Sofra Poetike – Page 41 – Dielli

LUIGJ ÇEKAJ NE SOFREN E DIELLI-t

July 1, 2018 by dgreca

CIKEL NGA LUIGJ ÇEKAJ/
Mallkimi im i fundit për Kalin e Trojës/Kal i stërmallkuar, ti që ia vure zjarrin Trojës

Dhe ke tash mijëra e mijëra vjet që bën sikur zhdukesh prapa natës sate të paharruar.

Mallkimi i të gjithë popujve ty prapa të ndjekt kudo

Dhe në pyjet ku linde ti, kurrë më mos mbiftë këso dore një mëz druri kaq të harbuar.

Tashmë kur trok- troket tua të befta, p.sh. prej latsive Tora-Bora,

Mund të zbesin urgjent tek toka, nëpërmjet radiove të transmetimit.

Kur potkojt tu të nëpërqiellshëm rrotëza, krifa e B. Ladenit të gjithë post-galopët ,

Tradhëtine, me të vërtetë sikur e kanë rrasur në epokën e re të duraluminit.

Kal i përbindshëm shtrigash ku lind dhe vdes çdo ditë nga pak Itaka,

Mallkuar qofë edhe Ulisi ai shpiksi i vrasjeve të tua të kahershme

Ndërsa ti bishtkreshperuar, gojëndezur e dhëmbëpërgjakur,

Të gjithë jetën mbetsh duke rrëshqitur nepër dosjet e tua të nëndheshme.

Tashti në fund të hingëllimës sate

Ç’të mallkoj me fjalë më tepër?

Kal i ndyrë ke qënë gjithmonë

Dhe kal i larë me gjak njeriut ke mbetur.

Në vënd të statujës sate,

Tek muret e shtëpis së bardhe

Pasi te ringjallet Françisk Goja

Dotë vizatoj një dhelpër…kal.

Filadelfia, 4 Qershor 2002

Shpirti i Vjeshtës

Një zog të porsa shtypur në një kryqëzim të Bostonit,

Krejt rastësisht e mbuloi qefini i zverdhur i një gjethi.

Poshtë harqeve të epërme të “Urës Longfellou”

Siç duket këteevit ka për tac dhëne shpirtin kjo vjeshte.

Në fund të horizontit, ca karvane rësh,

Drejt veriut shvendosen lehtas, si të veshura me sandale.

Dhe krejt si thundër e vetme kau, hëna,

Shfaqet aty këtu, duke çaluar nëpër plazhe.

Pasi i ka zhdeshur pemët era, s’dihet ku e ka ma shtëpinë

Dhe turistët pak sa të trëmbur motit të keq vazhdojnë të kthehen në Europë.

Kur dhe ja krejt si dhë piskana, një gjëmë dhe një vetëtimë

Për fundimisht e dha në sinjalin se dimri mund të filloj qysh sot.

Nesër pensionistët do të udhtojnë drejt Floridës.

Si ushtarët drejt stervitjes, si shtëpi humburit drejt metros

Prandaj dhe në këtë vjeshtë si nji dështim magjistricash.

Gjithmon do ta çukis në mushkëri veç me sqepin e korbit të Alen Poen.

Boston, 9 Shtator 2002

Vdekja e Desdemonës

Gjithmonë e kam perligjur kështu vdekjen e pritshme të Desdemonës.

Otelo e vrau jo se nuk e deshti, por se qe verbuar prej syve të saj!

Dhe jam plotsisht i bindur se po mos të kishte qën aq i keq sa ishte shpirti i Jargos

Desdemona nuk është çudi edhe sot e kësaj dite mund të ishte gjallë.

Ndryshe nuk ka se si spjegohet gjithë ky zollum njerzor në pushtet

Kur ja p.sh. dihet se më dorcën e përgjakur të O.S. veshur tek dora e djathtë,

Dosjen e vet e mbylli të nxirë

Edhe shekulli i “drejt” njëzetë.

Mbarë njerzimin herë pas here intrigantët e kanë larë kudo me gjak.

