Federata Pan-Shqiptare e Amerikës Vatra nën përkujdesjen e veçantë të familjes patriotike Kupi do të organizojnë më 10 Janar 2026 në Queens, New York, Simpozium Shkencor me rastin e 50 vjetorit të kalimit në përjetësi të nacionalistit të shquar Major Abas Kupi.

Simpoziumi Shkencor fillon në orën 11 AM dhe në orën 1PM zhvillohet ceremonia e vendosjes së kurorave me lule pranë varrit të nacionalistit Abas Kupi.

Ftohet komuniteti shqiptar që të marrë pjesë.

Adresa:

Maple Grove Cemetery

127-15 Kew Gardens Road

Kew Gardens, New York 11415 United States

PROGRAMI:

Sokol Kupi – Fjalë mirëseardhje

Dr.Elmi Berisha – Fjalë përshëndetje

Prof. Nikolla Pano – Fjalë përshëndetje

Eugjen Merlika – “Abas Kupi, një figurë qendrore e Mbretërisë Shqiptare”

Frank Shkreli: “Abas Kupi i keqtrajtuar nga historia shqiptare”.

Gjekë Gjonlekaj: “Domosdoshmëria e kthimit të eshtrave të Abas Kupit në Shqipëri”.

Prof.dr. Roland Gjini: “Abaz Kupi dhe Lufta Antifshiste në Shqipëri”.

Prof.dr. Fejzulla Berisha: “Abas Kupi, rishkrimi i historisë dhe vendosja në kujtesën kombëtare”.

Prof.as.dr. Bernard Zotaj: “Abaz Kupi, vendi dhe roli i tij në Shtabin e Përgjtihshëm të Ushtrisë”.

Prof.as.dr. Gëzim Mustafaj: “Abaz Kupi si udhëheqës ushtarak i çështjeve kombëtare”.

Dr. Paulin Marku: “Aktiviteti politik i Abas Kupit në Shtetet e Bashkuara të Amerikës”.

Rafael Floqi: “Abaz Kupi, Legaliteti dhe operacioni BGFIEND — Një pasqyrë kritiko-historike”.

Sokol Paja: “Ceremoniali përkujtimor i Abas Kupit në faqet e gazetës Dielli”.

Federata Pan-Shqiptare e Amerikës Vatra nën përkujdesjen e veçantë të familjes patriotike Kupi do të organizojnë më 10 Janar 2026 në Queens, New York, Simpozium Shkencor me rastin e 50 vjetorit të kalimit në përjetësi të nacionalistit të shquar Major Abas Kupi.

Simpoziumi Shkencor fillon në orën 11 AM dhe në orën 1PM zhvillohet ceremonia e vendosjes së kurorave me lule pranë varrit të nacionalistit Abas Kupi.

Ftohet komuniteti shqiptar që të marrë pjesë.

Adresa:

Maple Grove Cemetery

127-15 Kew Gardens Road

Kew Gardens, New York 11415 United States

Dr. Dorian Koçi/

Të mbartur ndër shekuj nga kultura arbërore, arbrit nuk qëndruan jashtë zhvillimeve të mëdha të qytetërimit europian, edhe pse rrethanat historike i vunë përballë sfidave të jashtëzakonshme politike, fetare dhe kulturore. Përkundrazi, përmes ruajtjes së gjuhës, traditës dhe kujtesës historike, ata arritën të ndërtojnë ura të qëndrueshme lidhjeje me botën kulturore të Perëndimit. Një nga dëshmitë më të hershme dhe më domethënëse të kësaj lidhjeje është përkthimi dhe botimi i Mesharit të Gjon Buzukut, më 5 janar 1555, vepra e parë e njohur e shkruar në gjuhën shqipe.

Meshari përbëhej nga 110 fletë, por kopja e vetme e ruajtur deri në ditët tona është e cunguar: i mungojnë 16 faqet e para, përfshirë edhe faqja e titullit dhe parathënia e plotë. Ky fakt e rrit edhe më shumë vlerën e librit si relike kulturore dhe monument gjuhësor. Sipas botimit faksimilar të Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, teksti përfshin pjesë të liturgjisë katolike, si mesha, psalme, lutje dhe rite të tjera fetare, të përkthyera me kujdes në një shqipe të pasur dhe të strukturuar gjuhësisht.

