e një botim klasik e modern. Një tjetër vepër e studiuesit Mal Berisha është ajo për ambasadorin amerikan “Herman Bernstain (1876-1935) Journalist, Ëriter, And Diplomat” (2014), rreth të cilit ka mbajt ligjërata institucionale në të dy anët e Atlantikut, dhe në Mbretërinë e Bashkuar të Britanisë së Madhe, dhe në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Kontribut i vyer ndër kohëra janë dhe shqipërimet e tij të veprave me interes kombëtar shqiptar si ato: “Shqipëria Jugore ose Epiri i Veriut në Çështjet Europiane Ndërkombëtare 1912-1923” (Koha. Tiranë, 1998) dhe “Shpëtimi në Shqipëri – Njëqindpërqind e hebrejve në Shqipëri të shpëtuar nga Holokausti”, etj.
Ambasadori Mehmet Elezi i ka 46 vjet me libra të shkruar nga pena e tij e shquar. Ai ka kontribute madhore me veprën e tij akademike “Fjalor i Gjuhës Shqipe”, me 41.000 fjalë e rreth 54.000 kuptime, të cilat nuk gjenden në fjalorët e Akademisë së Shkencave të viteve 1980 e 2002, si dhe me rreth 5.300 shprehje frazeologjike. Veç një penë si e Mehmet Elezit na jep të tilla vepra publicistike, analitike, filozofike, diplomatike si “Shansi i tretë” (1993), “Gjeostrategjia tjetër” (1996), “Kosova midis politikës e realpolitikës” (1999), etj. Ai është shumëdimensional: diplomat, publicist, shkrimtar, poet, gjuhëtar, studiues, etj. I numërohen gjithato kumtime ndërkombëtare e artikuj të botuar përtej kufijve të Shqipërisë Londineze.
3.Ndër këta katër ambasadorë, dy prej tyre, kanë tituj e grada shkencore, si prof. dr. Lisen Bashkurti e dr. i shkencave Islam Lauka. E, të katër, janë dhe pedagogë universitar e shërbyer deri dekan e rektor në universitete shtetërore e private në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni (FYROM), Luginën e Preshevës, etj., ku ligjërojnë në fushën e diplomacisë e marrëdhanieve ndërkombëtare, etj.
Këta të katër ish ambasadorë janë “institucione më vete”, janë “akademik” të diplomacisë panshqiptare. Secili prej tyre, edhe kur nuk ishte diplomat zyrtar në MPJ apo në ambasada të Shqipërisë në botë, kanë punue ma shumë se dhjetra diplomatë e titullar diplomatik në detyrë funksionale.
Dr. Islam Lauka ka punuar në MPJ deri Drejtor i Përgjithshëm Drejtorie i Organizatave Ndërkombëtare, ish ambasadori i parë i Shqipërisë në shtetin e ri të Kosovës e, në shtator 2013-mars 2014 Dekan i Trupit Diplomatik të akredituar në Prishtinë, ish drejtor i Bordit të Institutit të Diasporës në MPJ, president i Qendrës Shqiptare të Studimeve Amerikane e Britanike (prej vitit 2003), drejtor i Institutit Shqiptar të Studimeve Politike (prej nga viti 2005).
Prof. dr. Lisen Bashkurti, ish drejtor drejtorie në MPJ e ambasador në disa shtete, është President i Akademisë Diplomatike Shqiptare, antar nderi në disa institucione ndërkombëtare diplomatike në botë, etj. Ai është drejtues i revistave shkencore “Diplomacia” e “Global Challenge”. Meritor i disa titujve, urdhëra e çmime kombëtare e ndërkombëtare për kontribute të vyera në fushën e diplomacisë e marrëdhanieve ndërkombëtare.
Mehmet Elezi, prej vitit 1994, ka qënë themelues e drejtor i Institutit Ndërkombëtar të Studimeve Ndërkombëtare e Strategjike në Tiranë, i pari i këtij lloji në Shqipëri, i njohur me disa botime shkencore. E, vitet e fundit, është antar i disa organizmave dhe në fushën e diplomacisë e marrëdhanieve ndërkombëtare dhe përtej kufijve të Shqipërisë Londineze.
Mal Berisha, nga diplomat, konsull e kryekonsull në Stamboll, në vitin 1998 kur ishte në SHBA, nën emblemën e Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane dhe Federatës Pan Shqiptare “Vatra”, kontribuoi për çështjen e Kosovës. Në vitin 2000 punësohet nga Kombet e Bashkuara dhe bën pjesë në Misionin e Përkohshëm të Kombeve të Bashkuara në Kosovë (UNMIK). Ai punoi disa vite dhe drejtor i Drejtorisë së Përgjithshme Rajonale dhe Inisiativave në MPJ.
