• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

ZV/KRYETARI I PD PATOZI NE TOP STORY: GARA NE PARTINE DEMOKRATIKE NUK ISHTE KORREKTE

July 25, 2013 by dgreca

*Basha ishte parazgjedhur nga Berisha në krye të PD-së, nuk pati garë reale/

*Kryetari i Grupit Parlamentar të PD-së, Astrit Patozi, ka hedhur akuza të forta për zgjedhjen e kreut të ri të PD-së. Ai tha se Lulzim Basha ishte përcaktuar si fitues dhe se gara nuk ishte korrekte./

Sokol Balla: Zoti Patozi, cfarë ishte procesi i 22 korrikut?/

Astrit Patozi: Për t’iu përgjigjur deri në fund kësaj pyetje, kam dëshirë që ta nis me një lajm që e them për herë të parë në televizionin tuaj. Unë nuk i përkas as asaj pjesë që ka votuar 80 përqind për Lulzim Bashën dhe as pjesës tjetër që ka votuar 20 përqind për Sokol Olldashin. Arsyeja është fare e thjeshtë. Unë as nuk kam uruar fituesin dhe as nuk kam ngushëlluar humbësin, sepse unë thjesht nuk kam votuar.

Sokol Balla: Përse nuk votuat zoti Patozi?

Astrit Patozi: Për ta shpjeguar më qartë këtë gjest, sepse gjest është që nuk ndryshon asgjë. Vota ime ka qenë e barabartë me votën e cdo demokrati të thjeshtë dhe 41 mijë vota ishin të mjaftueshme që të nxirrnin një fitues. Në 23 qershor, jam ngritur në orën 5 të mëngjesit, ose më saktë nuk kam fjetur fare atë natë, sepse ishte nata e fundit para zgjedhjeve, ku bënim përgatitjet finale. Jam ngritur në 5 të mëngjesit, i kam hipur makinës dhe kam ardhur në Tiranë për të votuar dhe në 07:15 kam hedhur votën time me bindjen se vota ime mund të mos e ndryshonte rezultatin, por vota ime kishte rëndësi si cdo votë e kujtdo qytetari shqiptar. E kam bërë këtë në të gjitha zgjedhjet politike dhe lokale që ka zhvilluar PD, pavarësisht se unë në shumicën e kohës kam qenë i dërguar i PD-së, në skajet e largëta të vendit, Sarandë, Delvinë, Vlorë etj. Ndërsa në 22 korrik, e kam patur kutinë e votimit, ku duhet të shprehja vullnetin tim për kryetarin e ardhshëm të partisë, e kam patur vetëm dy metra në lartësi fizike me zyrën time. Salla ku zhvilloheshin zgjedhjet është 1 kat poshtë zyrës time, pikërisht nën tavolinën time.

Sokol Balla: Dhe ju nuk shkuat

Astrit Patozi: Dhe unë nuk kam shkuar të votoj me bindjen se vota ime nuk kishte asnjë vlerë dhe kërkesën e fundit që unë të merrja pjesë në votim e kam patur nga kandidati në garë, zoti Olldashi i cili 5 minuta para se të bënte deklarimin e tij të ditës së hënë, më kërkoi miqësisht që të votoja, pavarësisht që edhe ai ishte i bindur që vota ime nuk kishte rëndësi. I thashë, ti merr vendimet e tua, për të miat përgjigjem vetë, sepse për të nuk ishte e hijshme që nënkryetari i partisë të mos merrte pjesë në garë. Cfarë ishte ky gjest? Nuk ishte ndonjë burrëri e madhe. Absolutisht jo. Burrëri është që t’i thuash gjërat dhe ta shprehësh vullnetin sepse shqiptarët apo demokratët që më kanë votuar gjatë gjithë këtyre viteve, kërkojnë prej meje, të njëjtën gjë që unë u kërkoj atyre, të shprehin vullnetin me votë, ta bëj edhe unë sa herë që të më jepet rasti. Unë nuk e bëra dhe i kërkoj ndjesë cdo shqiptari dhe cdo demokrati që ka votuar për mua, për shkak se gjesti im nuk ishte gjest force. Ishte dëshpërues. Unë bëra një gjest dëshpërimi për shkak se në partinë time, në PD, nuk po zhvillohej një garë korrekte dhe unë thjesht nuk doja që të merrja pjesë në një proces që nuk ishte ashtu sic ne na takonte dhe kaq është gjithë ajo që unë mund të them për përfshirjen apo mospërfshirjen time në proces. Nuk ishte garë korrekte. Nuk ishte garë korrekte për shkak se fituesi ishte paracaktuar. Sigurisht që fituesi mund të paracaktohej apo mund të përzgjidhej dhe legjitimiteti i tij të mos cënohej, sepse ne kishim një garë brenda llojit dhe një garë kufijtë e së cilës dhe rregullat i përcaktoi në një farë mënyrë, kryetari i dorëhequr, Sali Berisha i cili në aktin e tij kishte 3 mënyra për të bërë zgjedhjet. E para të qendronte në detyrë sepse ka një debat ende shumë demokratë, mendojnë që Sali Berisha i udhëheq më mirë se kushdo tjetër drejt ringritjes dhe drejt fitores. Po të më pyesni mua, unë them që Berisha bëri gjënë e duhur në kohën e duhur. Pra Berisha u soll si burrë shteti në aktin e tij të dorëheqjes menjëherë pas humbjes, një gjë që s’e ka bërë rivali i tij që sot e konsideron veten kryeministër të zgjedhur. Nuk e bëri katër vjet më parë. Pra kjo është një diferencë shumë e madhe mes dy udhëheqësve. Sali Berisha nuk e zgjodhi rrugën e parë dhe mund të zgjidhte dhe ishte në të drejtën e tij, sepse statuti i PD-së, ndryshe nga ai i PS-së në 2009, nuk e ka të shkruajtur që kryetari që humb zgjedhjet jep dorëheqjen. Rruga e dytë ishte që Sali Berisha si kryetar i dorëhequr dhe jo i dëbuar nga PD, mund të propozonte atë që ai e konsideronte pasuesin e tij, atë që ai e konsideronte më të mirin ndër potencialet që kishte PD. Berisha nuk zgjodhi rrugën e dytë, zgjodhi rrugën e tretë që të kishte garë dhe që rivalët të dilnin në sipërfaqe dhe duke zgjedhur rrugën e tretë përcaktoi rregullat dhe mënyrën se si do zgjidhjej kryetari i ri i PD. Në fakt gabimi ishte i madh sepse u artikulua apo u tha në publik rruga e tretë, por u aplikua rruga e dytë. Ky ishte një gabim që solli një pasojë, pasoja ishte jo thjesht 20 përqindëshi i Sokol Olldashit sepse absolutisht nuk jam këtu për të shprehur keqardhjen apo pikëllimin tim për të ardhmen politike të Sokol Olldashit apo të ardhmen time politike apo të gjithëkujt tjetër, sepse unë mendoj që humbja e një gare, edhe kur ajo nuk është korrekte, nuk është fundi i botës për asnjë politikan që ka potencial për të qenë udhëheqës apo drejtues. Kjo vlen për Sokol Olldashin dhe për këdo tjetër, që jo vetëm ka ambicie, por mbi të gjitha ka cilësi për të qenë lider drejtues. Pra ne u vumë në kushtet e një gare të pabarabartë sepse ndodhi që shpenzuam energji të panevojshme për të krijuar një hendek mes demokratëve. Të jeni të sigurtë që demokratët nuk do ndaheshin kurrë me njëri-tjetrin për shkak të Sokol Olldashit dhe Lulzim Bashës. Absolutisht kurrë! Janë shumë të vegjël që të dy, megjithë cilësitë e mira që kanë dhe që unë i respektoj. Janë të vegjël për të krijuar carje mes demokratëve sepse të dy kanë merita por edhe të meta. Sigurisht që mes demokratëve mund të krijohej një frakturë nëse në fillimin e garës u luajt me ndarjen e famshme oruelldiane të fermës së kafshëve ku të gjithë rivalët janë të barabartë, por disa janë më të barabartë se të tjerët dhe në finishin e garës u hoqën dorezat dhe njëri ishte i nënës dhe tjetri i njerkës, njëri ishte i Partisë Demokratike dhe tjetri s’dihej nga kishte ardhur. Në këto kushte sigurisht që gara u prish dhe ky ishte një gabim i rëndë për të cilin PD nuk kishte asnjë interes.

Sokol Balla: Atëherë kush pati interes?

Astrit Patozi: Tani gabimet shpesh ndodhin për shkak se situata rrjedh. Unë nuk jam këtu sot që të bëj një analizë për arsyet se përse ndodhi sepse nuk kanë të bëjnë me mua. Jam këtu që të bëj një transparencë. Ka kundërshtarë politikë që daljen time do të konsiderojnë si një kundërvënie ndaj PD, që s’është fare e vërtetë sepse PD është jo vetëm shtëpia ime politike, por edhe shtëpia ime dhe vendi ku unë kam kaluar jetën time. Në PD unë kam që nga viti 1997 kur jam bërë kryeredaktor i RD-së, e deri më sot unë jam cdo ditë, si askush tjetër, unë jam cdo ditë në orën 9 në të njëjtin vend në Selinë e PD dhe ajo është shtëpia ime, është jeta ime dhe kundërshtarët politikë sigurisht mund të mendojnë që tek e fundit kokën hëngshin me njëri-tjetrin. Unë jam këtu sot që t’u tregoj atyre që kjo s’ka për të ndodhur edhe për arsyen e daljes time në këtë debat. Mund të ketë shqiptarë të tjerë që nuk janë kundërshtarë politikë, dhe s’janë as anëtarë të PD dhe këta mund të thonë: tek e fundit kjo ishte një ngjarje brenda gardhit, le ta zgjidhin vetë me njëri-tjetrin. Më e rëndësishme është që PD, anëtarët e PD që u përfshinë në një betejë absolutisht të panevojshme me njëri-tjetrin, duhet të dëgjojnë një dëshmitar i cili i ka ndjekur nga afër të gjitha zhvillimet dhe që ka mendimin e tij pse ndodhi? Pse nuk duhet të ndodhte dhe si mund të dilet nga kjo situatë? Jam këtu sot, që t’u shpjegoj fillimisht demokratëve që 22 korriku ishte një gabim që unë i ftoj që të harrojnë sa më shpejt. Unë e kam pak të vështirë për të harruar 22 korrikun sepse është edhe ditëlindja ime dhe jo rastësisht për të ctensionuar situatën në mbledhjen e fundit të kryesisë kam propozuar 22 korrikun si datë të zgjedhjeve sepse vija re që ethet e garës anormale kishin filluar dhe ndjeheshin edhe në kryesinë e partisë dhe për të ctensionuar këtë për të bërë pak humor, propozova që të ishte data 22 korrik. Në këto kushte e kam pak të vështirë ta harroj, por gjithsesi unë ftoj ata që cdo gabim që ndodh brenda shtëpisë është i kapërcyeshëm, është i falshëm

Sokol Balla: Zoti Patozi keni bërë një rrëfim prej disa minutash dhe nuk ju ndërprisja dot për asnjë sekondë pavarësisht që më lindën dhjetra pyetje. Për mua ëshë një nga shenjat më të rëndësishme, më të rënda të asaj që ndodh…

Astrit Patozi: Mos e konsideroni ka të rëndë.

Sokol Balla: Më lejoni t’ua shpjegoj pse. Pasi ju thatë me të drejtë që mund të ketë shqiptarë që thonë c’na duhet ne cfarë ndodh brenda PD. Unë nuk mendoj kështu. Unë mendoj që PD është një trashëgimi e madhe e historisë, një aset i madh…

Astrit Patozi: PD është një krenari dhe aset kombëtar edhe për ata që s’janë demokratë. Është krenari kombëtare edhe për socialistët.

Sokol Balla: Absolutisht për të gjithë. Ndër të tjera ne jetojmë në një shoqëri demokratike ku një parti është në opozitë dhe një në qeveri. Gjërat ndryshojnë dhe ju nesër do riktheheni në pushtet dhe padyshim kjo është shenjë e demokracisë jo vetëm brenda partisë, por e demokracisë shqiptare në përgjithësi. Në fakt vota e lirë ka qenë një problem i demokracisë tonë, e kanë ndjerë partitë, e kemi ndjerë ne në përgjithësi. Megjithatë, do të pyesja, a është legjitim kryetari i ri i PD-së?

Astrit Patozi: Pas këtij rrëfimi ajo që mund të pritet prej meje është që në një garë jokorrekte të them që kryetari nuk është legjitim.

Sokol Balla: Jo ju e quajtët gabim të rëndë.

Astrit Patozi: Ai ishte gabim dhe unë nuk i heq asnjë presje nga ajo që thashë. Por në analizën time të zhvillimeve dhe me aq sa unë njoh PD, unë kam këtë përgjigje. Kryetari i ri Lulzim Basha është tërësisht legjitim. Do ta shpjegoj dhe arsyen se pse. Jo për shkak të rezultatit të 22 korrikut. Vetë Lulzim Basha besoj në njohjen time është i vetëdijshëm që nuk ka me vete 80 përqind të demokratëve dhe që diferenca e tij me rivalin Sokol Olldashi nuk është 8-2, pavarësisht se ja bëri 8-2 në këtë garë. Vetë Basha duhet të jetë i vetëdijshëm që kjo nuk ishte garë korrekte. Besoj unë, por ai sigurisht e ka të vështirë ta thotë këtë në publik. Por ai është legjitim për një arsye sepse duke qenë i paracaktuar, duke qenë i përzgjedhur, ai do të fitonte ndaj cdo rivali sepse ishte parapëlqim i Sali Berishës dhe Berisha është një figurë shumë e vlerësuar dhe shumë e respektuar pavarësisht se ka dhënë dorëheqjen nga PD. Për këto arsye unë ftoj 20 përqindëshin që mund të jetë ndjerë i lënduar, për shkak se është trajtuar si lebroz në fushatë apo në numërim e votave nga pjesa tjetër që cuditërisht e donte me shumë pasion këtë fitore dhe përdori të gjitha mjetet që kjo fitore të arrihej dhe të ishte plebishitare, a thua se prej saj ne do të harronim 23 qershorin. Shtatori është shumë afër dhe për fat të keq, në shtator si fituesit e 80 përqindëshit ashtu edhe humbësit e 20 përqindëshit do të jenë njësoj hallexhinj në opozitë, pa instrumenta, pa mjetet për t’i bërë presion një anëtari dhe do të jenë njëlloj opozitarë nëse e kanë shpirtin të tillë. Ky është problemi. Por duhet të jemi të vetëdijshëm që Lulzim Basha është kryetar i PD-së dhe pak rëndësi ka nëse do të merrte 55, 51 përqind.

Sokol Balla: Pra është legjitim vetëm sepse e donte Berisha?

Astrit Patozi: Jo. Është legjitim sepse Lulzim Basha vetë është një rival i denjë për atë garë. Kush ishte elementi i garës në PD? Që rivalët ishin të denjë për të rivalizuar njëri-tjetrin, për të shpallur platformën dhe për t’i dhënë mundësinë lirisht demokratëve që të zgjidhnin njërin. Absolutisht, nëse kjo do të kishte ndodhur, unë do të isha i pari që do të uroja cilindo fitues dhe besoj që do të ishte prap Lulzim Basha.

Sokol Balla: Ju vetë në një proces të tillë, për kë do të kishit votuar?

Astrit Patozi: Unë përderisa nuk votova dhe shpjegova përse nuk votova, nuk ka asnjë motiv tani që të më bëjë që të deklaroj votën time. E ritheksoj, nuk jam këtu as për të vajtuar humbjen e njërit, dhe as për të duartrokitur fitoren e tjetrit. Mua me dhimbset një shans i humbur i PD. E para për të konsoliduar një traditë, një praktikë që do të ishte e vlefshme dhe e nevojshme për atë vetë, por edhe leksion i madh për politikën shqiptare dhe për shoqërinë shqiptare. Ky shans u humb, por unë mbetem shpresëplotë që PD do të dijë që në rastin më të parë ta shfrytëzojë këtë shans, të hapë garën. Kjo është sfida e kryetarit të ri, që është krejtësisht legjitim dhe po gjej rastin që ta uroj përmes kësaj studioje. Suksese në detyrën e re fisnike me shumë përgjegjësi: të udhëheqë opozitën shqiptare.

Sokol Balla: Dhe jashtë parlamentit…

Astrit Patozi: Nuk është ky shqetësimi, pavarësisht që do të ishte më normale, që një gjë që ja kemi kërkuar Edi Ramës, do të ishte absolutisht më e udhës që shefi i opozitës të ishte në parlament sepse përballja me kundërshtarin e drejtpërdrejtë do të ishte më e përditëshme dhe më efikase për vetë opozitën. Por kjo nuk besoj që do të krijojë ndonjë proble. Problem krijohet nëse metoda jonormale për një luftë brenda llojit, që nuk ishin përdorur as ndaj kundërshtarëve politikë, vetëm një muaj më parë, sigurisht që kanë lënë shije të hidhur tek demokratët.

Sokol Balla: Cfarë metodash ishin këto?

Astrit Patozi: Disa xhahilë të pushtetit, shkarkuan njerëz nga puna, i kërcënuan me pushim nga puna. Tani ne duhet t’i marrim njerëzit sic janë, shqiptarët sic janë. Megjithëse shumica e demokratëve e dinë, që në shtator do të ikin të gjithë, për një njeri që e ka vendosur fatin e familjes së tij tek një rrogë, sigurisht që është shumë t’i kërkosh të ikë 1 muaj përpara, apo dy muaj përpara apo të mos themi pastaj që dikush prej tyre mund të mendojë që sic mbajtëm ne disa socialistë për 8 vite, mund të mbajnë edhe ata disa demokratë gjatë 8 viteve apo gjatë 2, 4 viteve që vijnë.

