Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Ndërtimet në Kosovë

by

Nga arch. Ylber Vokshi-Ylli/Prishtinë /
“Nuk ka ligj në rruzullin tokësor që do të më detyron të punoi me humbje ose që do të më ndalon të punoi,nëse i respektoi të gjitha ligjet aktuale në shtetin tim dhe normat e standardet e fushë së ndërtimit”. Po e theksoi një thënie të një eksperti të fushës së ndërtimit,të cilën ma kishte ngulfatur në kokë para katër dekadash,kur e kisha filluar karrierën time profesionale,si arkitekt i ri atëherë para 36 vite në Gjakovë. Se plotësisht kishte pas të drejtë këtë e tregoi koha e pas luftës së vitit 1999. E kundërta e kësaj thënie u zhvillua në tërë Kosovën,u ndërtua në mënyrë speciale,pa u respektuar asnjë ligj apo rregull teknike,natyrisht duke marrë në konsideratë fazën dy-tre vjeçare të rindërtimit pas luftës.
Nga këndvështrimi i sodit është tragjike ajo se çka ka ngjarë në Kosovë me ndërtimet,me pasoja të rënda të pa kthyeshme,pasi kishim filluar që të mësohemi,se për të ndërtuar një objekt duhet respektuar disa rregulla ligjore dhe teknike,që konsistojnë së fundi me marrjen e lejes së ndërtimit. Të punuarit me disa rregulla teknike është obliguese për sigurinë e objekteve,ashtu kërkohet dhe veprohet në tërë botën e civilizuar,të cilës kemi menduar se i takojmë. Duhet kuptuar njëherë e përgjithmonë,se për të jetuar dhe vepruar në një qytet e posaçërisht në kryeqytet të shtetit,duhemi të iu nënshtrohemi – përmbaheni disa rregullave civilizuese,që përfshijnë organizimin dhe respektimin e disa rregullave urbane e të jetuarit në qytet,të cilat pak kush i respekton sot në Kosovë.
Posaçërisht në kryeqytet dhe disa qytete tona,ma në fund filloi të veproi pushteti ligjor edhe në fushën e ndërtimit,që shumë pjesëmarrëseve në ndërtim nuk po iu konvenon,pasi ishin mësuar të punonin në mënyrën e vetë të jashtëligjshme,me krijimin e monopoleve lokale korruptive e tjera. Nuk duhet përjashtuar edhe mundësin e përzierjes së kompetencave që në raste të tilla ngjajnë. Një ndryshim radikal dhe i shpejt i veseve tona e mundëson ketë,e dëmton në një mas procesin,por ndryshimet janë të domosdoshme,të pa evitueshme,në të gjitha aspektet si hapësinore,urbane dhe arkitektonike.
Shqetësimet e ndërtimtarëve janë me vend,brengosës me gjendjen e krijuar së fundmi në sektorin e ndërtimtarisë dhe prodhimit të materialit ndërtimor,që vlerësohen si kritikë dhe të pa përballueshëm. Kështu u tha në një konferencë për media të organizuar nga Oda Ekonomike e Kosovës dhe Shoqata e ndërmarrjeve ndërtimore dhe prodhuesve të materialeve ndërtimore. Ndërtimtarët nuk po kanë guxim të emërtojnë shkaktarët e vërtet të kësaj situate të krijuar,e që jemi të gjithë ne,nga qeveritë e kaluara,komunat, projektantët,ndërtuesit e pjesëmarrësit tjerë në procesin e ndërtimit. Të gjithë ne i kemi përgjegjësitë sipas hierarkisë funksionale,të cilat që pesëmbëdhjetë (15) vite nuk i kemi përfillur,duke mos menduar në pasojat me të cilat tani jemi të detyruar të ballafaqohemi për të sanuar sadopak situatën e krijuar.
Problemin kryesor askush nga ndërtimtarët nuk e përmendë,e ai është mënyra se si është lejuar dhe ndërtuar në Kosovë. I tërë procesi i ndërtimeve ka qenë në një far forme ilegal. Është lejuar nga pushteti qendror dhe ai lokal që të ndërtohet në mënyrë klandestine,pa kontroll (mbikëqyrje) shtetëror,pa siguri të objekteve,ku humbësit ma të mëdhenj po rezultojnë banorët të cilët janë detyruar të blejnë apo ti shfrytëzojnë këto objekte dhe hapësira të ndërtuara.
Si pretekst për reagim këto ditë,Shoqata e Ndërtimtarëve apostrofon disa çështje të cilat edhe kanë mundur të korrigjohen,nëse do të kishte bashkëpunim në mes të organeve vendimmarrëse në të dy nivelet shtetërore. Ë kamë bindjen personale se shumica e ndërtimtarëve në këto vite janë detyruar të “bashkëpunojnë” me pushtetet lokale e tërësisht në damë të qytetarëve,pasi zyrtarisht nuk i kanë paguar shtetit,duke ndërtuar në shumicën e rasteve pa leje.