Gjon Buzuku ishte prift katolik, famullitar i një kishe në Shqipërinë Veriore, me shumë gjasë në hapësirën e dioqezës së Sapës ose Shkodrës. Ai konsiderohet një nga lëvruesit më të rëndësishëm të hershëm të gjuhës shqipe, jo vetëm për faktin se botoi librin e parë në shqip, por sepse me veprën e tij konsolidoi traditën e shkrimit të shqipes me alfabet latin, duke e përshtatur atë me nevojat fonetike të gjuhës. Kjo vepër monumentale nuk lindi në izolim, por si pjesë e rrymave intelektuale të Rilindjes Europiane. Rilindja, me idealet e saj për humanizmin, kthimin tek burimet, dinjitetin e individit dhe përhapjen e dijes, la gjurmë të thella edhe në hapësirat periferike të Europës, përfshirë Ballkanin Perëndimor. Vendimi i Buzukut për të shkruar në gjuhën amtare pasqyron një nga shtyllat themelore të mendimit rilindas: përdorimin e gjuhëve popullore në vend të latinishtes, për ta bërë fenë dhe dijen të kuptueshme për besimtarin e thjeshtë.

Në këtë kontekst, Meshari i Buzukut duhet parë jo vetëm si tekst fetar, por si akt kulturor dhe politik, në kuptimin e gjerë të fjalës. Ai shënon një hap vendimtar drejt vetëdijes gjuhësore dhe kulturore të shqiptarëve, duke e ngritur shqipen në nivel gjuhe shkrimi dhe liturgjie. Siç thekson Eqrem Çabej, “Buzuku nuk shkruan thjesht për të përkthyer tekstin kishtar, por për të ndërtuar një normë të qëndrueshme shkrimi”

Në thelbin e veprës së tij qëndron përkushtimi për ndriçimin shpirtëror dhe intelektual të bashkëkohësve të vet. Kjo përpjekje është në përputhje të plotë me frymën e Rilindjes Europiane, e cila i dha rëndësi edukimit, përgjegjësisë individuale dhe formimit moral përmes dijes. Përkushtimi i Buzukut për të ruajtur dhe lartësuar gjuhën shqipe shkon paralelisht me lëvizjet kulturore në Itali, Gjermani dhe Francë, ku autorët rilindas kërkonin të ringjallnin gjuhët kombëtare dhe trashëgiminë e lashtë. Meshari reflekton gjithashtu ndikimin e Reformacionit, një lëvizje bashkëkohore e Rilindjes, e cila nxiste përkthimin e teksteve të shenjta në gjuhët popullore dhe përfshirjen direkte të besimtarëve në praktikën fetare. Edhe pse Buzuku mbetet brenda traditës katolike, përdorimi i shqipes në liturgji përfaqëson të njëjtin ideal themelor: afrimin e fjalës së Zotit me popullin.

Fjalët e Gjon Buzukut në përfundim të Mesharit përbëjnë një testament të rrallë për vetëdijen e autorit mbi peshën historike të veprës së tij. Ai i drejtohet lexuesit me përulësi, duke kërkuar ndjesë për gabimet dhe duke theksuar vështirësitë e punës së kryer “me shumë mund e djersë”. Kjo pasthënie është një nga dokumentet më të hershme të ndërgjegjes autoriale në letërsinë shqipe dhe dëshmon për rolin e Buzukut si figurë kyçe në formimin e kulturës sonë të shkruar . .Meshari i Gjon Buzukut përfaqëson një pikë themelore të kryqëzimit midis kulturës shqiptare dhe qytetërimit europian. Ai nuk është thjesht libri i parë në shqip, por akt themelues i identitetit kulturor shqiptar, një dëshmi e qartë se arbrit ishin pjesë aktive e proceseve të mëdha intelektuale të Europës së shekullit XVI. Fjalët e Gjon Buzukut në përfundim të Mesharit janë një testament për përkushtimin dhe përulësinë e tij:

“U doni Gjoni, biri i Bdek Buzukut, tue u kujtuom shumë herrë se gluha jonë nukë kish gjë të ëndigluom ën së shkruomit shenjëtë, ën së dashunit së botësë s’anë, desha me u fëdigunë, për së mujta me ditunë, me zhdritunë pak mendetë e atyne qi të ëndiglonjinë…”

Ai pranon me përulësi sfidat që hasi, duke vënë në dukje se kjo vepër ishte një përpjekje e parë dhe e vështirë:

“E se për fat në keshe kun ënbë ëndonjë vend fëjyem, u duo tuk të jetë fajtë, ai qi të jetë më i ditëshim se u, ata faj e lus t’a trajtonjë ënde e mirë; për-se nukë çuditem se në paça fëjyem, këjo tue klenë më e para vepërë e fort e fështirë për të vepëruom ënbë gluhët t’anë.”