Por unë në këtë vjershë përveç dramës së Desdemonave,

Denoncoj publikisht edhe të gjithë ata prindër injorantë,

Që vrasin ëngjuj të bardhë nëpërmes, kryerjes së krimit të aborteve.

Shkodër, 8 Janar 2000

28 QERSHOR 2018… SI ME 28 NANDOR 1913…

June 28, 2018 by dgreca

Përgatiti Fritz RADOVANI/

RINGJALLJA E TIRANËVE….

NGA AT GJERGJ FISHTA: 28 NANDOR 1913 /

Pervjetori i ngritjes së Flamurit të Pamvarsisë në vend që me kenë ditë gëzimi për Poetin asht ditë vaji e ankimi. Dasitë e anmiqsitë në mes të vetë jetës politike shqiptare e të krahinave të ndryshme, të shitunit e shumë e Shqiptarve propagandës së huej e deri luftat vëllaznore janë historia e atij viti. Një notë karakteristike malinkonije prandej e rrëmben Zanen e Fishtës, e cila ankon, mjerohet, brigon, nxitë e shpreson, për me mujtë me trandë e me prekë zemrën e Shqiptarve, tue i drejtue nga atdhédashunija e vertetë.

Oj Zanë, t’ këndojm…t’ vajtojm, deshta me thanun;

Pse sod ditë kanget s’ asht per mue e ty.

Po ç’ gzim kjo ditë né mundet me na dhanun,

Kur, qé, mbas nji motmoti q’ i u pelqye

Evropës Shqyptarin zot n’ shpi t’ vet me e lanun

E kuj, posë Hyut, m ’ketë jetë mos me i sherbye,

Shqyptari i dám prap me vetvedi gjindet

E shk’ asht ma zi, prej vedit edhe s’ bindet?….

E ku kjo punë kisht’ ndodhë posë se n’ Shqypni,

Qi ‘i popull, s’ parit dalun prej robnimit,

Per nji motmot të rrijë ai n’ anarki

E t’ bahet prralla e gazi i rruzullimit,

Ké i zoti s’ asht ai sod m’ u vue m’ hulli,

Edhe me u thanë anmiqve e t’ tanë njerzimit:

“Un ktu sundoj! M ’ketë shkamb mue m’ vuni Zoti

E kndej nuk luej, pa u shuemun stina e moti”!?

Ah! T’ mjerët na, t’ mjerët! E sod, me ‘i pecë të kuqe

E me ‘i orrl duem qi Shqyptarija e mjera

T’dalë vedit n’ dritë, si vedit çilë n’ bubuqe

Nji drandofille e njomë, kur kthen prendvera…

Jo, jo, Shqyptarë! Por banje flamrin duqe

E zhytnje n’ Dri t’ mos t’ a zhvillojë kurr era.

Flamri Kombtar nuk ka shka ban nder né,

Po kjé se dashtuni nuk kem’ p’ r Atdhé

E, drue dashtni p’r Atdhé nuk ka Shqyptari;

Me gjasë, s’ çan kryet Shqyptari per komb t’ vet,

As per njatë gjuhë t’ ambel qi i la i Pari,

As pse Shqypnija n’ vedi u ba sot shtet;

Pse e shoh se veç atje, ku xhixhillon ari

Pa frymë e tue dihatun vrap ai nget:

Si Krishtin shiti Juda Iskarjotë,

Drue Atdheu nder né po shitet p’r zallotë…

A thue mos fola keq?…Po lypi t’ falun;

Perse ktu vetë me fye nuk due kurrkendin.