Asnjëri nga këta katër ish-ambasador nuk rrinë tek dera e MPJ e as mbi krye të ministrit të Jashtëm apo kujtdo tjetër ma lart, ma të madh, po largimet e tyre nga Shërbimi Diplomatik Shqiptar dëshmojnë se Diplomacia Shqiptare e ka vështirë të jetë Diplomaci e niveleve të larta euro-atlantike. Askund në botë, as në vendet “me grushte shtetI”, të varfëra, në ecje drejt zhvillimit të vet, nuk i lëvizin diplomatët e tyre si MPJ e Shqipërisë.
Dr. Islam Lauka ia ka fillue Shërbimit Diplomatik në vitin 1985, qysh në kohën e komunizmit, të monizmit, po largimi i tij nga detyra kryhet pikërisht në 30 vjetorin e karierës diplomatike, në vitin 2015 (!).
Mal Berisha ka një çerek shekulli që ia nisi detyrës të diplomatit në MPJ të Shqipërisë e, tashti, ai nuk emërohet askund në një detyrë të lartë diplomatike (!)
Edhe Lisen Bashkurti, plot 25 vite ma parë u emërua ambassador i Shqipërisë në Hungari e, prej vitesh, mbetet zyrtarisht jashtë Shërbimit Diplomatik Shqiptar, por punon realisht ma shumë e ma mirë se shumë diplomat të niveleve të larta në MPJ.
Mehmet Elezi, ambasador i Shqipërisë në Konfederatën Zviceriane prej vitit 2006, kthehet në nëntor 2013 në Tiranë e, prej atëherit, nuk u thirr në një detyrë të lartë diplomatike, u la jashtë Shërbimit Diplomatik Shqiptar.
Ndërkohë që këta katër ish-ambasadorë mbeten jashtë Shërbimit Diplomatik Shqiptar për faktin se janë “nga Tropoja”, MPJ e Shqipërisë merr “hy e dil” në sallonet diplomatike disa politikanë me diplomaci diletante, të cilët nuk dinë si duhet as për shkrimin diplomatik e nuk kanë dijeni çka duhet as për shtetin ku shkojnë ambasadorë…?! Pse ka menjanime e bllokime të tyre për/në veprimtari diplomatike shtetërore për t’iu dhanë detyra diplomatike të larta në MPJ e në seli diplomatike në botë, atje ku duhen ma shumë, atje ku japin ma tepër ?! A thue ma shumë nepotizëm kanë këta katër ish ambasadorë tropojas apo si ndonjë rast historik që të ketë deri në pesë vetë diplomatë me lidhje gjaku farefisnore në MPJ, në Shërbimin Diplomatik (!)
A thue Diplomacia Shqiptare që po bahet 104 vjeçe e ka një “luks” të tillë, a e ndjen një turp të tillë, sa t’i nxjerrin politikisht “të tepërt”(!) këta katër ambasadorë të sprovuar të shkallëve të karierës diplomatike?!
KOSOVË-FESTA E PROTESTA
-Raportohet plotësimi i tetë rekomandimeve për liberalizimin e vizave -Ratifikimi në Parlamentin Evropian i Marrëveshjes së Stabilizim Asociimit ndërmjet Kosovës dhe BE-së vlerësohet një sukses shumë i madh – Kuvendi i Kosovës ende pa datë për seancën e parë të sesionit pranveror, ndërsa e presin shumë punë e së shpejti zgjedhja e Presidentit të Republikës – Opozita shprehet kundër thirrjes së seancave plenare dhe paralajmëron protestë edhe në një ditëfeste tjetër, në 17 shkurt/
Nga Behlul Jashari/ PRISHTINË, 24 Janar 2016/ Raportimi lidhur me plotësimin e tetë rekomandimeve për liberalizimin e vizave është nesër në axhendën e Komisionit për Integrime Evropiane të Kuvendit të Kosovës, i cili ka nisur këtë javë sesionin pranveror, por ende nuk është ftuar seanca e parë plenare e sesionit të ri edhe pse u mbajt të premtën mbledhja e Kryesisë me shefat e grupeve parlamentare.
