Këshilli Drejtues i Shoqatës Malësia e Madhe – NY ka mbajtur të shtunën, më datë 21 shkurt, zgjedhjet e rregullta për Kryetar të Shoqatës.

Me shumicë votash, z. Senad Lulanaj është rikonfirmuar në krye të Shoqatës edhe për një mandat tjetër dyvjeçar.

Kryesia e re e Shoqatës përbëhet si më poshtë:

Kryetar:

Z. Senad Lulanaj

Nënkryetarë:

Z. Gjekë Junçaj

Z. Agron Lulgjuraj

Sekretar:

Z. Driton Sinishtaj

Z. Kiko Çelaj

Arkatarë:

Z. Nikollë Bojaj

Z. Ilir Çunmulaj

Falënderojmë të gjithë anëtarët për pjesëmarrjen dhe angazhimin e treguar.

Shoqata Malësia e Madhe-NY

Prof.dr Skender ASANI/

Në analizën e historisë politike të Ballkanit në fund të shekullit XIX, shpërbërja graduale e Perandoria Osmane shënoi një transformim të thellë të rendit rajonal dhe ndërkombëtar. Ky tranzicion nuk ishte vetëm administrativ apo territorial, por përfaqësonte kalimin nga logjika imperiale drejt konceptit modern të shtetit-komb, në një periudhë kur fuqitë evropiane po rikonfiguronin hartën politike të rajonit sipas interesave strategjike. Në këtë kontekst, Ballkani u shndërrua në një hapësirë të konkurrencës gjeopolitike, ku projektet shtetformuese shpesh u zhvilluan në tension me realitetet etnike dhe historike lokale.

Zgjerimi territorial i Mali i Zi, i mbështetur nga koniunktura diplomatike evropiane dhe nga ndikimi strategjik i Rusia, synonte përfshirjen e territoreve të Plavës dhe Gucisë në një projekt të ri shtetëror. Për shqiptarët, kjo përfaqësonte një moment kritik të ndërgjegjësimit politik, sepse rreziku territorial përkthehej njëkohësisht në rrezik për vazhdimësinë historike dhe kulturore. Pikërisht në këtë klimë u formua Lidhja Shqiptare e Prizrenit, e cila përbën një nga format më të hershme të institucionalizimit politik shqiptar në epokën moderne.

Nga perspektiva e teorisë së formësimit të identitetit kombëtar dhe të proceseve të ndërtimit të shtetit, kjo organizatë përfaqëson kalimin nga solidariteti krahinor drejt vetëdijes kombëtare. Ajo krijoi një hapësirë politike ku elitat lokale, strukturat shoqërore dhe organizimi ushtarak u integruan në një projekt të përbashkët për mbrojtjen e territorit dhe të identitetit. Në këtë kuptim, institucionalizimi politik i shqiptarëve mund të shihet si një proces që lindi përpara ekzistencës së shtetit, duke ndërtuar bazat e përfaqësimit kolektiv në raport me diplomacinë ndërkombëtare.

Beteja e Nokshiqit përfaqëson një moment kulmor në këtë proces historik. Nën udhëheqjen e Ali Pashë Gucia dhe Sulejman Vokshi, rezistenca shqiptare mori formë të koordinuar, duke ndërthurur mobilizimin shoqëror, organizimin ushtarak dhe artikulimin politik të interesit kolektiv. Në optikën e studimeve strategjike, kjo përfaqëson një shembull të rezistencës asimetrike, ku një komunitet pa strukturë shtetërore arriti të kundërshtojë projektet territoriale të një shteti në zgjerim, duke u mbështetur në kapitalin simbolik dhe në kohezionin shoqëror.

Në planin diplomatik, Nokshiqi mund të interpretohet si një formë e hershme e “diplomacisë së rezistencës”. Akti ushtarak shërbeu si komunikim politik ndaj fuqive të mëdha, duke dëshmuar ekzistencën e një komuniteti me vetëdije historike dhe me aspirata për vetëvendosje. Në këtë kuptim, rezistenca shqiptare në fund të shekullit XIX paraqet një precedent të rëndësishëm të artikulimit të së drejtës politike kolektive, shumë përpara institucionalizimit të saj në të drejtën ndërkombëtare të shekullit XX.

Në aspektin e sociologjisë historike, kujtesa e Nokshiqit kontribuoi në krijimin e një narrative kolektive që lidh mbrojtjen e territorit me mbrojtjen e identitetit. Ky kapital simbolik u bë pjesë e procesit të mëvonshëm të shtetformimit shqiptar dhe e ruajtjes së vetëdijes kombëtare në periudha të ndryshme historike.

Në realitetin e shekullit XXI, kjo ngjarje historike merr një dimension të ri interpretimi. Shqiptarët jetojnë në struktura të ndryshme shtetërore si Shqipëria, Kosova dhe Maqedonia e Veriut, ndërsa sfidat strategjike lidhen gjithnjë e më shumë me transformimet e rendit ndërkombëtar, konkurrencën për ndikim kulturor dhe politik, si dhe me zhvillimin institucional dhe ekonomik. Në një konfiguracion global të karakterizuar nga rivalitetet gjeopolitike, teknologjia, ekonomia e dijes dhe diplomacia publike bëhen elemente kyçe të fuqisë së kombeve.

Nga kjo perspektivë, Nokshiqi shndërrohet në një paradigmë analitike të qëndrueshmërisë kombëtare. Ai dëshmon se legjitimiteti politik ndërtohet mbi tri shtylla themelore: kujtesën historike, kohezionin shoqëror dhe kapacitetin institucional. Sfida e sotme për shqiptarët nuk është më mbrojtja fizike e territorit, por konsolidimi i shtetit të së drejtës, zhvillimi i arsimit dhe shkencës, koordinimi strategjik ndërmjet elitave politike dhe ndërtimi i një diplomacie kulturore të qëndrueshme në arenën ndërkombëtare.

Në një botë që po përjeton transformime të shpejta gjeopolitike dhe teknologjike, çështja shqiptare përballet me nevojën për kohezion strategjik dhe për një vizion të përbashkët zhvillimi. Mesazhi që buron nga përvoja historike e Nokshiqit për elitat politike dhe shtetërore shqiptare është i qartë: vetëm përmes bashkëpunimit institucional, investimit në dije dhe ruajtjes së identitetit kulturor mund të ndërtohet një pozitë e qëndrueshme në sistemin ndërkombëtar.

Në përfundim, beteja e Nokshiqit mbetet një simbol i ndërthurjes së kujtesës historike me projektin e shtetndërtimit. Ajo dëshmon se historia, kur lexohet në mënyrë kritike dhe akademike, shndërrohet në udhërrëfyes strategjik për të ardhmen. Në kohën e konfigurimeve të reja globale, ky simbol historik rikujton se qëndrueshmëria e një kombi nuk varet vetëm nga fuqia ushtarake apo politike, por nga aftësia për ta shndërruar kujtesën historike në vizion zhvillimi dhe përgjegjësi institucionale.

Kur Kosova përballej me represion dhe bota hezitonte, ai foli me qartësi. Pasi shpërtheu lufta, ai mbështeti ndërhyrjen e NATO-s për të ndalur gjenocidin dhe për të mbrojtur popullin shqiptar. Kur e ardhmja e Kosovës ishte në pikëpyetje, ai qëndroi i palëkundur në mbrojtje të shtetësisë së saj.

Kongresmeni Engel vazhdoi angazhimin e tij edhe pas shpalljes së pavarësisë, duke mbështetur njohjet ndërkombëtare, duke mbrojtur sovranitetin dhe duke forcuar institucionet demokratike dhe zhvillimin ekonomik të Kosovës.

Si Kryetar i Komisionit për Punë të Jashtme në Dhomën e Përfaqësuesve, ai siguroi mbështetje dypartiake në Kongres dhe mbajti çështjet shqiptare në qendër të politikës së jashtme amerikane.

Ai mbështeti fuqishëm demokracinë në Shqipëri dhe punoi vazhdimisht për të drejtat dhe të ardhmen e shqiptarëve në të gjithë Ballkanin.

Në vitin 2019, si Kryetar i Komisionit për Punë të Jashtme, Kongresmeni Engel realizoi udhëtimin e tij të fundit zyrtar në Ballkan — duke vizituar Kosovën, Shqipërinë, Luginën e Preshevës dhe Beogradin. Kjo ishte një dëshmi e përkushtimit të tij të palëkundur ndaj çështjes shqiptare.

Kongresmen Eliot Engel, në këtë ditëlindje ne nderojmë trashëgiminë tuaj. Të gjithë shqiptarët, kudo që janë, do të mbeten përherë mirënjohës.

Zoti ju bekoftë ju dhe popullin amerikan

#HarryBajraktari#EliotEngel#kosova#usa#Albania#albanianamerican

We are honored to celebrate alongside NYC Council Speaker Julie Menin, CM Shirley Aldebol, Majority Leader Shaun Abreu, Majority Whip Kamilla Hanks, Minority Leader David Carr, CM Harvey Epstein, CM Oswald Feliz, CM Farrah Louis, CM Virginia Maloney, CM Darlene Mealy, CM Justin Sanchez and CM Phil Wong.

Date: Monday, February 23, 2026

Time: Arrive at 5:00 PM, event starts at 5:30 PM SHARP

Location: 1 City Hall, New York, NY, 10007

(FREE: MUST RSVP)

CLICK HERE TO RSVP or call 212-482-6773

We look forward to celebrating this historic milestone together.

For more information, please call Mark Gjonaj at 917-731-6850.

Flamur Vezaj

(Mashqip.com)/

VATRA në Boston, së bashku me biznesmenin e njohur shqiptaro-amerikan Leo Keka, shtruan një darkë falënderimi në nder të mikut të madh të çështjes shqiptare, ish-kongresmenit Joseph DioGuardi dhe bashkëshortes së tij, veprimtares së palodhur Shirley DioGuardi.

Në ambientet mikpritëse të restorantit “Leo’s Event” në Braintree, u mblodh një pjesë e rëndësishme e komunitetit: vatranë, biznesmenë, studentë dhe aktivistë që ndër vite kanë dhënë kontribut për çështjen kombëtare. Të gjithë së bashku për të nderuar një figurë që ka qenë zëri i shqiptarëve në Washington dhe një patriot i madh i lirisë së Kosovës.

Në fjalën e tij përshëndetëse, Joseph DioGuardi ndau kujtime të rralla nga koha e tij në Kongres, duke folur me emocion për përpjekjet e pandërprera për ta çuar çështjen shqiptare në zemër të politikës amerikane. Ai përmendi bashkëpunimin me kongresmenë dhe senatorë të rëndësishëm që mbështetën shqiptarët, duke veçuar rolin e figurave kyçe në procesin që çoi në pavarësinë e Kosovës. Me ndjenjë të thellë kujtoi edhe përballjet e vështira me lobin pro-serb në Kongres dhe dëshmitë e tij historike në mbrojtje të së drejtës së shqiptarëve për liri.

DioGuardi theksoi kontributin e tij dhe të Shirleyt që nga vitet ’80, periudhën e rezistencës paqësore, vitet e luftës 1998-1999 dhe deri te shpallja e pavarësisë së Kosovës, duke pranuar se nuk ishte e lehtë të bindeshin kongresmenët amerikanë për drejtësinë e luftës së UÇK-së – ashtu si dikur vetë amerikanët luftuan për lirinë e tyre.

Me një zë të fuqishëm dhe plot ndjenjë, foli edhe Shirley DioGuardi, e cila kujtoi protestat, sakrificat dhe periudhat e vështira të Kosovës. Ajo u shpreh se pavarësisht sfidave dhe problemeve të pasluftës, rruga drejt forcimit të shtetit të Kosovës është e pandalshme dhe kërkon angazhimin e të gjithëve.

Mbrëmja u shoqërua me pyetje nga të pranishmit, të cilave çifti DioGuardi iu përgjigj me përkushtim dhe sinqeritet, duke shprehur mirënjohje të veçantë për VATRËN dega Boston, Shoqatën e Studentëve Shqiptarë të Harvardit dhe biznesmenin Leo Keka për mikpritjen e ngrohtë dhe vëllazërore.

Gjatë darkës përshëndeti edhe anëtari i bordit të Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane, Faton Bislimi, i cili vlerësoi punën e organizatorëve dhe theksoi se aktiviteti patriotik i Joseph dhe Shirley DioGuardi vazhdon edhe sot për Shqipërinë, Kosovën, shqiptarët në Mal të Zi dhe në Maqedoninë e Veriut. Ai përmendi edhe dëgjesën e fundit në Kongres për çështjen e Preshevës, si një dëshmi e angazhimit të pandërprerë.

Të pranishëm në këtë mbrëmje ishin edhe drejtuesit e organizatës MaasBesa, Shoqatës “Laberia” dhe Shoqatës së Studentëve Shqiptarë të Harvardit, të cilët vlerësuan këtë aktivitet si një moment bashkimi dhe krenarie për komunitetin.

Në emër të VATRËS dega Boston, kryetari Mentor Maksutaj falënderoi të gjithë pjesëmarrësit dhe në mënyrë të veçantë biznesmenin Leo Keka për bujarinë, mikpritjen dhe për darkën e shtruar në qendrën e tij “Leo’s Event” në Braintree.

Kjo mbrëmje nuk ishte thjesht një darkë, ishte një moment mirënjohjeje, kujtese dhe krenarie kombëtare, ku u bashkuan breza, kontribute dhe zemra shqiptare për të nderuar dy nga miqtë më të mëdhenj të kombit tonë.