Sokol Balla: Ekziston kjo lloj ideje e demokratëve të 80 përqindëshit?

Astrit Patozi: Kjo për fatin e keq ka ndodhur dhe unë do të ftoja sinqerisht kryetarin e ri të PD, që të mos e konsideronte këtë xhahirëllik, që ka lënduar një pjesë të demokratëve, të mos e konsideronte si një faturë që duhet ta shlyejë, si një borxh që duhet t’ua kthejë. Nuk është e nevojshme që t’i promovojë këta tipa në ekipin dhe lidershipin e PD-së në të ardhmen sepse nuk ka asnjë nevojë. Ata nuk i duhen as dreqit, përkundrazi kanë qenë me kosto për PD edhe në pushtet dhe nuk i japin asgjë të mirë PD-së, sidomos në imazhin e saj për të cilin ka nevojë, sepse jemi në opozitë dhe kemi nevojë për një ringritje të shpejtë. Por mbi të gjitha zoti Basha duhet që të ftojë të gjithë pjesën që votoi kundër tij, që të jetë krenare për bindjen e vet, pavarësisht që nuk përkon me vullnetin e Bashës. Unë nëse do të isha në garë do të frikësohesha nga rezulati 8 me 2. Do doja një rezultat më të pranueshë. Por kjo pjesë nuk duhet të ndjehet e lënduar sepse është agresuar nga demokratët e tjerë të cilët, jo të gjithë kanë zbatuar një orientim të caktuar, sepse shumë prej tyre mund të kenë shkuar shumë thellë në zellin e vet, për të larë edhe hesape të vogla që janë të zakonshme për një forcë politike. Emocione të tilla dalin në pah pas zgjedhjeve elektorale.
Sokol Balla: Zoti Patozi, ju folët dhe përmendet një formë kushtore, të shkuara të foljes do të ndaheshin, do të përcaheshin, pra në një farë mënyrë duket se kjo gjë po ndodh në PD, pra ekziston rreziku i një ndarjeje të frikshme do të thoja unë? A mendoni që kryetari i ri do të spastrojë PD nga ata që ai mendon që ose i përkasin 20 përqindëshit të Olldashit, ose që nuk i përkasin 80 përqindëshit e tij?

Astrit Patozi: Unë uroj dhe besoj që kjo nuk ka për të ndodhur. Për fatin e mirë apo të keq, jam këtu sepse e kam paralajmëruar këtë situatë.

Sokol Balla: Kur e keni paralajmëruar? Në opinionin publik ka një bindje që në partinë tuaj nuk ndodh asgjë.

Astrit Patozi: Partia jonë është më e gjalllë nga sa mund të kenë bindjen ata që s’e njohin nga brenda, aq më keq kundërshtarët, apo analistët kundërshtarë. Partia jonë është e gjallë, dinamike, shumë më lirë nga opinioni që ekziston. Unë mora përsipër që të bej transparencën time, sipas asaj që mendoj, pasi unë i kam rënë alarmit që kjo të shmangej dhe e kam bërë në forumet e PD-së dhe kam dëshmitarë të gjithë anëtarët e kryesisë. Në mbledhjen e fundit, pjesën me dyer të mbyllura, u kërkova rivalëve që t’ia kursenin PD një lloj beteje të pajustifikueshme, apo mungesën e fair-play sepse demokratët janë shumë të goditur nga humbja në zgjedhjet e përgjithshme me kundërshtarët politikë. U kërkova që fushatën mos ta zhvillonin me patetizëm dhe triumfalizëm sepse të dy kandidatët dilnin nga një kryesi që kishte humbur zgjedhjet, dhe sigurisht që për humbjen e zgjedhjeve nuk mund të mbante përgjegjësi vetëm kryetari, sepse menjëherë pas dorëheqjes së Berishës, një prej njerëzve që kanë dalë që kanë thënë që kjo nuk mund të jetë përgjegjësi e personalizuar kam qenë edhe vetë dhe unë i qendroj deklaratave të mia, po ashtu sic i qendroj që peshën e humbjes e ka secili në proporcion me funksionin që ka patur. Ne humbëm në rang kombëtar, nuk humbëm lokalisht.

Sokol Balla: Ajo që vihet re është që zoti Basha, si anëtar anëtar kryesie mban, besoj unë, mban përgjegjësi për rezultatin e Tiranës apo jo?

Astrit Patozi: Sigurisht, nëse e ndjen. Cështja e përgjegjësisë ëshë dicka personale. Unë e ndjej për vete përgjegjësinë dhe une i kam bërë deklaratat e mia. Tani kjo i mbetet zotit Basha që të mbajë ose jo përgjegjësitë e tij.
Sokol Balla: Ju mendoni që ka përgjegjësi zoti Basha?

Astrit Patozi: Unë mendoj që ka. E para si një rang shumë i lartë i PD. Mos harrojmë që kryetari i Bashkisë së Tiranës është posti më i rëndësishëm ekzekutiv, pas kryeministrit në Shqipëri. Pra si anëtar i kryesisë së PD, si ministër i rëndësishëm i 8 viteve të qeverisjes sonë, sigurisht që duhet të ndjejë përgjegjësi. Po ashtu edhe Olldashi që ka qenë i promovuar në pozicione të rëndësishme në administratën politike të PD, por edhe në ekzekutiv. Të dy janë pjesë e përgjegjësisë, por sigurisht që ne rivalët që do konkuronin për kryetar nuk do i merrnim nga Hëna. Nga PD do i merrnim dhe këta besoj që përfaqësonin disa vlera shtesë.

Sokol Balla: Atëherë pse u vu re një diferencë në fushatën mes dy kandidatëve? Pra një reflektim më i madh i Olldashit dhe një triumfalizëm më i madh i Bashës?

Astrit Patozi: Kjo është cështje për të cilën unë kam një vërejtje për zoti Olldashi. Unë nuk hyj tek politikanët dhe njerëzit patetikë dhe triumfalistë. Unë përpiqem të jem realist dhe racional. Parapëlqej njerëzit më me këmbë në tokë. Unë kam një vërejtje për zotin Olldashi. Një lider duhet të jetë më karizmatik, pra më entuziast-ndjellës, ndërkohë që zoti Basha e ka me tepri atë. Unë mendoj që zoti Basha duhet të ishte më me këmbë në tokë, kurse zoti Olldashi më lart. Kjo është vërejtja që mund të them unë në distancë për dy rivalët, që bënë një fushatë dinjitoze. Unë nuk kam asgjë me fushatën e tyre sepse ishte një fushatë që preku të gjitha degët e PD në cdo cep të vendit dhe u shfaqën ide dhe mendime për mënyrën si do të drejtohet nesër PD. Ku është problemi? Unë këmbëngula që duhet të kishim një garë reale dhe këtë e kam thënë para se gara të hapej. Kam thënë dy gjëra, dhe ndaj sot jam i keqardhur dhe detyruar të bej shpjegimet e mia se përse ajo nuk ndodhi. Unë kërkova, sepse PD kishte nevojshme një garë reale, po aq sa edhe një fair-play brenda kësaj gare. Ne s’patëm as garë reale, as fair-play. Për fat të keq.

Sokol Balla: Cfarë ishte kjo?

Astrit Patozi: Ishte një garë fiktive për të legjitimuar një vullnet të paracaktuar, që mund të ishte bërë në mënyrën më të mirë të mundshme duke u deklaruar, sepse s’do të kishte asgjë të keqe dhe do të ishte po kaq demokratike, sic zoti Berisha është zgjedhur vetë pa rivalë në kongresin e fundit, sic ndodh në shumicën e partive popullore, ku lideri mund të votohet me duartrokitje, sic votohet Berluskoni që ka shenjuar pasuesin, sic ka ndodhur me Helmut Kohl që ka shenjuar Angela Merkel e kështu me radhë. Kjo është një praktikë e njohur. Puna është që pse u zgjodh rruga e tretë dhe u aplikua rruga e dytë? Kjo shkaktoi problemin sepse anëtarët e PD, jo të gjitha kanë humoret për të nuhatur parapëlqimet e drejtuesve.

Sokol Balla: Mund të ketë nga ata që mund të mos jenë dakort me zgjedhjen e një lideri, dhe përsa kohë lideri u ofron zgjedhjen me një anëtar, një votë, sigurisht ata mendojnë që kanë të drejtë të zgjedhin një alternativë tjetër.

Astrit Patozi: Sigurisht, ndaj jam sot këtu, që demokratët bënë detyrën e tyre.

Sokol Balla: Po pse mendoni që zoti Berisha krijoi këtë kosto të panevojshme?

Astrit Patozi: Zoti Berisha është një politikan i madh, një udhëheqës historik, i përmasave të jashtëzakonshme i cili ka shkruar me dorën e vet jo thjeshtë historinë e PD në këto 23 vjet, por historinë e këtij vendi dhe vlerësimi im për Sali Berishën mbetet i njëjtë. Cdo politikan në finalen e tij ka një bilanc dhe mjafton të marrësh një bilanc aritmetik për të analizuar Sali Berishën. Sali Berisha në 21 vjet, që nga ’92 e deri më sot e ka cuar PD 13 vjet në pushtet dhe e ka lënë 8 vjet në opozitë, një opozitë shumë aktive që në një farë mënyrë ka dominuar zhvillimet e rëndësishme të vendit edhe kur nuk e ka patur shumicën e pushteti. Ky është bilanci. Mjafton të themi këtë dhe e kemi mbyllur debatin për Sali Berishën se cfarë është. Por përtej bilancit, Berisha ka merita të jashtëzakonshme sepse ishte njeri që i hoqi themelin komunizmit, një sistemi që na ka shkaktuar kaq andralla si shoqëri, Sali Berisha ishte njeriu që hapi dyert e Shqipërisë, e futi Shqipërinë në KiE, anëtarësoi në NATO etj. Jo thjesht rastësia dhe fati i takoi Sali Berishës që t’i firmosë gjithë këto akte dhe hapa mjaft të rëndësishme të këtij vendi në rrugëtimin demokratik. Por duke thënë këto, unë kurrë nuk kam patur bindjen dhe nuk e kam që Sali Berisha është i dërguari i Zotit në Shqipëri. Sali Berisha është vdektar, si të gjithë ne të tjerët dhe si i tillë nuk përjashtohet nga teoria e gabimit, gjë që nuk e ka bërë kurrë ai vetë, sepse unë njoh dhjetra-qindra deklarata të Berishës ku ka pranuar gabimet e tij dhe ky është një prej tyre. Ky është një gabim tjetër, sepse ne nuk duhet të presim që Sali Berisha, apo gjithkush prej nesh, t’i gjejë vetë gabimet që ka bërë, sepse jo të gjithë gabimet njeriu i gjen dhe ka qejf t’i pranojë.

Sokol Balla: Ka dy llojë gabimesh, ka gabime pa dashje, ka gabime me dashje…

Astrit Patozi: Për mua ky është një gabim i Sali Berishës i cili u bë me dashje, pa dashje është cështje e tij. U projektua apo u bë rrugës, kjo nuk ka shumë vlerë. Rëndësi ka që ky është një gabim, që në bilancin që unë përmenda nuk besoj se e lëviz peshoren. Prapë Sali Berisha këtë bilanc e ka historik, unik në botën demokratike lindore, por edhe më shumë se kaq. E ka unikale historinë e tij, kontributin e tij, por si të gjithë vdektarët, bën edhe gabime. Kjo është historia dhe unë nuk kam asgjë për t’i hequr apo për t’i shtuar kësaj. Ku është problemi? Pse them që kryetari është legjitim, edhe pse mund të kem rezervat e mia për kryetarin e sotëm, sic kam më shumë rezerva për ish-rivalin e tij, Sokol Olldashi, por që s’është vendi t’i them sot sepse do të pres si do sillet si kryetar, sepse opinioni që unë kam sot e kam si ministër, si kryetar bashkie, si anëtar kryesie e kështu me radhë. Kjo është e vërteta.

Sokol Balla: Ju përmendet datën 22 korrik, ka qenë ditëlindja juaj, e drejtë po ka qenë edhe 2 vjetori i marrjes së Bashkisë së Tiranës nga Lulzim Basha dhe një koincidencë apo jo, por duket sikur PD dhe shoqëria i paguan një farë kosto ekstra cdo hapi që bën në karrierë Lulzim Basha, përse?

Astrit Patozi: Kjo nuk është e vërtetë. Unë besoj që Lulzim Basha, sigurisht që ka patur një karrierë të vrullshme dhe në një farë mënyrë nuk i kanë rënë këmbët në tokë, por unë nuk mendoj që Basha nuk i ka justifikuar pozicionet që i janë ofruar nga PD apo kryeministri. Mendoj që i ka tërësisht të justifikuara, që ka aftësi të mira, por mendoj që ka sfida të mëdha përpara që shpresoj dhe uroj që t’i kalojë me përgjegjshmëri shumë të madhe.

PJESA E DYTE E INTERVISTES

Sokol Balla: Ka patur zëra publikë edhe nga vetë PD pas humbjes se ndoshta duhej një periudhë më e gjatë reflektimi dhe një proces jo i nxituar për zgjedhjen e kryetarit të ri. Mendoni se këta kishin të drejtë?

Astrit Patozi: Jo nuk besoj se procesi u dëmtua për këtë arsye. Unë mendoj që PD duhet të ishte e gatshme në shtator që ashtu sic thotë kryetari i zgjedhur, Basha për një opozitë ballore dhe unë uroj shumë që kjo të ndodhë, unë vetë do jap kontributin në funksion të kësaj opozite. PD kishte nevojë që me shpejtësi të dilte nga një cikël që solli për pasoja rezultati i 23 qershorit. Pse thashë që gara duhet të jetë reale për PD, jo thjesht për të krijuar një model për ta kopjuar edhe pala tjetër, sepse ndoshta mund të mos e bëjë kurrë, por sepse PD në një mënyrë, me ikjen e vullnetëshme të Berishës mbyllte një cikël, ciklin e autoritetit të fortë dhe të gjithëpranuar të Berishës i cili dominoi politikën shqiptare për 23 vjet, model bilanci i të cilit ishte shumë pozitiv dhe nuk ke c’i heq atij. Por edhe për faktin, sic thotë edhe Basha, që është shumë e vështirë të zëvendësosh Sali Berishën, por edhe për shkak se askush prej dy rivalëve nuk mund që në ditën e parë të merrte kishat politike të Sali Berishës. PD kishte nevojë për një garë reale, që do të thotë që anëtarësia vetë të zgjidhte liderin që ai të kishte një mandat të fortë dhe të kompensonte në një farë mënyrë autoritetin e Berishës që nuk e kishin dhe nuk e kanë asnjëri nga rivalët. Kjo nuk ndodhi, sepse u zgjodh…u tha e treta dhe u aplikua e dyta por pra aty shkojmë.

Sokol Balla: Pra pse u bë garë kur fituesi ishte paracaktuar…

Astrit Patozi: Ky ishte gabimi. Nuk është gabim që nuk riparohet. Jam sot këtu që të ftoj këdo që ka mundësi të vendosë një tullë në këtë ndërmarrje jo kaq të vështirë dhe jo kaq të pamundur që ajo që ndodhi më 22 korrik të harrohet sa më shpejt dhe ne të ecim përpara, sepse sloganin e fushatës së 23 qershorit, pavarësisht se rezultuam humbës, e kishim shumë të mirë. PD duhet të harrojë 22 korrikun dhe 23 qershorin dhe të ecë përpara dhe kjo nuk është e pamundur.

Sokol Balla: Por si mund të bëhet kjo, tani flas si përtej gardhit, si mund të bëhet kjo, si mund të harrohet 23 qershori, që është, disfata më e madhe elektorale e PD? Si mund të harrohet 23 qershori? Unë kam përshtypjen që harresa e 23 qershorit, solli edhe një 22 korrik për t’u harruar.

Astrit Patozi: 23 qershori mund të harrohet duke u ringritur shpejt. PD është parti e burrave të fortë dhe e grave të forta.

Sokol Balla: Si mund të bëhet kjo pa bërë një analizë përse humbët? Jo përse humbët zgjedhjet, por pse kaq thellë?

Astrit Patozi: Nuk jam këtu për të analizuar humbjen e 23 qershorit. I takon lidershipit të ri të PD që të bëjë një analizë kapilare dhe unë do jem pjesë e kësaj analize, me përgjegjësitë e mia dhe me llogari-kërkimin sepse e kam këtë të drejtë. Jemi duke analizuar zhvillimet në PD. Një detaj që është pak intim. Ditën e dorëheqjes së Berishës në zyrën time ishte treçereku i drejtuesve të PD, nja 40 vetë, dhe castin që Berisha mbaroi fjalimin, vërshuan edhe një tufë grash shumë të nderuara dhe të respektuara të forumeve të PD që kishin edhe lot. U kam thënë pak me ashpërsi, ndoshta dhe nuk e meritonin në ato momente. Nëse doni të qani, u kam thënë shkoni në shtëpi sepse këtu nuk është vendi të qahet, këtu është PD që duhet të ringrihet me shpejtësi dhe ne do të bëjmë këtë dhe ne i kemi të gjitha potencialet dhe mundësitë për ta bërë këtë. Kjo është e vërteta sepse PD duhet që shumë shpejt të kthehet në xhaminë e vetme ku falen të gjithë ata që do të ndjehen opozitarë që nga shtatori e tutje. Ju siguroj që do të jenë shumë dhe nuk do të jenë vetëm anëtarët e PD. Kjo mbetet një sfidë e lidershipit e ri që ta bëjë këtë në mënyrën sa më të mirë dhe sa më shpejt.

