Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Pezullim parazgjedhor i lobimit për Rrugën e Arbërit

by

Shkruan:Dr Gëzim Alpion/
Angli, 6 qershor 2015/
Siç vepruam një muaj para zgjedhjeve parlamentare para dy vitesh, edhe tani në prag të zgjedhjeve lokale, ne po e pezullojmë fushatën lobuese për Rrugën e Arbërit. Këtë po e bëjmë për t’i qëndruar konsekuent premtimit që bëmë kur filloi peticioni më 18 Mars 2013, se nismën tonë do ta mbajmë larg politikës deri në përfundimin me standarde të rrugës. Pra, edhe tani, si qeveria ashtu edhe opozita, nuk kanë asnjë arsye të na konsiderojnë si “aleatë” apo “kundërshtarë” politikë.
Megjithatë, siç do të përmendim më poshtë, kjo është hera e fundit që pezullojmë fushatën e lobimit para zgjedhjeve pasi ka ardhur koha t’i themi MJAFT maratonës 20 vjeçare të hezitimeve, premtimeve, zvarritjeve, mashtrimeve, abuzimeve dhe sabotimeve në lidhje me Rrugën e Arbërit.
Mesa duket, Rruga e Arbërit do të bëhet. Në mungesë të informacionit zyrtar, tani për tani nuk dihet nëse kjo do të jetë një vepër me standarde ndërkombëtare apo një “rrugë fshati”, që i shkon për shtat zonave të “largëta” të harruara deri në përçmim që nga themelimi i shtetit shqiptar. Po kështu, nuk kemi asnjë garanci nga qeveria se nuk do të ketë abuzime me fondet e kësaj vepre, abuzime të cilat ka kohë që janë shndërruar në një traditë të institucionalizuar neveritëse.
Ne jemi ndryshe nga zyrtarët që ua urojnë (kjo nuk është hera e parë) këtë vepër dibranëve pa u ndërtuar dhe, të cilët me “modesti” karakteristike, mesa duket, presin të falënderohen meqë po bëjnë punën për të cilën paguhen, punë që, deri tani, asnjëherë nuk është shoqëruara me transparencë, siç do të veprohej në një shtet serioz. Po kështu, ndryshe nga politikanët, si ata fjala e të cilëve ka peshë përsa i përket kësaj vepre, ashtu edhe “sejmeneve” provincialë që i rrethojnë, nuk i jemi futur kësaj pune për të marrë lëvdata. Me historinë e “baballarëve” dhe “varrmihësve” të kësaj rruge le te merret kush të ketë ngenë. Ne na intereson thjesht ndërtimi i saj brenda këtij mandati qeveritar dhe me cilësi të pakompromentueshme.
Ne që po lobojmë për këtë vepër si idealistë të pandreqshëm, do t’ia freskojmë vazhdimisht kujtesën Edi Ramës dhe deputetëve të Dibrës që të mos harrojnë premtimin elektoral të 2013-tës, se kjo vepër do të përfundojë brenda qershorit 2017. Po qe se ky premtim nuk mbahet, zgjedhjet e ardhshme parlamentare do të jenë interesante, dhe jo vetëm në Dibër.
Është mirë që Shqipëria tu jap mundësinë vendeve ballkanike që të kenë akses në Adriatik dhe Jon. Por të jesh “internacionalist” (jo nga “vizioni” por nga trysni jashtë kontrollit të politikës shqiptare) kur afër një çerek milionë njerëz vuajnë izolim të përjetshëm në Dibër, Mat dhe Malësinë e Tiranës, sikur nuk shkon. Kjo nuk na bën ne lobuesve “nacionalistë” por, po të huazojmë një shprehje që Kristo Frashëri përdor në librin e tij për Ahmet Zogun (2014), “patriotë të kulturuar”. Në fund të fundit, nga Rruga e Arbërit, përveç zonave të lartpërmendura, do të përfitojnë jo vetëm Shqipëria dhe kombi në tërësi, por edhe disa vende fqinje.
Ne do ta rifillojmë lobimin pas shpalljes se rezultateve të zgjedhjeve lokale.
Edhe një herë, ju falënderojmë për përkrahjen tuaj të vazhdueshme për peticionin për Rrugën e Arbërit.

*****************
Peticioni për Rrugën e Arbërit mund të nënshkruhet në linkun që vijon:
HYPERLINK “https://www.change.org/p/complete-the-construction-of-the-arb%C3%ABri-road-nd%C3%ABrtoni-sa-m%C3%AB-shpejt-dhe-me-standarde-rrug%C3%ABn-e-arb%C3%ABrit” https://www.change.org/p/complete-the-construction-of-the-arb%C3%ABri-road-nd%C3%ABrtoni-sa-m%C3%AB-shpejt-dhe-me-standarde-rrug%C3%ABn-e-arb%C3%ABrit