E pse asht mirë fjalen n’ zemer t’ fryt m’e ndalun,

Por njai, qi të liruem me e pasë s’ do vendin,

A prej se s’ mundet vetë m’ shkamb t’ naltë me dalun,

A prej se tjervet s’ don m’ u a lshuemun rendin

A thue ai s’ asht Judë? Po, kambë e krye Iskarjota!,

E pra, ksi nipash ka‘dhe shum Kastriota…

E po p’r ata, qi, zyre e nderë harrue,

Qi, marre e turp kaherë flakrue mbas shpinet,

M’ visar t’ Atdheut me t’ huejë shkojn tue tregtue

(Kush ndyt mbas Frankut rrejtë, kush mbas Sterlinet

Kush pse Dinari teper i asht lakmue),

E Atdhén prej s’ huejësh me e qitun duen bashtinet,

Thue edhe per ta ndokuj do t’ i hijë çuda,

Kur thom, se nuk janë tjeter, veç se Juda?…

Po, Juda janë, e gjinde janë trathtarë,

Porsi njata, qi n’ mend prej s’ huejësh mahitun,

Varzat e djelmt, – e para uzdajë shqyptare –

Me ndjesi t’ hueja n’ shkollë i çojn me i rritun,

Tue lanë mbas doret t’ amblen gjuhë amtare,

Pa t’ cillen kombi s’ mundet n’ dritë me u qitun;

E me çakrrija t’ mbetna shkret mbas tregut,

E lanë me u rrejtë nipnin e Skanderbegut.

O Skanderbeg Kastrjota! O rrfé mizore!

Serbjani i mnishem, po ké votra pshtetun,

Nipavet t’ vet u flet m’ lahutë zatore,

Sa forcë e anmikut pit nen shpatë t’ ka mbetun:

Por nipat t’u n’ Shqypni sod nder msojtore,

(Ku gjuha shqype hin si fmij i gjetun…)

As emni, ndoshta, nuk e dijn si t’ quhet;

Pse tjerë fatosa aty me zanë u duhet.

Veç po, njat’ emen t’ and t’ bekuem, t’ madhnueshem,

Si t’ huejë, si nipa t’u, dijm me t’ a quejtun,

Kur ndonji lash dobijet fort t’ ngatrrueshem

Me té duem me zhgatrrue, e kur me vuejtun

Duem ndonji kundershtim, qi n’ vend t’ naltueshem

S’ na lên m’u kapë mbas dshirit t’onë të pruejtun:

Nen emen t’and, po, t’ gjith atëherë na strukmi,

Kur atdhetarë n’ sy t’ kombit duem qi t’ dukmi.

Ah! Jo; kangë gzimit sod, moj Zanë, nuk due!

Sod un due qi kah fjalët e mija t’ dalin,

Si rrkajë Vullkanit t’ shkojn tue gurgullue:

T’ shkojn tue therun, si thika qi thér djalin

E vetem ambel m’ prehen t’ nanës pushue:

T’ bumbullojn, po, si rrféja, qi trandë malin;

Pse teper keq Shqypnija e ngratë ka ngelun,

Teper pa nderë pse nami i saj asht shkelun.

Oh vaj! Oh kob! Oh marré e turp per né!

Sot sheklli mbarë prir synin prej Shqyptarvet,

Me pa si perkujdesmi per Atdhé;

E si u dishmojm’ me punë na kundershtarvet

Se jemi t’ zott me u lidhë me bésë e fé

Edhe vetë me sundue vendin e t’ Parvet:

E na, harû e si polipa deti,

Veç hapim syt me shkye ndoi ‘i send per veti!…

Shqyptarë! Shqyptarë! Ndigjoni, pashë Zotin!

Pa ju kurr s’ mundet n’ dritë me dalë Shqypnija:

A thue, pra, n’ terr po e lini m’e shkue motin,

Tash qi dergoi t’ bardhë fatin Perendija

Flamur me ngrehun n’ vedi? E Gjergj Kastriotin

E t’ Parët, a thue, kshtu do t’ korisë nipnija,

Ké shoq me shoq enè s’ kem’ ra na n’ fije?

Ké vémë fitimin para çdo Shqypnije?

Ah! Jo, Shqyptarë, jo; mos e lshoni doret

Shqypnin e mjerë, – ketë Atmè t’uej t’ bekueme

E cilla sod, pervujtë si vashë kunoret,

S’ parit po hin nder fise t’ qytetnueme.

A thue pse teper t’ ngushta i ka terthoret

M’e lanë me dnesë prap nen kambë t’ huej t’ poshtnueme?

Ma e vogel se Rusija pat kenë Sparta,

Por nami i saj asht shkrue me shkrola t’ arta.

Ah! Ktu, Shqyptarë, po, ktu, e m’ vorr t’ Kastrjotit

Per rreth Flamurit t’onë t’ gjith t’ bahmi ‘i vlla,

Edhe t’ apim shoshojt besen e Zotit

Se per Atdhé na kem’ m’u orvatë pa da.

Tue shkri per té të gjitha ditt e motit:

Se para t’ gjith në vorr na kem’ me u kja,

Se e lamë Shqypnin’ me e shkelë prap themra e huej.

Posë Zotit n’ qiell, s’ do t’ i sherbejm mâ kuej.

Shenim nga F.Radovani: Rikujtojmë nga “Konferenca Islamike” e deri tek droga…

“Pse e shoh se veç atje, ku xhixhillon ari

Pa frymë e tue dihatun vrap ai nget:

Si Krishtin shiti Juda Iskarjotë,

Drue Atdheu nder né po shitet p’r zallotë…”

■Po kurr mos harroni fatkeqsinë e madhe: Kur shtetin e drejtojnë qeveritarët e shitun!

Melbourne, 28 Qershor 2018.

ALFONS GRISHAJ ME CIKEL TE RI NE “SOFREN E DIELLIT”

June 15, 2018 by dgreca

ALFONS GRISHAJ/

Orkide Mistike (Ottava Rima)/

Me akull ushqehet… blu petalet,/

Çdo ind thith ujin tek shkrihet ngadalë,/

Ngritur velat, stuhive s’ ndalet/

Dete dashuri, një ngjyrë valë-valë./

Përgjumur mëngjesi, gjelat lajmëtarë

Hesht trokthi, shpërthejnë vargje metrike,

Në qiell deti rrjedh ujëvarë…

Transhendencë e shpirtit… Orkide mistike!

***

Dashuria jonë(Haiku)

Peshk hekuri ship

Dashuria jonëpërmes

Krisjes së kohës.

Varfëria (Nonet)

Gjethe vrarë pamja e skamllekut

Rrëpirëcopat e arnave

Lëkurë e kalbur peri

Fije jete varur

Tufanit- acar

Dridhet buza

Si bluza

Dy lot

Zot !!

Kushtim (Sonet)

Të kujtova shpesh kur pranver’ stis shpirtrat

Mes gjelbërimit, qeshur dhe brengosur

Me syt’e menduar, burime tëpasosur

Ku jet’ gëzojnë lulet,vallëzojnë ëndrrat.

Kristal mbi botën meskine rreh flatrat

Dhe dritë i fal mendjes sëterrosur

Si nënë paqton vajin e vrerosur

Fashiten retë dhe diell marrin zemrat.

Ecën-ecën me hapin e ylberit

Simfoni heshtur tej trillit të territ

Pëllumbeshë e prehur në kaltërsi.

Në fokus celi vjollca plot mirësi

Dhe pushon mbi buzë nektar ciltërsi

N’parajsëtash qesh me dyert e ferrit!

***

Zgjim (latern)

Vrik

Veten

Prej gjumit

Drejt ajrit

Kulm.

***

Vetmisë (Monorimë)

Vetmia, shurdh-memece, hije diskrete,

Pemë pa gjethe, pak shpresë piruete

Mikro kasolle me pullaz helmete

Heshtja përditëshme monolog me vete

Fjalët e pathëna pa fuqi adete.

Helmi i saj, heshtur të largon prej jete…

***

“Kritikut” (limerik)

Pas kuintave, i panjohur

Kollitet çalë, ftohur:

“Si mik një këshillë…

Nuk bën ajo sillë,

Merr pjatën time, ngrohur!”

SOFRA POETIKE-METEOROLOGËT THANË DIELL

June 6, 2018 by dgreca

CIKEL POETIK NGA AGIM DESKU/

METEOROLOGËT THANË DIELL/

-Poetit Azem Shkreli-/

Prapë po dal Lugut të Zanave/

Të pi ujë krojeve rugovisht/

Të shoh cilat vasha janë bërë zana/

Dhe cilat ende presin rikthimin e jetës./

Azem nëse sot erdha të varri yt/

Nuk ika ta lë të vetmuar qytetin tonë/

Desha të protestoj pse askush nuk e vret frikën/

Qyqarët nuk zgjedhin emra të vrasin./

Nuk vdes burri çdo ditë e çdo vjet

Fjalës ia kemi borxh jetën e jo vdekjen

Me fal Azem pse nuk kam kohë të rri me ty

Bie shin në këtë ditë kur meteorologet thanë diell.

IM ZOT

Im Zot

Një jetë e bëra pa ty betejave

Cili më je sot.

Përmes cilës jetë më erdhe

Kur i duheshe lirisë si çlirimtar

U zhduke nga toka ime pa faqe të bardhë.

Tani çfarë më duhesh nëse veç u riktheve

As nuk më njeh nga fytyra ime e vrarë

Për varr mos më pyet sepse askush nuk ma di

A jetohet dhe a vdiset me kafka të huja në këtë shekull.

Kam mendue që vetëm sot vdiqet për atdheun

Unë paskna vdekur që një mijë vite jete

Dritë dhe diellin ka pesë shekuj që nuk di gjë për ta

Unë po jetoj për të vdekur apo po vdes për të jetuar.

Im Zot edhe unë e ti kemi qenë shumë më afër të vërtetës

Të dytë kemi jetue në një tokë të ndarë padrejtsisht

Unë vdisja për secilën betejë që e fitonim me ty

Ndërsa ti zhdukeshe edhe nga faqja e dheut e lëre më nga toka e jonë.

Çudi për njëqind masakrat e që shpirtrat e tyre iu rrëfyen yllit të Davidit

Unë mbeta duke shikue se si bëhen orë e çast vrasjet e demonëve

Dhe orët e liga janë rikthyer sebashku për t῾i numëruar varret pa emër

Jeto toka ime edhe pse sot kishte rënë shi që as Drini i bardhë nuk e mbajti.

ASGJË NGA ZOTNAT

Nëse një ditë rikthejnë zotnat

Tek unë dua të jetë dolli e gotës se kalorësit

Të lënë në gjysmë nga dashuritë e humbura

Hamletiane.

Errësirat më kalitën të di se cili jam

Kurrë nuk ju rrëfeva lirisë as ferrit

Isha dhe mbeta i njëjti kryeneq i krisur

Zbrita dhe u ngrita me emrin tim të harruar.

E harruam kur ishim të vetmit luftëtarë të lirisë

Dhe më të burgosurit e jetës dhe ndërgjegjes

Nën dhe mbi plumbat e armiqve e mbytnim frikën

Ku ndërroheshin vetëm emrat e patronëve të ferrit.

Ishim më shqiptarë se vetë toka e dielli

Bashkë me detin që përmbyste Titnikun e dhembjeve

Kështu të lodhur sa herë bënim kryq për tokën

Dhe kurrë nuk e kërkonim vrasësin e dritës.

Por, në liri e kam mendue të më qujnë Marie e Shotë

Jetën e vdekjen edhepse i kisha më vete

Kurrë nuk i kam takue të vrara nga betejat

Sot,përpos lutjeve të rri me engjëjt asgje mos më pyetni.

E VRARË

Eh,toka ime sa herë u bëra i krisur

Edhe njëqind herë nëse do vdisja

Varrin e kam pasur të dashur për atdheun

Pa asnjë çmim të jetës e di që do ma ruani.

Tani luftën time për tokën dikush e vrau

Një mijë herë edhe mua më vranë

Vetëm me plagët e kalorësit tim jetoj

Nganjëherë besoj se unë jam Promethe.

Sa herë i ujiti trëndafilat e kopshti tim

Ulëm dhe ju marrë erë dhe i pyes

Cili jemi më të vrarë në shpirt dhe në jetë

Por nuk do të vdesim as unë as ti trëndafil.

Unë i fala atdheut eshtrat dhe s῾di ku i kam

Ti trëndafil më qëndrove besnik me aromën e jetës

Të dytë jemi e vërteta dhe lutja e popullit tim

Në shpirtin e vrarë do e shkruajmë lirinë e qindra sokolave.

Një mijë vjet i paska jeta ime

Dhe nuk e dija për tokën

Që s῾ka një vend për mua

Ku të lutëm dhe të luftoj për ty.