Atë që me vite e kamë theksuar dhe potencuar në shkrimet dhe paraqitjet e mija publike,është se “ngopja e tregut” si dukuri normale në këto procese do të na gjejë tërësisht të pa përgatitur. Në tërë Kosovën kemi ndërtuar pa planifikim hapësinor dhe urban,si në nivelin qendror ashtu edhe në nivelin lokal. Këto sugjerime të mija nuk janë trajtuar seriozisht as nga vendimmarrësit kosovar e as nga specialistët e fushës,të cilët as që kanë dashur të trajtojnë problematikën e ngopjes së tregut me banesa seriozisht,edhe se një fenomen i tillë më parë i kishte goditur tregjet e shteteve të regjionit,e së fundit edhe atë shqiptar në Shqipëri.
Nuk janë fare fajtor pushtetet aktual të komunave,ky është rezultat i tërë asaj se si kemi lejuar të ndërtohet në tërë Kosovën. Kjo mënyrë e ndërtimit i ka konvenuar vetëm një numri shumë të vogël njerëzish në pushtet dhe biznese. Kjo qartë nënkupton se tërë kohën e pas luftës kemi lejuar të ndërtohet pa planifikim urban,dhe nuk është fare çudi përse sot kemi ardhur në ketë situatë krize për ndërtimtarët. As legjislacioni i kaluar, edhe se ka pasur mangësi evidente, nuk ka qenë shkaktar i kësaj gjendje në të cilën kemi arritur,e që të parët në lëkurën e vetë do ta ndiejnë ndërtimtarët.
Kaptin e veçantë,e posaçme,është se si është ndërruar në mënyrë radikale legjislacioni i fushës së ndërtimit nga Qeveria e Kosovës. Me arsyetime të pa qëndrueshme së kinse me reformimin e sistemit legjislativ do të kemi ndryshime pozitive në fushën e ndërtimit, çka realiteti ynë po e demanton,ende pa u mishëruar me këto ligje të reja që na u “imponuan” nga miqtë tanë. Dorën në zemër ka shumë çështje progresive në këto ligje,por duhet të jemi realistë dhe ato ligje të ia përshtatim mentalitetit tonë dhe infrastrukturës mendore të jonë si dhe aftësive dhe mundësive tona tipike ballkanike.
Lidhur me Ligjin e Ndërtimit,kam dhanë shumë sugjerime konstruktive në nivelin ministror (MMPH),në nivelin e dëgjimit publik në komisionin parlamentar të Kuvendit të Kosovës si dhe me shkrime publike në shtypin e shkruar kosovar,para se ai të aprovohet (prill 2012). Për fat të keq e të gjithë neve vërejtjet,sugjerimet e mija nuk janë përfillur dhe ai ligj është bërë ekzekutiv në korrik të vitit 2012 . Ngjashëm ka ngjarë edhe me Ligjin për Planifikim Hapësinor dhe Ligjin për Trajtimin e Ndërtimeve pa leje në gusht të vitit 2013. Janë këto ligje që kanë krijuar “konfuzitet’ edhe ma të madh në fushën e ndërtimit,pasojat e të cilave së fundit do ti paguajnë vetë banorët e Kosovës.
Ashtu si janë të konceptuar këto ligje nuk do të duheshin të ishin problematik për ndërtimtarët,pasi parimi “heshtja është pranim” (neni 4 pika 1.6) dhe neni 31 pika 3, skajshmërisht i favorizon kërkuesit e lejeve ndërtimore të vazhdojnë të ndërtojnë si deri me tani,pasi dikasteret e urbanizmit në komunat tona,as për së afërmi nuk janë të përgatitura teknikisht e as me kuadro në ketë lami,për dhënien e lejeve dhe kontrollin e punëve ndërtimore,sipas ligjeve të reja që janë aprovuar në Kuvendin e Kosovës. Ka edhe shumë çështje tjera që janë diskutabile në këto ligje,por sot është e tepërt për ti aktualizuar edhe një herë pasi ato, me “forcë”, të pa justifikuar teknikisht janë bërë ekzekutive,për atë edhe janë pritur këto probleme që ju po i potenconi.
Kërkesat tjera të ndërtimtarëve si efikasiteti i Drejtorive Komunale të Urbanizmit,aplikimi i lehtësirave mbi taksat komunale,sigurimi i kuadrit të nevojshëm profesional e të tjera,konsistojnë me kërkesa reale,të cilat organet shtetërore janë të obliguar ti plotësojnë,por assesi nuk janë të ndërlidhura me “krizën” që e ka kapluar sektorin e ndërtimit,e për të cilin ju po ankoheni. Por ju jeni njeni nga fajtorët kryesor,për gjendjen e krijuar në ndërtimtarinë kosovare, me të cilën mburreshim në vitet e tetëdhjeta të shekullit të kaluar.
E pasi po alarmohet opinioni i gjerë për situatën e krijuar në fushën e ndërtimit,të cilën e kemi bërë vet ne e askush tjetër,shtrohet pyetja e logjikshme,cilët investitor të huaj do të investonin në Kosovë,ku aspak nuk ka siguri që nga fillimi i investimit me ndërtimin e kapaciteteve prodhuese,pa marr parasysh a është ai investitori huaj apo shqiptar nga diaspora,a keni menduar për ketë zotëri ndërtimtar ndonjëherë ?. Mirë e thotë populli i ynë “së pari duhemi me e pastruar oborrin në shtëpinë tonë e pastaj …”

