Politike – Page 513 – Dielli

Arti i të folurit ka vdekur!

October 27, 2017 by dgreca

Nga Alfons Grishaj/

Arti i të folurit njihet mijëra vjet më parë. Gjuha e pasur pasqyron dhe fsheh, ngatërron dhe paqëson, gënjen dhe vërteton, frymëzon dhe degradon, ngjall dhe varros. Vërtetësia brilante e fjalës, servirur ndershmërisht është një privilegj që nuk e kanë as politikanët dhe as tregtarët. Biles, ky privilegj, qendron varur si relike kallpë në fodullëkun e pjesës dërmuese të gazetarëve, të cilët, shiten dhe blihen si skllevër në pazarin e politikës, duke braktisur ndërgjegjen profesionale. Dikur mendimtari, oratori, filozofi, poeti, shkrimtari apo gazetari ishin rob të ndërgjegjes së kulluar që nuk njihnin kompromis as me paratë dhe as me diktaturat.

Njëherë e njëkohë, Ciceroni, kur vuri re që Mark Antoni po imitonte me vepra Çezarin, i drejtohet me këto fjalë: “Your ambition to reign, Antony, certainly deserves to be compared with Caesar’s. But in not a single respect are you entitled to the same comparison… His character was an amalgamation of genius, method, memory, culture, thoroughness, intellect and industry.” * Megjithëse Ciceroni, e pat urryer Çezarin, para dhe pas vdekjes, nuk i kurseu fjalët e vërteta. Kush është sot ai burrë që thotë fjalë të tilla për kundërshtarin e të sfidojë imituesin bash para tehut të shpatës …?

Sajimet dhe shpifja janë mekanizma që thyhen gjithnjë në pragun e të vërtetës. Jemi i vetmi popull në botë që bëjmë rolin e hetuesit, prokurorit dhe gjykatësit. Opinioni ynë është gjithnjë ekstrem. Në fakt, këtu u jap pak të drejtë se, kur nuk ka ligje dhe shtet, dikush do hamendësojë për personat dhe ngjarjet. Politikani nuk e ka për asgjë të bëjë rolin e Eftibidës kurtizane, kurse gazetarët (jo të gjithë) e kanë për sport të bëjnë orgji më të… Këtë kishte parasysh dhe Edi Rama, kur iu drejtua gazetarëve me fjalët: “S’keni si ta kuptoni ju që as lexoni, as përpiqeni të thelloheni, as doni të dëgjoni për të kuptuar për çfarë bëhet fjalë.” E më tej vazhdon në të njëjtin stil: “Mos u ofendoni fare se ju e ulni dhe e ngrini këdo si ju teket edhe kujtoni se askush nuk ka të drejtë t’ u thotë se jeni pjesë e një kazani të madh.”

Mbase ka vite që nuk kam dëgjuar fjalë më të goditura që dalin nga një gojë e shtrembër!

Nëse flasim për “Përrallën e Shllavarisë”, këto janë fjalët më brilante nga goja e një politikani vagabond që udhëheq “Shllavarinë”. Siç dihet, në “Përrallën e Shllavarisë”, vendi udhëhiqej nga vagabondë dhe kriminelë. (Këtë krahasim e kam bërë dhe më parë…)

Tani, gazetarët janë zgjuar dhe duket sikur po e godasin heroin e tyre që i udhëhoqi në reforma vendnumëro, kanabizim të vendit, shtim borxhi shtetëror, rritje papunësie, pasiguri, kleptokraci, krim dhe tradhëti… Jo ore zotërinj! Edi Rama, ka të drejtë se e di se me kë ka të bëjë… Ai e kupton se, një popull që vuajti për dyzeteshtatë vjet për liri dhe për bukën e gojës, pasi zgjedh të birin pas të atit, s’ka rrugë tjetër veçse të përsërisë historinë. Rama e di se në ç’ shkallë është ndërgjegja qytetare! Dhe pas kësaj, me intuitën e dhelprës shpreson që me anë të takimeve kokë më kokë do ia dalë të ngrohë mendjen e çdo “kryengritësi”, në jastëqe me pupla shumëngjyrëshe që i ofron sponsori tashmë jo anonim, Piggy Bank e drogës. Opozita ka gjetur një kundërpëgjigje origjinale, ku përfaqësuesit e saj në Parlament, protestuan me pankarta ku shkruhej: “Qeveria e Drogës”. Kreu i PD-së, Lulëzim Basha, një politikan aktiv që ka për dëshirë aksionet politike, paralajmëron: “Ky është vetëm fillimi”. Po çfarë fillimi? Fillimi i një fundi, apo fillim pakufi?

Pra arti i të folurit hamendëson dhe fsheh! Paralajmëron rrufe që nuk dihen kur do bubullojnë shpresën e një oguri të mirë apo të zi!

Politika pa aksion prodhon retorikë. Po retorikat politike ushqejnë ferra që nuk çelin lule. Politikani, mendimtari apo llafollogu duhet ta peshojnë mendimin pa e nxjerrë fjalën. Nëse fjala del e pasitur mirë, konfuzioni dhe gabimi janë si mielli pa ujë që nuk mund të bësh as bukë e jo më revani! Llafollogët shterpë i shohim tek fryhen si gjelat, duke bërë deklarata dhe romuze, që nuk ngrohin dhe gicilojnë askënd! Gjenialiteti prodhon ide inovative që nuk kanë nevojë për artin e të folurit, se vepra ka shkronja të arta që gdhenden në faqet e historisë. Kurse shterpësia prodhon inkursione llafollogjie pa vepra frytdhënëse. Këtë e shohim tek rrypat e politikës shqiptare.