FUQI PROMETHEU

Cila fjalë më ndalon

Ta shikoj jetën me sy atdheu

Me cilën gjuhë ngjaj në perëndi

Nga hyëj Promethe dua fuqi.

Deri kur lufta s´ka mbarim

Deri kur fjala s´ka tradhëtim

Deri kur trupin as varri s´ma njohu

Atdhe kurrë mos më thuaj ,ti largohu.

Sot lirinë e kam lënë trashëgim

Për të gjallët hyjneshës dhe Sokolit tim

Këta janë Gjergji dhe Marije Shllaku

Këmbëkryq sa mirë më rrinë krye oxhaku.

Ag e terr

I mbeta tokës besnik

Deri në frymën e fundit

Kur zjarrët ndizen vetë.

Ia lava sytë pranverës

Toka u bë loti im

Deri sa nuk di kush jam unë

Dielli ngjanë në fuqinë e zanave.

Relikt i shpatës se Gjergjit u shndërrova

Ka njëmijë vjet që u martova me motrën e atdheut

Të mos mbetët e vejë liria

Nuk e di kur do përfundon dasma e jonë.

Ag e terr

Mbetëmi kalorësit e Itakës sonë

Diellit ia laj borxhin

Dhe i lutem të më mbështjell

Kuq e zi.

Mua dhe varrin tim

Të ma bekoj me flamur.

TRISHTIM

Mos më thenqin

I çmendur

Kur mes thonjësh

Ç´mallkim hyri.

Eh,si më zu trishtimi.

Më nuk i besoj fjalës

Nëse nuk më rrri betejave

Të besës se dhënë

Vetëm për fitore.

Njeri duhet të vdes

Për lirinë

Ju vdisni.

Sot, dua të vdes unë

Vetëm për atdheun.

Lirinë merreni ju

Të gjallët pa liri.

Më mirë me rrënjet e mia

Po rri

Ku gjysh e stërgjysh

I kam

Me faqe të bardhë.

Ah,ndoshta vetëm në varr

Jam shqiptar.

PRAPË PROMETHE

Ecim

Ngritëm

Lartësitë s´kanë fund

As fillim.

Cila është jeta

Kur ecim

Pa këmbë të saj

Në tokë.

Në lapidare

Ngritëm

Me Diellin.

Ah,si paskanë ikur

Njerëzit

Tok po vdes

Nga vetmia.

Në udhëkryqe të jetës

E vura zemrën e vendlindjes

Të marrë frymë heroi

Të di orjentimin e betejave.

Vallë,a kam pasur ndonjëherë fitore

Të betejave për lirinë.

Apo vetëm një grusht dheu

Për varr.

Sot dikush ma humbi lirinë

Pse e barta tërë jetën

Plisin e babait.

Ah,asgjë nga fjala e shejtë

Prapë mbetëm udhëkryq.

Ndoshta lutja ime

Bëhet shërim plagësh

Të kem vetëm atdhe

A të ngritëm në Promethe.

S´DORËZOHEM

Nuk vras

Si më kanë vrarë

Këngët nepër legjenda

Mua më ngjajnë.

Nuk të dorëzoj

Oj tokë

Pasha nënë lokën

Pasha tokë e qiell.

Turp më vjen

Nga disa perandorë

Të rrejshëm.

Sa herë ma shkërdhyen

Atdheun

Me tokën e Zotit

Bëjnë tregti.

Herë e shesin

Më shumë e vrasin

E ndërrojnë me fytyra

Djajësh.

Atdhe nuk të dorëzoj

Të asnjë demonë

Edhe njëqind herë

Nëse vdes për ty.

ETIKË

Nëse nuk flet fare

Është etikë

Po fole

E mbyte veten

Pa të mbytur të tjerët.

Dhe po hype shkallëve të Diellit

Si unë dje me poetin Fran Tanushi

Është etikë.

Mbrëmë ishim në një pikë

Në një shkëmb të Gjergjit në Mirëditë

Kur Dielli ia fal rrezet pranverës

Edhe aty është etikë.

TË JETON POEZIA

Koha e poezisë deri ku shkon

Ka fund perëndimi i vrasjeve të saj

Dhe koha e njeriut që e krijon artin.