Sokol Balla: Ju i jeni rikthyer shpesh natës kur Berisha dha dorëheqjen dhe më pas thatë se zoti Berisha një nga mënyrat që mund të bëntë ishte të jepte dorëheqjen dhe të mos merrej fare me këtë punë.

Astrit Patozi: Jo, absolutisht. Nuk e them prap. Biles Sali Berisha nuk është e shkuara e PD. Sali Berisha është e sotmja dhe e ardhmja e PD në kuptimin për aq sa duhet të jetë sepse roli i tij është i pazëvendësueshëm edhe në këto defekte që unë përmenda më sipër, edhe në kohezionin e domosdoshëm që ka nevojë PD edhe pas 22 korrikut, por mbi të gjitha që ne të futemi në një cikël të ri. Sali Berisha nuk është thjesht udhëheqës shpirtëror i PD, është udhëheqës real i PD i cili ka dhënë dorëheqjen para pak ditësh me dëshirën e tij. Sali Berisha nuk besoj se ka mbërritur në pikën kur duhet të shkruajë kujtime sepse fizikisht, politikisht dhe moralisht është absolutisht shumë i motivuar që të bëjë aq sa duhet apo aq sa mundet për rimëkëmbjen e shpejtë dhe për rikthimin e PD në kohën sa më të shkurtër në pushtet.
Sokol Balla: Për këtë po flasim. Të gjithë ne besuam që Berisha dha “de jure” dhe “de facto” dorëheqjen.

Astrit Patozi: Kjo është një dëshirë e së majtës që as ai s’ka ndërmend t’ua plotësojë dhe as ne nuk e duam që kjo të ndodhë.

Sokol Balla: Nuk po flas për këtë, por duam të kuptojmë se si do të funksionojë PD nesër? Ideja është, kur një lider, epik do të thoja unë, sic është Berisha në PD dhe jo vetëm, thotë unë do të jap dorëheqjen, atëherë në opinionin publik krijohet bindja se zoti Berisha vërtet do të ishte në politikë, por nuk do të ishte të themi, ai që do të komandonte PD. Faktikisht, para dhe pas 22 korrikut, ekziston bindja në publik se Berisha “de facto” nuk e ka dhënë dorëheqjen…

Astrit Patozi: Po sepse Berisha për fat të mirë apo të keq pati një rol dominant në proces sepse ishte kryetari në detyrë i cili në një farë mënyrë priste pasardhësin. Fakti që kjo garë nuk shkoi mirë, është një problem për zotin Berisha dhe prandaj e ritheksoj që nuk kam asgjë për të thënë sot për legjitimitetin e kryetarit të zgjedhur, zotit Basha, sepse ai ishte përfituesi. Është njësoj si të akuzosh një ekip futbolli, pse arbitri të jep penallti cdo 5 minuta kot dhe pse pranon verdiktin e arbitrit? Po e pranon sepse i intereson që të fitojë. Në këtë rast unë nuk kam akuzë për zotin Basha. Politika brenda garës ka edhe elemente të xhunglës ku jo të gjithë rregullat e lojës janë fair dhe sigurisht që asgjë nuk është perfekte, pranohen edhe goditjet nën brez, pranohen edhe taktikat që të rezultojnë fituese, por këto pranohen kur ke kundërshtarin politik, dhe jo brenda llojit, prandaj them që ishte një ekzagjerim 22 korriku.

Sokol Balla: Kur ju thoni për rregullat e lojës, u fol edhe 2 vite më parë që për shkak të zotit Basha u ndryshuan rregullat e lojës dhe ai mori Bashkinë, tani kjo, ajo që ndodhi në një fenomen pak më të përgjithshëm, tashmë ju rikthyer brenda partisë. Në rregull, deri këtu Basha është përfituesi i penalltive që i ka dhënë zoti Berisha, problemi është ai tashmë sic ju thatë, ai është kryetari i PD-së, dhe PD është shumë e rëndësishmë për demokracinë tonë, aq më tepër përballë kësaj mazhorance të frikshme në vota dhe arrogante në mandate. A do të ketë lirshmërinë zoti Basha që të operojë për një fillim të ri të PD? Një fillim i ri me kryetar “de jure” Bashën dhe “de facto” Berishën, nuk besoj që është një element pozitiv për opozitën.

Astrit Patozi: Unë nuk e mendoj kështu. Unë shpresoj dhe besoj që Basha i ka të gjitha potencialet për të qenë një lider i mirë i PD. Ai këtë s’mund ta bëjë vetëm sepse nuk ka akoma autoritetin e fortë të zotit Berisha dhe aq më tepër në këtë garë nuk mori mandatin e fortë që duhet të merrte. Kjo nuk na pengon ne, sepse në rast se Berisha dominoi me autoritetin e tij të fortë dhe unë kam qenë një nga aktorët e këtij modeli për vite me radhë, mund të kem dhënë dhe kontributin tim në këtë model. Tani PD ka nevojë për një model tjetër, një model më kolegjial, sepse unë kam dëgjuar gjatë fushatës së dy rivalëve që kanë përmendur shpesh kolegjialitetin dhe ekipin. Pra të dy kishin nevojë për këtë dhe tani që është Basha kryetar duhet të shikojmë se sa është i zoti të implementojë atë që u premtoi demokratëve gjatë fushatës. Unë kam bindjen që ai i ka të gjitha potencialet dhe unë mendoj që PD ka shumë vlera, është ADN e shumë shqiptarëve dhe PD nuk është vetëm grupi parlamentar. Në këtë kontekst mendoj që ne ringrihemi shpejt, sepse nuk besoj që kundërshtari do të qeverisë mirë dhe kjo do të ndihmojë në grumbullimin e popullit opozitar rreth xhamisë së vetme ku falesh. Por mbi të gjitha, PD edhe pa gabimet e kundërshtarit është shumë e aftë të korigjojë gabimet e saj.

Sokol Balla: Cfarë do t’i sugjeronit kryetar, nëse ai do t’i merrte parasysh?

Astrit Patozi: Së pari të vendoste rregulla të qarta loje, jo thjesht për pozicionin e kryetarit. PD ka nevojë të rishikojë statutin dhe pas kësaj duhet që atë statut ta zbatojë me përpikmëri sepse jo vetëm ne e zbatojmë, por nuk jemi vetëm ne që s’e zbatojmë, por e bëjnë gjithë partitë në Shqipëri, për fat të keq. Në këto kushte, e kemi shumë të domosdoshme që këto rregulla loje të vendosen në statut dhe rregulli i parë që unë do të vendosja po të isha kryetar i partisë do të ishte normimi statutor i standardit të zotit Berisha, që e bëri pa qenë statutor; dorëheqje në rast se humb zgjedhjet. Pse? Sepse mund të ketë shumë skeptikë që mund t’i duket kryetari i ri i PD sikur e ka me nge ardhjen apo riardhjen e PD në pushtet. Sot, në skenënë tripolare politike, duket sikur 3 faktorët janë në pushtet, njëri është kryeministër, njëri është kryetar parlamenti dhe tjetri është kryetar i Bashkisë së Tiranës. Demokratët, të cilëve nuk u pret puna, për të qenë i sinqertë, dhe unë përfaqësoj këtë lloj demokrati, e kanë me ngut. Duhet që PD të rikthehet sa më shpejt në pushtet, duan një garanci edhe nga lidershipit që jemi në të njëjtën linjë. Pra kjo është normimi statutor i këtij standardi, përcaktimi i rregullave të garës, urgjent një bazë të dhënash i anëtarësisë së partisë që të mos kapemi më pa përgatitur dhe mos ngelin listat e një skuthi anonim që punon në bodrumin e PD që në një farë mënyrë ka bërë cfarë ka dashur me listat, por nuk ja vlen që të merremi me këtë histori, pavarësisht se edhe listat dhanë kontributin e tyre.

Sokol Balla: Kush është ky skuthi anonim?

Astrit Patozi: Nuk ka rëndësi. Kur them anonim është një personazh që nuk e njeh askush dhe nuk besoj që kjo lloj rrace do ndihmojë PD për t’u ringritur apo për të bërë opozitën që duhet të bëjë. Kjo do ishte e para. E dyta zoti Basha duhet të garantojë cdo votë kundër që gjithkusht të krenohet me bindjen e tij. Së treti mendoj që PD ka nevojë për një imazh të ri, por jo fals. Ne nuk kemi nevojë për figurina dhe për një brez që thjesht dhe vetëm tregon imazhin televiziv. Ne kemi nevojë për një lidership plotësues, përtej këtij që është, duke ruajtur resurset dhe vlerat e këtij ekipi, kryetari i ri duhet të plotësojë dhe hapë PD. Ne e kemi të pamjaftueshme betejën opozitare, unë shpreh keqardhjen për këtë. Por grupi ynë parlamentar ka disa probleme, e para është i vogël për të bllokuar, megjithatë unë i mbetem parimit që opozita nuk është cështje numrash, është cështje fryme, morali, besueshmërie. Ne mund të kompensojmë fare lehtë mungesën e numrave në parlament me një opozitë ballore, jo vetëm parlamentare, por në cdo thëngji të PD ku do kemi njerëz dhe ekspertë, sekretariate dhe forume të tilla që do jenë vëzhguesit e hollë të qeverisë. Kjo është një nga mangësitë e grupit tonë parlamentar. Tjetër është që, ne brenda listës së PD kemi edhe disa aleatë. Unë nuk kam asgjë kundër tyre, por tradita në Shqipëri, tregojnë që këta aleatët e vegjël, partitë e vogla, kur shkojnë në opozitë më shumë i interson të zgjidhin ndonjë hall me qeverinë se sa të jenë një opozitë e vërtetë. Kështu që PD i dyfishohet barra dhe pjesa tjetër ëshë që sado kreative të jetë lidershipi i ri politik apo aksionet e reja, është pak i vështirë interpretimi në parlament që mund të shkaktojë ndonjë befasi, sepse megjithë respektin që kam me pjesën më të madhe të grupit të PD që do jenë në shtator, tek e fundit dihet se deri sa shkojmë dhe cfarë mund të japim.

Sokol Balla: Ju harruat që keni edhe një problem tjetër, keni këta deputetët e kleringut…

Astrit Patozi: Që të mos dalim nga tema, këto lloj ngërçesh mund t’i ketë grupi parlamentar i cili nëse do të jetë kompakt mund t’i kompensojë. Duhen plotësuar me një lidership të ri, forume të reja ku jo thjesht mosha duhet të jetë ajo që…sepse kam dëgjuar zotin Berisha të thotë se kjo është mosha e lirisë, ndërkohë që diferenca mes dy rivalëve është vetëm 1 vit. Njërit i takon të jetë mosha e lirisë, tjetri i takon që ose të mos ketë moshë fare, ose të jetë mosha e robërisë. Kjo nuk është cështje moshe. Unë nuk pres që kjo cështja e moshës të shpëtojë PD, megjithëse edhe unë bie dakort që ne duhet të kërkojmë më shumë energji tek rinia, sepse rinia ka një prirje për shumë arsye që të votojë PD. Kjo nuk duhet të jetë cështje shokësh klase, të themi psh të kryetarit. Absolutisht sepse edhe ai s’e mendon një gjë të tillë. Nuk është cështje moshe, cështje brezi është cështje dhuntish, cështje formimi, shkollimi, eksperience dhe gare.

Sokol Balla: Është edhe cështje gare

Astrit Patozi: Ne kemi nevojë për rregulla loje të qarta, sepse gara do të vijë. Nuk mund të mendosh që ka parti që mund të shpëtojë pa garë. Garën mund të shmangësh njëherë, të vonosh herën tjetër, por ajo do të vijë. Ndaj them që askush nuk duhet të dekurajohet nga një garë e humbur, aq më tepër kur kjo është brenda llojit.

Sokol Balla: Në fillim të analizës se atë se cfarë duhet të bëjë kryetari i ri, një nga gjërat që ju thatë që ai nuk duhet të bëjë është që të mos e marrë me qetësi, me nge për shkak se mund t’i duket vetja në pushtet…

Astrit Patozi: Nëse ne do ta merrnim ne nge, i bie që ky proces të zhvillohej me ngadalë diku nga nëntori. Ne bëmë blitz dhe bëmë shumë mirë.

Sokol Balla: Iu referuat 3-polaritetit, pra Kryeministri i PS, Kryetari i Kuvendit i LSI-së, kryetari i Bashkisë së Tiranës i PD-së. Përse kur vjen puna tek zoti Basha edhe nga jashtë PD edhe nga brenda PD përmendet shpesh një farë raporti special që ai ka me LSI-në?

Astrit Patozi: Sigurisht që politika nuk i ndan gjërat me thikë. Pavarësisht kampeve të kundërta ka edhe marrëdhënie njerëzore. Unë personalisht nuk përjashtoj miqësi me kundërshtarët politikë dhe këtë nuk mund t’ia kërkoj dikujt tjetër këtë gjë. Një gjë që s’e kam kompleks për vete, s’kam pse ja kërkoj kurrëkujt. Kam përshtypjen që ka një fryrje shumë të madhe se sa c’ka realizëm në këtë…

Sokol Balla: Zoti Olldashi e ka akuzuar direkt zotin Meta dhe partinë e tij për përfshirje në këtë garë…

Astrit Patozi: Zoti Olldashi duhet të jetë i qartë që nuk ka qenë kjo arsyeja që ai humbi këto zgjedhje, pavarësisht nëse ka apo nuk ka të drejtë në akuzën e tij. Unë nuk jam me këtë bindje. Unë mendoj që Lulzim Basha ka një shans që duhet të shfrytëzojë në dinjitetin e detyrës me përgjegjësi që ka marrë përsipër. Unë besoj që ai nuk do ta shpërdorojë këtë shans.

Sokol Balla: Si do të funksionojë opozita e ardhshme sipas jush?

Astrit Patozi: Do të jetë një opozitë jo vetëm parlamentar, në shumë fronte.

Sokol Balla: Zoti Berisha ka përmendur edhe protestat…

Astrit Patozi: Unë nuk përjashtoj asnjë nga format demokratike të reagimit. Besoj që jemi shpejt të përmendim protestat sepse cdo qeveri në botë ka një marzh të caktuar tolerance ku opozita duhet të presë për të parë lëvizjet e para dhe pastaj të nisë aksionin e saj opozitar, denoncimin dhe alternativën dhe kjo është opozita që unë shpresoj që ne të kemi. Një opozitë ballore, me të gjitha bateritë, me të gjitha fenerët drejtuar mazhorancës dhe qeverisë, por edhe alternativë. Ne nuk mund të bëjmë gafat e Edi Ramës, qoftë edhe njërën prej tyre.

Sokol Balla: Si përshembull?

Astrit Patozi: Refuzimi i statusit për 3 vite rresht, ishte një gafë e tmerrshme dhe vetëm disa ditë para zgjedhje u kandis që të vijë të votojë ca ligje do t’i kishin dhënë më shumë hapësirë Shqipërisë dhe atij vetë.

Sokol Balla: Bojkoti i parlamentit?

Astrit Patozi: Të gjitha bashkë, bojkoti, 21 janari, beteja për hapjen e kutive, që nuk i qendron më, të gjitha këto, por mosmarrja e përgjegjësisë si lider. Ky është kontrasti i madh mes dy lidërve, Berisha e mori përgjegjësinë e humbjes i vetëm, ndonëse nuk është i vetëm përgjegjës për humbjen. Mori përgjegjësitë i vetëm dhe bëri gjestin që duhet duke dhënë dorëheqjen, kurse tjetëri katër vite të kaluara, jo vetëm që nuk e bëri, por nuk la gurë pa lëvizur dhe gjë pa bërë që Shqipëria të penalizohej për shkak se atij nuk i priste puna për të ardhur në pushtet.

Sokol Balla: Mendoni që zoti Berisha do ishte sjellë ndryshe nëse rezultati do të ishte 71 me 69.

Astrit Patozi: Absolutisht Berisha do kishte mbajtur të njëjtat qendrime.

Sokol Balla: Jo flas edhe për 2013-ën, nëse do ishte rezultati 71-69?

Astrit Patozi: Kjo është prova. Është provë shumë e qartë. Sot është dita që dikush, i paanshëm do t’i kërkojë Edi Ramës që të kërkojë ndjesë për 2009, ta gëzosh fitoren e këtij viti, por kërko ndjesë për 2009 sepse i ke shkaktuar shumë probleme këtij vendi dhe ke shkaktuar shumë probleme në katër vite, që nuk do të bënte një opozitë normale. Unë nuk besoj që do të bëjmë këtë lloj opozite.

Sokol Balla: Ju përmendët dhe këtë e ka thënë në këtë studio edhe Olldashi, që qeverisë duhet t’i lëmë një periudhë pritje, por ajo që kemi parë këto dy javë, kemi parë zëdhënësa të qeverisë aktuale që dalin e i bëjnë opozitë qeverisë imagjinare, që për fat të keq është imagjinare, nuk dihet se cilat janë ministrat e rinj. Ju këtë duhet të bëni sot, që kjo mazhorancë që është votuar, ka detyrimin ligjor të dalë e të thotë, kjo është qeveria. Kjo s’po ndodh!

Astrit Patozi: Pse ju mendoni se opozita do të presë për një foto të qeverisë për ta kundërshtuar?

Sokol Balla: Jo po them që duhet të niste nga kjo.