Prishtinë arch. Ylber Vokshi-Ylli
04.08.2014 arkitekt i pavarur
ylberv1@yahoo.com

Vota e dhënë nga Sovrani për partinë fituese nuk duhet të injorohet

by

*Është e pakuptueshme reagimi i shpejt i bllokut opozitar të inatit se nuk dëshirojnë të marrin pjesë në zgjidhjen e ngërcit politik të propozuar nga PDK, që i bie se ata këtë pat pozicion e pelqejnë apo thënë më mirë se liderët e e tyre po frikohen se po i humbin ato “poste” që vetë i zgjodhen pa e pyetur askënd/
Opinion nga XHAVIT ÇITAKU/
Sado që njeriu mundohet të mbetët indiferent karshi ndonjë ngjarjeje, ndodhie apo procesi të rëndësishëm, kjo gjë nganjëherë është e pamundshme. Si mund të mbetesh indiferent, sidomos, pas zgjedhjeve nacionale që u mbajtën kohë më parë në vendin tonë kur me ato makinacione të liderëve “ tanë” po shihet ashiqare se ata nuk janë të interesuar të punojnë për miletin, por thjesht për vete dhe interesin e tyre personal. Bie fjala, koalicioni pas zgjedhor del para opinionit me një marifet që rrallë kush e dëgjon në një shtet demokratik, që po shtiremi se edhe ne kemi instaluar një sistem të tillë. Thonë se nuk duan të bëjnë koalicion me partinë fituese. A janë në vete këta politikanë të deklarohen kësisoj, apo e marrin vesh se çka po thonë e si tingëllon kjo në masën e gjerë popullore. Nuk duan të bashkëpunojnë me një parti dhe liderin e saj që fituan zgjedhjet, thjesht, për shkak të xhelozisë politike e shndërruar në urrejtje të skajshme. Të mos bashkëpunosh me partinë fituese do të thotë të mos bashkëpunosh me qindra mijëra qytetarë të vendit që i besuan asaj partie dhe liderit të saj. Ta injorosh këtë subjekt politik dhe atë masë të gjerë që ia dha votën PDK-së, është më shumë se një ligështi, është një frikë, është e bezdisshme, e tmerrshme , e pakuptimtë, e patolerueshme, e pakripë, apo më mirë më thënë shumë e padrejtë. Ç’është e drejta, liderët këtyre tri partive mund edhe të refuzojnë bashkëpunimin me PDK-në dhe para opinionit të thonë se programet e tyre po përputhen më së shumti, që nuk është e vërtetë, dhe kësisoj inatet e xhelozia të mbetën brenda shpirtit të tyre të nxirë e jo të dilet ashtu hapur se cili është qëllimi parësor i tyre.
Me inate e revanshizëm nuk ndërtohet e udhëhiqet shteti
Nuk duhet të jetë njeriu aq i mençur sa për të kuptuar se koalicioni i subjekteve politike bëhet në bazë të një afrie programesh që kanë dhe vullnetit të shprehur për të vazhduar së bashku qeverisjen eventuale të vendit. Nuk ka asgjë të keqe që edhe pas zgjedhjeve na u formua ky koalicion i inatit edhe pse aspak parimor. Mirëpo forma, mënyra dhe deklarimet e liderëve të këtyre tri partive politike nuk janë aspak korrekte, në rend të parë, se bashkimi i tyre është bërë kryesisht e për shkaqe xhelozie, hakmarrëse e revanshizëm me pretendimin kryesor që të pengohet formimi i qeverisë Thaçi3. Ky nuk është sinqeritet e punë e ndershme dhe të tregojnë para botës se në çfarë niveli të ulët kanë rënë.
Subjektet politike gjatë fushatës zgjedhore shpalosnin programet e tyre zhvillimore për çdo sektor të jetës dhe të punës dhe është elektorati ai i cili më pas ia jep votën asaj force politike që ofron zhvillim më të hovshëm, sidomos, ekonomik. Po ashtu, elektorati hedh vota edhe në subjektin, lideri i të cilit është më i besueshëm dhe që ofron garancione se shumë punë të rëndësishme do të kryhen brenda mandatit qeverisës, siç ishte rasti me liderin e PDK-së. Mirëpo, blloku opozitar i krijuar pas zgjedhjeve të gjitha premtimet e dhëna gjatë fushatës elektorale i kanë hudhur pas shpine dhe hëpërhë program i tyre i vetëm është të mos e shohin të ulur në ulësen e Kryeministrit Hashim Thaçin për të tretën herë. Sa i duhen popullit këto sjellje lakmitare që po i bëjnë liderët e këtyre tri parti politike duke e quajtur vetën fitues të zgjedhjeve, ndërsa në anën tjetër që të trija nuk i kanë numrat për të krijuar qeveri , përkatësisht se LDK, AAK dhe Nisma kanë vetëm dhjet vende më shumë në Parlamentin e ardhshëm se PDK e vetme. Në anën tjetër, të tre këta lider të koalicionit nuk kanë marrë vota më shumë së lideri i PDK-së Thaçi. Demokracia nuk mund të ndërtohet me këtë ashpërsi të urrejtjes ndërmjet vete që do të ndikon shumë negativisht edhe në raportet ndërnjërzore për të cilën do të duhej kohë e gjatë deri sa ato do të vihen në binarë të shëndosh. Liderët shkojnë e vijnë por pasojat që ata i lënë pas veti janë tejet të dëmshme për shoqërinë. Së këndejmi, qytetarët duhet të jenë të vetëdijshëm që në rastet tjera të mendojnë mirë se kujt do t’ia hedhin votën e të mos na përsëritën këso lojrash të papara politike që në masë të madhe po ia prishin imazhin vendit tonë të bukur e të dashur. Duhet të mbajnë mend se kush po i realizon fjalët e premtimet e kush po mashtron e po tregon haptas se nuk di të qeverisë dhe nuk është i interesuar për prosperitetin e popullit dhe të vendit. Të tillët tashmë u identifikuan dhe Ti Sovran ndëshkoi, ndëshkoi ashtu siç dinë Ti, rrëzoj për toke, merrja fytyrën këtyre grykësve, këtyre karrieristëve që mendojnë vetëm për vete e jo për zhvillimin dhe hapjen e perspektivës për gjeneratat e tashme dhe të ardhshme. Sepse me inati e revanshizëm nuk ndërtohet e udhëhiqet shteti.
Isa po mundohet pa sukses ta imitoj liderin historik Dr. Ibrahim Rugovën