Përmes Mesharit, Gjon Buzuku mishëroi shpirtin e Rilindjes dhe e përshtati atë në kulturën shqiptare. Vendosmëria e tij për të promovuar gjuhën shqipe dhe ndriçuar mendjet e shqiptarëve e vendosi atë si një figurë kryesore në historinë e letrave dhe identitetit kombëtar. Më 5 janar 1555, filloi një rrugëtim i ri për gjuhën dhe kulturën shqipe, një rrugëtim që vazhdon të frymëzojë brezat e sotëm përmes fjalëve të pavdekshme të Gjon Buzukut.

Tablo, Gjon Buzuku nga Danish Jukniu

Federata Pan-Shqiptare e Amerikës “VATRA” në Boston, ju fton ju, së bashku me familjet dhe miqtë tuaj, të bashkohemi për të festuar me ne 2-vjetorin e ringritjes së VATRËS, dega në Boston.

Data: E shtunë, 17 janar 2026

Ora: 6:00 pasdite

Vendndodhja: Albanian Boston Community Center

Adresa: 39 Bow Street, Beverly, MA (kati i dytë)

Në frymën e unitetit kombëtar, dashurisë për atdheun dhe ruajtjes së identitetit shqiptar, ju ftojmë në këtë mbrëmje që do të jetë një moment reflektimi. Ku do të ketë vlerësime për individët dhe bashkëpunëtorët që kontribuuan me përkushtim gjatë vitit që lamë pas, si dhe një atmosferë të ngrohtë vëllazërore, ashtu siç e ka trashëgimia e VATRËS ndër breza.

Mezi presim t’ju shohim të gjithëve për ta festuar këtë përvjetor të gëzuar, krenar dhe të bashkuar.

Ushqimi do të ofrohet nga bizneset shqiptare, si shenjë solidariteti dhe mbështetjeje për komunitetin tonë.

Me respekt,

Kryesia e Federates Pan-Shqiptare e Amerikës “VATRA” dega në Boston

Dr. Nikollë Loka/

Gjuha ka qenë një nga shtyllat më të qëndrueshme të identitetit kolektiv në historinë e popujve evropianë. Në kushtet e mungesës së shtetit dhe të presioneve të vazhdueshme politike, ajo shpesh u shndërrua në mjetin kryesor të vetëdijes kombëtare. Për shqiptarët, gjuha nuk ishte thjesht një mjet komunikimi, por një hapësirë simbolike e ruajtjes së përkatësisë dhe vazhdimësisë historike në trojet e veta. Në një shoqëri të fragmentuar fetarisht dhe të sunduar për shekuj nga shtete të huaja, shqipja u bë elementi më i prekshëm i unitetit. Përmes saj u artikuluan aspirata kulturore, politike dhe arsimore. Rrjedhimisht, historia e formimit të identitetit kombëtar shqiptar nuk mund të kuptohet pa analizuar rolin e gjuhës.

Deri në shekullin e shtatëmbëdhjetë, letërsia e Evropës dominohej nga latinishtja dhe greqishtja, e deri diku edhe nga sllavishtja. Në këto rrethana, gjuhët popullore mbeteshin në periferi të jetës kulturore dhe intelektuale. Pikërisht për këtë arsye, gjuha u shndërrua në hapësirën ku mbijetoi identiteti kombëtar i shtypur. Autorët dhe poetët, në shumë vende evropiane, ndiheshin të thirrur të trajtonin tema patriotike dhe kombëtare, duke marrë shpesh rolin e zëdhënësve moralë të komuniteteve të tyre. Nëse mund të thuhet se ekzistojnë kombe, duhet pranuar se në shumë raste u formësuan nga elitat fetare dhe kulturore, nga priftërinjtë dhe mësuesit. Gjuha dhe dallimet kombëtare gjetën në krishterim dhe veçanërisht në manifestimet e tij mesianike, një mbështetje të rëndësishme kulturore dhe simbolike. Tre filozofë francezë, Pierre Caussat, Dariusz Adamski dhe Marc Crépon, në veprën “La langue source de la nation. Messianismes séculiers en Europe centrale et orientale du XVIII au XX siècle” (1996), treguan përmes një antologjie tekstesh nga autorë të Evropës Qendrore dhe Perëndimore të shekujve XVIII-XX se ideja e gjuhës ishte pothuajse e shenjtë dhe se ajo luante një rol themelor në lindjen dhe rilindjen e kombeve.

Kisha Katolike e mbështeti përdorimin e gjuhës popullore gjatë periudhës së Kundër-Reformës, çka shpjegon pjesërisht botimin e veprave fetare në gjuhët amtare, përfshirë edhe shqipen. Megjithatë, konkurrenca e ashpër mes Reformës dhe Kundër-Reformës nuk pati një ndikim të drejtpërdrejtë dhe të gjerë në territoret shqiptare. Kisha Ortodokse, nga ana tjetër, tregoi më pak interes për përkthimin sistematik të teksteve fetare në gjuhën popullore; megjithatë, për të frenuar procesin e islamizimit, u hartuan disa vepra në shqip. Paradoksalisht, një kontribut i rëndësishëm në këtë drejtim erdhi nga protestantët gjatë shekullit XIX, të cilët e panë gjuhën amtare si mjet thelbësor për përhapjen e besimit dhe arsimit.

Arsimimi në gjuhën shqipe nisi në të njëjtën periudhë historike kur në Evropë po lindnin dhe po konsolidoheshin gjuhët popullore. Vatikani u lejoi priftërinjve të zhvillonin veprimtarinë e tyre baritore në gjuhët e popujve, me kusht që ritet liturgjike të vazhdonin të kryheshin në latinisht. Ishin klerikët shqiptarë ata që përdorën të parët gjuhën shqipe në mënyrë të qëndrueshme dhe që hodhën themelet e shkollave të para shqipe në trojet shqiptare. Megjithatë, për shkak të pushtimit osman, ky proces u zhvillua ngadalë dhe u përball me vështirësi të shumta administrative, politike dhe shoqërore. Në fazat e para, mësuesit e shqipes ishin kryesisht misionarë që e kishin mësuar gjuhën shqipe, si dhe disa klerikë shqiptarë të arsimuar jashtë vendit. Papa Klementi XI e konsideroi gjuhën shqipe si një element thelbësor të identitetit shqiptar, sidomos në kushtet e një realiteti shumëfetar dhe shumëkulturor në trojet shqiptare. Ai u angazhua fuqimisht për zhvillimin e arsimit në gjuhën shqipe dhe për rritjen e rolit të klerikëve shqiptarë në këtë mision.

Në këtë mënyrë, ai punoi për shqiptarizimin e klerit dhe të kishës shqiptare, duke krijuar bazën për formimin e elitave kulturore që do t’i paraprinin zhvillimeve kombëtare. Për të organizuar më mirë veprimtarinë e klerit katolik dhe për të nxitur arsimin në gjuhën amtare, me nismën e tij u mbajt Kuvendi i Arbnit. Në këtë kuvend, shqiptarët krijuan një lloj “Shqipërie shpirtërore” të pavarur, parashtetërore, sikur pushtimi osman të mos kishte ekzistuar. Ndër vendimet kryesore të Kuvendit të Arbnit ishin vazhdimi i shkollave në gjuhën shqipe, kultivimi i shqipes dhe i traditave vendase, si dhe botimi i librave në shqip, duke e vendosur arsimin shqip në qendër të jetës kishtare dhe kulturore. Botimi në shqip i punimeve të Kuvendit të Arbnit është vlerësuar si një dëshmi e rëndësishme historike e shkrimit të shqipes dhe, krahas Mesharit, si një “margaritar i çmuar” në përpjekjet për kalimin nga tradita gojore në gjuhën e shkruar.