Astrit Patozi: Jo sepse një qeveri, nuk varet nga fytyrat e ministrave që zgjedh se sa nga koncepti që ka. Keni dëgjuar ju që ne të ftojmë shqiptarët për zgjedhjet të parakohëshme? Jo. Ne po tregojmë që kemi detyrë si kundërshtarë politikë, që t’u themi që këta po gabojnë dhe po mashtrojnë ende pa zënë zyrat. Ne nuk kemi nevojë të dimë ministrat kur ai thotë që unë nuk i qendroj sistemit shëndetësor falas, nuk i qendroj taksës progresive, heqjes së taksave etj. Ne jemi të sqaruar që të bëjmë një transparencë me publikun që ta dijë që ka votuar një piramidë premtimesh. Kjo s’është përgjegjësia jonë dhe nuk na shfajëson. Ne i humbëm zgjedhjet dhe ne i kemi marrë përgjegjësitë dhe i humbëm. I humbëm ne dhe nuk i fitoi PS, sepse rezultati e tregoi këtë.

Sokol Balla: Cili është raporti që ju keni me Sali Berishën?

Astrit Patozi: Është një histori 18-vjecare, që nga ‘95 e deri më sot, komunikim i përditëshëm, që kur kam qenë kryeredaktor i gazetës “Albania” të asaj kohe e deri sot që po flasim. Raport korrekt, që kemi patur vlerësim dhe respekt të ndërsjelltë, marrëdhënie institucionale përfekte. Besoj që kam patur mbështetjen e tij përsa kohë kam qenë i propozuar prej tij dhe unë kam fituar me një votë më plebishitare se sa Lulzim Basha në momentin kur jam zgjedhur. Nuk i heq asnjë presje konsideratave të mia për mënyrën e bashkëpunimit që zoti Berisha ka me bashkëpunëtorët e tij më të afërt, por edhe me më të largtët, militantët e PD-së.

Sokol Balla: Mendoni që Berisha do t’i quajë korrekte reagimet tuaja të sotme? Nëse raporti juaj do të cënohet nesër?

Astrit Patozi: Nuk e di. Kjo është një pyetje për zotin Berisha, por unë e pashë të udhës që të bëj një transparencë duke patur parasysh faktin që u përpoqa në forumin më të lartë të partisë që të shmang një gjë që fatkeqësisht ndodhi. Kërkova fair play, që fushata mos shkaktonte lëndim. Kjo nuk ndodhi dhe unë këtë e ndjej detyrim ta them, pavarësisht i pëlqen apo jo Berishës. Por kjo nuk ndryshon konsideratën time për zotin Berisha.

Sokol Balla: Pavarësisht se si do të sillet me ju nesër?

Astrit Patozi: Absolutisht nuk ndryshon asgjë. Por nuk besoj që ka ndonjë gjë për të ndodhur në këtë situatë.

Sokol Balla: A ka anëtarë të lidershipit të PD-së që mendojnë si ju?

Astrit Patozi: Mund të ketë, por nuk më intereson shumë mendimi i të tjerëve, unë përfaqësoj atë që unë pashë me vend për të bërë transparencën e një procesi që duhet të kishte shkuar mirë, por nuk rezultoi kështu. Ftoj cdo njeri të lënduar, unë personalisht nuk ndjehem i lënduar sepse s’ka ardhur njeri të më bëjë presion për votën. Por skena të tilla nuk duhet të ndodhin në të ardhmen sepse nuk është ky qëllimi i një gare brenda lloji. Kjo është bindja ime.

Sokol Balla: Pranohet që një pjesë e mirë e kryesisë së PD simpatizonte Sokol Olldashin dhe këtu jeni radhitur edhe ju…a ka klane dhe grupe në PD?

Astrit Patozi: Nuk ka dhe nuk duhet të krijohen. Asnjë ngjarje politike, sado e hidhru qoftë nuk duhet të shërbejë që PD të klanizohet dhe unë e kam bindje këtë. Për këtë jam sot këtu. Nuk duhet t’i hyj thashethemeve që merren me emra të përvecëm. Kam respekte njësoj si për 80 përqindëshin ashtu edhe për 20 përqindëshin sa kohë të jem nënkryetar dhe deputet i PD-së. E kam thënë në atë mbledhje dhe i qendroj edhe sot, që për ne nuk kishte rëndësi rezultati, por procesi. PS para ca vitesh bëri një farsë. Ishte komedi. Garë pa kandidatë. Ne nuk arritëm në këtë pikë. Ne ishim seriozë sepse kishim kandidatë, por për shkak se kishim kandidatë, nuk lejuam garën dhe kjo ishte dramë pastaj.

Sokol Balla: Edhe në PS nuk e pengoi asnjë Ben Blushin apo Arben Malajn që të kandidonin…

Astrit Patozi: Kjo ishte dramatike por jo tragjedike, ndaj them që PD i ka të gjitha mundësitë që të ringrihet menjëherë duke lënë menjëanë të gjitha. Në shtator ne jemi të gjithë opozitarë.

Sokol Balla: Cfarë pozicioni mendoni se do keni në PD me kryetarin e ri Basha?

Astrit Patozi: Kam patur një karrierë të natyrshme dhe nuk kam zgjedhur kurrë dhe për këtë dëshmitar është Berisha dhe kam pranuar përgjegjësitë që më janë ofruar dhe kam mirënjohje për besimin e Berishës për mua. Jam përpjekur që në këto vite të përkushtohem dhe të jem i përgjegjshëm. Si e shikoj veten në të ardhmen e PD. Unë nuk do të jem më as nënkryetar i PD dhe as kryetar i grupit parlamentar. Nuk do të kandidoj për asnjë nga pozicionet ekzekutive të PD-së dhe pozicioni im parlament do të jetë jashtë cdo ofiqi parlamentar. Do të jem thjesht deputet i PD. S’do të kandidoj për asnjë ofiq parlamentar. Do të jem ushtar i përkushtuar i ekipit të PD në parlament dhe jashtë tij, do të jem i vetëzhveshur nga të gjitha gradat, do të jem një deputet i përkushtuar, i përgjegjshëm. Do të kryej me përkushtim dhe angazhim cdo detyrë që do më ngarkohet. Vetëzhveshja nuk ka të bëjë as me 23 qershorin dhe as me 22 korrikun. As ma ka kërkuar njeri këtu dhe as e di ca ka ndërmend të bëjë kryetari i ri. Cliroj veten sepse unë nuk jam politikan që ambicien për t’u ngjitur e kanë qëllim në vetvete. Kam dhënë prova për këtë. Ka në këtë xhungël edhe politikanë të këtij tipi. Unë kam menduar para zgjedhjeve të 23 qershorit u kam thënë që pavarësisht rezultatit nuk mund të jem më përfaqësuesi i PD në Kuvend. Ndaj e cliroj lidershipin e ri dhe Lulzim Bashën të më ofrojë një nga këto pozicionet sepse e kisha bërë ndërmend të tërhiqesha një rresht mbrapa. Kjo nuk do të thotë që kam hequr dorë nga politika.

Sokol Balla: Vetëzhveshja nga ofiqet edhe brenda PD, mos do të thotë që do jeni potecialisht i vëmendshëm ndaj zhvillimeve të brendshme në PD?

Astrit Patozi: Absolutisht. Unë e kam detyrim sepse unë besoj që cdo anëtar i PD duhet të jetë i vëmendshëm se cfarë ndodh në shtëpinë e tij. Unë shpresoj që në shtator të jemi të përgatitur për një fillim të ri.
Sokol Balla: Cfarë ndodh nëse lidershipi i ri i partisë fillon këtë fushatën e spastrimeve dhe të vrasjes së demokracisë së brendshme të partisë. Cili do të jetë aksioni i brendshëm u juaji dhe të tjerëve që mendojnë si ju?

Astrit Patozi: Më duket skenar horror që unë s’e besoj. Nëse kjo do të ndodhë ky nuk është më problem personal, por institucional, një sëmundje që duhet kuruar prej të gjithëve. Unë s’e besoj këtë skenar. Nëse unë duhet të prisja gjueti shtrigash, duhet të ridimensionoja deklaratën time, që s’kam ndërmend ta bëj.
Sokol Balla: Ama reagime të forta duhet të prisni.

Astrit Patozi: Nuk është se nuk i pres. Por mua nuk më intereson cilido qoftë qendrimi. Unë hyj tek kategoritë e personave që s’jam ankuar as me mesazh, as me figurë për askënd. Por kam thënë fjalët e mia për secilin dhe gjithëkënd dhe nuk më intereson shumë cili do të jetë reagimi i kujtdo nesër. Unë mirëpres cdo reagim që nuk nxitet nga arsye djallëzore apo personale. Këto të fundit do t’i shërbejnë dikujt për t’u ngjitur në PD, ua kam falur që sot.

Sokol Balla: Duke qenë që disa organe mediatike janë afër me kryetarin e ri Basha…

Astrit Patozi: Tani i vetëzhveshur, tani unë e kam më të thjeshtë sepse unë vij nga shtypi dhe tani e kam më të lehtë për t’iu përgjigjur në mënyrë ballore të gjitha atyre që do përpiqen të përfitojnë nga një deklaratë apo qendrim politik transparent dhe krejtësisht në bindjen e lirë timen. Mund të ketë edhe analistë të thonë pse zgjodhe Top Channel.

Sokol Balla: Këtu erdhi dhe zoti Berisha…

Astrit Patozi: Unë s’kam patur probleme për ballkonet mediatike. Fare. Unë vazhdoj ta konsideroj median si një mundësi që i jepet politikës për të shpërfaqur programin, pavarësisht nëse politika editoriale e medias është pro apo kundër forcës time. E dyta, erdha këtu se ku do të shkoja tjetër? Fevzo e para na ka dalë pak armik dhe e dyta ka shkuar me pushime të parakohëshme, ndonëse zgjedhjet nuk ishin të parakohëshme, Cim Peka kam parë që po kërkon lidhjet e krimit të organizuar me një pjesë të PD-së dhe i bie që është faji i Sali Berishës dhe PD-së që lejoi një përfaqësues të krimit të organizuar të garojë, sepse kështu i bie tani. Ndaj erdha këtu pa asnjë lloj kompleksi.

Sokol Balla: Mund të kishit dhënë intervistë tek gazeta 55….

Astrit Patozi: E para ua di hallin, e dyta ua njoh stilin. Unë di mënyrën si funksionon një mediat dhe kjo është një cështje eksperience, nuk është dhunti e imja. E di që shumë prej tyre kanë fantazi të shfrenuar, por edhe unë vetë nëse do jem viktimë, sigurisht që edhe unë kreativ jam. Një gjë di, që Fahri Balliu do thotë që unë jam ish-bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit, më e pakta dhe pastaj një mori tjerash. Por meqë ra fjala tek reaguesit me pagesë dhe pa pagesë. Do i kërkoja miqësisht kryetarit të ri që të mbajë larg PD disa pengmarrës, gjobëvënës, të cilët vazhdimisht në vite për fatin tonë të keq i janë ngjitur PD dhe i kanë kërkuar pambarimisht dëmshpërblim që jo rrallë e kanë marrë për një shërbim që s’e kanë kryer kurrë. Unë nuk besoj që disa mbeturina mediatike përmirësojnë imazhin e PD. PD duhet të shpëtojë nga trafikantët e influencës. PD duhet të shpëtojë prej xhahilëve që kanë shpërdoruar pushtetin e saj, që i kanë dhënë kosto elektorale dhe në imazh. PD ka nevojë për një imazh të ri, fillim të ri të ecë përpara që në shtator.

Sokol Balla: Do të kërkoja dy këshilla apo sugjerime për kryetarin e ri për dy cështje të rëndësishme. Një nga gjërat që kandidati tjetër…

Astrit Patozi: Se harrova, tërhiqem nga funksioni im si kryetari i grupit të punës i Qarkut të Vlorës.

Sokol Balla: Pra ju nuk do të merreni më me Qarkun e Vlorës?

Astrit Patozi: Përderisa tërhiqem nga të tjera, tërhiqem edhe nga kjo. Nuk i kërkoj askujt që të ndjekë shembullin tim. Nëse këta reaguesit do të gjejnë ngushëllim me faktin që u gjet poliagjenti dhe të ngushëllohen me faktin që i kam humbur unë zgjedhjet edhe në Shkodër, edhe në Tiranë edhe kudo.

Sokol Balla: Rivali tjetër i zotit Basha, zoti Sokol Olldashi bëri një diferencë të qartë midis tij dhe rivalit sa i përket raporti me LSI. Gjithashtu zoti Basha gjatë fushatës së tij, nga fjala hapëse u duk se dha një sinjal të qartë hapjeje ndaj FRD-së. Cila do të ishte këshilla e Astrit Patozit, tashmë të dorëhequr nga gjithcka, për kryetarin e ri, për këto dy elementë të rëndësishëm të një beteje politike nesër, pra LSI-në dhe FRD-në?

Astrit Patozi: Unë nuk lidh aksionin opozitar me emra të përvecëm. Ne do të kemi një opozitë frontale, në parlament dhe kudo. Opozita nuk përjashton as taktikat, një opozitë aktive mund të shikojë edhe mundësitë e taktikave politike. Por nuk e shoh që duhet të përqendrojmë vëmendjen tek taktikat sa tek shëndoshja e bazës opozitare dhe konsolidimi i makinës elektorale të PD. E thashë, aleatët i kemi deficitarë.

Sokol Balla: Prisni të largohen?

Astrit Patozi: Nuk pres që të largohen, por nuk e pres që të shkëlqejnë. Ndoshta jam i padrejtë, ndoshta jam i vrazhdë me ta, por kjo është historia dhe tradita që kemi patur. PD do kthehet avokatja e vetme e cdo opozitari në Shqipëri. E ka detyrë dhe duhet ta bëjë sa më shpejt.

Filed Under: Interviste Tagged With: Astrit Patozi, gara ne Pd, korrekte, nuk ishte

ARTI KERKON ANGAZHIM SHPIRTEROR, JO KOMPROMIS

July 24, 2013 by dgreca

Intervistë ekskluzive e Nue Oroshit me Gjelosh Gjokën, mjeshtrin e madh të  Artit Shqiptar, me rastin e 80 vjetorit të lindjes/

Me 24 dhe 25 janar 2013 ia  bëmë një vizite  mjeshtrit  të Artit Shqiptar Gjelosh Gjokaj në Augsburg. Baca Gjelosh na priti me një bujari e mikpritje që është tipike e Malsorit. Edhe pse në prag të 80 vjetorit ai asnjëher nuk i ndahet punës, përkundër faktit që atelia e tij ishte duke u renovuar ai nuk e ndalte asnjëhere punën. Gjatë kësaji vizite  në kujtese më mbeten, shume gjera të reja rreth jetës dhe veprës së tij. Por dy gjëra mu nguliten në koke. Ekspozitën e par në Rome ne vitin 1971 që ia kishte organizuar, dhe hapur i madhi profesor Ernest Koliqi, ndërsa të dyten me 1983 në Munih të Gjermanise, hapur nga  poeti dhe shkrimtari i madh Martin Camaj. Me të dy baca Gjelosh kishte pasur miqësi të madhe. Kjo esht një pun e mire dhe e mbarë, kur gjeneratat e artistëve, krijuseve e shkrimtareve e përcjellin njëri tjetrin, për t’u lën brezave testament vazhdimin e punes krijuese në shume lëmi të jetes artistike. Qëllimi ynë ishte i dyanshëm. Që ta bëjme një portret të Gjelosh Gjokës, në kuadër të filmit dokumentar në gjuhën gjermane, për intelektualët e shquar shqiptarë në Gjermani, dhe bërjen e një interviste eksluzive në gjuhën shqipe, që po e botojm me rastin e 80 vjetorit të lindjes të mjeshtrit të madh të pikturës e grafikës Gjelosh Gjokaj. Në këtë intervistë baca Gjelosh na foli për rrugën e gjatë krijuese, e cila fillon dhe merr rrugë  në Malsinë e Ded Gjon Lulit e Mehmet Shpendit, për themelimin e Akademisë së Arteve në Prishtinë, për punen 15 vjecare ne Romë, dhe fillimin e ri dhe të sukses’shëm në Augsburg të Gjermanisë. Pa harruar edhe miqtë e tij që e kishin përkrahur, në periudha të ndryshme kohore. Ai flet sidomos, edhe për një piktor tjetër shqiptar, shumë të talentuar, Nevzat Belegu apo Karmon Fan Ferri, i cili kishte atelien e vet në Munih, të Gjermanis por që kishte qenë jetshkurtë dhe ka vdekur në moshën 45 vjecare nga leukemija. Baca Gjelosh me të drejt ban edhe vërejtje, sepse deri më tani asnjë intelektualë shqiptarë, nuk shkroi për Karmon Fan Ferrin apo Nevzat Belegun. Ai nukë le pa i përmendur edhe frymzimet, e para nga bukuritë e malsisë, nga sofra bujare shqiptare, e deri tek xhubletat, që ishin punë dore e nënave dhe grave shqiptare nëpër shekuji.

Zoti Gjokaji, fillimisht na tregoni diqka rreth fëmijeris tuaji, dhe hapave të parë në botën e artit?

Gjelosh  Gjokaj: Asht interesant se fillimi i inspirimit në art është gjithmonë interesant, se njeriu lidhet me emocionet feminore, deri në emocionet me të ngritura, e deri te studimi i artit në shkolla të mesme në studime dhe në specializime. Ato jan fillimi, i artit figurativ pastaji nëper kohra të ndryshme fillon,  me u zhvillua origjinaliteti. Dikush e ka ma të madhë origjinalitetin e dikush ma të vogël. Unë duket se kam mbërrit me inspirime të folklorit dhe ambienteve  shqiptare ne Mal te Zi dhe Kosovë,ta bëji një art origjinal. Ky art i imi ka depërtuar, në te gjitha trojet Etnike Shqiptare, por edhe në Evrop në Itali, Gjermani, Holand e në shum vende tjera . Sidomos grafika ime ka pasur një rrugë shum serioze nëper ambientet e artit botëror.

Jeni themelues i shkollës së Artit në Kosov, a mund të na thuani diqka rreth vështirsive dhe sukseseve të kësaji Akademije të Artit?