Fjala dhe premtimi i dhënë para opinionit ka peshë të madhe dhe ato me çdo kusht, madje, edhe duke sakrifikuar shumëçka duhet të realizohen sepse Besa e Fjala janë tipare që e kanë karakterizuar me shekuj shqiptarin. Posaçërisht premtimet duhet t’i realizoj politikani, përkatësisht liderët e partive politike, në rend të parë, për shkak se elektorati voton për program e për ato synime zhvillimore që ata i paraqesin para tyre. Dihet mirëfilli se edhe pse shumë “ ëndrra” të planifikuara nuk mund të gjejnë zbatim praktik ngaqë ato zakonisht janë tepër të stërmadhuara, prapëseprapë disa nga ato disi i “ gëlltit” opinioni , mirëpo ato premtime të thjeshta por që kanë domethënie në karakterin dhe moralin e një lideri gjithsesi duhet të zbatohen pa kurrfarë mëdyshje. Megjithatë, është për të ardhur keq se kjo nuk qëndron dhe nuk përfillet pothuajse aspak nga disa politikan tanë, të cilët, sidomos, pasi të marrin votat e elektoratit veprojnë krye në vete dhe në mënyrë cinike e duke e injoruar votuesin arsyetohen se u deshtë të veprohet kësisoj së ndryshe nuk u bë. Shembullin më eklatant të devijimit dhe të mashtrimit të votuesit e bëri Isa Mustafa, i cili, ndër të tjera, pati premtuar fuqishëm se nëse nuk do të fitoj zgjedhjet do të jap dorëheqje. Ai faktikisht jo që nuk e bëri këtë punë të obliguar, së paku morale,përkundrazi, u deklarua se nuk largohet nga pozita e kryetarit me arsyetim se ka punë tjera më të rëndësishme. Vërtetë ai kishte pasur punë më të madhe, por jo për miletin e shtetin, por për vete dhe karrierën e tij politike. Në kundërshtim me çdo vendim të Kryesisë dhe të Këshillit të Përgjithshëm, Isa Mustafa arriti që me një marrëveshje të ngutshme ta rehatoj vetën dhe t’ia siguroj vetës postin e “ Kryeparlamentarit” me synim që pas dy vjetëve të bëhet edhe “ President” i vendit. Nuk është aspak më i padhembshëm edhe mashtrimi tjetër që bën ky karrierist i pangopur për pushtet kur pa fije turpi “ dorëzon” postin e “Kryeministrit” një partie tjetër që ka tri herë më pak vota se subjekti i tij politik. Ç’është e drejta, gjatë gjithë fushatës parazgjedhore e zgjedhore ky “ personalitet” i skenës politike shqiptare në Kosovë me pompozitet kishte deklaruar se LDK ka lidh marrëveshje me elektoratin se ky subjekt politik do të qeverisë me vendin dhe me ngulm dhe shumë i sigurt kishte thënë e premtuar se posti i njeriut të parë të qeverisë është i panegociushëm . Mirëpo, lakmia dhe në anën tjetër edhe frika se anëtarësia do të kërkojnë llogari ndaj tij, Isa Mustafa me një shpejtësi “ marramendëse” bëri koalicion me dy parti të tjera dhe pa një pa dy “ Rambos” i tha se ju mund ta bëni këtë. Pra, lideri i LDK-së në mënyrë të njëanshme prishi marrëveshjen me popullin për interesa të tij personale. “ Kapitulloj” vetëm pak orë pasi mori vesh se kishte humbur në zgjedhje. Të marrë të drejtoj qeverinë lideri i një partie që mezi mori mbi nëntë për qind të votave, kjo është e pafalshme për LDK-në, përkatësisht për ata që ishin nismëtar të lëshimit pe në këtë nivel kaq të ulët, por lirisht mund të thuhet edhe përbuzës karshi elektoratit. Me këtë akt të papjekur politikisht të liderit Isa Mustafa u dëshmua se ai nuk di të qeverisë dhe nuk do të marrë përgjegjësi për zhvillimin e vendit. Me këtë veprim të ngutshëm me apo pa vetëdije LDK ka pësuar dëme të pariparueshme dhe kjo do të shihet në zgjedhjet e ardhshme edhe lokale por edhe nacionale që siç po shihet nuk do të vonohen. Me një fjalë, elektorati nuk ka për obligim të votoj për ata që nuk dinë të qeverisin, për ata që nuk kanë haber se si duhet të zhvillohet vendi dhe për ata që mashtrojnë me premtime dhe veprojnë kundër atyre premtimeve që vetë i thonë. Sikur ka harruar Isa Mustafa që ai ka titullin e akademikut dhe se sa ka peshë të madhe fjala e dhënë para elektoratit dhe simpatizuesve të subjektit të tij politik. Në fakt, Isa Mustafa, edhe pse humbës i madh, me një mendjelehtësi të pashpjegueshme po mundohet me çdo çmim të imitoj ish-Presidentin e vendit dhe të LDK-së Dr. Ibrahim Rugovën, i cili me autoritetin e madh që kishte në popull ishte fiksuar pas postit të Kryetarit të shtetit të Republikës së Kosovës. Këtë ai nuk mund ta bëj kurrë me shkakun se nuk mund ti afrohet as edhe deri tek ” zogu i këmbës” këtij personaliteti të shquar,sic thotë një fjalë popullore, por edhe nga shkaku se Isa Mustafa kaherë ishte larguar nga rruga e rugovizmit, nga koha kur ia kishte bllokuar zhvillimin dhe kryerjen e punëve me stopimin e derdhjes së mjeteve të trepëqindshit të diasporës për presidencën. Ndaj edhe është e cuditshme se si arriti që tash të drejtoj këtë parti apo ndoshta rrethi i tij i ngusht janë të interesuar që ” sahat e para” ta shkatërrojnë këtë subjekt politik. Cirku politik paszgjedhor medoemos po i shtërngon masën e gjerë popullore që politikanët t’i quajnë “ rrenacak”.
PDK ofron tejkalimin e ngërcit politik- lakmitarët për pushtet refuzojnë
Se si do të përfundoi ky cirk politik mbetët të shihet, por mendoj se duhet të mbretëron logjika e arsyes të secili subjekt politik dhe të mos lejohet të shkohet në zgjedhje të jashtëzakonshme, të cilën gjë më së paku e dëshiron qytetari i Kosovës, por dhe Bashkimi Evropian. Është për tu përshëndetur gatishmeria e PDK-së për tejkalimin e ngërcit politik duke propozuar një qeverisje gjithëprëfshirëse me të cilën do të krijohej një stabilitet afagjatë dhe realizimi me sukses i shumë synimeve që shkojnë në favor të popullit dhe për popullin. Mirëpo, fatkeqësisht, pa menduar fare për pasojat lakmitarët për pushtet reaguan shumë shpejt duke refuzuar një gjë të tillë. Në fakt, përfaqësuesi i LDK-së Ismet Beqiri, që treguan haptas se nuk dinë të qeverisin me vendin, deklaroi se nuk janë të interesuar të bashkëpunojnë me partinë fituese, që i bie se ky subjekt politik nuk dëshiron të marrë pjesë në tejkalimin e kësaj situate jashtëzakonisht të pakëndshme në të cilën gjendet vendi. Në të njëjtat valë të bllokimit të arritjes së ndonjë marrëveshjeje eventuale ishte edhe pëfaqësuesi i AAK-së Ahmet Isufi sigurisht nga frika se cdo fillim i ndonjë dialogu posti i Kryeministrit as që do të bëhej fjalë ti besohet kësaj partie, ngase nuk e meriton bazuar në rezultatin e zgjedhjeve. Sille kah të sillesh tani “topi” gjendet posacërisht në duart e LDK-së e cila duhet të lëviz nga pat pozicioni dhe të marrë pjesë aktive në tejkalimin e ngërcit politik, i cili në momentin aktual po shkakton dëme të mëdha në jetën e përditshme.

