NGA ILIR LEVONJA/

JEMI LARG/
e di që je larg/
që jam larg/
ma thotë tingulli në vesh/
që mezi e arrin borën e maleve të tu/
dhe zbrazëtia e këtij qyteti/
ku në këtë orë të mesditës/
endet e përditshmja me reshje shiu si kurora pemësh/
endem edhe unë nga njëra kabinë telefonike në tjetrën/
fryn shi e ftohtë/
ndërsa përpara shikoj pufet e së të bardhës në çatinë tënde/
duke të dëshiruar duke të shikuar se si kullohesh/
në një dritare sa shtegu ku kaluam dikur të dy/
dhe ndofta atje në qytetin tonë/
era e mesditës u rrëfen dy të dashurarve të tjerë
rriskun e ndarjes që mbahet pezull tek ca gjethe gështenjash
të kuqërremta si duar foshnjash kur luajnë me dritën
të mundin largësitë
të mos çapiten nëpër shtigje me kokën mënjanë
të ecin dorë për dore
në katër stinët
që janë edhe jeta e tyre

Mos ke frikë të thuash të dua/

Mos ke frikë të thuash të dua,
Nuk ka asgjë të gabuar, asgjë, asnjëherë.
Sikur edhe një minutë të jesh i dashuruar,
I thuaj të dua sot, nesër dhe përgjithnjë.
Mos ke frikë ta thuash se nuk gënjen,
Nuk mund të gënjesh kur dikush të pëlqen.
Edhe pse bajate mund të duken fjalët që thua,
Thuaje marrëzinë e bukur që ndodh një herë.
Mos ke frikë edhe pse mund të të thonë jo,
Të paktën asgjë nuk ka për të rënduar brenda teje.
Më mirë i refuzuar, nga një bukuri si ajo,
Se sa i refuzuar prej vetes tënde.
Mos ke frikë të duash, ndaj duaj
Atë që syri kap, atë që vështrimi ndjek.
Dhe asnjëherë mos ki frikë të thuash të dua,
Dhe mos u tremb të duash me gjithë mend.

Balancë /

Vjen një orë afër mbrëmjes
Kur ty të duket vetja si ai zogthi i vetmuar,
Mbështjellur sa një grusht frike,
Në një degë të hollë prej kërcelli
I bërë nga uji gjysmë i ngrirë;
I cili çast-më-çast mund edhe të thyhet.
Ndaj flakërojnë përtej dritares tënde
Horizontet e rrufeve si shtrigat e natës.
Dhe gjymi yt i ngjan fëmijës së trëmbur
Që luan nga sikleti lojën me tu fshehur.
Hej, dashuri, mos e nëm veten,
Duke ia kujtuar fatin sikur të jetë një portë
E cila për dikë hapet dhe për ty nuk hapet.
Duke menduar se mes njerëzve
Asnjëherë nuk ka balancim;
Për fate të njëllojta, për qetësi, siguri, etj.
Më kot torturohesh,
Më kot frigohesh.
Sy qeshur me një çarçaf të pastër,
Ashtu siç bënte e mira nënë,
Që për t’i ndjerë butësinë e
Afronte tek faqja,
Ndjeje edhe ti kurmin e trupit tim.
Avitju shtratit të mbrëmjes
Për të parë ëndrrën plotësuese,
Që në anën tjetër ma prishi mua mbarimi i natës.
Kështu do t’i themi njëri-tjetrit mirëmëngjes,
Kështu do t’i themi njëri-tjetrit natën e mirë.
Kështu edhe pse larg
Kapur dorë për dorë jemi. Se, a e di?
Nëse nuk pushon pylli,
Nuk ka se si të kulloj kurmin toka.
Sado skajesh,
Sado horizontesh,
Pa këto duar kapur,
Nuk ka natyrë të qetë.
Nuk ka as botë të balancuar,
As kthjelltësi planeti.

Kam diçka

Gjithmonë kam diçka për të thënë
Diçka – sapo ti ikën dhe unë ndihem kaq keq
Sikur ti kurr nuk ke për të ardhur;
Dal tek dera, por e zbrazët avullon rruga
Që nganjëherë më duket sikur do çahet
Dhe ti nuk do kesh mundësi për të ardhur;
Gjithmonë kam diçka për të thënë,
Qoftë darkë apo mesnatë e vonë,
Nxitoj të kthehem të të shoh fjetur;
Pa mundur të të them diçkanë,
Thjesht për qejfin e mëngjesit.
Po diçka tjetër mbetet prapë
Në fundin e filxhanit,
Dhe unë që dal turravrap
Tek dera, sikur ti kurrë s’ke për të ardhur.

U rritën pemët/

Atëhere ishin të vogla
Dhe rrugët dukeshin
Sikur do i shkonin botës
Deri në fund;
Dhe unë
Më për kollaj
E kisha.
Të të shihja
Që nga larg,
Sapo dilje
Tek porta nën pjergull,
Ishin motake pemët.
Sot janë bërë bulërimë,
Kaba,
Pyll,
Errësirë.
Ka humbur porta nën pjergull
Jeton një fërshëllimë.

Dashuritë e njeriut/
pak gjëra i duhen njeriut

një bibliotekë ku fle një libër i pashkruar akoma 

i patërhequr asnjëherë 

i palexuar po asnjëherë 

ai është edhe më i bukuri

pak gjëra na duhen

fare fare pak 

një qytet ku dikush ruan fshehtas ca letra dashurie 

kur dikush tjetër tërheq perden dhe pikohet në rrugë 

aty ku një i panjohur pret si statujë poshtë një peme 

atë që fle akoma dhe nuk zgjohet qëllimisht

dhe një tjetër 

një i pagjumë i radhës 

nga nata që vijon dërgon çmendurisht sms të zjarrta 

në kohën kur dikush tjetër 

e afron në jastëk një fytyrë 

dhe flenë bashkë 

bash atë çast jete kur dikush tjetër mori arratinë 

ashtu ngacalicur mbledhur nën jakën e palltos 

me zhurmë hapash të herta

të shpejta

ky qytet na duhet

ky që të bën të kthehesh hera herës 

edhe pse për dikë tjetër 

arsyeja e kthimit ka vlerën e qindarkës

por është një univers ndjenjash për ty 

pra qyteti yt

pak gjëra i duhen njëriut

aty midis memories 

emra me kohë rrugësh

dhe një dashuri e tillë si ajo

ajo që nuk ka ndodhur

ajo që është edhe e pamundur për tu rrëfyer

ajo e jotja

ajo është edhe më e bukura