Gjelosh Gjokaj-Asht një gja interesante. Fillimi i par i artit serioz  në Kosov ka filluar me Muslim Mulliqin, me mua, me Tahir Emren dhe Rexhep Ferrin. Na kemi qen promotorët, e Akademis së Artit. Ka qen shkolla e mesme a artit  në Peji, edhe aty  ësht krijue një ambient për tu përgaditur, pjesërisht kuadrot ku më von kan studiuar,   në akademin e arteve. Sod në Kosov ësht një plejad e artistave të rinjë në Akademin e Arteve të Kosovës që meritojn me qen nëpër galerit Evropiane, dhe nëpër muzeume të Evropës.

Mbas Kosovës ju kaluat në Itali a mundeni të na thuani për punën tuaji disavjeqare aty, si je prit dhe si keni filluar depërtimin në Artin Evropian?

Gjelosh Gjokaj- Un preji Kosove kam shkuar në Rom, edhe kam menduar me vazhduar me shkue në Amerik. Por në Rom kam pas një fat të madhë se  më kanë pranuar në punë,  ku kam krijuar një puntori të grafikës. Ajo puntori,ka funksionuar 10 vite shum bukur dhe ka qen e njohur. Pastaji përball grafikës kam depërtuar, me piktur dhe kam pasë ekspozita nëpër qytete të Italis mjaft  me rëndesi, 15 vite të qëndrimit në Itali jan një rreth që ësht mbyllur dhe nukë harrohet kurr. Ne Itali arti imë ësht formuar totalisht.

Keni një rrug interesante tuajen ku jeni njohur me dy shkrimtarët më të mëdhenj shqiptar Martin Camajn dhe Ernest Koliqin. A mund të na thoni diqka rreth këtyre kontakteve me këta dy shkrimtar?

Gjelosh Gjokaj:-Me Martin Camajn dhe me Ernest Koliqin jam njoftuar në Romë. Në atë kohë Martin Camaj, ka botuarë libratë në Romë, dhe qefi i ti ka qen me ja ilustruar librat. Pes gjasht libra ja kam ilustruar, aq bukur që ka qen shum i knaqur,edhe profesor  Ernest Koliqit ja kam punuar kopertinen e Shejzave  disa numra, dhe kanë qen të kënaqur, keshtuqë edhe Ernest Koliqi edhe Martin Camaj kanë pasur besim në mua, më kanë ndimuar që të rritem sa më shumë në botën e artit. Si shembull ekspozitën e parë që e kam pas në Rom,e ka hap Ernest Koliqi. Ne vitin 1971. Aty ka qen edhe Martin Camaji dhe ka promovuar edhe libra. Dhe sod në shtëpin e zojës se ti ne Gjermani, janë me shum se  25 punime. Qe i ka te ekspozume.  Deri sa ka vdekur Martin Camaj kemi qenë në kontakt shum të ngusht her vinte aji e her shkosha unë, kemi pasur një miqsi shum shum të thell.

A mund të na jepni një kujtim prej punës që keni bërë me Martin Camajn, ai në botën e letrave, e ju ne botën piktures  e artit.

Gjelosh Gjokaj-Ai gjithmon më thoshte se ne  në inspirime kemi dishka të përbashkët. Unë jam inspiruar në librin e ti të par,”Një fyell ndër Male”.  Ka qen i lidhun me folklorë me ambienet tona. Edhe un më herët jam inspirue me sagj, me pogaq,me cep uji, me sofer, dhe Martini  gjithmon thoshte se na kemi dishka të përbashkët.

Mbas Italis 15 vjet që ke qëndruar aty. Ne Gjermani keni ardhur me ndërmjetsimin e Martin Camajt.

Gjelosh Gjokaj-Kemi dasht me u vendos  në Munih por u vendosëm në  Augsburg. Munihu asnjëher nuk më ka harruar un tri her kam pasur ekspozita, në Munih në Haus der Kunst. dhe tri her më kanë ble punime.  Aty ësht ekspozita më e madhe në Gjermani.

Pas vendosjes në Augsburg menjëher keni filluar punën, na thuani diqka për kontaktet me piktoret tjerë  dhe botën e artit në  përgjithësi.

Gjelosh Gjokaj-Këtu menjëher e kam takuar një shqiptar piktor shum të mir Karmon Fan Ferri. I cili ka punuar dhe jetuar në Munih. Mua më vjen shum keq që Karmon Fan Ferri vdiq i ri. Piktor i mir. Me vjen shum keq që Karmon  Fan Ferrit nuk ja lavë  kërkush borgjin preji shqiptarëve, esht mkat se ka qen shum i talentuar,  i cili ka kryer studimet e artit në Vjen tek një piktor shum i mir dhe me pas këtu në Gjermani, në Munih ka pas Atelien e vet, dhe ka punuar me piktur dhe grafik. Në Peji e ka pas emrin Nevzat Belegu. Ndërsa më pasë e ka ndërruar emrin dhe ësht quajtur  Karmon Fan Ferri. Aji ka vdek në moshen 45 vjeqare. Ka rreth disa  vite që ka vdek. Me vjen shum keq qe nuk ka shkruar kërkush për Karmon Fan Ferrin.

Si ju shikojn intelektualët  Gjerman  kur një shqiptar shquhet dhe  ban emër ne Artë?

Gjelosh Gjokaj- Gjermanet e kanë nje kultur të cilët nuk e shofin se preji nga vjen por se qfar kualiteti ke. Të njëjtën kultur e kanë edhe Italianët. Mua më kan pranuar si kualitet.

Me cilët piktor  Gjerman ke kontakte?

Gjelosh  Gjokaj – Në  Augsburg kam kontakte me Gjeorgj Bernard dhe shum të tjer. Gjermanet kanë shum piktor të mëdhenj që e kanë një za botëror, siqë ësht:Lüperz, Immendorf, Kiffer,Baslicin etj..

 

Keni pikturuar disa atdhetar shqiptar në portrete. Si e ndienin veten kur e pikturonit Ded Gjon Lulin, Kapidan Dr Mark Gjon Markun etj?

Gjelosh Gjokaj- Un kamë pas gjithmon qef me personalitete që kanë lanë histori me i pikturuar. Dhe vërtet e ndieja vetën krenar dhe të lumtur kur pikturoja figura kombëtare siq ësht Ded Gjon Luli, Kapidan dr. Mark Gjon Marku dhe shum të tjerë. Kohëve të fundit ësht bër një Muze për Ded Gjon Lulin, ku javë kam dhururar edhe nje piktur, ku ësht ndertuar një pllak në bronz, në Malsi. Ndërsa në Akademin e parë që ësht mbajtur në Hamburg, për ndriqimin e Historis Shqiptare,  përveq disa pikturave tjera kam prezentuarë, edhe pikturat e heronjëve Ded Gjon Luli, Kapidan Dr Mark Gjon Marku, Kapidan Gjon Marka Gjoni e shumë të tjerë.

Këtu po shihet në Atelien tuaji  një portret i juaji i pikturuar nga një piktor Gjerman?

Gjelosh Gjokaj-Aji ka qen arkitekt dhe ka piktururar bukur dhe ka pas qef me më pikturuar. Dhe kët piktur e ruaji që 15 vite.

Si po ja delni me kohën pasiq po e bani jetën në mes të Augsburgut-Tiranes, Prishtinës dhe Malësis, konkretisht vendlindjes suaji Mileshit.

Gjelosh Gjokaj-A di si asht puna. Ose duhet me u marr profesionalisht me piktur ose me lan, duhet me u angazhuar niqind përqind.

Përvec folklorit shqiptarë që ka lën gjurm në punën tuaji, a kan lan gjurmë edhe punimet e nënave dhe motrave tona shqiptare siqë jan qëndisjet, punët e vekit, dhe pun të tjera në kët lëmi?

Gjelosh Gjokaji– Asht interesant se nëna ime ka qen një zojë multi talente dhe i ka ba gjubletat aqë bukur saqë tan grat e Malsis, kanë ardh më u inspirue dhe mu mësue preji saji për punimin e gjubletave. Ajo e ka pas një dell shum të talentuem, dhe më duket se inspirimi ka ardhur nga nëna.

A keni ndonjë porosi për artistët e rinj?

Gjelosh  Gjokaj– Shum her kam than se porosit jan nganjëher edhe bosh. Porosia ime ësht që nëse angazhohesh në art duhet mu angazhue shpirtnisht, dhe 100 % në shërbim të artit,e jo me kerkue kompromis,  e jo pjesrishtë.  Se apo e shes, apo nuk po e shes një piktur. E dyta gja apo  e treta gja  ësht komercializmi.

Pas një rugëtimi të gjat me mbi shtat dekada ku punuat dhe u shkolluat  jashtë vendlindjes u kthyetë sërish në vendlindje, për ta vazhduar punën .

Gjelosh Gjokaj-Tash un do të vazhdoji këtu në Gjermani  dhe në Mal te Zi dhe aty në shtepin time në Milesh, i kam dy djelm që po i përgadis. Pas nje rrugëtimi shum të gjat Itali, Gjermani  po kthehem sërish në Milesh. Malsorët më duan dhe më kanë pritur mir. Un kam dal 10 vjeq nga Mileshi. Jeta fëmijerore ka qen e bukur. Ata te shkretit prindërit tanë  ku  kanë qen internatet dhe shkollat gratis na kanë derguar atje. Kemi qen 7 vllazen dhe nje motër. Kater vllazën  kanë vdek. Zefi ka qen talent. Aji ka ardh preji Shkodrës  i talentuem i cili ka mësuar në Shkoder tek profesoret Italian aji ka vdek, edhe Dushi, Gjetoja dhe Gjergji kanë vdek. Kemi mbet tre unë,  si dhe Marku e Toma të cilët jetojn në New York.Un jam kthyer mos me harrue vendlindjen. Malësin tonë të bukur dhe të dashtun.

Intervistoi: Nue Oroshi

 

 

 

Filed Under: Interviste Tagged With: Gjelosh Gjoka, Interviste, me Nue Oroshin, me rastin e 80 vjetorit

Bashkim Muhedini: Porta e futbollit u bë dera e jetës sime, ajo ishte dhe drama ime plot ankth…

July 22, 2013 by dgreca

Ne Foto: FK PARTIZANI-Suvorov Seferi, Bujar Cani, Lin Shllaku, Loro Borici, Bashkim Muhedini, Safet Berisha (i 12-ti ) poshte majtas Astrit Ziu; Vladimir Balluku, Gjergj Thaka, Agim Janku, Sabah Bizi, PANAJOT PANO. Foto nga Gezim Mimi Imeri./

 Nga Dalip Greca/

Bashkim Muhedini  jeton në Nju Jork. Ne fundjave takohemi shpesh tek Portofino-Café. Si shumë shqiptarë të tjerë, fati dhe hallet e hodhën përkëtej Atlantikut edhe Bashkim Muhedinin,  njëri prej portierëve të shquar të Partizanit dhe të Kombëtares, njëri prej trainerëve që në 10-vjeçarin e fundit tw karrierws tregoi vlera në drejtimin e ekipit të futbollit të Përmetit dhe të ekipeve zinxhirë të moshave të vogla të ”Partizanit”. Emri i portierit të talentuar është përjetësuar në kronikat e shtypit të kohës dhe në statistikat e librave të futbollit. Si shkoi Bashkimi tek porta e ekipit të shquar “Partizani”? Ku u end fëmijëria e tij, kur dhe si nisi karriera sportive, si kaloi nga pasioni për lojërat me dorë tek futbolli, si hyri rastësisht  portier në spartakiadën e Durrësit? Cilët janë portierët e shquar që admiroi ai? Përse e larguan nga porta në moshën 29 vjeçare dhe e degdisën në Zall-Bastar ish portierin e kombëtares? Si u takua me portierin e shquar rus Lev Jashin? Si u ndëshkua Overati për një “mëkat” që bëri ndaj Muhedinit në ndeshjen në Karlsruhe?

Këto e të tjera pyetje do të marrin përgjigje përmes bisedës që zhvilluam me Muhedinin këto ditë në Bronx-Nju Jork, në lokalin ”Joni Blu”.

-Ju kujtohen fillimet e para, kur dhe si zutë vend në portë?

-Po më ktheni në vitet më të bukura të jetës sime me këtë pyetje. Banoja tek “Shallvaret”. Banesa ime rrethohej nga terrene të shumta sportive. Pranë kisha terrenet sportive të  shkollës “20 Vjetori”, më tej parku i njohur i tenisit, në verilindje shtrihej Parku ”Rinia”, në vazhdim vinte Pallati i Pionierëve; në Jug-Lindje ndodheshin terrenet e shkollës “11 Janari”. I përmenda të gjitha këto sepse nëpër ato terrene u end fëmijëria ime. Aty u grimëzua bota ime sportive, aty u trupëzua formimi im sportiv. Isha një fëmijë çamarrok kur shikoja ekipin e Tiranës në stërvitje në fushën e punës. Aty pashë dhe Panon e madh  për herë të parë  dhe më dukej çudi se si mund të isha aq afër tij. Kënaqesha kur kapja topat pas portës dhe i ktheja në fushë ku luanin të mëdhenjtë e futbollit. Lëre pastaj se ç’ndodhte kur më afronin të zija vend në portë kur mungonte ndokush, bëhesha me krahë, i gatshëm të fluturoja…

Më pas Bashkimi tregon se është ushtruar edhe në lojërat me dorë. Në Pallatin e Pionierëve, Petrit Qendro e kishte zgjedhur në ekipin e basketbollit. Ai  nuk e quan kohë të humbur marrjen me basketboll. Basketbolli më fali shtatgjatësinë dhe shkathtësinë e përdorimit të duarëve në kapjen e topave, thotë Bashkimi. Por nuk ishte vetëm basketbolli dashuria e parë sportive e Bashkim Muhedinit. Ai tregon se i ka pëlqyer dhe e ka ushtruar për një kohë edhe volejbollin. Loja e volejebollit i pëlqente dhe iu kthye në një dëshirë që jetoi gjatë me të për arsyen e thjeshtë se traineri i mrekullueshëm Vangjel Koja, atëherë mësues i Bashkimit tek shkolla”11 Janari”, kishte aftësinë që të bënte për vete.

”Ai punonte me djemtë njësoj siç punon një skulptor me daltën e tij për të gdhendur figurën artistike”, tregon me admirim Bashkimi.

-Atje i kam fillimet e para sportive, tek shkolla”11 Janari”. Atje  kanë mbetur gjurmët e fillimeve të para sportive; në oborrin e saj, në fushat sportive të pluhurosura nga qymyri kanë mbetur gëzimet e fitoreve , klithjet, rendjet me top, – thotë Bashkimi tek kthehet në kohën e largët të fëmijërisë. Pastaj shton: aty  ndesheshim edhe me ekipet e shkollës ”Emin Duraku”, e cila kishte në gjirin e saj emra  që do të bëheshin të njohur në sportin shqiptar, si: A.Jankun, F.Sejdinin, M.Çobanin, B.Beliun e të tjerë.

Po si shkoi Bashkim Muhedini tek porta e “Partizani-t”? Pyetjes sime ai i përgjigjet në mënyrë poetike:- Ishte viti 1961. Kujtimet vijnë e bien si gjethet, por çuditërisht nuk zverdhen nga koha, edhe pse kanë kaluar dimra të egër mbi Shqipërinë tonë. Shkonim në Spartakiadën Kombëtare në Durrës. Ekipi ynë nuk kishte portier. Traineri, Hyqmet Meçe më  propozon të futem në portë. U futa për të qëndruar gjatë.Porta u bë dera e jetës sime për shumë kohë. Ajo ishte dhe drama ime plot ankth. Porta u bë gjithçka për mua. Luajta mirë atë ditë, duke e ruajtur si një gardian i rreptë portën që më besuan. Arrita të pres dhe penalltinë. Ah ajo pritje… E prita nga njëra anë, por u zgjat nga ana tjetër…Nejse ende isha mes pasionesh e dëshirash të shpërndara.Ende i doja shumë basketbollin dhe volejbollin.

Por ç’ndodhi më tej me portierin e Partizanit dhe Kombëtares shqiptare?

Befas u gjend në shkollën ushtarake”Skënderbej” i veshur me uniformë. Në terrenet e asaj shkolle u njoh me trainerin Bejkush Birçe, i cili pasi pa cilësitë e tij intuitive, pasi pa reflekset, punoi që ta përgatiste për portën. Gjuante vetë Birçja dhe Bashkimi priste. Më 1965 në një kampionat brenda shkollës bëri figurë të mirë. Prej aty rrëshqet tek ekipi i  të rinjve të Partizanit. Por edhe aty aventura nuk do të zgjaste shumë. Emri i portierit të talentuar kishte rënë në sy të ekipeve të kryeqytetit. E priste ekipi i të rriturve të atij ekipi që atëhere lulëzonte me emra të mëdhenj,”Partizani”. Bashkimi kujton se e ndjente veten të emocionuar përballë emrave të  bujshëm të ekipit. Ai është krenar që ka luajtur përkrah emrave të mëdhenj të futbollit shqiptar si: Lin Shllaku, Robert Jashari, Ramazan Rragami, Sabah Bizi, Mihal Gjika e të tjerë.

Kur i kërkoj t’më përmend më shumë emra të kohës së tij ai ndjell kujtimet…”Kohë e nxehtë në kujtimet e mia. E artë ajo kohë…E tejdukshme. Shumë emra në kujtesë… Pranë meje M. Janku, T.Jozja, F.Lela, F.Ismaili, J. Kaçi, A.Hoxha. Më pas, si përtej horizontit do të ravijëzohen portretet e A.Lekbellos, të bujshmit P.Musta, Tani Konomi,i cili pati udhë të shkurtër nga që ia mbyllën shtigjet me ato grackat e politikës”.