Serbo -shqiptarët në luftën e Sirisë për para,”Allah” e fe ?!

by

Nga Asllan Dibrani/
Konflikti dhe lufta civile në Siri, që kur ka filluar mes regjimit të Bashar Al-Assadit dhe rebelëve sirianë, në fushëbetejat dhe frontet e Sirisë u përfshinë numër i madh vullnetaresh dhe mercenarësh.
Kjo luftë tërhoqi edhe një numër të konsiderueshëm nga shtete e Ballkanit , kundër dhe pro Al-Assad-it. Mercenarët nga vendet e BE-së nuk janë vetëm myslimanë, por edhe të krishterë, katolik e ortodoks. Përfshirja nga Ballkani në këtë luftë, është ma e theksuar pjesëmarrja e shqiptarëve dhe serbëve!Vetëm nga Kosova janë mbi 150, po që nuk kemi ndonjë rezervë nga të dhënat zyrtare të qeverisë Thaçi në ikje .Qeveri, që në kohën e saj,prodhoj dhe përgatiti teren të terrorizmit dhe ekstremizmi të pa parë në (Historinë e shqiptarëve)!?. Po edhe nga Shqipëria, në regjimin e Salih Berishës u rekrutuan me qindra njerëz për luftën civile në Siri. Edhe për atje thuhet qe ka mbi 120 veta?. Edhe këtu ka mundësi dhe mos përputhje me realitetin. Aspak nuk ka mundësi të jetë reale kjo shifër as në Shqipëri, po as në Kosovë po me rendësi eshtre se shqiptaret, po manipulohen dhe mashtrohen. Ata po mbesin vegël e huaj pa interesa kombëtare . Kosova s’ka treguar ndonjë sinjal të ndalimit të këtij fenomeni aq vetëvrasëse në arenën ndërkombëtare. Përkundrazi nga radhët e qeverisë së Kosovës, edhe përkrahen sidomos nga disa deputet me prejardhje jo shqiptare?. Në këto fronte nuk shkojnë “shehit ” vetëm shqiptarët, por në këtë luftë kundër regjimit të Al-Assadit shkojnë mijëra persona nga vendet e BE-së dhe nga mbarë bota.
-Zyrtarisht ndërkombëtar thuhet se në Siri luftojnë mbi 65.000 luftëtarë të huaj, ndërsa presidenti sirian Bashar Al Assad, flet për një shifër prej mbi 100,000 të luftëtarëve dhe mercenareve të huaj.
Megjithatë, regjimi i Al-Assadit nuk është i vetëm, sepse në krahun e tyre luftojnë mijëra vullnetarë,si mercenarë, të cilët paguhen për të mbrojtur regjimin e tij . Numri më i madh i mercenarëve ballkanik janë serb nga Serbia, rreth 500 të tillë.
Pjesëmarrja e shqiptareve në këtë luftë ka një epilog tragjik, as pak të favorshëm për shqiptarët?. Për ta fuqizuar këtë mendim kemi njëmijë e një fakte, argumente dhe dëshmi që këta mercenarë shqiptar, po i krijojnë një imazh të keq vendit sidomos me terrorin që po i bëjnë atje ,atij populli .Shqiptarët atje paraqiten si mercenar në anën e rebelëve,terrorist , si vrastar , si hajna, me plaçkitje kasap me prerje kokësh atij populli të varfër e të mjerë. Organizimi i tyre është i dobët që ka një sinjal negativ në epërsi të serbeve në këtë luftë .Është e dhimbshme tragjike pjesëmarrja e shqiptareve të mbështetur për “fe e allah” të pa shkolluar shumica analfabet dhe mercenar po edhe ordiner duke u vrare për ditë ne fushat e betejës, po edhe në vepra ordinere . Këta mercenar të mashtruar nga hoxhallarë të ndryshme, po lënë eshtrat në tokën e Sirisë. Këta kane trurin e shpërlarë nga një literaturë prpoganduese e sektit islam, po për ata qe nuk dine shkrim lexim ciceron i kane hoxhallarët si mashë të Beogradit.
Po, serbët ku gjenden në krah të kujt luftojnë!?…
Edha ata janë të përfshire në këtë luftë, po në krahun e Al-Assadit. Këta shumica e tyre janë të përgatitur me përvoja ushtarake , si pilot , rreshter , toger etj. Pjesëmarrja e tyre si profesionist dhe shkolluar,paguhen si mercenar shumë mirë, po edhe janë të përcaktuar në vende kyçe me arsenal armatimi modern e përkrah të pushtetit të Al Asaadit ,ndërsa shqiptarët në krah të rebelëve dhe grupeve terroriste bëjnë luftë me pushke dhe thika karshi avionëve luftarak, raketave dhe teknikës moderne qe ka Siria si shtet.