Heminguej nuk zhduket nga faqja e jetës

Jetojmë me kujtimet për Lasgushin e Serëmben

Dritë paqin hyjnitë dhe miqt e mij.

Mos e harrofsha as unë fjalën shqipe

T´i ruajmë miqt nga vrasësit e ferrit

Për të bukurën e ndezën botën.

Njeri sot a nesër duhet të vdes

Koha e poezisë apo unë

Më mirë vdekësha unë

Le të jetoj poezia.

GJUHA E SATANIT

(Paradox një njeriut gjysmë bishë)

Asnjëri nuk më njeh për gjuhën time

Nëse kam fotografi demonësh

Në njeri më sepaku ngjajë

Sikur nuk jam nga kjo tokë engjëjsh.

Dje isha më perandorë se vetë ata

Sot nuk ma zë goja se çfarë jam

Shetiti anë e mbanë faqes se dheut

Të gjithë më mendojnë se jam njeri.

Vetëm Zoti e di se kush jam unë

Dhe nëna kur më lindi dhe më rriti

Sot asgjë nuk bëhet nëse nuk vras

Mbas shpine kështu ma do fytyra ime.

A duron ma toka nga e shkel këmba ime

Sytë si më ngjajnë në krokodila

Ah,në këtë farë të këtij fisi jam shndërrue

Vetëm me Të Bukurën e Detit rri.

Nuk ka faj ky njeri për faqen e zezë të tij

Unë u bëra më bishë se bisha kur e ngritëm gotën bashkë

Ja tani bota sillet nepër bulevardet më kryeneqe të Satanit

Dhe heshtjes sime që s´kam më as fuqi të iku nga kjo farë e keqe.

TRËNDAFIL OSE ATDHE MBI VALËDETI

Valët e deti a të ujitin kur aty je tretur

Çdo mbrëmje kur dalin sebashku me yjet

Me mall lotësh të tokës se etur.

Për ty trëndafil dua të rri në pritje të lirisë

Nëse zotat kanë ngritur për ne gotën e dashurisë

Përgjithmonë fatin e ndaj me ëndrrën e lirë

Të tretur ku të dyve emrin dhe fatin na kishin marr

Pa kthim.

Sikur edhe fatëkeqësinë e ndamë njëjtë

Vetëm aromën e hyjnive e falim pa mbarim.

Buzëqeshjet i ruajmë nëse kemi beteja për lirinë

Me bajlozët e di serish do t´i kryqëzojmë shpatat.

Mos ke frikë nga deti Trëndafili im

Të gjitha hijet e zeza në natën e shejtë u vetëvranë.

Ti do të rilindësh persëri për hirë të gjuhës se Zotit

T´i bashkohesh tokës se shejtë dhe flamurit tënd kuq e zi

Betejat e shekujve na e lanë kujtim secilit brez shqipesh.

Sonte marr frymë nga fryma e jote trëndafil

Sepse i duhesh tokës dhe kohës sime

Ku ende nuk më janë varrosur eshtrat

Kur të ktheva serish në liri.

Tani të lirë trëndafil e ke rrugën për tek unë

Fjalën time do ta ruaj nga demonët dhe perandoritë e tyre

Prapë jam në luftë me perandorët që ma vranë atdheun .

Udhës se Kombit po i mbjellim lulet më të bukura të jetës

Për Trëndafilat e lirisë ndoshta një ditë bota e thot të vërtetën

Dhe në Natën e Zjarreve të Prekazit festojmë jasharisht

Me aromën e luftëtarëve të flamurit tim.

FRYMA E FUNDIT

Për mua dhe fisin tim

Kënga dhe lufta

Janë i njëjti udhëtim

Për ta mbajtur besën

Të gjallë.

Dielli

Më është fryma e fundit

Që ma mbanë në jetë

Fjalën e shejtë.

Zotnat

Nëse janë të fundit

Kur më goditën

Në emër.

Pse mbrojta

Fjalën

Dhe tokën

E grabitu

Fillimin

Dhe fundin e jetës

E lidha për ashtin

E tokës.

Frikën

Ia mbyta vetes

Deri sa këndoja

Betejave.