E pyes Muhedinin nëse ka patur ndonjë model portieri që e ka adhuruar dhe nëse ka imituar ndonjë prej tyre.

Ai veçon Lev Jashinin. E kam adhuruar atë, thotë ai. Fati e dha që Bashkimi të takohej me të dikur në Bullgari. Ekipi i “Partizanit” do të luante në Sofje me ekipin e njohur “CSKA”. Atë kohë Jashini i famshëm ishte traineri i ekipit “Dinamo” të Kievit, i cili po kthehej nga Greqia, ku kishte zhvilluar ndeshje.

– Nuk e di se si e ndjeva veten,-  kujton Bashkimi.- E kisha ndjekur gjithmonë nga larg, ndërsa ato çaste isha përballë  portierit të madh që kishte bërë botën sportive të drithërohej.

Në shenjë kujtimi, Jashini i dhuroi një palë doreza, që Bashkimi i ruajti gjatë si kujtim. Ndërsa pjesës tjetër të pyetjes, nëse ka patur ndonjë model imitimi në portë, Bashkimi i përgjigjet prerë:Në portë nuk mund të imitosh, por duhet t’i besosh vetëm vetes, intuitës dhe reflekseve të tua, ndryshe ndëshkohesh.

Nga portierët shqiptarë ai veçon Sulejman Maliqatin, i cili në lojërat e Laipcigut u cilësua nga tifozët gjermanë si ”Macja e zezë”.

Për Bashkimin, “Macja e zezë” , mbetet një model i pakrahasueshëm i futbollit shqiptar, një figurë brilante, e paarritshme. Ndër më të mirët e portës ai radhit edhe të madhin Qemal Vogli. Edhe ai i pakrahasueshëm si nga fama, ashtu edhe nga fati. I dënuar, i persekutuar prej shumë kohësh, gati i harruar pas famës. Ndër portierët e shquar Bashkimi përmend edhe Paulin Ndojën, i talentuari i “Vllaznisë” që e përndoqi gjatë të gjithë kohës gogoli i biografisë. Dhe ai portier i talentuar iu desh ta ndrydhte dhuntinë refleksive brenda shpirtit të dërmuar. Biografia politike ia përzhiste gishtrinjtë në momentin e kapjes së topit dhe ia përcëllonte të ardhmen që shpalosej e kufizuar përtej përmasave të topit të futbollit. Tani Paulini punon si trainer i portierëve të Vllaznisë, por ç’e do, rinia u vra e shpirti i mbeti plot plagë, që ende i rrjedhin.

Po cila është ndeshja që ka mbetur në kujtesën e Muhedinit?

E ka të vështirë të rikthehet e të ndalet vetëm tek njëra prej tyre. Secili takim ka mbresat dhe emocionet e veta. Pastaj veçon një takim të ekipit  të “Partizanit” me atë të “17 Nëntorit”. Ky ishte takimi që do të zyrtarizonte mbetjen e Muhedinit tek ekipi i “Partizanit”. Gjatë të gjithë kohës, kujton ai, kishte pranë dhe Mikel Jankun, i cili me përvojën e vet, me bujarinë e tij, i ofroi mbështetje të pakufishme. Më pas kujton një takim tjetër, atë  me “Apolloninë” e Fierit . Takimi zhvillohej për Kupën e “Republikës” në vitin 1968. Ishin takimet e para të atij aktiviteti dhe “Partizani” nuk e vlerësoi seriozisht ”Apolloninë”. Ekipi luante si i mpirë.

– E parandjeva humbjen në pjesën e parë, – rikujton Muhedini. – Pësuam jo pak, por 4 gola duke mos shënuar asnjë. Prisja që traineri Refik Resmja t’më ndërronte.Vërtetë nuk luajta keq, por ç’rëndësi kishte, pësova 4 gola. Rezultati më gjykonte mua të parin. Refiku i thotë Spiro Gjikës, qendërmbrojtësi i atëhershëm, që të qëndronte më afër portës:

– Ndihmoje Bashkimin, është djalë i ri,-i tha ai.

Pjesa e dytë foli për “Partizanin”. Panajot Pano dhe A. Janku e barazuan rezultatin 4:4. Pas ndeshjes e ndjeva veten të lehtë pendë. Besimi i trainerit nuk kishte shkuar kot.

Në  radhën e ndeshjeve që flenë në kujtesë për shumë kohë  Bashkimi fut  takimin me gjermanët. Në vitin 1971 Kombëtarja Shqiptare do të luante me ekipin gjerman në Karlsruher, qytet i vogël në kufi me Francën. Ekipi i atëhershëm që drejtonte traineri madh Shen, të trembte me emrat e mëdhenj: Bekenbauer, Majer, Overat, Netxer, Vogst, Grabovski, Myler…Në Tiranë Kombëtarja jonë zhvilloi një takim historik. Ndeshja u humb me dinjitet 1:0.Ka qenë takimi më i komentuar në shtypin sportiv botëror.Një gol i anulluar për shqiptarët!…Shqiptarët kishin tronditur superfuqinë botërore të futbollit. Në Tiranë Bashkimi nuk luajti. Nuk e lejoi Loro Boriçi ngaqë ishte me temperaturë të lartë. Në vend të tij luajti Koço Dinella, i cili zhvilloi ndoshta takimin më të mirë të jetës së vet. Një ruajtës i madh i portës në atë ndeshje historike që ka hyrë në kronikat sportive të kohës.

Tek kujton takimin e Gjermanisë, Bashkimi thotë se ai qe një takim shumë më i vështirë se ai i Tiranës. Ngarkesa psikologjike ishte më  me tension. Gjermanët që u “shushatën”, e u “trullosën” në Tiranë do të përpiqeshin që të rikthenin nderin e humbur në Tiranë. Mbaj mend se  u stërvitëm shumë. Madje traineri tjetër i kombëtares, Ilia Shuke, zhvilloi seanca  të veçanta stërvitore me portierin Muhedini. Madje edhe para takimit në Karlsruhe u zhvillua një 45 minutësh special. Vlerësimi i takimit ishte maksimal. Gjermanët e kishin ngritur moralin sepse sapo kishin mundur thellë Rusinë me rezultat 4:0. Prisnin një fitore të thellë edhe me shqiptarët që i kishim ”turpëruar” në Tiranë. Takimi qe i ashpër. Secili ekip përpiqej të sfidonte tjetrin. Gjermania kërkonte gol që në minutat e para. Por edhe shqiptarët e kishin moralin e ndeshjes së parë.Për ta gjermanët ishin çmitizuar. Gati i gjithë ekipi gjerman mësynte drejt portës sonë dhe në hapësirën që harronte bosh gjendeshin sulmuesit e shpejtë shqiptarë, edhe pse në portë vigjëlonte Majeri i pamposhtur, i cili përcolli me vështirësi jashtë një gjuajtje të rreptë të Sejdinit. Ekipi ynë përpiqej të luante si i barabartë me superfuqinë botërore të futbollit. Por, fatalisht vjen goli i parë. M’u duk se faji qe krejtësisht imi. Më duket se goli u shënua në minutën e 17. Ishte Netzer që më ndëshkoi. Me dhimbje e ndoqën topin që u përplas në rrjetë Ziu,Ragami, Balluku…Mbaj mend që Overat u hodh nga gëzimi duke thirrur fort…U bëra nervoz. Më vinte inat me veten. Boriçi më thërriste:- Më i qetë djal, më i qetë! Më pas  erdhi dhe goli i dytë…Pra 2:0 pjesa e parë për të zotët e shtëpisë.

Kujton Bashkimi: – Në pushim, Loroja i madh më tha:- Muhedin, luaj si në pjesën e parë.Veç tregohu më i qetë…! Dhe ashtu ndodhi. Unë u qetësova. Nuk e lashë rrjetën të prekej më. Pjesa e dytë iku shpejt, pa gola. Nuk harroj emocionet që më krijuan tifozët gjermanë në momentin kur Overat më provokoi duke më nxjerrë takat në dyluftimin ajror…

Pas reagimit të Muhedinit tifozëria gjermane shpërtheu në fishkëllima e thirrje kundër Overatit të madh. Ndërhyri menjëherë traineri gjerman Shen, i cili e çoi në stol mbrojtësin e vet, një nga pikat e forta të ekipit..

Shtypi gjerman shkroi me simpati për portierin shqiptar pas ndeshjes. Që të mbrohej porta shqiptare në ndeshjen e sfidës duhej një portier me nerva të çelikta.

– Tek Partizani, – thotë Bashkimi, – e ndjeja veten të sigurtë pasi kisha në ndihmë një repart të kualifikuar mbrojtësish shtatlartë si: Safet Berisha, Bujar Cani, Astrit Ziu, Londo etj…

Si sulmuesin më të mirë të Shqipërisë ai veçon Panajot Panon.

-Cili nga sulmuesit kundërshtarë të ka bezdisur më shumë?-është pyetja që i drejtoj Muhedinit për të nxitur bisedën.

Ai qesh dhe përgjigjet; – Jo se më bezdisnin, por  sidoqoftë ishin të  aftë të tundnin edhe rrjetën që mbroja unë.

Dhe rëndit më të shquarit e sulmit kundërshtar: Zhega, Pernaska, Dibra, Xhambazi, Leshteni, S. Braho, M. Haxhiu, Zile, Duçka, Lleshi, Ibërshimi… Bashkimi e ndjen veten ende pjesë të Partizanit dhe përgëzon arritjet e tanishme të ekipit dhe të presidentit Albert Xhani, që ka krijuar kushte  për ekipin. Veçon trainerin Neptun Bajko, i cili është për të një nga trainerët më të aftë të Shqipërisë dhe një kandidat i pashfrytëzuar sa duhet për ekipin kombëtar. Muhedini është ca skeptik për trainerët e huaj, të cilët nuk njohin mentalitetin e futbollit shqiptar dhe aq më pak njohin psikologjinë e lojtarëve tanë. Shqipëria ka shkollën e vet të përvojës. Pse kaq shpejt u harrua shkolla jonë e trainerëve të mëdhenj si: Loro Boriçi, M. Alla, Z. Konçi, S.Dedja, Sh Reli, M.Ndini e të tjerë. Ka prej atyre që dolën nga shkolla e mjeshtrave shqiptarë që tani drejtojnë ekipe të kategorive të ndryshme nëpër vende të Ballkanit e në Europë. Bashkimi mendon se shkollat sportive duhet të rihapen dhe të kultivohen talentet e reja. Ish portieri i kombëtares mendon se lojtarët shqiptarë që luajnë nëpër Evropë, që nuk janë pak por rreth 30 të tillë, kanë për ta pasuruar ekipin kombëtar, por një pjesë prej tyre nuk e japin kapacitetin që zotërojnë dhe i shohin si superiorë futbollistët që luajnë në vend. Megjithatë, ekipi ynë kombëtar ka dhënë lojëra me nivel. Dhe ai sjell si shembull fitoren me ekipin kombëtar të  Greqisë, ose barazimin me Zvicrën për të  zbehur shkëlqimin e përkohshëm me humbjen e thellë në Rusi.

Bashkim Muhedini ka  krijuar përvojën e vet si trainer. Duke qenë se ka punuar për disa vjet trainer i ekipit të Përmetit dhe para se të vinte këtu trainer i të vegjëlve të Partizanit, ai gjykon se është në të mirë të  sportit shqiptar që të vihet në baza të organizuara përgatitja e trainerëve . Pasuksesin e kohëve të fundit të trainerëve ai e sheh si ndikim të një kompleksi faktorësh. Ka shumë faktorë që ndikojnë, por mbi të gjitha mungon shkrirja e trainerit me ekipin, njësimi i tij me futbollistët e ekipit, njohja e psikologjisë e secilit pjesëtarë të ekipieve.

Për pak çaste duket se Bashkimi mediton: Kur kthen kokën pas – ravijëzohet e kaluara. Aty është pozicioni yt, udha jote. Ajo mbetet ashtu siç u përshkua prej teje, prej meje, prej gjithkujt. Nuk gjykohet më. Nuk ndryshohet. Nuk afrohet. E ngurtë dhe po aq e ngrohtë.Por…Vite të tëra në murimin e  sportit. Një jetë me futbollin sportin më popullor në Shqipëri, gati i vetmi argëtim masiv i shqiptarëve që mezi prisnin fundjavët e futbollit. Atë ditë në stadium ata tjetërsoheshin, harronin andrallat e jetës dhe bëheshin si me krahë. Dhe ai kthehet për një çast në paskohë: Vite të tëra, dëshira, ëndërra, realizime, dështime, djersë, punë, lodhje, dyshime…Pastaj sikur të zgjohet nga një ëndërr, Bashkim Muhedini tregon për zhgjëndërrën.

– Kisha ende shumë për të dhënë. Isha ende refleksiv e intuitiv. Por, si për të gjithë, edhe për mua “fati” ma kishte përgatitur një ”kurth”. Ishte viti 1976, kur kuçedra politike do të zgjaste një nga kokat e saj dhe do t’më hiqte nga porta, jo vetëm nga porta…Më largojnë nga sporti, me të cilin kisha lidhur jetën, të cilit i kisha dhënë shpirtin, rininë time, gjithçka që kisha. Urdhëri ishte i rreptë dhe kishte hijen e prangave:Ik, largohu!, – kujton Bashkimi.

Ishte prishur biografia…, thotë Bashkimi. Nuk e di, nëse e ke ndjerë ndonjëherë dhimbjen e shpirtit të vrarë nga një çast fatal, nuk e di se ku është përbindëshi që të ka turbulluar jetën, nuk di ku ta kërkosh…Nuk di se si të shpëtosh. Ke ecur ndonjëherë në errësirë? Ke ndjerë pasigurinë e hedhjes së hapit në buzëgreminë? Dhimbja merr formën e mjegullës, ndërsa e drejta fshihet gjëkundi ku ti nuk je i zoti të depërtosh. Dhe ti, i pazoti për të kundërshtuar përbindëshin i kthehesh vetes…Asnjë ekip nuk më hapi më dyert…Gjithçka u harrua. Edhe pse kishte  më shumë se 50 ndeshje ndërkombëtare në statistikë dhe qindra ndeshje me Partizanin, me ekipin Olimpik, me Shpresën etj., askush nuk kishte kurajon të ndalte kuçedrën. Më pas Bashkimi gjeti qetësinë fshatrave, edhe pse atje ia pruri në majë të hundës kryetari i këshillit. Luante me fshatarët dhe me nxënësit  e vet në Zall-Bastar. Dashuria e nxënësve dhe respekti i fshatarëve shërbyen si ballsam për shpirtin e tij të vrarë.

Filed Under: Interviste Tagged With: Bashkim Muhedini, dalip greca, porta e futbollit

HARADINAJ: I BERA OFERTE THACIT QE T’MA LINTE MUA QEVERISJEN, POR S’PRANOI!

July 19, 2013 by dgreca

I ftuar në emisionin “Tonight Ilva Tare”, në RTV “Ora News”, Ramush Haradinaj ka folur për akuzat e luftës dhe si do bëhet Kryeministër.Përpara gazetares Ilva Tare, Haradinaj ka deklaruar është nder të udhëheqësh një projekt për liri dhe se është i bindur që do të jetë kryeministër.“Unë i kam marrë përsipër të gjitha rreziqet e mundshme se qëllimi ishte i shëndetshëm për Kosovën edhe gjatë politikbërjes kuptohet që jo të gjitha shkojnë në bazë të planit. Çfarë është me shumë rendësi, ajo që edhe sot besoj se do të kishim fituar më shumë kohë. Ajo do të ndodhë pas një kohe. Po, po po, e bazoj në ato që punoj, në ato që ndodhin në terren dhe në ato që ndodhin në mendjet e njerëzve të Kosovës”, u shpreh Haradinaj.

Në lidhje se pse nuk funksionoi marrëveshja me Hashim Thaçin, Haradinaj u shpreh:

“Unë i kam bërë një ofertë zotit Thaçi dhe PDK-së. Duke vlerësuar gjendjen në vend, një analizë të cilën ata jo se e mohonin, por një gjendje jo të mirë. Trendet e brendshme, nuk po flasin për obligimet e kosovës regjionale, ndërkombëtare, në planin e jashtëm edhe në planin e brendshëm duhet shumë më shumë të bëhet, por për qeverisjen në vend. Unë i thashë që nëse dëshiron… krahas angazhimit ndërkombëtar që ai e zhvilloi, nëse dëshirojmë që ta përforcojmë pozicionin tonë, na duhet një qeverisje efektive në vend sepse situata e brendshme ta dikton nivelin tënd kudo që shkon. I bëra një ofertë që ai ta lëshonte qeverisjen, ta merrja unë udhëheqjen dhe të kryeja këto punët e shtepisë, si i quaj unë . Kishte një interesim në fillim por ajo nuk ndodhi, më vjen keq që s’ka ndodhur. Do të ishte mirë sepse do kishim fituar kohë, atë që thashë, po luftoj me kohën, do të ishte mirë që  të kishim fituar betejën me kohën.”

 

Haradinaj nuk ka lënë pa përmendur edhe marrëveshen me Beogradin midis kryeministrit Thaçi dhe Daçiç.

“Marrëveshja s’është e përkryer, por ne e përkrahim këtë proçes. E përkrahim marrëveshjen dhe të gjitha detyrat që dalin nga ajo.Duhet të ishim më funksional brenda në Kosovë, në mënyrë që situata në terren të diktonte edhe marrëveshjen më të mirë. Mirëpo me gjendjen reale çfarë e kemi me kualitetin e qeverisë me atë si është gjendja në veri atëherë ne e mendojmë këtë si një zhvillim real drejt shtrirjes së juridiksionit tonë në veri. Kuptohet dhe ajo do të kishte mundësi për  më mirë por në zhvillimet çfarë kanë ndodhur ne besojmë se përmes kësaj që është arritur, të mund ta shtrijmë juridiksionin në veri.Një Kosovë unike me rend dhe ligj në të gjithë territorin e vet, me qytetarë të integruar, pra aludoj veriun. Pra do të kemi një Kosovë që ka rend dhe ligj, që kushtetutshmëria vlen në të gjithë territorin me të gjithë njerëzit e vet”, tha Haradinaj.