Mercenarët serb të organizuar në luftën e Sirisë si luftëtar profesionist në krah të Al Asaadit.
Mercenaret xhihsadist shqiptarë në luftën e Sirisë në krye me Lavdrim Muhaxherin duke i prerë kokën fëmijëve të huaj , dhe duke kërkuar kokën e gjeneralëve amerikan, që e shpëtuan popullin shqiptare nga shfarosja dhe dëbimet masive nga trojet tona në 1999, po edhe në themelimin e shtetit shqiptar në vitin 1912.
Shqiptarët dhe serbet janë të rreshtuar kundër njeri tjetrit. Nuk u dëgjuar akoma që ka të vrarë nga 500 serbët , ndërsa shqiptarët nuk e di a do të kthehet kush i gjallë prej tyre. Kur themi kështu duhet shtuar se këta shpesh janë gjetë prej tyre edhe në grupe të ndryshme dmth në front kundër njëri tjetrit. Lind pyetja si përfundim , ku qëndrojmë ne shqiptarët?.Ku jemi ? Kah jemi duke shkuar ?.A dimi ndonjë herë të bëhemi shërbëtor të vendit tonë, apo të mbesim si vegël e huaj gjithmonë?. Nga kush nga hoxhallarët, ekstremist për interesat arabe qe s’ta kanë njohur akoma shtetësinë e Kosovës ?.Pse lejohet të manipulohet nga një numër i vogël mercenarësh dhe islamikësh ekstrem si rom, hashkali dhe boshnjak bashkë me ta edhe të konvertuar serb në islam të udhëhequr nga Serbia!!!????… “Serbët luftojnë në anën e Asadit për 2.000 deri në 5000 euro me teknikë moderne që rrallë bien viktimë,ndërsa shqiptarët në anën tjetër përkrah rebelëve si mercenar për “Allah e fe”!?… Atje bëhet lufta mes sunitëve dhe shiitëve, qe shqiptarët asnjëra as tjetra si pengon, as që duhet t’i tërheq pas vete deri në dhënien e jetës për ta. Kosova dhe trojet tjera shqiptare kanë mbetur akoma nën zgjedhën e sllaveve,grekëve dhe maqedonasve, ku janë këta mercenar!!!???…Këta bëjnë një luftë primitive me pushkë e thika në dorë duke vrarë e prerë në fyt fëmije , gra dhe pleq të pafajshëm.
Edhe ata i përkasin fesë islame, por jo si këta .! Shqiptarët kanë mbetur me tespi në dorë dhe librin e shenjtë ” Kuranin” duke e lexuar i cili u shkruar dhe botuar, para një mijë viteve ndërsa Al Asaadi dhe mercenarët serb e shfrytëzojnë, pos biblës së tyre në besimin e tyre për të krishterët edhe teknologjinë ma moderne të kohës , po edhe arsenalin ushtarak , pastaj ju epni prognozën se kush do të jetë i fituar, ata me thikë në dorë apo ai me avion?.Këtë ma se miri e dëshmoj edhe vet Lavdim Muhaxheri një kryeterrorist i përfshirë në këtë luftë të përgjakshme.
Gusht 2014

PRONA, LIRITË DHE TË DREJTAT, MINISTRI I BUJQESISE DHE KUSHTETUTA E REPUBLIKES SE SHQIPERISE

by

KUSHTETUTA E REPUBLIKES SE SHQIPERISE/
KREU II – LIRITË DHE TË DREJTAT VETJAKE/
Neni 41/
1. E drejta e pronës private është e garantuar.
2. Prona fitohet me dhurim, me trashëgimi, me blerje dhe me çdo mënyrë tjetër klasike të parashikuar në Kodin Civil.
3. Ligji mund të parashikojë shpronësime ose kufizime në ushtrimin e së drejtës së pronës vetëm për interesa publikë.
4. Shpronësimet ose ato kufiz…ime të së drejtës së pronës që barazohen me shpronësimin, lejohen vetëm përkundrejt një shpërblimi të drejtë.
5. Për mosmarrëveshjet lidhur me masën e shpërblimit mund të bëhet ankim në gjykatë.

PJESA E TETËMBËDHJETË – DISPOZITA KALIMTARE DHE TË FUNDIT
Neni 181
1. Kuvendi, brenda dy deri tre vjetëve nga hyrja në fuqi e kësaj Kushtetute, nxjerr ligje për rregullimin e drejtë të çështjeve të ndryshme që lidhen me shpronësimet dhe konfiskimet e kryera para miratimit të kësaj Kushtetute, duke u udhëhequr nga kriteret e nenit 41.
2. Ligjet dhe aktet e tjera normative të miratuara para datës së hyrjes në fuqi të kësaj Kushtetute dhe që kanë të bëjnë me shpronësimet dhe konfiskimet, do të zbatohen kur nuk vijnë në kundërshtim me të.
QEVERIA:
– Ministri i Bujqesise i Qeverise Rama: Analiza e Ministrisë së Bujqësisë/Panariti: Ligji 7501, certifikatë pronësie për fermerë

KUJTESE:
1- Opozita aktuale nuk duhet te qendroje peng i se shkuares se saje por te spjegoje se zbatimi i kushtetutes eshte detyrim qe tregon jo vetem seriozitetin e shtetit por garanton te ardhmen demokratike te vendit.
2- Nje qeveri qe shkel hapur kushtetetuten e vendit dhe lirite e te drejtat themelore te qytetareve qe sundon pasi nuk mundemi te themi qeveris pasi qeveria shqiptare se paku gjer tani nuk jep asnje garanci per funksionimin dhe vazhdimin e rendit kushtetues egzistues.
3- Kur qeveria qe grabit qytetaret e tije diten per diell eshte detyre e opozites ti thote ndal me te tera mjetet demokratike duke filluar nga Gjykata Kushtetuese e deri ne mosbindje civile.
4- Opozita duhet t’ja beje te qarte qeveritarve grabites se bashku me kryehajdutin qe i thone vetes kryeminister dhe tere shqiptarve se ligje te tilla antikushtetuese do qendrojne ne fuqi aq sa te sundojne sundimtaret antikushtetues.
5- Moszbatimi i Kushtetutes dhe mosrespektimi i lirive dhe te drejtat themelore te njerut mbajne peng vete zhvillimin e vendit pra te ardhmen e shqiptareve.
Ajet Delaj
New York

A është koha ilaçi më i mirë?