Publicistika nacionaliste e një atdhetari të shquar

by

Nga prof.dr. Eshref Ymeri*/
Me profesorin e nderuar të historisë, zotërinë Rasim Bebo, jam njohur vite më parë përmes faqeve të internetit. Më pati lënë mbresa të thella formimi i tij, si një intelektual i brumosur nacionalist, i cili, në publicistikën e tij atdhetare, ka folur vetëm me gjuhën e së vërtetës. Kuptohej vetvetiu që ai ishte rritur dhe edukuar në një mjedis familjar që shqiptarinë e ka pasur si një Yll Karvani.
Profesor Rasimi tani është në një moshë mjaft të nderuar. Ai ka lindur në fshatin Shalës të Konispolit. Që në moshë të njomë, ai u mëkua me ndjenjat e atdhedashurisë. Gjyshi i tij, së bashku me nipin dhe me dhëndrin, pati marrë pjesë në Luftën e Janinës. Atje u vra dhëndri i gjyshit, Xhelo Neimi, kurse vetë gjyshi ndërroi jetë pas plagëve të rënda që pati marrë në atë luftë. Babai i Rasimit, që njihej si një pronar i pasur dhe që pasurinë e kishte vënë me djersën e ballit, pati vdekur para kohe, duke e lënë të birin foshnjë, në moshën 4-vjeçare, dhe djalin tjetër 2 vjeç. Djemtë i rriti dhe i edukoi nëna e tyre e dashur. Në vitin 1938, ai përfundoi shkollën fillore me pesë klasë në fshatin e tij të lindjes.
Kur filloi lufta antifashiste, Rasimi ndodhej në moshën e pararinisë (e adoleshencës). Figura të njohura, si Tahir Demi, Sadete Demi, Mufit Sejko, Selim Islami e të tjerë që qenë lidhur me lëvizjen antifashiste, bënë thirrje për t’u ngritur në luftë për çlirimin e atdheut. Kjo thirrje i frymëzoi të rinjtë e fshatit, nga radhët e të cilëve dolën 15 partizanë. Ishte viti 1942, kur Rasimi sapo kishte mbushur 16 vjeç. Komisari i batalionit, Dilaver Poçi, Rasimit i pati ngarkuar detyrën e korrierit që të lidhte batalionin “Çamëria” me grupin IV në Theollogo dhe me Shtabin e Zonës së Parë Operative Vlorë-Gjirokastër që ndodhej në një fshat të Përmetit. Rasimi ka marrë pjesë në të gjitha aksionet luftarake të batalionit “Çamëria”. Më 20 mars 1944 ai ka luftuar me armë në dorë kundër trupave gjermane në betejën e Konispolit, si edhe në betejën e Delvinës që u zhvillua më 21 korrik 1944. Në atë betejë të rreptë, në krah të djathtë dhe të majtë të Rasimit, ranë dëshmorë respektivisht Jani Çavo nga Lefterhori dhe Nasho Marto nga Smineci dhe u plagos komisari i kompanisë, delvinjoti Kamber Haxhiu. Në atë betejë Rasimi u plagos dhe u shtrua në spitalin partizan që ndodhej në Leshnicë.
Viti 1945 Rasimin e gjeti në Bilisht, në Batalionin III të Brigadës II sulmuese, në detyrën e përgjegjësit të rinisë së batalionit. Asokohe, shefi i sigurimit të divizionit në Korçë, u pati propozuar strukturave përkatëse në Tiranë që Rasimi të dërgohej për studime në shkollën e sigurimit në Bashkimin Sovjetik. Rasimi nuk e pranoi një propozim të tillë. Në vitin 1946, në moshën 20-vjeçare, Rasimi mbante detyrën e sekretarit të rinisë në Brigadën II sulmuese në Pogradec. Në tetor të po atij viti, së bashku me 40 ushtarakë, ai u dërgua në Jugosllavi për të vazhduar studimet në shkollën e tankeve të armatës jugosllave. Në prill të vitit 1948, të diplomuar, ata u kthyen në atdhe. Kur u krijua regjimenti i tankeve “Vojo Kushi”, me komandant Myslim Ketën dhe me komisar Rexhep Dodën, Rasimi 22-vjeçar ishte njëri ndër oficerët me diplomë “shkëlqyeshëm” për armën e tankeve.
Me rastin e festimeve të 10-vjetorit dhe të 15-vjetorit të ushtrisë, u shpërndanë dy dekorata për oficerët shembullorë: urdhri “Ylli i Kuq” dhe “Urdhri i Skënderbeut” i klasës II. Rasimin e vlerësuan me të dy këto urdhra. Por në vitin 1956 ngjarjet do të merrnin një tjetër drejtim në jetën e oficer Rasimit. Në maj të atij viti, vëllai i Rasimit, Xhemili, arratiset së bashku me të shoqen dhe përfundon në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Në qershorin e vitit 1957, Rasimin e larguan nga reparti i tankeve dhe e çuan në repartin e punës. Katër muaj më pas e transferuan në Shkollën e Bashkuar të oficerëve, me detyrë zëvendëskomandant i teknikës. Në nëntor të vitit 1959, kur Rasimi ishte në prag të marrjes së gradës “major”, atë e thirri komandanti i Shkollës së Bashkuar, gjeneral Qazim Kapisyzi, i cili i pati shprehur keqardhjen se e kishin vënë në “rrethin e kuq”, duke e akuzuar si pjesëtar të grupit të Teme Sejkos. Në ato rrethana të rënda për jetën dhe për familjen e tij, Rasimi shkoi e trokiti në zyrën e kolonelit Dilaver Poçi, zëvendësdrejtor i Drejtorisë Politike në Ministrinë e Mbrojtjes, i cili, pa hezituar për asnjë çast, ndërhyri menjëherë për ta nxjerrë nga “rrethi i kuq” i dyshimeve për lidhje me Teme Sejkon. Falë ndërhyrjes së Dilaver Poçit, Rasimin e nxorën në lirim të plotë, si oficerë rezervë në pension, në moshën 33-vjeçare. Paskëtaj, strukturat e partisë, duke filluar nga Komiteti Qëndror, Komiteti i partisë i Tiranës e më poshtë, vendosën që Rasimi të kryente studimet e larta në degën e historisë të Fakultetit të Historisë dhe të Filologjisë.