Për raportim ëshë ftuar ministër i Integrimit Evropian, Bekim Çollaku, i cili në 15 janar 2016 i ka dorëzuar Bashkimit Evropian inputin e fundit për plotësimin e tetë rekomandimeve për liberalizimin e vizave.
“Ky input, përmban rezultate dhe të arritura konkrete përgjatë tre muajve të fundit, të cilat pritet të vlerësohen pozitivisht nga institucionet e BE-së”, ka theksuar me këtë rast qeveria e Kosovës.
Qeveria pret që në bazë të zotimit dhe dinamikës së prezantuar nga Komisioni Evropian, me rastin e publikimit të fundit të raportit të tyre në18 dhjetor 2015, të realizohet vizita e komisionerit të BE-së për Migrim, Çështje të Brendshme dhe Shtetësinë, Dimitris Avramopoulos, në Kosovë, për të konfirmuar së bashku zbatimin e rekomandimeve.
“Kjo do t’i hapë rrugë Komisionit Evropian për t’i propozuar Parlamentit Evropian dhe Këshillit të BE-së heqjen e vizave për qytetarët e Kosovës”, ka deklaruar Ministria e Integrimit Evropian.
“Bashkimi Evropian nuk e ka më asnjë arsye politike që Kosovës mos t’i jap liberalizimin e vizave”, është shprehur kryeministri Isa Mustafa në një takim me kryetarët e komunave.
Në Bruksel, në 21 janar, ministri i Integrimit Evropian, Bekim Çollaku, mori pjesë në panelin diskutues me temë “Liberalizimi i vizave për Kosovën-Lëvizja nga izolimi në integrim”, organizuar nga Fondacioni Kosovar për Shoqëri të Hapur (KFOS) dhe Qendra Evropiane për Politika në Bruksel (EPC).
Gjatë prezantimit të tij, para diplomatëve evropianë, shoqërisë civile e mediave ministri Çollaku, shpjegoi në mënyrë kronologjike rrugëtimin e Kosovës drejtë përmbushjes së kritereve për liberalizimin e vizave për qytetarët e Republikës së Kosovës.
Ministri Çollaku informoi të pranishmit se ditë më parë kishte dorëzuar në Bashkimin Evropian inputin e fundit për plotësimin e tetë rekomandimeve të fundit në këtë proces dhe se tani pret veprime të shpejta nga Komisioni Evropian.
“Ky input përfshinë të arritura dhe rezultate të qarta që janë arritur në tre muajt e fundit nga institucionet kosovare në adresimin e rekomandimeve të fundit të procesit të liberalizimit të vizave, për të cilat presim vlerësim pozitiv nga institucionet e BE-së. Ne presim që vizita e paralajmëruar e komisionerit të BE-së Dimitris Avramopoulos në Kosovë të përmbyllet suksesshëm dhe t’i hap rrugën procedurave për heqjen e vizave për kosovarët. Kjo duhet të ndodhë për faktin se Kosova i ka plotësuar të gjitha kriteret e parapara me udhërrëfyes dhe është plotësisht e gatshme për këtë proces”, ka theksuar ministri i integrimit Evropian.
Një zhvillim tjetër sumë i rëndësishëm për Kosovën këtë javë ishte ratifikimi në Parlamentin Evropian i Marrëveshjes së Stabilizim Asociimit ndërmjet Kosovës dhe Bashkimit Evropian, e nënshkruar në 27 tetor 2015, në Strasburg, nga kryeministri Isa Mustafa dhe përfaqësuesja e lartë e BE-së, Federica Mogherini, e ratifikuar në Kuvendin e Kosovës në 2 nëntor 2015.
Qeveria kosovare ka vlerësuar se, Marrëveshja e Stabilizim Asociimit është një sukses shumë i madh i Kosovës është një mundësi e shkëlqyer për fuqizimin e gjithanshëm të dialogut politik, të marrëdhënieve tregtare dhe të bashkëpunimit të shumanshëm me Bashkimin Evropian.
Qeveria e Kosovës, me këtë rast, ka shprehur përkushtimin e saj për thellimin e mëtejshëm të reformave, për zhvillimin ekonomik dhe fuqizimin e gjithanshëm të shtetit, në partneritet të plotë me vendet mike, Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe me vendet tjera të BE-së.
Në 2 nëntor 2015, ligji për Ratifikimin e Marrëveshjes së Stabilizim Asociimit ndërmjet Kosovës në njërën anë, dhe Bashkimit Evropian dhe Komunitetit Evropian të Energjisë Atomike, në anën tjetër, në Kuvendin e Kosovës u miratua me më shumë se dy të tretat e votave, me 86 vota pro të parlamentit 120 anëtarësh, por pa praninë e opozitës së bashkuar të tre partive me gjithësej 31 deputetë, e cila me këtë rast nuk bllokoi seancën, ndërsa u largua nga salla plenare pasi paraqiti qëndrimet e veta.