by

Shumë vite më parë, në Tiranë, në një takim mësuesish të gjuhës italiane, një zonjë e nderuar e Ambasadës italiane, sot një mikja jonë e madhe, prof. Luçia Nadin, besoj se e njihni të gjithë për veprat e saj të mrekullueshme që ka shkruar për lidhjet shqiptaro-italiane, pas bisedës sonë, do të ma jepte këshillën e saj proverbiale se koha shëron gjithçka, edhe vuajtjet më të tmerrshme të ferrit. Besova se ishte një ngushëllim i thatë dhe që kërkonte të më jepte forcë për ta kapërcyer situatën, e të them të drejtën nuk i vura shumë rëndësi që të hyja dhe të depërtoja thellë në të. Kanë kaluar shumë vite qysh atëherë dhe ja përsëri kjo shprehje ma sjell në kujtesë një mik tjetër italian, që edhe këtë besoj se e njihni, Pierfranko Bruni, me origjinë arbëreshe dhe me të cilin kemi shkruar herë pas here artikuj me tematika të ndryshme. Përgjigjia ime, por edhe e shumë njerëzve, e them me bindje këtë, është se koha vërtet i shëron shumë dhimbje dhe kujtime të hidhura të jetës, por të gjitha jam ende skeptik. Meqë asgjë nuk është absolute në jetë, edhe shërimi prej plagëve të jetës duhet pranuar relativ, pasi edhe plagët nuk janë absolute.Ka gjëra në jetë që edhe mund të mos shërohen kurrë dhe kjo nuk varet nga shkalla e dhimbjes, sesa nga gjurmët që kanë lënë në ndërgjegjen tonë, në mendjen dhe shpirtin tonë. Kjo pyetje është moment reflektimi edhe për shumë ngjarje shoqërore tipike shqiptare që herë të duket se koha si budalle i shëron tërësisht, dhe në këtë rast është dominues ligji i absolutes, por që vepron gabim dhe nuk duhet të ndodhë dhe herë ngjarje me përmasa më të vogla, të parëndësihme i ruan gjatë në kujtesë pa mundur t’i fshijë apo t’i shërojë plotësisht. Kapriçot e jetës dhe të ndërgjegjes sonë që nuk bëjmë dot dallimin mes plagëve të paharrueshme dhe atyre që duhen harruar shpejt.Ndoshta është vetë ekzistenca e komuniteteve që e bën të mundur këtë përmbysje të ligjëesive në emër të mbijetesës.A duhet harruar për të harruar apo për të mbyllur plagë? Druhem se në këtë kohë po fiton shpesh logjika e parë e fjalisë dhe jo e dyta. E para ta mbyll mendjen dhe ta errëson arsyen, aq sa mund të të çojë edhe në gabime më të mëdha dhe fatale, por megjithatë e zgjedhim, të detyruar nga konjukturat, për të cilat jemi vetë shkaktarë dhe pësues.
A na shëron gjithçka koha? Është një ndër pyetjet filozofike që lidhet me ekzistencën tonë.Jeta është një periudhë kohore që jetohet nga lindja e deri në vdekje. Gjatë saj rrethanat na përballin me shumë ngjarje të bukura që i kujtojmë gjithmonë me nostalgji, por edhe me të pakëndshme që duam s’duam na mbeten gjatë në kujtesë. Shpesh varet nga se jetëgjatësia e tyre, kur vetëdija dhe arsyeja na thonë se nuk mund të dilnim mbi veten tonë, apo jashtë natyrës sonë njerëzore. Por keqardhja ndonjëherë lidhet edhe me mënyrat e zgjedhjes dhe një gabim, mund tëna kushtojë shumë. Gjurmët e lëna krijojnë një ndjenjë faji që kur jemi të pazotë ta kapim demin për brirësh mund tëna sjellë telashe dhe mund të na rrëzojë. Mendimet që sillen rrotull na mundojnë dhe nuk na lënë të qetë, të kapur pas një ideje që gabuam dhe nuk ia falim vetes. Megjithatë njeriu duhet të gjejë forca dhe ta kapërcejë këtë situatë të vështirë.Sa më i fortë brenda vetes, aq më shpejt del prej këtij kompleksi edipian që të mban të mbërthyer for pas kujtimeve. Të duket se nuk e shkul dot apo nuk shkulesh dot prej tyre.Koha i shëron të gjitha plagët, dhe kjo duhet parë një shprehje si një bindje, bindje e thellë në shpirtin tonë, para së të bëhet në logjikë.Ndërsa unë për herë të parë e dëgjova prej gjyshit tim dhe ishte momenti kuri isha i dashuruar me një vajzë shumë të bukur. Atëherë isha djalë iri, pak a shumë 18 vjeçar. Fati apo rrethanat që ma sollën pranë mbetën peng të origjinës, pasi nuk ishte e sërës sonë.Mesa duket kur njeriu është i dashuruar, dëgjon më shumë zemrën, sesa arsyen. Në dashuri të gjitha këmbanat e tjera i dëgjojnë vetëm ata që janë jashtë historisë, ndoshta dhe gjykatës të paepur apo shpesh të rreptë dhe intolerantë, por vetëm i dashuruari nuk i dëgjon, pasioni nuk mund të shkelet me këmbë apo të dominohet, apo nuk do t’i dëgjojë dhe për këtë e bën veshin shurdh, sepse nuk duan që t’ia prishin apo vjedhin lumturinë. Është kalimtare më thoshte xhaxhai im i ndjerë, do kalojë si të gjitha të tjerat.Mos e vri shumë mendjen.Dashuria është e verbër.Ndërsa gjyshi i kapërceu pritjet e mia, pasi mendoja se do të ishte mëelastik, meqë kishte jetuar më gjatë se të tjerët dhe ngjarjet duhet t’ia kishin mençuruar mendjen. Turp të keshna vetja – m’u drejtua – por koha është e mirësjellëshme dhe shëron gjithçka. Dashuria për atë vajzë më kishte futur nëtë ashtuquajturën jetë e bukur, të cilën e zbulova edhe në stinët kur nuk kisha patentë makine, por si çdo i ri i shkelja edhe unë disa rregulla dhe në fshehtësi i jepja asaj. Mendimi se jemi kalimtarë në këtë botë, të përkoshëm sikur ma forconte bindjen se nëse njeriu vdes, duhet ta provojë gjithçka dhe gjithçka lejohet.Koha është ilaç, të shëron gjithmonë.Mund të jetë e vërtetë, porna lejon të mos jemi më të rinj dhe të plakemi ngadalë. Sa më ngadalë tëplakemi aq më mirëi jetojmëngjarjet, aq më pak efekte negative na krijojnë. Kjo duhet tëna bëjë të duruar si në rini, por në fakt durimi nuk është në natyrën e saj, ashtu dhe në pleqëri që nuk duket se ka shanse nxitimi. Urtësia e ka kaluar tashmë provën e vet, shpesh me sukses, shpesh jo dhe pak pritje më shumë vetën sa e bën më të shenjtë moshën. Nëse nxitimi ynë nuk ka fre, atëherë vërtet koha nuk mund ta shërojë gjithçka, pasi si çdo gjë edhe “sëmundja” kërkon kohën e vet të shërimit. Gjithçka do të varet nga sa jemi apo dimë që të presim dhe ta ndihmojmë kohën që ta kryejë mrekullinë e vet. Gjërat përgjysëm, asnjehrë nuk funksionojnë mirë. Koha ndoshta nuk do ta shërojë kurrë eksodin e madh të arbëreshëve që lanë trojet e tyre, por e vështruar sot ishte nevojë e mbijetesës së një pjese të kombit. Babai im mëthoshte :“Mbaj me vete durimin dhe nuk do të kesh të bësh asnjëherë me shifrat e moshës. Ata jetuan me numërat.Jemi arbëreshë me rrënjë e degë dhe jemi krenarë”. Ferdinando Camon shkruan se ne jemi në botë, jo çfarë jemi, por çfarë ishin paraardhësit tanë. Ne jemi pasardhësit që lanë prindërit tanë, krenarë dhe asnjëherë harresëtarë.Koha që kalon e shëron vetëm memorien e atyre që nuk i kanë përjetuar vetë ngjarjet.
Arjan Th. Kallço, Pierfranko Bruni