Në lidhje me pyetjense kurrë do ta njohë Serbia Kosovën, Haradinaj u përgjigj:

“Unë i ndaj këto dy tema. Interesi im i parë është të zotërojmë veten. Interesi i dytë është që atë që ne zotërojmë, të na e njohin të tjerët. Ne e kemi tash këtë, të arrijmë të zotërojmë vetveten , të arrijmë të jemi zot shtëpie në shtëpinë tonë pastaj me siguri etapa tjetër do të jetë, e shoh dhe atë që do të ndodhë. Do të ndodhë me anë të proceseve të integrimit në BE. Nuk do të mundet as Serbia as ndonjë vend tjetër me konflikte të ngrira të vazhdojnë. Ju e dini se kriteret për anëtarësim në BE vetëm sa po ashpërsohen dhe kuptohet që BE nuk i lejon më vetes atë që ka ndodhur me Bullgarinë e Rumaninë që u bë tolerancë në nisje dhe pastaj me i zgjidhë ato që janë akumuluar. Me ne do të jenë shumë më striktë. Do të kërkojnë preçiz si duhet të veprojmë ne për të shkuar më tutje, pra e shoh që  do të ndodhë, por për mua janë dy tema të ndara. E para është zotërimi i asaj se kush jemi. Të jesh zot shpie. Që kushtetuta, rendi dhe ligji, juridiksioni i Kosovës të funksionojë në tërritorin e vet, tek të gjithë njerëzit e vet. Pastaj bilateral me fqinjin do të avancojmë gradualisht”.

Në lidhje me votimin e ligjit për amnistinë, Ramush Haradinaj u shpreh:

“Ne e kemi përkrahur marrëveshjen, produktet e marrëveshjes. Ky është një produkt i marrëveshjes. Ne kemi kritikuar kualitetin e ligjit. Jo idenë e ligjit ose idenë për të mbërritur deri ku kemi mbërritur. Për fat janë bërë disa ndryshime cilësore në ligj. Është hequr neni 3 që është i panevojshëm. Edhe janë bërë disa ndryshime. Kur ndodhi përmirësimi i ligjit, kuptohet mbeti vetëm neni 5. Edhe kuptohet tash që është fokusuar kritika aty por e vërteta është pak më ndryshe. Ligji ishte pak më i zgjeruar. E para e votuam sepse në vizionin tonë ishte një ligj i nevojshëm për integrim në veri, por për fatin tonë edhe kualiteti i tij u përmirësua gjatë rrugës”, tha Haradinaj.

Haradinaj tha se nuk i gjykon qëndrimet që mban Vetëvendosja për këtë ligj.

Pyetjes nëse do të shkruante një autobiografi të tijën, Haradinaj ju përgjigj:

“Nuk besoj. Nuk mbaj ditar, nuk shkruaj vargje, nuk shkruaj poezi. Kam një koncept tjetër. Teza të caktuara, ose qëllime ose qëndrime ose diçka që më bën përshtypje ose që më hyn në punë e mbaj shënim. Përshembull të dëgjoj diçka të ndershme nga media ose nga ju që më duket se është me kuptim atëherë atë e shënoj, por vetëm si thënie pa e ditur pse, prej kujt, nga ato mundohem ti ndaloj”, u shpreh Haradinaj.

Ramush Haradinaj ka folur gjithashtu edhe për veprimet e EULEX-it në Kosovë, rihapjen e dosjeve për disa nga ish komandatët e UÇK-s, midis tyre Fatmir Limaj, Sylejman Selimi.

“Është e vështirë të vlerësosh Euleksin, pa e vlerësuar gjyqësorin tonë ligjin tonë. Dëmi është tek ne, efekti është i gjyqësorit të Kosovës. Kosova ka dështuar për të bindur të tjerët që ka gjyqësor profesional, të paanshëm dhë që mundet të gjykojë çfarëdo lloj krimi, pa marrë parasysh se kush është ky, pavarësisht  se kush është viktima. Është dashur një herë të fitosh këtë mandate, këtë të drejtë. Gjyqësori ynë është dash me qenë I vlerësuar se mundet të gjykojë këdo qoftë, që ka bërë krime në luftë, përfshrirë një serb. Nuk do të jetë I diskriminuar se është serb, por do të gjykohet në bazë të ligjeve të Kosovës për veprat që mund të ketë bërë. Përfshirë një shqiptar apo kushdo qoftë. Mosaftësimi I Kosovës deri në këtë shkallë ka lënë hapërsira për të interpretuar në mënryra të ndryshme të atyre që kanë ndodhur në luftë dhe është e vështirë si të thuash se është e padrejtë të shqyrtosh ngjarje të cakuara ,ta zëmë, është e padrejtë që më kanë thirrur dhe më kanë… Megjithatë ligji shqyrton. Defekti është para se të mbërrijmë këtu .  Do të thotë nuk mund tash të thuash  a ka të drejtë Euleksi që shqyton një incident apo një ngjarje. Unë besoj se Gjykata do të vendosë në pafajësinë e zotërinjve të cilët janë sot të akuzuar. Dhe besoj shumë se nuk kanë ndodhur krime që ata akuzohen. Çka është më e keqja për ne, është se ne nuk kemi krijuar gjyqësor tonin. Nuk kemi arritur të themi se nuk ka lidhje kush është, është  vëllai, Axha, është komandanti është kryetari I shtetit. Ligji është ligj. Ne duhet të shkojmë nga krijimi I gjyqësorit nga krijimi I ligjit në Kosovë I cili na jep të drejtat t’I themi  tjetrit ,ne bëjmë ligjin në vendin tonë. Nuk ka nevojë të vijë dikush të na trajtojë cilëndo etapë të jetës sonë që në e bëjmë”.

Ndërsa për fushatën për zgjedhjet e 3 Nëntorit, për pushtetin lokal dhe për platformën që do të ndjeki dhe koalicionet Haradinaj tha: “Ne kemi një koalicion me Lidhjen Demokratike të Dardanisë, që udhëhiqet nga Nexhat Daçi ,kryetar i Kuvendit më përpara. Jemi në koalicion me grupe të organizuar qytetare në disa komuna që na përkrahin. Nuk kemi arritur një marrëveshje koalicioni me subjektet e mëdha me PDK ose LDK në këtë raund të parë. Në raundin e dytë do ta shqyrtojmë si të shkojmë ne bazë të specifikave. Ne shpresojmë të jemi vetëm në garë dhe ta kërkojmë ndihmën e tjerëve, por do ta shqyrtojmë edhe mundësinë ose kërkesën e dikujt për ndihmë.”

Ndërsa për sa i përket Bashkimit kombëtar me Shqipërinë, Haradinaj tha:

“Shumë interesante kjo temë. Unë mendoj se krahas asaj që ndodh në rrugëtimin tonë drejt BE-së nuk duhet  t’ia lënë krejt integrimit në BE, do të thotë ne kemi filluar të themi që do të bashkohemi BE dhe po na vjen më lehtë, por nuk është krejt ashtu. Edhe në BE ke regjione që nuk ndërlidhen më vete. Ne duhet me qënë krijues së ideve integruese ndërshqiptare. Psh ekzistojnë disa dhoma ose ta quajmë senat, parlament me krijue një dhomë shqiptare të tillë. Kur bëhen zgjedhjet për BE për parlamenti Europian të gjitha vende votojnë për vete për komunën dhe për parlamenti e BE-së. ky parlamenti I BE-së është një model I mirë. Një parlament shqiptarë që ti japi vetes disa detyra që nuk bien ndesh me kushtetutat e vendeve ku jetojnë  edhe në rast se jetojnë në Kosovë dhe në Shqipëri, por dikush mund të zgjedhë me përfaqësu në atë vend edhe nga rajonet e tjera nga shtete fqinje, nga diaspora secila dhomë mund të kishte 4-5 përgjegjësi, kryesisht simbolike si fillim që do të merrej me standaritn e gjuhës, me historinë kombëtare që do të merrej më shënimin e datave festive me dhënien e çmimeve kombëtare ose me tema të tjera. Pra një dhomë me obligime jo aq ekzekutive, një dhomë nderi ta quajmë ashtu, shqiptare. Dhe ajo do të ndikojë në një farë mënyre që njerëzit me vazhdu. Pastaj ngadalë po presion të madh pa ndikuar në temat integruese apo në raporte integrale me fqinjët të kemi dhomën tregëtare ekonomike të kemi dhomën kombëtare të sportit. BE-ja I ka në komisione . Vendet janë të pavarura, por kanë komision të përbashkët për tregëtinë . Shqiptarët nuk e kanë të ndalur për të qënë krijues për të ndërmarrë veprime të një integrimi të ndërsjelltë që nuk bie në konflikt me parimet integurese të BE-së dhe me mardhëniet bilateral. Ka hapësira pra kushtetuese ligjore që e lejojnë që shqiptarët të krijojnë një integrim të brendshëm.”

Ndërsa në fund të intervistës së tij, Ramush Haradinaj ka folur për maxhorancën e re në Shqipëri dhe marrëdhëniet e tij me kryeministrin e ri, Edi Rama.

“Nuk kam ndonjë marrdhëni shumë me zotin Rama. E kam përcjellë në politikë, është një rast interesant. Nuk ju thash se përse doja të fitonte Berisha. Përse kam vepruar ashtu. Është rruga. Në fakt për ta bërë këtë rrugë që sot lidh kombin ka qënë një ngarkesë financiar për Shqipërinë. Unë e di se ndoshta kanë mbetur rrugë pa u bërë në jug të shqipërisë ose  në veri apo tjetër vend. Mirëpo ajo rrugë është tepër strategjike do të na ndihmojë në një kohë afatgjatë. Ne kemi edhe një projekt të papërmbushur ai kushton rreth 400 milion euro është hekurudha. Lidhja me hekurudhë Kosovë-Shqipëri. Berisha e kishe në plane ta bënte hekurudhën. Hekurudha do të vinte nga Lezha ne drejtim të Kosovës. Më vjen keq se ai do ta kishte bërë”, përfundoi RamushHaradinaj.(Kortezi”TV ORA NEWS)

 

Filed Under: Interviste Tagged With: “Tonight Ilva Tare”, Ilva Tare, Ramush Haradinaj

EDI RAMA NE BBC: Tony Blair do të na ndihmojë për të ngritur skemën e ndryshimit

July 19, 2013 by dgreca

Kryetari i Partisë Socialiste, Kryeministër i përcaktuar nga zgjedhjet e 23 qershorit, në një intervistë në emisionin “Hardtalk” në BBC Londër me gazetaren Sarah Montague, u është përgjigjur pyetjeve rreth 21 janarit dhe përgjegjësve të tij, marrëdhënieve me Ilir Metën dhe sfidën për të qeverisur vendin me programin e tij dhe me financa të dobëta./