Në 22 janar 2016, Kryesia e Kuvendit të Republikës së Kosovës, e kryesuar nga kryetari Kadri Veseli, mbajti mbledhjen e parë për sesionin pranveror, në të cilën ishin prezentë edhe kryetarët e grupeve parlamentare. Në mbledhe u miratua kërkesa e Komisionit për Zhvillim Ekonomik, Infrastrukturë, Tregti dhe Industri, për sigurimin e buxhetit për angazhimin e ekspertëve ndërkombëtarë për studime rasti lidhur me përvojat ndërkombëtare në rastet e ngjashme me Ndërmarrjen Trepça. U bë e ditur gjithashtu, se edhe qeveria e Kosovës e ka mbështetur këtë iniciativë dhe ka shprehur gatishmëri që sipas nevojës, të marrë pjesë në financimin e këtyre studimeve.
Kryesia dhe shefat e grupeve parlamëntare nuk përcaktuan ndonjë datë për seancë plenare, ndërkohë që Kuvendin, me shumë humbje kohe edhe pas zgjedhjeve edhe pas konstituimit, e presin shume punë. Së shpejti duhet të ndodhë edhe zgjedhje e Presidentit të Republikës së Kosovës, që sipas Kushtetutës bëhet nga Kuvendi, me votim të fshehtë. “Zgjedhja e Presidentit të Republikës së Kosovës duhet të bëhet jo më vonë se tridhjetë (30) ditë para përfundimit të mandatit të Presidentit aktual”, thuhet në Kushtetutë.
“Mandati im përfundon më 6 prill 2016”, ka thënë Presidentja e Kosovës, Atifete Jahjaga, në prag të festës së Vitit të Ri, në një intervistë në shtypin e Prishtinës, i cili në nga fillimi të këtij viti paralajmëronte se “PDK e LDK duan votimin e Thaçit për president më 11 shkurt”.
Kryetari i PDK-së, Hashim Thaçi, në një aktivitet partiak në komunën e Shtimes këtë fundjavë ritheksoi se marrëveshja e koalicionit PDK-LDK, që përfshinë edhe zgjedhjen e tij president do të respektohet. Po në këtë aktivitet, zëvendëskryetari i PDK-së, Kadri Veseli, tha se Hashim Thaçi do të jetë President i Republikës së Kosovës.
Por, Kuvendi i Kosovës, i zgjedhjeve të parakohëshme të 8 qershorit 2014 e i konstituuar me vonesë pas plot 6 muajëve, prej më shumë se 4 muajsh, nga fillimi i sesionit vjeshtor me seancën e 17 shtatorit 2015, bllokohet nga opozita, në kundërshtim të 4 marrëveshjeve të 25 gushtit me Serbinë dhe marrëveshjes së demarkacionit me Malin e Zi, edhe me gjuajtje gazi lotsjellës në seanca e jashtë tyre, pas të cilave zhvillime ka pasur edhe deputetë opozitarë të arrestuar, 13 sipas opozitës, ndërkohë që ka ndodhur edhe lirimi i tyre.
Situata e “ngrirë” e Kuvendit të Kosovës që prej fundverës 2015 vazhdon edhe këtë dimër me acar, ndërkohë që opozita ka ritheksuar se “thirrja eventuale e seancave plenare nuk i kontribuon zgjidhjes së krizës politike”, ndërsa ka paralajmëruar protestën e ardhëshme “kundër ‘Zajednicës’ (bashkësisë së komunave serbe), kundër Demarkacionit me Malin e Zi, dhe për largimin e kësaj qeverie që e ka shkelur Kushtetutën” për datën 17 shkurt, kur është 8-vjetori i shpalljes së pavarësisë së Kosovës, edhe në një ditëfeste tjetër pas asaj të 28 nëntorit – Ditës së Flamurit e të pavarësisë së Shqipërisë, të zhvilluar në Prishtinë.