SOFRA POETIKE E DIELLIT-ALFONS GRISHAJ

May 19, 2018 by dgreca

Alfons Grishaj/

Prova/

Prej kohësh m’ asht’ sos durimi./

Syt’ gremisen hijeve shterr,/

Neoret n’ prag të një gjëmimi/

Prej qenëve që lehin n’terr./

M’ faniten do shkarravina/

T’ mavijosuna qysh në djep/,

Shëmti, fjalë polovina,/

Leprozë krupë, lëkura shtrep’ /

Prov’, t’ kalova mijë herë,

Eh, sërish relike e hidhur…

Kalon lajmtar në timen derë?!

Qënien dytë e kam zgjidhur!

Mal me t’ vdekur kaluar n’rini,

Ferrit pa frikë pash më pash.

Plagë luftari pa agoni…

Zinxhirve t’ kuq përmes u rash.

Tash, kërkojn’ me më provu prap

A m’ ka mbet ndonji shkëndi,

Bash njata që janë veç skrap.

Jam brum’ njeriu, jo Perëndi!

Me politikanë të rremë

Me aktorë fallso, nuk ka shfaqje të bukur,

Të rremë politikanë, humbës pa meritë.

Burrëria e ulët … aksiomë e zhdukur,

Bishtuku nën ujë kurr nuk fal dritë.

Heshtja

Verbëri ësht’ heshtja kur fjalosesh me zgavër,

Pasqyrave t’ thyera ngërdheshet reflektimi.

Prej damarëve t’ këqij sakat mbet gjykimi,

Kompromis hibritesh mbjellur në kadavër.

Diftongu

Si një pendë qe, diftongu.

Zanoret hallka zinxhiri,

Faqes fletores bie gongu,

Shkëlqejnë si xhevahiri.

Dikur….

Dikur, kërceja fluturim mbi dyrdyl

Natën nën hënën e madhërishme,

Yjet e qiellit i mblidhja në zymbyl,

Pastaj stolisja vashën e magjishme.

Me gjakun e ndezur prej dlirësisë,

Me freskinë e joshjes djaloshare,

Me dhuntinë e paqes dhe mirësisë

Pajtoja nektarin e luleve ziliqare.

Asnjëherë nuk hasa lule t’ shëmtuar,

Veç tranzicion të gjelbër pranveror,

Bukuria e jetës në tokë përftuar.

Mesnatave magnetike ndriçon auror’.

Tani, ndjej mall për vrullin djaloshar,

Për çdo shok e mike që desha në jetë,

Kultin e fëmijërisë, Mësuesen e parë

Aromën e dijeve, engjëjt me fletë.

Me gotën e verës, O mik, Omar Khajam,

Prej kësaj jete… të falem në atë botë!

Se në kët’ kohë, veç njëri është haram…

Humbësi pashije që s’ ngre dot një gotë!

Dikur… është e sotmja, të dashurit e mi,

Nuk ka kohë, as moshë në hapësirë,

Kur shpirti të fluturojë në lartësi,

Çelësi mistik do çelë portën e lirë.

Dikush më tha

Dikush më tha:

“Shkruaj një gjëagjëzë!”

Shkrova një aforizëm.

Më pas u kthye:

“Shkruaj një bejtë!”

Shkrova një poezi.

Më shikoi drejt në sy:

“Shkruaj një fjalëkryq!”

Shkrova enigmën matrikse,

Jo, shiun e gjelbër.

Pastaj, m’u qas:

“Shkruaj një këngë!”

Pikturova një bilbil!

Lodhje

Askush s’ më lodh më tepër

Sa i shkolluari injorant.

Shkarravinat quan vepër!

Dhe veprën, Rocinant.

Ditëlindja e “buburrecit”

Mblidhen për të festuar “buburrecat”

Ditëlindjen e princit të kotësisë,

Harruan pse u mblodhën mistrecat,

Njëri-tjetrit duke i dhënë sisë.

Për vdekjen e armiqve ngren’ gotë,

Jo, për ditëlindjen princit t’hiçit?

Instikti i insektit i lë pa botë,

Çalë e zvarrë pas ziles ‘ kriçit.