Sarah Montague: Mirëserdhët në Hardtalk. Shqipëria është vendi i vetëm më i korruptuar i Europës, sipas Transparency International. I ftuari im i sotëm, Edi Rama, ka premtuar se do ta ndryshojë këtë kur të bëhet Kryeministër i vendit në shtator. Një artist modern, ai mori lavdërime ndërkombëtare për shndërrimin e kryeqytetit, Tiranës, kur ishte kryebashkiaku i saj, e jo më pak për shkak të lyerjes së ndërtesave gri me ngjyra të ndezura. Tashmë ai ka premtuar një rilindje për të gjithë vendin. Pra, a mund t’ia dalë një ish-artist aty ku politikanët e mëparshëm kanë dështuar?
Edi Rama: Faleminderit për ftesën.
Përse pretendoni të jeni më i suksesshëm se politikanët e mëparshëm në pastrimin e Shqipërisë?
Kjo mbetet për t’u parë, por besoj se është koha për një pastrim të vendit.
Pastrim të vendit… Flasim për një vend me probleme të jashtëzakonshme. Siç ju thashë, Transparency International deklaron se jo vetëm ju jeni vendi i vetëm më i korruptuar i Europës dhe po zbrisni në renditje, por ju jeni edhe një prej vendeve më të varfra në Europë. Si do t’i përballoni këto sfida?
Është një vend me reputacion të keq, dhe sigurisht, jo tërësisht të pamerituar, por në të njëjtën kohë është një vend me potenciale të jashtëzakonshme e me talente të pamata, që jetojnë brenda dhe jashtë vendit. Për t’ju dhënë një shembull, pas fitores në zgjedhje iu kam bërë thirrje të gjithë atyre që janë të rinj e të talentuar, që janë brenda dhe jashtë vendit, të cilët dëshirojnë të bashkohen me skuadrën e re për Shqipërinë. Përgjigjja ka qenë tejet pozitive. Tashmë kemi rreth 10 000 njerëz, të cilët kanë paraqitur aplikimet e tyre për t’i shërbyer vendit. Natyrisht, kjo do t’i nënshtrohet konkurrimit dhe një sërë procedurave, por reagimi është jashtëzakonisht pozitiv, dhe kjo nënkupton se ka shpresë dhe një vullnet shumë të fortë për të ndryshuar.
Ju flisni për një imazh, një imazh të tmerrshëm të vendit dhe që nuk është tërësisht i pamerituar. Dikur e keni përshkruar si imazhin e një toke prostitutash dhe emigrantësh të paligjshëm. A mendoni se ky vijon të jetë ende perceptimi për vendin?  
Kjo është diçka që e kam thënë në vitet ’90, kur…
… Raportohet se e keni thënë në vitin 2003…
… Ndoshta, por është shumë kohë më parë, kur kishte një stereotip konstant, që ish mjaft shqetësues për shqiptarët e për një popull, që nuk e meriton të përshkruhet si një vend prostitutash e kështu me radhë. Por, njëkohësisht, siç e thashë, nuk është tërësisht një imazh i pamerituar. Kemi bërë pak për ta zgjidhur këtë dhe në fakt, nën këqyrjen e Bashkimit Europian, në kuadrin e procesit tonë drejt integrimit europian, problemet dalin në pah qartësisht dhe na duhet t’i zgjidhim.
Duhet të më shpjegoni… I keni kërkuar tri herë Komisionit Europian ta konsiderojë Shqipërinë si kandidate, vetëm si kandidate, dhe ai i ka rrëzuar secilën prej të tria kërkesave, secilën prej herëve dhe efektivisht nuk keni arritur as të hyni në proces, pasi reformat nuk kanë qenë mjaftueshmërisht domethënëse.
Është e vërtetë, ashtu siç është gjithashtu e vërtetë se një nga problemet kryesore, ndoshta më shqetësuesi për bashkësinë ndërkombëtare, kanë qenë zgjedhjet dhe integriteti i procesit zgjedhor. Më në fund, pas një kohe të gjatë, një morie përpjekjesh e sakrificash nga ana e popullit shqiptar dhe opozitës, të cilën kam privilegjin ta udhëheq, ne arritëm të zhvillonim zgjedhje normale dhe mendoj se pasi e kemi kaluar këtë provë, tashmë mund të kemi arsye për të qenë optimistë që më në fund të marrim një përgjigje pozitive për statusin tonë të kandidatit.
… Që e prisni të ndodhë, kur?
Shpresoj se do të ndodhë në dhjetor ose pranverën që vjen.
Në rregull. Ka shumë probleme, e jo më pak edhe korrupsioni, të cilit do t’i kthehemi pas pak minutave, por le të flasim për zgjedhjet, sepse ju flisni për sfidat e jashtëzakonshme për ta transformuar vendin. Nuk është e qartë se publiku domosdoshmërisht mendon se jeni njeriu i duhur për këtë punë, sepse në fund të fundit keni qenë tetë vjet në opozitë dhe sërish, në këto zgjedhje fituat vetëm një mandat më shumë krahasuar me zgjedhjet e para katër vjetëve. Partneri juaj në koalicion, Lëvizja Socialiste për Integrim e Ilir Metës, doli me rezultate mjaft të mira nga këto zgjedhje, ndërsa qeveria e Sali Berishës u rrëzua efektivisht si rezultat i rritjes së mandateve të partisë së Ilir Metës nga katër mandate në 16. Tani, ky është njeriu me të cilin, për të qenë të qartë, keni zgjedhur të qeverisni. Ai ka qenë pjesë e qeverisjes së mëparshme dhe për të cilin vetëm dy vjet më parë keni thënë se personifikonte çdo gjë të kalbur në Shqipëri.
Është e vërtetë se kemi pasur një të shkuar të vështirë në kuptimin e marrëdhënieve brenda familjes së majtë. Partneri i tashëm i koalicionit është një parti që ka lindur nga ndarja e Partisë Socialiste disa vjet më parë…
… Dhe ka qenë rivali juaj, armiku juaj kryesor.
Po. Dhe vendosëm të bashkojmë të gjithë të majtën për të hyrë së bashku në këtë fushatë në një koalicion që ishte i suksesshëm. Nuk do t’i hyja aritmetikës së mandateve, pasi ne kemi një sistem që ndryshon mjaft me të këtushmin dhe mendoj se numri i votave që morëm, secili prej nesh, e njëkohësisht së bashku, erdhi kryesisht për shkak të faktit se shqiptarët panë një forcë të bashkuar që kërkonte ndryshimin.
Ka shumë arsye, por një prej arsyeve që ju u ndatë dhe ishit kritikë të ashpër të njëri-tjetrit, ishte një moment i dy vjetëve më parë, i një videoje që dukej se e shfaqte atë duke folur për një ryshfet dhe të mburrej me ndikimin e tij mbi kryetaren e Gjykatës. Kjo ndodhi në kohën kur ai ishte ministër i Jashtëm dhe zëvendëskryeministër. Ai ka deklaruar gjithnjë se nuk ka bërë asgjë të keqe. Gjykata e Lartë rrëzoi akuzat dhe ju sërish deklaruat për median vendase se ky vendim ishte një tallje me qytetarët shqiptarë dhe se qëndronte në thelb të një hapi të mëtejshëm drejt një regjimi të padrejtë.  
Është e gjitha e vërtetë, ashtu sikurse është në të njëjtën kohë e vërtetë se na duhet të bëjmë përpara e t’i ofrojmë popullit shqiptar një alternativë për ndryshim, çka e bëmë dhe i fituam zgjedhjet në bazë të një programi për Rilindjen Shqiptare, me premtime mjaft të hollësishme dhe gjendemi tashmë në provë përpara popullin shqiptar…
… E di që doni të shihni përpara, dhe kjo është e rëndësishme, por po kaq rëndësi ka të trajtohen ngjarje vërtet domethënëse në historinë e Shqipërisë …
Është e vërtetë…
… Dhe ajo video shkaktoi mjaft shqetësim. Pati demonstrata antikorrupsion në të cilat katër persona u vranë nga Garda Kombëtare që qëllonte nga zyra e Sali Berishës dhe kishte disa pjesëtarë nga Garda dhe dy oficerë të lartë policie kundër të cilëve u ngritën akuza e u shpallën të pafajshëm në fillim të këtij viti. Ju deklaruat se vendimi është më barbari për krimin më barbar në Shqipërinë paskomuniste. E gjithë kjo e pati fillesën nga diçka e dy vjetëve më parë dhe vështirë të kuptohet sesi mund të mos merreni me këtë.
Mua më takon të marr përsipër sfidën për problemet e vendit, së bashku me çdokënd të gatshëm për ta bërë një gjë të tillë dhe siç e thashë, kemi marrë angazhime. Një prej tyre është për të ndjekur me gjithë vullnetin tonë procesin, që duhet të vendosë përpara drejtësisë dhe duhet të marrë vendimin e duhur kundër të gjithë atyre që ishin përgjegjës për 21 janarin…
Në rregull, pra Ilir Meta nuk ishte përgjegjës, edhe pse në atë kohë ishte në qeveri dhe zëvendëskryeministër, ai nuk ishte.
Jo! Vrasjet kanë përgjegjësi të qartë dhe përgjegjësitë duhet të përcaktohen nga gjykata.
Do të dal edhe aty për pak, por ky person me të cilin keni vendosur të hyni në qeverisje do të ketë poste në qeverinë tuaj. Ju jeni i bindur se ai është i pastër. Ky person është një njeri me të cilin ju mund të punoni, sepse është i pastër dhe ju jeni i bindur për këtë?
Sërish, besoj fort se kur duhet të merremi me korrupsionin dhe me problemet e thella të krijuara nga korrupsioni, duhet pasur gjithnjë parasysh se është sistemi që i korrupton njerëzit, dhe jo e anasjella. Unë besoj fort se lufta kundër korrupsionit ka të bëjë me modernizimin e sistemit dhe me bërjen gjithnjë e më pak të mundur për njerëzit, që të përfitojnë nga një sistem i rrënuar.
Lidhur me katër gardistët. Pati katër vrasje dhe ju deklaruat se siguronit çdokënd se ngjarjet e asaj dite, 21 janar 2011, janë ngjarje që nuk mund të harrohen pa pasur një proces të drejtë gjyqësor. Një nga gjërat që thatë ishte se do të kishte një proces gjyqësor të udhëheqësit të PD-së, Sali Berisha, në atë kohë Kryeministër, proces që do të fillonte pas këtyre zgjedhjeve. A po propozoni që të çoni në gjyq Sali Berishën?
Po them vetëm se këto ngjarje nuk mund të harrohen dhe as mund të gjykohen në mënyrën e vjetër me të cilën jemi mësuar, ku proceset shndërrohen në farsë. Ndaj do të marrim të gjitha masat që mundemi për t’iu ofruar ndihmesë reale familjeve të viktimave, për të ofruar një ndihmë reale për një proces që duhet të jetë i pavarur nga qeveria.
… Dhe pavarësisht nga ajo që keni thënë asokohe e deri tani, Sali Berisha nuk do të gjykohet apo nuk do të ketë një proces gjyqësor të asnjë lloji kundër tij për këtë?
Po kjo s’ka të bëjë me atë çka mendoj apo dua unë. Ka të bëjë me një proces të sistemit të drejtësisë dhe kur folëm për Sali Berishën, ju thashë se ai mban të gjithë përgjegjësinë, në kuptimin e përgjegjësisë morale e politike, dhe kur vjen fjala…
… A vlente kjo për procesin gjyqësor apo gjykimi ishte ditën e zgjedhjeve dhe kaq?
Jo, jo, gjykimi duhet të vazhdojë, por mbi bazën e një procesi të pavarur. Ajo çfarë mund të them edhe një herë, është se do të bëjmë gjithçka mundemi për të pasur një proces ku familjet të mbështeten ashtu siç duhet dhe ku merren të gjitha masat për të mos lejuar që kjo të shndërrohet në një tjetër farsë.
Le të vijojmë me korrupsionin apo të vijojmë të flasim më tej për të, pasi është një nga shqetësimet më të mëdha për Bashkimin Europian dhe për shumë shqiptarë. Një prej gjërave që kolegu juaj aktual në qeveri, Ilir Meta, ka thënë për ju pak vjet më parë ishte se ju e kishit shndërruar Tiranën në një lavatriçe të madhe për të pastruar paratë e pista. Sa të pastra janë duart tuaja në këtë sistem për të cilin thoni se korrupton këdo?
Jetojmë në një qytetërim ku janë akuzuesit ata që kanë barrën të provojnë akuzat e tyre, dhe jo të akuzuarit që të vërtetojnë se nuk i kanë bërë ato për çka akuzohen. Shumë thjesht do të thosha se ne kemi jetuar për shumë kohë në një proces politik të ngritur kryesisht mbi akuza, një lloj politike e vjetër që dua ta lë pas krahëve dhe që shqiptarët duan ta lënë pas krahëve, pasi është koha…
Po, por… ju thoni se është sistemi.
Është koha për të kaluar në një nivel tjetër. Zgjedhjet ishin prova që treguan se kur kaluam në një nivel tjetër, duke folur për platforma, duke folur si do të ecet përpara, njerëzit zgjodhën alternativën për ta lënë këtë pas krahëve.
Çfarë do të thotë kjo? Çfarë do të bëni ju për këtë, sepse ju thoni që është problem i sistemit dhe thatë më parë se nëse e çoni një nëpunës civil shqiptar në Gjermani, ata nuk do të korruptohen, pasi nuk kanë hapësirë për këtë, por nëse i vendos gjermanët në Shqipëri, ata do të bëhen të korruptuar për pak muaj.
Sigurisht…
Pra, nuk janë njerëzit, por është sistemi.
Saktësisht kështu.
Atëherë, nëse ky është problem i sistemit shqiptar dhe ky është një sistem në të cilin ju jeni brenda, a jeni edhe ju, për pasojë, i korruptuar?
Jo, jo, po them diçka kryekëput ndryshe dhe kam dhënë prova përgjatë drejtimit për 11 vjet të Bashkisë së Tiranës se me modernizimin e sistemit të administratës mund ta luftosh korrupsionin. Unë shpresoj që i gjithë vlerësimi që kam marrë edhe ndërkombëtarisht ka qenë dëshmi e funksionimit të kësaj. Pra, modernizimi i sistemeve…
Mirë, por po flisni për një kohë kur Transparency International raporton se gjatë viteve të fundit Shqipëria ka zbritur në renditje nga vendi i 95-të në vendin e 113-të mes 176 vendeve.
Po. Ky është një vlerësim i qeverisjes dhe unë nuk kam qenë në qeverisje.
Në rregull, atëherë çfarë do të bëni për faktin se njerëzve u duhet të paguajnë mjekun… dhe nuk janë vetëm mjekët, po i gjithë sistemi.
E di, e di…
Atëherë na shpjegoni çfarë ndodh? Për çdo gjë që ke nevojë të bësh në Shqipëri duhen paguar para që të shkojë mirë?
Po dhe ka përvoja shumë të rëndësishme të vendeve të tjera më parë, se korrupsioni nuk do të mbetet i pandëshkueshëm përgjithmonë. Ai është diçka që mund të luftohet e të zhduket. Më lini t’ju jap një shembull. Ne kemi një problem të madh me administrimin e doganave dhe mbledhjen e taksave, ku ka shumë korrupsion dhe për këtë arsye po punojmë fort për krijimin e një procedure të re. Ne do të kërkojmë ndihmë nga organizma ndërkombëtare, si për shembull, Crown Agents, agjencia britanike që ka pasur histori të suksesshme në Bullgari, Ukrainë, Slloveni, Maqedoni dhe të tjera, duke i shndërruar doganat bullgare, asokohe tejet të korruptuara, në dogana që funksionojnë normalisht.
Doganat tashmë në Shqipëri? Sa të pastra janë ato tani?
Këtë po them, janë të korruptuara. Ju më pyetët çfarë do të bëj dhe ju dhashë një shembull e mund t’ju jap shumë të tjerë të tillë. Na duhet të gjejmë rrugën për të kryer reforma në sistemin e kujdesit shëndetësor, për ta shndërruar atë nga një sistem i rrënuar në një sistem që funksionon…
Po Gjyqësori? Sepse ka analistë që thonë se një nga gjërat që duhet të bëni është efektivisht një spastrim i shërbimit civil, si fillim, për të larguar të gjithë personat që janë në poste të larta. Njerëzit thonë se po kështu flisni për Gjyqësorin dhe për ringritjen e Policisë. A do të bëni ju një pastrim masiv të njerëzve brenda qeverisë dhe administratës shqiptare?
Jo! Nuk kemi nevojë ta bëjmë një gjë të tillë. Unë besoj fort se ka njerëz me shumë vlerë edhe brenda sistemit të rrënuar dhe siç e thashë, ajo çka na duhet është të transformojmë sistemin. Ne nuk jemi në pozitën ku na duhet të shpikim çdo gjë nga e para. Na duhet vetëm të ndjekim historitë e suksesit jashtë. Ka mjaft histori të suksesshme, edhe në situata tejet të vështira, madje edhe më të vështira se në Shqipëri, që tregojnë se mund të fitosh kundrejt korrupsionit dhe ne do triumfojmë mbi të. Patjetër, kjo kërkon reforma shumë të thella, duhet një vullnet shumë i fortë. Ne i kemi të dyja. Kemi platformën për reformat dhe vullnetin.
Ju keni, gjithashtu, një ekonomi të rrënuar për momentin. Nuk jeni në krizë, ndërkohë që shumë vende janë. Ju nuk jeni pikërisht aty, por keni probleme serioze, të cilat kanë bërë që drejtuesja e Bankës Botërore për vendin, Kseniya Lvovsky, të deklarojë se financat tuaja janë në një gjendje kaq të keqe, sa duhet t’i kërkoni para FMN-së. A do ta bëni këtë?
Ne jemi aktualisht në pritje të një programi të posaçëm të FMN-së dhe Bankës Botërore, që mendohet se do të bëjë një vlerësim të stabilitetit të sektorit financiar. Kemi inkurajuar guvernatorin e Bankës së Shqipërisë që të ecë përpara me të. Shpresojmë që ky program të përmbyllet përpara se të hartojmë buxhetin e ri. Është një lloj programi që paraqet gjendjen reale të sektorit financiar dhe jep sugjerime. Njëkohësisht do të diskutojmë me mjaft hollësi mundësitë që do të duhet të na ofrojë ardhja e FMN-së.
Ajo ka folur për programin tuaj ambicioz. Ajo tha se mund të jetë ambicioz, por nuk ka hapësirë fiskale për investime madhore dhe për gjërat që flisni se do bëni, siç janë krijimi i 300 000 vendeve të reja të punës, heqja e taksës së sheshtë mbi të ardhurat prej 10% dhe futja e taksimit progresiv, çka do të nënkuptonte se 95% e njerëzve që punojnë do të jetonin më mirë. Është e vështirë të kuptohet si do ta përballoni këtë.
Prandaj jam zgjedhur, për të bërë gjëra të vështira, përndryshe, për ç’arsye do më zgjidhnin?
Ku do t’i merrni paratë?
Është shumë e vështirë, por jo e pamundur, pasi ashtu siç edhe ju këmbëngulët dhe mendoj jo pa arsye, ne duhet të zhdukim korrupsionin. Korrupsioni dhe evazioni fiskal thithin një sasi të konsiderueshme parash. Prandaj rikthimi i të paktën 50% të kësaj sasie do të na sigurojë një shumë domethënëse parash për t’i bërë këto gjëra.
Pra, paratë që do të paguajnë ndryshimet tuaja në taksa dhe kujdesin shëndetësor falas që ju premtoni…
… Ky është një përkthim mjaft fjalë për fjalë, por kur flas për kujdesin shëndetësor falas, kam parasysh Shërbimin Shëndetësor Kombëtar.
Shërbimi Shëndetësor Kombëtar nuk është i lirë, është sistemi shëndetësor në Mbretërinë e Bashkuar.
Jo, jo, unë them falas për njerëzit, jo falas për shtetin, se nuk ekziston. Në Shqipëri kemi një sistem që bazohet në sigurimet shëndetësore dhe praktikisht është plotësisht i rrënuar. Kemi një numër shumë të madh të njerëzve jashtë sistemit, pasi ata nuk mund ta paguajnë sigurimin shëndetësor, duke qenë se janë të papunë…
Sërish këto janë gjëra që kushtojnë dhe ju po thoni që këto para do të vijnë nga spastrimi i korrupsionit. Prej këtej do t’i merrni paratë?  
Kjo është një prej mënyrave për t’iu përgjigjur kësaj pyetjeje. Në të njëjtën kohë, spastrimi i korrupsionit do të thotë të krijojmë një mjedis më të mirë për investime, të kemi më shumë investime, të mbledhim më shumë të ardhura e kështu me radhë. Nuk jemi zgjedhur për të shpikur rrotën. Rrota është tashmë e shpikur e na mbetet të ndjekim rrugën e vendeve të suksesshme në luftën kundër korrupsionit dhe zhdukjes së tij.
Dhe ju keni marrë këshilla për këtë nga ish-kryeministri britanik Tony Blair?
Kemi filluar ta diskutojmë, po.
Për çfarë…?
Kemi diskutuar se si ai mund të na ndihmojë për ngritjen e të gjithë skemës. Si edhe për vendosjen e përparësive dhe për ecjen përpara në bazë të disa përparësive, për të mos humbur fokusin dhe për të kryer reformat.
… Që do ta shndërrojnë Shqipërinë në çfarë? Ne folëm nëse ishte një tokë prostitutash dhe emigrantësh të paligjshëm, por cili duhet të jetë perceptimi për Shqipërinë?  
Ai i një vendi mesdhetar të këndshëm, normal dhe shumë tërheqës; vend i vogël, por funksional. Kjo është absolutisht e mundur, pasi siç e thashë, nuk kemi një shtet funksional, por kemi njerëz që kanë dëshmuar se kur vendosen në pozita pune, ata ia dalin në mënyrë të shkëlqyer, ashtu si këtu, ashtu si në Itali, Greqi. Janë të njëjtët njerëz, janë po ata shqiptarë, që kur janë këtu respektojnë rregullat, kur janë atje, përpiqen t’i shmangin, sepse rregullat janë të shkruara, por nuk zbatohen.

Filed Under: Interviste Tagged With: Edi Rama, ne BBC, Tony Blair

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 196
  • 197
  • 198
  • 199
  • 200
  • …
  • 212
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • NGA NJË KOLONI DE FACTO NË NJË KOLONI DE JURE
  • ADEM DEMAÇI, JO THJESHT FIGURË E REZISTENCËS, POR KATEGORI KONCEPTUALE E SHTETFORMIMIT
  • Roli i gazetës “Arnavud/Shqipëtari” në formimin e vetëdijes kombëtare te shqiptarët përballë politikave turqizuese të xhonturqve
  • Si investonte Serbia në thellimin e përçarjeve ndërmjet udhëheqësve shqiptarë dhe në shkëputjen e tyre nga ndikimi austro-hungarez
  • Marrëdhëniet e Gjergj Kastriotit – Skënderbeut me Republikën e Venedikut sipas dokumenteve të Arkivit Apostolik të Vatikanit, Arkivit të Shtetit të Venedikut dhe burimeve historike botërore
  • “U SHKEPUT NJE METEOR POR ZJARRI MBETET ZJARR…!”
  • Përurim i “American Dream” në Vatër
  • Një vit që ka filluar mbarë për Vatrën në Chicago
  • Kategorizimi i qyteteve shqiptare sipas Sami Frashërit në vitin 1890
  • Abas Kupi, historia, e vërteta dhe dashuria për atdheun…
  • Kur karakteri tejkalon pushtetin
  • ABAZ KUPI DHE LUFTA ANTIFASHISTE NË SHQIPËRI
  • Fortesa Latifi: “It can be difficult to grow up when you’re constantly faced with a younger version of yourself”
  • ABAZ KUPI, I HARRUAR DHE I KEQTRAJTUAR NGA HISTORIA ZYRTARE
  • VATRA DHE FAMILJA KUPI ORGANIZUAN SIMPOZIUM SHKENCOR ME RASTIN E 50 VJETORIT TË KALIMIT NË PËRJETËSI TË NACIONALISTIT TË SHQUAR ABAS KUPI

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT