Covid Halloween-i

Në park duke ndjekur ëndrrat,

kam parë vjeshtën të qajë me lot gjethesh,

e t’ua fshehë vjedhurazi piktorëve ngjyrat.

Kam dëgjuar krisjen e degëve të thata,

të pemëve të rrëzuara në brigjet e lumit,

kam ndjerë sesi po më dhemb ikja e kohës,

si klithma çjerrëse e një qyqeje,

dhe domosdo tani që është vjeshtë 

qaravitëse si ky prag Halloween-i.

Kam parë diellin të përvidhet mes trungjeve të thata 

që përqafojnë pemët që rrëzuan gjethet, 

kam parë të lazdrohen në lëndinën e pellgut patat

tok me kungullin portokalli që lundron serbes,

në pellgun që e harruan shirat e fundit.

Kam qeshur me kollotumbat bythëpërpjetë të rosave,

që peshkonin nën ujë larvat e zeshkëta   

që lanë këto duhma vampire mushkonjash,

që pickojmë më shumë tani se në verë,

sikur ta dinë që e kanë kohën, 

pasi është prag Halloween-i.

Kam futur këmbët në përrua,  

kam ndjerë vorbullat e këmbëve të rikave,

që shtyheshin të notonin nga nëna, 

kundër rrjedhës së të fryrë me shtjella.

Kam parë dy vajza që kërkonin përdhe 

më kot ca brumbuj të zinj kokorith,

që ishin mbledhur si kokrra rrushi të zi të egër 

që ecnin papri… 

në gjurmët e hijeve dhe të gjetheve të rëna,

ku era me zhurmë si yshtje shtrigash 

rrëmujshëm me vrull i përdridhte , 

si medalje të rremta në mësallën e blertë të fushës,

të cilat nga lart një skifter i uritur i këqyrte,

dhe etur më shumë për gjak se nga hera

dhe i turrej një zogu të lebetitur

në këtë prag të zymtë Halloween-i,

dhe i ndukte puplat dhe s’çante kokë 

për kriptomonedhat e gjetheve 

që i vidhte me duhma era.

Kam parë pleq të menduar që ndiqnin me nge retë,

duke u tërhequr nga një kone qesharake që kuiste, 

duke pluguar kujtimet e kohëve të zverdhura.

Kam ndjekur me bisht syri në mes të pyllit ata, 

s’di pse ndjeja brenda vetes që diçka kërciste

dhe rrëzonte gjethet si vitet e mia nga supet 

që i shkundja më shpejt se t’i rrokulliste era,

tok me degët e thata.

Po filloja ta urreja vjeshtën,

më shumë se zukatjen e bezdisshme të një droni,

që më pickonte më fort se mushkonjat 

që duke filmuar nga lart trembte zogjtë

më shumë se dordoleci kashtor i Hallowee-nit 

që i përthithtë jetës vrushkullin e ngjyrës së fundit …

Qëndroja para tablosë së gjetheve të një peme

si një penel i menduar, kafe, e verdhë, e kuqe e blertë,  

i një piktori fantazmë, që se gjente dot ngjyrën e mangët …

dhe për inat kullonte nga një tubet veç zi, hi, kafe dhe gri, 

duke ngjyrosur ata trungjet që ende mbaheshin,  

aty në pyll në kërrabën e njeri-tjetrit, siç qenë 

përplasur dikur vrullshëm sot si skelete të vyshkur 

nga stuhitë e acarta të dimrit…

Ky trung gjysmë i kalbur mendoj 

duhet të jetë baulja e vjedhur nga ndonjë anije fantazmë,

apo kazani i fundit i pavarrosur e shtrigave,

është vendi kua ato fshehin fshesat e gjineshtrave

dhe mshelur në zgavra thesaret e kohës që shkoi

foto të rrufeve e shkulmeve të harruara…  

Në çast nga radioja e një makine disi larg  

shpështillet një lajm si piskatje kukuvajke

apo gërricje ultratingujsh lakuriqi që dalin për gjah

se “në bankat e gjakut në spitale, 

s’ka më gjak”.  

Ç ’ka ndodhur them me vete , ç’po ndodh 

Covid-i apo ai shtrigani, kukudhi  Halloween-i? 

Por përtej aty në horizont

ku edhe dielli rrëqethshëm rrëkëllehej në muzg 

një çift po ndante dashurinë e tij me vjeshtën,

në një selfi përqafimi harruar 

mbi urën ku lumi rrjedh, dhe rikat gajaseshin duke lodruar 

duke u puthur përtallnin porositë e mjekëve, 

paçka… pak sa 

A duhet për Halloween 

të vëmë apo mos vëmë maska?

Kur s’e ke gjetur veten

Sa keq,

Të takosh një mik të vjetër pas 25 vjetësh 

Që të kuptosh sa kohë ke humbur.

Kohë që ta vodhën duke shprishur gonxhen e fatit,

Që e shinë në mes pëllëmbëve 

Dhe i morën erë… 

Dhe ti mbete atje në kufijtë e kotësisë 

Pa arritur atë që mund të ishte fati yt,

Dhe të hodhën aty 

Ku dialogoje për Elyarin  

Vetëm me erërat dhe kallamishtet 

Dhe u shërbeje të gjithëve

Vetëm për të mbijetuar. 

Harrove kush ishe,

Dhe ç ’mund të bëheshe

Një yll që e përlante murrlani, 

Së bashku me kuisjen e qenve

Aty ky ku thirrja për të jetuar humbiste 

Dhe ishte shtrembëruar nga erërat si plepat e Zejmenit. 

Dhe zgjodhe të ishe plep i përulur 

Që të mos thyheshe.

Qe tjetër kohë thua, 

Dhe harron se ke vetëm 10 vjet që s’e ke parë atë njeri,

Që t’i dinte vlerat.

Por janë njëzet e pesë.

Ndoshta çdo kohë mërgimtari ndahet në dy pjesë:

Para dhe pas Krishtit.

Dhe ti s’e gjen dot se cila është më e shenjta.

Tolerimi 

Tolerimi, lejimi, durimi 

Na e vranë guximin pa lindur 

Guximi ka imazhin e një plake 

Që nduk flokët dhe këlthet: Pse, pse?.

Pa gjetur asnjë përgjigje

Si thua, 

Nëse Zoti e di nëse janë të mira paratë,

pse ia jep ato budallenjve?

Apo vetëm pse ishin aq të marrë 

sa mos e kishin frikë guximin?

Himalaja e jetës

Kur ngrica tutkune të përplaset në fytyrë si e vërteta

Duhet të jetosh 

Që të ngresh Himalajën që s’guxove ta ngjisësh

Vizitë mjeku

Shkojmë tek mjeku për të parë se sa na peshon jeta, 

glicemia, insulina, diabeti, 

zemra, tensioni, kolesteroli

i mirë i keq,

për dreq 

Ikja po më gërryen ngadalë.

duart këmbët shpojnë si gjembat 

në kurorën e Krishtit para amshimit. 

Të lesh mbi botë disa copëra ëndrrash 

do të thotë të lesh asgjë 

nga ideja nga u ngjizëm.

Mendo, 

Për ata që do të lesh 

dhe udhët që mbyllen

nëse ti s’do jesh.