Varianti shqip i vendimeve të Kuvendit u përdor gjithashtu si tekst mësimor në shkollat e para shqipe, duke kontribuar drejtpërdrejt në standardizimin e hershëm të gjuhës. Kur gjuha merr funksionin e identifikimit dhe shndërrohet në simbol politik të një grupi të caktuar, ajo fiton një rol vendimtar në formimin e vetëdijes politike. Në Ballkan, gjuha u bë një shenjë dalluese e përkatësisë etnike dhe, më vonë, e kombësisë. Për shqiptarët, çështja e gjuhës ishte veçanërisht e rëndësishme, pasi ata ishin populli i vetëm “transfetar” në rajon, me një identitet që nuk mund të mbështetej mbi fenë. Në rastin shqiptar, ishte gjuha ajo që u etnicizua në vend të fesë, duke ushqyer gradualisht një ideologji të mirëfilltë kombëtare. Intelektualët shqiptarë, të frymëzuar nga nacionalizmi evropian, përdorën tekste gjuhësore, letrare, historike dhe publicistike për t’i paraqitur shqiptarët si një komb më vete, brenda vendit, ashtu dhe para opinionit ndërkombëtar.

Pavarësisht bindjes së përhapur, nacionalizmi shqiptar nuk u shfaq shumë më vonë se nacionalizmat e popujve të tjerë evropianë. “Zgjuesit” e parë të kombit shqiptar vepruan në të njëjtën periudhë kur Vuk Karaxhiçi mblidhte folklorin serb, kur Njegoshi shkruante epikat e tij kombëtare, kur Lëvizja Ilire në Kroaci përpiqej të hidhte themelet e një identiteti jugosllav, kur romantikët gjermanë luftonin për bashkimin e tokave gjermane dhe kur fisnikëria liberale hungareze po vendoste gjuhën hungareze si gjuhë zyrtare dhe po krijonte institucione kombëtare. Ajo që e dallon nacionalizmin shqiptar është fakti se ai u shndërrua në një fenomen masiv relativisht vonë. Për shkak të kushteve penguese historike, si dhe të prapambetjes sociale, ekonomike dhe kulturore, format premoderne të identitetit mbijetuan më gjatë te shqiptarët sesa te popujt e tjerë të Evropës.

Studiuesit bien pothuajse njëzëri dakord se gjuha luajti rolin kyç në formimin e identitetit kombëtar modern të shqiptarëve, për shkak të përkatësive të ndryshme fetare: myslimanë sunitë, myslimanë shiitë, ortodoksë dhe katolikë.

Në këtë kontekst, gjuha u bë elementi kryesor bashkues dhe mjeti kryesor i vetëpërcaktimit kombëtar. Si një gjuhë indoevropiane që përbën një degë më vete, shqipja e lehtësoi dallimin e shqiptarëve nga grekët, turqit dhe sllavët, duke forcuar vetëdijen për veçantinë e tyre historike dhe kulturore. Megjithëse disa intelektualë shqiptarë e kishin shtruar nevojën për një alfabet të unifikuar që në vitet 1840–1850, përpjekja e parë serioze kolektive u ndërmor në fund të viteve 1860 në Stamboll. Rreth vitit 1867, figura të shquara si Kostandin Kristoforidhi, Jani Vreto, Ismail Qemali, Pashko Vasa dhe Hasan Tahsini nisën diskutime të rregullta mbi alfabetin më të përshtatshëm për shqipen.

Zhvillimi i shqipes së shkruar, miratimi i një alfabeti të përbashkët dhe shqiptarizimi gradual i arsimit dëshmuan qartë vullnetin për ndërtimin e një identiteti kombëtar të veçantë. Thirrja e Kongresit të Manastirit u konsiderua kulmi i këtij procesi. Përtej ndikimit të Kishës Katolike dhe të diplomacisë austro-hungareze e italiane, zgjedhja e alfabetit latin lidhej drejtpërdrejt me identitetin europian të shqiptarëve. Ky identifikim bëri që përkatësia kombëtare të mbizotërojë mbi ndarjet fetare. Me Kongresin e Manastirit, elita shqiptare i dha shtytjen përfundimtare bashkimit të shqiptarëve rreth një gjuhe, një kulture dhe një kombi të vetëm. Shumë aktivitete që dukej se kishin qëllime kulturore, mbartnin me vete edhe qëllime politike. Për shembull, çështje të tilla si alfabeti i gjuhës shqipe dhe arsimi shqip kanë qenë temat kryesore të diskutimit të shoqërisë shqiptare, të cilat kanë hedhur bazat për autonominë shqiptare.