Pas përfundimit të studimeve universitare, Rasimi ndoqi kursin 3-vjeçar për gjuhë gjermane në Pallatin e Kulturës “Ali Kelmendi” në Tiranë. Pas kryerjes së këtij kursi, e emëruan mësues në shkollën e sigurimit në Sauk dhe më vonë në disa gjimnaze të Tiranës. Kur nisi fushata e qarkullimit e vitit 1966, Rasimin e qarkulluan në gjimnazin e Delvinës, ku dha mësim deri në maj të vitit 1969, kur u sëmur dhe u shtrua në spitalin e Tiranës. Meqenëse kishte qenë në qarkullim 3 vjet, ai nuk u kthye më në Delvinë. Moskthimin në gjimnazin e Delvinës, autoritetet shtetërore e vlerësuan si “braktisje të detyrës”. Që prej asaj kohe, kundër Rasimit filloi fushata e “gjuetisë së shtrigave”. Në kryqëzimin e rrugës “Bardhyl”, ku Rasimi kishte shtëpinë, tabelat në këmbësore u mbushën me fletërrufe kundër tij. Mbledhja e frontit të lagjes doli me propozimin për ta internuar familjarisht. Ky propozim nuk u mor parasysh, por u kalua në një masë ndëshkimi të heshtur, duke e lënë dy vjet pa punë. Atij ia ndaluan botimin e artikujve në shtypin e kohës. Gjatë asaj kohe ai u mor me përkthime nga gjermanishtja për emisionin e Radio-Tiranës “Vende dhe popuj”, për të kompensuar sadopak mungesën e rrogës mujore. Më vonë, autoritetet shtetopartiake dhanë porosi që Rasimi të sistemohej në punë si hamall në depon e barërave dhe pas tre muajsh i caktuan detyrën e kontrollorit të ilaçeve sipas fletëshpërndarjeve. Aty punoi deri në vitin 1981, kur doli në pension të plotë, duke marrë edhe një shtesë prej 1000 lekësh, si veteran i luftës.
Me shpalljen e pluralizmit, Rasimin e zgjodhën kryetar të Partisë Demokratike për lagjen 17. Në këtë detyrë ai mbulonte edhe lagjet 18 dhe 19. Në zgjedhjet e 22 marsit të vitit 1992, në ato tri lagje fitoi Partia Demokratike. Nga Partia Socialiste i erdhën kërcënime me vdekje. Një mbrëmje gushti të vitit 1992, Rasimin e rrahën keqas sambistët e dërguar nga Partia Socialiste. Djemtë e Rasimit i shkuan natën në shtëpi kryesambistit dhe e rrahën në sytë e prindërve, të cilët ishin mjaft të pakënaqur prej tij. Të nesërmen, sambistët e Partisë Socialiste kapën djalin e dytë të Rasimit dhe e torturuan. Shpëtoi në saje të ndërhyrjes së shokëve të tij që i shkuan menjëherë në ndihmë. Por kërcënimet nga radhët e Partisë Socialiste në adresë të Rasimit dhe të familjes së tij nuk reshtën asnjëherë. Në këto kushte, Rasimi, për të mos vënë në rrezik edhe jetën e djemve të martuar dhe me fëmijë, u detyrua të emigronte drejt Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Atje ai punoi 10 vjet, duke kryer punë të rënda. Deri sa fitoi një pension, sipas ligjeve amerikane.
Zoti Rasim ka gëzuar vazhdimisht respektin e veçantë të fshatrave çame të krahinës së Konispolit. Me rastin e 71-vjetorit të batalionit “Çamëria” dhe të 100-vjetorit të pavarësisë, Komuna e Mekatit, me kryetar Ismail Myrtaj, i ka dhënë titullin “Qytetar Nderi”, me këtë motivacion:
“Aktivist me kontribut të shquar patriotik. Nder i krahinës së Çamërisë me shkrimet e tij historike”.   
Gjatë viteve që ndodhet në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Rasimi është marrë me publicistikë. Në faqet e internetit janë botuar me dhjetra e me dhjetra shkrime, analiza dhe refleksione për probleme nga më të ndryshme, në shërbim të Çështjes Kombëtare Shqiptare.  Shkrimet e tij me theks të veçantë analitik janë me të vërtetë tërheqëse. Më ka rënë në sy sidomos faktologjia befasuese që karakterizon analizat e tij shkencore për probleme të rëndësishme kombëtare dhe sidomos për figura të shquara të historisë sonë.
Ai është dëshmitar i mjaft ngjarjeve tronditëse që ka përjetuar mbarë kombi shqiptar, por sidomos popullsia martire e Çamërisë. Kjo është edhe arsyeja që tema e Çamërisë përbën njërin nga boshtet kryesore të publicistikës së tij shkencore. Faktet tronditëse që ai ka sjellë në publicistikën e tij, zbulojnë lakuriq veprën kriminale që shovinizmi grekomadh kreu kundër një popullsie me tradita të kahmotshme fisnikërie. Këto fakte të këtij profesori të nderuar dëshmojnë pa asnjë mëdyshje se shovinizmi grekomadh, në qëndrimin që mbajti ndaj popullsisë çame në vitin 1944, u radhit përkrah barbarisë nazifashiste, për çka ka mbetur ende i pandëshkuar edhe sot e gjithë ditën.
Në publicistikën e tij, Rasimi ka hedhur dritë mbi shumë figura të shquara të kombit tonë që kanë dalë nga treva e Çamërisë
Këtë profesor të nderuar e ka dëshpëruar dhe vazhdon ta dëshpërojë pa masë qëndrimi i heshtur, deri në servilizëm, i shtetit shqiptar ndaj çështjes çame, qoftë gjatë periudhës së sundimit komunist, qoftë gjatë viteve të pluralizmit. Prandaj edhe ky fakt përbën një tjetër bosht të rëndësishëm të analizave shkencore që ai shpalos herë pas here në faqet e internetit.
Lashtësia e kombit shqiptar dhe argumentimi i saj me fakte shkencore, është një tjetër temë interesante që autori e shtjellon në publicistikën e tij. Fqinjët tanë jugorë dhe veriorë kanë bërë ç’është e mundur për të na falsifikuar historinë, për ta nxirë të kaluarën tonë të lavdishme, e cila ka shërbyer si një truall i fuqishëm për mbijetesë kombëtare, përballë furisë së tërbuar asimiluese të grekosllavizmit. Grekosllavët janë munduar dhe mundohen vazhdimisht të shpifin kundër kombit shqiptar, të shtrembërojnë të vërtetat historike, të na vjedhin historinë, duke na i shitur si heronj të tyre figurat të shquara që kanë dalë nga radhët e kombit shqiptar. Për ketë qëllim, ata shfrytëzojnë edhe mercenarë shqiptarë, si pseudoprofesori dhe pseudoakademiku Kapllan Resuli që çirret në të gjitha udhëkryqet e shovinizmit serbokaragjoz se nuk na ekzistuaka komb shqiptar, se Kosova na paska qenë dhe duhet të jetë Serbi dhe se u dashka kthyer, demek, në gjirin e Serbisë! Serbët deklarojnë pa pikë turpi se Konstandini i Madh na qenka serb. Por, çuditërisht, korit të korbave serbokaragjozë që krrokasin si të ndërkryer për përkatësinë serbe të Konstandinit të Madh, vjen e i bashkohet edhe presidenti italian Serxho Matarela, i cili, më 25 maj 2015, nga folëtorja e parlamentit serb, deklaroi se, demek, 17 perandorë romakë na paskan qenë me prejardhje serbe, duke dëshmuar kësisoj gjysmakësinë e vet në formimin intelektual. I gjori president italian! Në qoftë se këtë deklaratë nuk e ka bërë me dashakeqësi në qëndrimin ndaj kombit shqiptar, le të marrë mundimin të bëjë ndonjë kurs kualifikimi për histori, që ta marrë vesh një herë e mirë se ku banonin asokohe serbët kur ata perandorët me prejardhje nga Iliria qeverisnin Perandorinë Romake të Perëndimit.
Ja, kundër shtrembërimeve dhe falsifikimeve të tilla skandaloze të të vërtetave historike, profesori i historisë Rasim Bebo ka ngritur vazhdimisht zërin e tij të fuqishëm.
Në të njëjtën kohë ai ka argumentuar me fakte se është e pamundur të jesh edhe maqedon, edhe sllav. Sepse Maqedonia e ka zanafillën në lashtësi dhe Aleksandri i Maqedonisë s’ka asnjë lidhje absolutisht me sllavët e tanishëm që jetojnë në Maqedoni. Por duke shkelur mbi të vërtetat historike, klika sunduese e Gruevskit dhe e stanit të tij sllav, duke ngritur një monument madhështor, Aleksandrin e Madh e shesin për hero të sllavëve, të cilët kanë zbritur në gadishullin tonë në shek. VII.
Këtë vijë arsyetimi të profesorit të historisë Rasim Bebo, ndjek edhe profesori Saimir Lolja në një analizë shkencore me titull “Maqedonët janë shqiptarë maqedonë, domethënë shqiptarë vendës”, të botuar në faqen e internetit më 04 qershor 2015. Në analizën e vet, profesor Lolja thekson:
“Historikisht është e pamundur më qenë njëkohësisht edhe maqedon edhe sllav. Një maqedon, i cili i përket vitit 300 p.e.r., ndahet me 1000 vjet nga një sllav i ardhur në vitin 700 e.r.”. 
Njëra nga figurat e shquara të historisë sonë kombëtare është edhe ajo e mbretit Ahmet Zogu. Historiografia komuniste bëri ç’është e mundur për denigrimin e kësaj figure madhore të kombit tonë. Në gjurmët e Enver Hoxhës, në qëndrimin ndaj mbretit Ahmet Zogu, vazhdojnë të ecin edhe sot ca historianë të indoktrinuar që u ka mbetur ora ende në periudhën e sundimit komunist. Profesori Rasim Bebo hedh dritë shkencërisht mbi figurën e Ahmet Zogut dhe nxjerr në spikamë rolin e tij të padiskutueshëm në themelimin e shteti shqiptar të periudhës së mbretërisë.
Një tjetër temë interesante që rrihet në publicistikën e Rasim Bebos e përbëjnë ngjarjet që janë zhvilluar në harkun kohor mbinjëzetvjeçar të periudhës së pluralizmit politik. Vëmendjen e këtij profesori të nderuar e tërheqin ca fakte tronditëse rreth marrdhënieve me shtetin shovinist grek. Megjithëse Greqia, zyrtarisht, është në gjendje lufte me ne, sepse ajo deri më sot nuk e ka abroguar ende ligjin paradoksal të luftës, të dekretuar që në vitin 1940, shteti shqiptar i periudhës së pluralizmit i ka bërë asaj lëshime pas lëshimesh të paprincipta, të cilat kanë dëmtuar rëndë interesat tona kombëtare. Fakti që telefonia e lëvizshme, sistemi bankar dhe mjaft sektorë të tjerë jetikë janë në duart e shovinizmit grekokaragjoz, përbëjnë një shqetësim të përhershëm të profesorit Rasim Bebo.
Në publicistikën e vet nacionaliste, Rasimi ka reaguar me forcë për sabotimin e ndërtimit të Korridorit 8 nga ana e qeverisë shoviniste greke, në bashkëpunim me qeverinë socialiste të Fatos Nanos. Ai Korridor, për ndërtimin e të cilit idenë e hodhi i pari Presidenti Bill Klinton, do të kishte pasur një rëndësi jetike për ekonominë e vendit tonë. Siç thekson me shumë të drejtë profesori i nderuar i historisë, për shkak të marrëdhënieve të ngrohta që kishte vendosur me Greqinë, qeveria e Fatos Nanos nuk deshi dhe matje e sabotoi leverdinë që do të kishte pasur vendi ynë nga ndërtimi i atij Korridori, nëpër të cilin do të transportoheshim mallra me një vlerë prej 450 milionë dollarësh, çka do ta bënte Tiranën njëherësh faktor të politikës ballkanike dhe evropiane.
Profesorin e nderuar të historisë Rasim Bebo, vazhdimisht e ka shqetësuar problemi i marrëdhënieve me shovinizmin grekokaragjoz. Në publicistikën e tij bie në sy sidomos “çështja Janullatos”. Kjo çështje, mjaft e mprehtë për çdo shqiptar me vetëdije të lartë kombëtare, në publicistikën e tij trajtohet me objektivitet shkencor. Autori e vë theksin te domosdoshmëria e largimit të Janullatosit nga Shqipëria, sepse qëndrimi i tij në Tiranë përbën një fyerje të rëndë kombëtare për traditën e shquar atdhetare të ortodoksisë shqiptare, si pjesë e pandarë e pasurisë shpirtërore të popullit shqiptar. Janullatosin ai e trajton si pasardhës të “Shën” Kozmait, për misionin e të cilit në Shqipëri ai citon historianin Zhan Klod Faveirial:
“Murgu Kozma ka qenë tepër rrënimtar për kombin shqiptar. Është fakt se ai ishte një agjent politik dhe, duke shkuar fshat më fshat, nuk predikonte ungjillin, por kërcënonte me shkishërim nga patrikana greke të gjithë shqiptarët që nuk flisnin vetëm greqisht”.
Është për të theksuar që ky historian i shquar dhe mjaft i përkushtuar, kontributin e vet në shërbim të Çështjes Kombëtare Shqiptare e ka përmbledhur në disa libra, të cilat sot lexuesit i kanë nëpër duar. Janë për t’u përmendur dy librat shkencorë “Dodona, tepmpulli i lashtë i Shqipërisë dhe “Zeusi”. Kurse publicistika e tij nacionaliste është përfshirë në tri libra: “Artikuj dhe ngjarje” (vëllimi i parë dhe vëllimi i dytë) dhe “Shqipëria në gjurmët e kohës (përmbledhje artikujsh historikë)”.
Për qëndrimin e tij të patundur në llogoret e publicistikës nacionaliste dhe për të vërtetat shkencore që ai ka mbrojtur dhe vazhdon t’i mbrojë në fushën e historiografisë shqiptare, profesori i historisë Rasim Bebo është bërë edhe objekt sulmesh dhe shpifjesh të ulëta nga ana e atyre që nuk kanë këllqe të maten me erudicionin e tij të admirueshëm, që është karakteristik për një intelektual me formim akademik. Megjithatë, intelektuali Rasim Bebo nuk i ka lejuar vetes të zbresë në moçalin ku notojnë mjeshtërit e shpifografisë, duke i lënë ata të bëhen edhe më të shpifur në mjerimin e tyre patologjik. Sepse një fjalë e urtë thotë: nuk ngjit qimja në kadife.

*Ne Foto Rasim Bebo Tiranë, 05 qershor 2015

QYTETARE TE VARFER, POLITIKANE TE PASUR

by

POPULLI YNË I PRIN LISTËS SË VENDEVE MË TË VARFËRA KURSE POLITIKANËT TANË LISTAVE TË PASURVE/
Nga Ramadan Bozhlani/
Agjensioni Anti Korrupsion pasi bëri publikimin e pasurive me përmasa sensacionale të politikanëve, populli i mjerë pësoj një lëndim të thellë deri në tronditje të zemrës fisnike. Sytë e tyre të përvuajtur u zmadhuan para këyre shifrave marramendëse madje ju rrëqethën lëkurat e regjura nga vuajtjet kur heronjët e tyre ju shfaqën si pronar të atyre shumave. Heronjët politik që nuk pushojnë të ju flasin ditë e natë me gjuhën moralizuese për peshën e hidhur të mjerimit sikur të ishin vet përjetues të tij. Oh, sa leht mashtrohemi ne shqiptarët madje edhe portretet ua mbajm nëpër mure.
Ngrihën për t’u ndodhur para portreteve të tyre të cilat kanë mbishkrime me fjalët më fisnike:” Drejtësi”, “Dinjitet”, “Punë”, “Antikorrupsion” etj. Tani e kuptojmë pse n’a quani popullin më të mirë në botë! Edhe pse n’a keni gjunjëzuar ne nuk rebelohemi e as nuk revoltohemi, madje aq të mirë jemi sa që ju ndihmojmë t’i realizoni qëllimet e juaja të pista. Ju po përfitoni në korriz të njerëzve që çdo ditë i ndjejnë dhimbjet e plagëve të para dhe mbas luftës. 
Ja shikoni se si n’a dergjen prindrit nëpër shtretër të cilët mundohemi t’i shërojm me mjete popullore. Ja shikoni fëmijët sa të mërzitur i kemi nuk kanë mundësi të arsimohen më tutje dhe ja të tjerët të cilët i arsimuam me shumë sakrific sa të zhgënjyer ndjehen për shkak mungesës së punës. Ja shikoni të vegjlit tanë me lotë në sy çdo ditë na kërkojnë ëmbëlsira dhe veshmbathje. Shikoni edhe sofrat tona sa të varfëra i kemi vetëm me lëng na servohen në mëngjes e në darkë. Tashmë e zbuluam sekretin përse ne jemi kaq të varfër si popullë, meqenëse ju e paskeni mjelur ditë e natë të mirat. Tani e kuptojm përse në çdo katër vite konvertoheni në lypsar të ethshem duke e shkelur cep në cep këtë tokë që absorboj më shumë gjak se ujë. Me përgjërim n’a kërkuat votat gati-gati sa nuk qanit dhe në këtë mënyrë n’a ngjallët mëshirë. Të varfërit të ken mëshirë për të pasurit! Po ju përse nuk n’a ndjeni ne meqenëse jemi në pikë të hallit?!
 Apo ndoshta edhe jeni lodhur nga ne meqenëse jemi bërë lypsar të shumtë dhe të përditshëm për gjërat më elementar të jetës.
Si keni mundur ta helmoni gjakun shqiptarë deri në këtë gjendje?!
Nga kjo ego edhe shtazët në xhungël janë të çveshura.
Ne edhe pse jemi të varfër kemi dinjitet nuk vijm të ju kërkojm juve.
Tani e tutje heronjët tanë do jenë të varfër por të ndershëm sikurse është kryetari i Hanit të Elezit Rufki Suma.
Prandaj ju nuk jeni më të denjët të qëndroni nëpër ambiente tona shtëpiake.
Fytyrat e tyre me makijazh përfunduan në duart e gërvishura duke i shtrënguar me gjithë forcat që kishin dhe duke ua dhën formën e topave të basketit.

Shansi i humbur i zgjedhjeve lokale

by

nga Andon Dede, Nju York/
Para zgjedhjeve të qershorit 2013, si zakonisht, kishte parashikime nga më të ndryshmet e kontradiktoret, për fituesit e humbësit e mundshëm. Emërues i përbashkët qe se LSI-ja, si më e përfolura për korrupsion, do të dilte humbësja më e madhe. Këtë nuk e thosha unë, por gjithë ata që diskutonin për zgjedhjet, qofshin politikanë e analistë e deri popull i thjeshtë në biseda të përditëshme. Rezultati, siç dihet, i befasoi të gjithë: LSI-ja doli më e fituara, madje rrezik, me më shumë deputetë se sa shpresonte edhe ajo vetë. Që këtu zë fill paradoksi shqiptar. Nga media apo dhe nga bisedat direkte me njerëzit që kishin votuar, paradoksi i mësipërm shpjegohej në mënyra të ndryshme. Për hir të së vërtetës, arsyeja kryesore që jepej ishte…blerja e votave, zhvillimi i fushatës jo me platforma, ide e plane, por me premtime direkte për punësime e zgjidhje problemesh nga më të ndryshmet. Të jem i sinqertë me lexuesin, sado naiv të dukem, mua s’më mbushej mendja se ishin blerë votat, për më tepër në format që tregoheshin, si me zarfe me para, thes me miell e mënyra të tjera abuzive si këto. Por, kur iu kundërvihesha bashkëbiseduesve, ata qeshnin nën buzë e ma kthenin pak të nervozuar: “Ore, daç beso, daç mos beso, unë kam fakte konkrete, me emër e mbiemër që ma kanë thënë se kanë marrë para. Veç kësaj, për ditën me diell, aktivistë të LSI-së, kanë shpërndarë “ndihma” në shkëmbim të votës.”. Unë prapë nuk bindesha. Më dukej aq e shëmtuar sa s’më besohej se ne kemi rënë kaq poshtë. Të tilla veprime mund të jenë bërë dhe nga partitë e tjera, por mora si shëmbull LSI-në si më e përfolura dhe për rezultatet që arriti në ato zgjdhje e që i siguroi pushtetin PS-së dhe e bëri Ramën kryeministër se, të qe për partinë e tij, ajo nuk fitoi më shumë se në zgjedhjet para-ardhëse. Madje, dhe aq sa fitoi, siç doli më vonë, sidomos nga “gjylet” e Doshit dhe analizat e Blushit, ishte rezultat i të “fortëve”, i imponimit të këtyre ndaj masës së votuesve, me metodat më kriminale e më primitive. Por, nuk ka nevojë për shtjellime të mëtejshme: mjafton të shohësh produktin e atyre zgjedhjeve dhe bindesh se si u gatuan ato. Tashmë, të gjithë e pranojnë se ky parlament jo vetëm që është më pak cilësori nga tërë paraardhësit e tij, por dhe i mbushur me keqbërës, duke filluar nga trafikantët e deri tek autorë të krimeve ordinere. Për këto dukuri është folur aq shumë sa nuk e vlen të harxhohet as koha e as vendi. Imazhin e keq të atyre zgjedhjeve dhe nivelin poshtërues të produktit të tyre e kanë pranuar me gjysmë zëri edhe vetë fitimtarët e pamerituar.
Vimë tani tek zgjedhjet lokale. Ishte rasti, sidomos për pushtetarët, me që u demaskuan keq për zgjedhjet e kaluara, të përfitohej nga rasti për të ndryshuar sadopak atë imazh diskretitues, duke filluar që nga kandidaturat e paraqitura e deri tek zhvillimi i fushatës. Por, për fat të keq, nuk ndodhi kjo: kandidaturat vazhdojnë të jenë kryesisht militantët, besnikët e kryetarëve dhe jo ata që gëzojnë reputacion në popull të cilit do t’i shërbejnë. Për më keq, përsëri po flitet për blerje votash e manipulimesh të tjera. Unë prapë do bëja të habiturin por, kur lexoj gazetat, ndjek bisedat televizive apo kur takoj rastësisht ndonjë nga zgjedhësit e ardhshëm, detyrohem të hesht. Por, ajo që më shokoi e më mbylli gojën, ishte thirrja e kryetarit të shtetit drejtuar qytetarëve për të mos e shitur votën.(!). Kjo i vuri vulën gjithë përsiatjeve të mija. Nuk doja ta besoja se si mund të bëhej një pohim i tillë nga numuri një i shtetit. Sado inat që mund ta kesh atë, nuk ka se si të mos pranosh se ai nuk ka folur në hava, por ka të dhëna të sakta se shitja/vjedhja e votave është një realitet. Kaq poshtë kemi rënë?! Turp e faqja e zezë jo vetëm për autorët e këtyre pazareve të ndyra por edhe për të gjithë ne. Njëlloj si një kryetar familjeje, t’iu lutet fëmijve që të mos prostituojnë, se shit-blerja e votave, as më shumë e as më pak, është një prostitucion i mirëfilltë politik.
* * *
Tek ndjek fushatën e zgjedhjeve në Shqipëri, më kujtohet debati televiziv në mes Xhon Kerrit dhe Bushit të ri, për zgjedhjet presidenciale amerikane. “Unë nuk them se e dua më shumë Amerikën se rivali im, – tha Kerri që hapi debatin, – por mendoj se ka alternativa e rrugë të tjera më të suksesëshme se ato që ka zbatuar ai në katër vitet e kaluara…”. Po tek ne, a njeh historia çerekshekullore e pluralizmit, që rivalët politikë të vlerësojnë njeri tjetrin? Ata nuk shihen mes veti si pushtetarë e opozitarë por si armiq të betuar, të gatshëm për t’i ngrënë kokën njeri tjetrit. Jo vetëm kaq, por gjuha e tyre lë aq shumë për të dëshëruar, parë dhe nga etika më elementare. Le ta ilustrojmë këtë me fare pak shembuj. Kryeministri ynë i “nderuar” thotë për kryetarin e opozitës se “kastravec hyri e kastravec doli”. Në Pogradec ai i “gajasi” njerëzit kur iu tha se po të ishte gjallë Lazgushi do t’i lëshonte qenin kandidatit të opozitës. Refren i përbashkët i disa prezantimeve të tij ka qënë se po të votojnë për opozitën, do e kenë të vështirë në mos të pamundur të marrin fondet e nevojshme për zhvillimin e bashkive. Po të mos e kisha dëgjuar me veshët e mij, nuk do ta besoja kurrë një deklaratë të tillë që jo vetëm nuk ka asgjë të përbashkët me lirinë e demokracinë, por më duket dhe kriminale se t’i heqësh ndihmat një bashkie do të thotë të mos i krijosh mundësi asaj për të hapur vende pune, pra t’iu heqësh njerëzve kafshatën e gojës. Një Zot e di se si ia lejon vetes kryeqeveritari ynë të lëshojë lart e poshtë deklarata të tilla dhe si mund të heshtin ata që e dëgjojnë e i shkojnë pas?! Në takime të tjera ai ka pohuar se “kandidatët janë burra të mirë, por nuk bëjnë për të drejtuar bashkinë dhe se atij i vjen keq që nuk ka ndonjë motër t’ua japë për grua.” Do të kalojnë vitet dhe deklarata të tilla do të përbëjnë fondin e artë të barcoletave politike, se dhe muhabete kafenesh të ishin do dukeshin bajate, të tepëruara e pa pikë humori. S’ka si të të mos të vijë keq për ata që e dëgjojnë që janë të detyruar të qeshin të sforcuar, se në të kundërtën mund të kishin pasoja.
Por unë do të ndalesha pak më shumë tek këta “burrat e mirë” që përmend Rama. Kam mendimin se nëse Shqipëria është edhe sot në këtë gjendje të vajtueshme, një nga shkaqet kryesore do kërkuar pikërisht se ka pasur për politikanë e shtetarë jo burra të mirë po karrieristë, hajdutë e mafiozë që kanë parë ngushtësisht interesat e tyre dhe jo ato të popullit. Me këtë absolutisht nuk dua të them se pushtetarëve të ardhëshëm nuk iu duhen aftësitë menaxheriale e kualitete të tjera. Por, integriteti i tyre, pra të qënit “burra të mirë”, është kryesorja, njëshi. Të tjerat vinë pas tij: po mungoi njëshi, vlera e tyre del zero. Ne nuk kemi vuajtur e nuk po lëngojmë nga që nuk dimë, por nga që nuk duam. Edhe po të munguan aftësitë menaxheriale, ke plot ndihmësa e konsulentë që t’i plotësojnë boshllëqet. Por, e përsëris, e rëndësishme është që ti si vendim-marrës, të jesh i përkushtuar e me integritet, ndryshe e ashtuquajtura meritokraci, nuk i duhet kujt. Këtë e ka treguar bindshëm gjithë përvoja jonë e deritanishme e, po deshët, edhe ajo botërore.
Nuk është e vështirë të kuptosh përse ish-basketbollisti Rama e ka ndërtuar fushatën duke e hedhur topin në gjysmëfushën e kundështarit: se ai në këto dy vjet thuajse ka dështuar në tërë planet e programet e premtuara me aqë bujë në zgjedhjet e mëparshme. Po qe se ai do të kishte rritur pagat e pensionet, do të kishte ulur papunësinë, do të kishte favorizuar shtresat në nevojë e kështu me radhë, nuk do të kishte fare nevojë të ngjirej me retorikë boshe e me shaka bajate nëpër mitingje, duke anatemuar kundërshtarin. Por kjo nuk ngjit. Ne jemi vend i vogël dhe e njohim njeri tjetrin deri në vogëlima e jo më në vlerat kryesore dhe nuk presim të na thotë kryeministri se kush është burrë i mirë e kush i keq.
Duke i mbyllur këto shënime, do të doja të kthehesha shkurt edhe njëherë tek kërcënimet e tij arrogante se po votuan për opozitarët nuk do të kenë fonde dhe se si të tillë nuk iu duhen askujt. Të flasësh kështu, për më tepër duke qënë kryetar partie e kryeministër, do të thotë t’i vësh shkelmin demokracisë, lirisë e pluralizmit. As më shumë e as më pak, sikur zgjedhësit të vepronin vërtet kështu, do të thotë që të kthehemi në një monizëm monstruoz, edhe më keq se ai i diktaturës që lamë pas, se tashmë jemi në një kohë tjetër kur demokracia e liria po trokasin në të pesë kontinentet. Por, me që Rama po tregohet kaq i sinqertë në kërcënimet e veta dhe kur mendon se sa mund t’iu kushtojë kjo zgjedhësve, mos vallë do të qe më pragmatike që t’iu bënim edhe ne një thirrje krejt tjetër atyre që mund të na lexojnë e që janë nga krahu i opozitës. Kandidatët e saj, po qe se janë të ndershëm e të përkushtuar ndaj popullit, le t’iu thonë zgjedhësve, në takimet e ardhëshme: “Edhe pse ju mund të keni respekt për mua, me që kemi të bëjmë me një kryepushtetar të tillë që është gati për hir të karriges ku është ulur, t’iu presë juve dhe kafshitën e gojës, votoni për kandidatët e tij, sado keq që t’ju vijë. Me sa duket, liria e demokracia përbëjnë akoma një luks për ne; të paktën të sigurojmë mbijetesën…Më falni për sinqeritetin, por s’dua t’ju gënjej e t’ju mbaj me shpresa!”
Mbase e tepërova me këtë thirrjen e fundit, edhe pse në të ka diçka të vërtetë. Por, e sigurt është që, dhe këto zgjedhje tregojnë se ç’haraç të madh na duhet të paguajmë në rrugën drejt lirisë e demokracisë, drejt së cilës u nisëm një çerek shekulli më parë por që duken akoma tepër larg.

Zëri i kukuvjakës në Tiranë

by

Opinon nga Behar Gjoka/
E kemi fjalën për kakarisjet e radhës të Kapllan Buroviq (Resulit), që as më pak e as më shumë, të kujtojnë klithmat e kukuvajkave, diku në mesnatë, kur nuhasin mbarimin e ëndrrës serbomadhe, e prandaj lëshohen zemrueshëm. Më tepër se toni pa asnjë vlerë i kukullimës së tij, të bën përshtypje jehona që i bëhet marrëzive të tij në shtypin e shkruar në Tiranë, paraqitur me fanfara sikur ky pinjoll i ëndrrave në diell të serbëve, kishte zbuluar mrekullinë e tetë. Kushdo që e ka ndeshur qoftë edhe njëherë në bisedë ose, ka lexuar shkarrashkrimet e tij, nuk e merr seriozisht, e le të jetë i lirë në “marritë” e veta.
Njeriu, pra edhe Resuli, ka me vete gjithë të drejtën e vetë, të jetë si të dojë, të merret me çfarë të dojë, të fluturojë me dhe pa presh. Punët e tij, dje dhe sot, në mënyrën se si e ka trajtuar kulturën dhe letërsinë shqipe, ku janë të shkruara, e zeza mbi të bardhë, kundërtitë logjike, fluturimet pindarike përmbi të, mbi atë se kush është ai, dhe cilat janë idetë e hallakatura për historinë, letërsinë dhe figurat e saj. Prandaj, prej shumë kohësh, nga mjediset serioze nuk merret fare në konsideratë, pra nuk trajtohet seriozisht. Dalja e fluturimeve pindarike të radhës, e marrëzive në shërbesë të shovinizmit serbo-sllavë, në shtypin shqiptar, në pjesën dërrmuese të medias së shkruar, meriton vëmendje dhe qasje serioze, vetëm e vetëm për të kuptuar grackën ku bie njeriu, pra ku si padashje, bie edhe media.
Tezat mjerane, pa asnjë grimë thelbi shkencor, aq më pak albanologjik, të tilla si, origjina e shqiptarëve nuk ka lidhje me ilirët, është një këngë kukuvjakash që serbo-sllavët dhe fqinjët tanë, nga të gjitha vijat e horizontit, e këndojnë prej një shekulli, solo dhe në korr të përbashkuar. Pra, pohimi i Resuloviqit (duket më bukur se Buroviq), vetëm sa i jep zë dhe ngjyresa dëshpëruese këngëtimit të hershëm të kukuvajkave, të serbëve, që në filozofinë e tyre, kombëtare dhe shtetërore, inidividuael dhe komunitare, pohojnë “shqiptar i mirë, shqiptar i vdekur”. Me po atë lehtësi, tashmë nga strofulla e shërbëtorit të etheve dhe ëndrrave në diell të serbëve, lëshon marrëzinë se Kosova do të kthehet në Serbi. I ka mbetur ora, në kohën e Baba Qemos, është në folenë e vetë, ku ndjehet mirë, ku shërben me zell, e prandaj është vetëzbulimi më i mirë, që për një njeriun normal nuk merren seriozisht, sepse janë veçse zgjatim i planeve asgjesuese të shqiptareve, të Karagjerogjeviçëve, Çubrilloviqëve, dhe të gjithë serbëve, që ende vijojnë të bëjnë jetën e akrepit, që në fund kafshon veten, pasi nuk kanë asgjë në dorë për fatin e shqiptarëve, kroatëve, sllevenëve. Serbomëdhenjtë dhe shërbëtorët e tyre, të tipit Kapllani, të bindur se e kanë humbur davanë me shqiptarët, e sidomos me Kosovën, qysh me ndërhyjen e truipave të Nato-s në mars 1999, janë vënë në kërkim të hienave që këndojnë këngën e perënduara të kukuvjakave, të bindur edhe ata vetë se marrëzia e ëndrrave shfarosëse të shqiptarëve ka marrë fund. Në thelbin e tyre, këto hipomarrëzi të Resulit, pra që shqiptarët nuk kanë lidhje me origjinën ilire, apo që Kosova do të kthehet në Serbi, nuk e kuptojnë shqiptarët, kroatët dhe gjithë njerëzit që kanë logjikë të ftohët, se çfarë lidhje kanë me albanologjinë. Sa albanolog e bëjnë këto pohime, të mbrapshta dhe antishqiptare, që nuk sjellin asnjë argmunt tjetër, vetëmse këndojnë hasantë e Serbisë, pra lehtësisht bindesh se janë vepër e pastër e serbofilisë. E kur serbofilia shitet për alabanologji, në shtypin shqiptar, në mes të Tiranë, kjo është faturë për këdo, e sidomos për godtijen e identitetit kombëtar. Kuptohet se kur marrëzitë shiten për albanologji, nuk meriton vëmendje, por tezga ku shiten, pra shtypi shqiptar i shkruar, të shqetëson jo pak.
Kapllan Resuli (Buroviq), autori i romanit “Tradhtia” një vepër antikombëtare, dhe pa vlera letrare, e ka lënë të shkruar dhe vulosur se kush është, në një tekst të hershëm. Në mënyrë të çuditshme quhet albanolog, një sharlatan që vetëm ka hedhur baltë mbi Budin, Bogdanin, Çabejn etj. , i bëhet jehonë e paimagjinueshme sharlatanizmit të një të bleri dhe të shkalluari se Kosova do t’i kthehet Serbisë… Ai është ai që ka qenë e do të jetë, po media si do e lajë fytyrën nga turpërimi që i bëri vetes duke shpalluar albanolog një figurë të tredhur, që ka për art dhe filozofi mbijetese spiunimin dhe ndërrimin e zotave, si shërbëtor i pakundzshoq…