Qeveria e Kosovës është shprehur se, “Kauzat e opozitës kanë dalë që janë të paqëndrueshme, sepse Gjykata Kushtetuese ka përfunduar se Asociacioni duhet të themelohet, sepse është kategori juridike në Kosovë dhe duhet të bëhet sipas marrëveshjes së parë, ndërsa Departamenti i Amerikan i Shtetit i Shteteve të Bashkuara të Amerikës ka konstatuar se vija kufitare me Malin e Zi është përcaktuar në vijën në të cilën është shpallur Pavarësia e Republikës së Kosovës”. Qeveria është shprehur pro “që të formohet një komision ndërkombëtar në mënyrë që të sqarojë çdo dyshim dhe çdo pretendim lidhur me këtë vijë kufitare dhe ajo pastaj të zgjidhet në bashkëpunim me Malin e Zi”.
Në këtë vit të dytë me protesta të opozitës, në 9 janar 2016, në protestën në Prishtinë, kundër qeverisë, sipas tre partive opozitare, ishin rreth 100 mijë pjesëmarrës, ndërsa sipas Policisë së Kosovës ishin 8 mijë. Më parë, në 28 nëntor 2015, në manifestimin e opozitës në Prishtinë sipas vlerësimeve të saj ishin 35 mijë pjesëmarrës.
Korruptimi i zgjedhjeve që mbajnë peng të gjitha pushtetet
Shkruan:Dr. Rita Loloçi/
Që nga zgjedhjet e para të 31 marsit 1991 e deri ta to të fundit që sollën në qeverisje “Rilindjen”, pra koalicionin Partia Socialiste-Lëvizjen Socialiste për Integrim, me përjashtim të ndonjë raundi zgjedhor deri diku të pakontestueshëm, të gjitha kanë marrë pas damkën e një procesi thellësisht të korruptuar, ku grabiten vota majtas dhe rrëmbehen djathtas dhe që raportet e OSBE listojnë një varg parregullsish.
Natyrisht se kjo situatë vjen para së gjithash me gjendjen aktuale të partive shqiptare, të konceptuar kryesisht si shpk, pra si prona të lidershipit, që pak merakosen për demokracinë e brendshme të tyre, zakonisht zgjedhja e forumeve bëhet sa për të kaluar radhën dhe personazhe politikë që hynë në politikë në vitet nëntëdhjetë vijojnë të jenë si statuja të murosura edhe në 2016.
Nuk do të ishte shumë e favorshme për të ëprmenduar edhe shkaqe të tjera që i destinojnë zgjedhjet e përgjithshme parlamentare dhe ato për qeverisjen vendore që të jenë pa standard, jo të lira, jo demokratike, madje në disa raste edhe të shoqëruar me kurbanë njerëzorë. Po ashtu nuk do të qe e nevojshme që kalsa politke shqiptare dhe institucionet e brishta të saj të bënin një shpikje për t’i thën ndal një herë e mirë zgjedhjeve të kontestuara dhe të korruptuara, të cilat në këtë mënyrë marrin peng të gjitha pushtetet e tjera.
Ashtu si në çdo vend tjetër demokratik zgjedhjet s’ka pse të zhvillohen më si më parë me një KQZ qëndrore që ndahet mes partive, me struktura të tjera vartëse poshtë saj dhe deri kontrollues e numërues votash po nga detashmente militante të subjekteve parlamentare. Ka ardhur koha që edhe në Shqipëri ato të zhvilloheshin nën administrimin e Ministrisë së Brendshme, të një strukture të veçantë që mund të quhej edhe Institucioni i Administrimit të Zgjedhjeve (IAZ). Nuk ka asnjë dyshim se vetë ky dikaster vijon të mbetet më i anatemuari si nga Partia Socialiste ashtu edhe nga Partia Demokratike (ai vazhdon të kritikohet sot e kësaj dite ashpër edhe për shkak të drejtimit dhe të ndryshimit rrënjësor të strukturave të policisë), megjithatë një ditë duhet bërë kapërcimi i madh që ky të jetë institucioni i vetëm për zgjedhjet.
Rishikimi i Kodit Zgjedhor, ribërja apo rimbajtja e trupës së Komisionit Qëndror të Zgjedhjeve, përfshirja e partive politike në procesin e numërimit dhe të certifikimit të zgjedhjeve nuk do të sjellë gjë tjetër veç ato dukuri që janë vërejtur në zgjedhje të tjera. Pikërisht teksa po diskutohet ligji i ri zgjedhor është koha që ligjvënësit e majtë apo të djathtë të përgatisin një ligj dhe infrastrukturë për zgjedhje me standard, të lira, të fshehta dhe demokratike.
- « Previous Page
- 1
- …
- 698
- 699
- 700
- 701
- 702
- …
- 975
- Next Page »