Çfarë duhet të zgjedhë populli refrenin e gjinkallës, punën e bletës apo gënjeshtarin tradicional? Unë mendoj se, të dy të parat janë të pranueshme. E para, është shumë efikase për njerëzit që kanë filluar të shurdhohen. E dyta, është mirëqenie dhe pa të njeriu nuk bën dot. Nëse e para është për shurdhë (memecë), d.m.th. nuk është e nevojshme për masën. E dyta, është për të gjithë, prandaj njeriu duhet t’i shërbejë asaj. Pas kësaj, aktualisht nuk ka më vend për gënjeshtarin tradicional, që shqiptari dhe bota e qytetëruar vuajti për një gjysëm shekulli?! Duhet gjetur mënyra për të ndaluar propagandën, babëzitjen e tre breznive që dolën nga revolucioni komunist?

Nëse Ciceroni, një ndër oratorët politikanë më të mëdhenj të Romës, bëri Mark Antonin, të mendojë dhe të heqë dorë nga imitacioni tiranik, përse oratorët, mendimtarët dhe gazetarët e sotëm nuk janë në gjendje ta bëjnë një gjë të tillë me Ramë-Tahirët dhe sojin kriminal?! Mendoj se, për njeriun e sotëm arti i të folurit nuk është më një vlerë dhe ndërgjegje, por hile dhe pabesi! Njeriu i sotëm e di mirë këtë. Kjo është dhe arsyeja që ende militojnë sirenat me fyej të kuq?

Në këtë situatë, shteti nuk ekziston! Arti i të folurit ka vdekur! Bashkë me të po varroset besa dhe ndërgjegja qytetare.

Shqiptarët janë si lodrat seksuale për Edi Ramën

October 26, 2017 by dgreca

1-ilir-levonja-2-288x300-1-1

Nga Ilir Levonja/

1) Midis shumë e shumë hamendësimëve, shumë e shumë rekomandimeve, a këshillave, gjë që ne vdesim ta bëjmë…, rreth konfliktit mes kryeministrit të vendit me gazetarët e mikrofonit, dje pas daljes nga seanca më qesharake e kuvendit për një mandat, një imunitet kuvendari, që aplikohet në Shqipërinë e lodhur ku ligji mund të bëj gjithçka veç mbi ligjëvënësit e ligjëbërësit nuk bën asgjë. Asgjë për besë…, pasi shtë një lloj hallati i tredhur, a plastik, me ngjyra, ku luajnë ëndrrat e tyre seksuale a perverse ca njerëz që përcaktojnë modën e stinës, qejfet fizike si femrat a meshkujt e mbetur thatë.

Midis shumë e shumë hamendësimeve, shumë e shumë idotizmave që na karakterizojmë aq sa i lamë menjanë grupet e drogës, vet xhevahirin e PS-ës Sajmirin, dhe po merremi me të drejtën midis Ramës dhe gazetarëve të mikrofonit.

Po merremi me zell. Kush ka të drejtë? Mirë ua bëri. Po ata të mefshë, pse nuk ja ngjeshën me mikrofona kokës? Studio të tëra.
Vëreni vëth në vesh, se kur një burrë shteti humb qetësinë, dhe jep këshilla leximi, kulture a gjëra të tilla që tregojnë provincializëm nga mendësia e respektit për padrinot, është sukses i gazetarisë. I ka prekur vatrën plagës. I ka prekur nervat. Aq më tepër që e gjora Shqipëria jonë i ka me shumicë. I ka përhapur trupit. Eshtë sot një kufomë e ekzemës dhe e lebrozës.

2) Kurse shtetarët a kuvendarët merren me lodrat e seksit. E tillë ishte edhe ajo seancë e djeshme parlamentare për heqjen e një imuniteti. Merren me ligjin tamam si me lodrat e seksit, duke i qëndruar larg erës plot hudhra e teke rakie, nga realiteti shqiptar. E gjitha një shoqëri në asistencë sociale lëmoshë dhe me sytë nga qielli. Spektator me gojën hapur kur kryeministri ngre kundërakuza karshi organit të akuzës.

Dhe përpara se të zhgryhet në pështyma karshi gazetarëve të mikrofonit, i ofenduar quan ajkën e Shqipërisë, sojin dhe kastën e tij. Njerëzit më të përfolur, më të diskutuar në gjithçka.

Në një shtet demokratik imuniteti është një lëvere e pa larë. Përpara ligjit nuk ka të përzgjedhur. Janë të gjithë një. Por këtu ndikon edhe mungesa e ekzistencës së burrave të ligjit. Atyre që akoma nuk u ka fërshëllyer pumbi tek veshi. Aktualisht përshembull, në Amerikë organet e akuzës po hetojnë deri presidentin e vendit. Në Shqipëri organet e akuzës janë lodra seksi për perversët ligjëbërës. Dhe normale që Edi Rama do acarohet, do u zbrazet gazetarëve të mikrofonit. Eshtë cënuar ajka, shtresa e mbremjeve me maska. E llozhave të fshehta. Po t’i kthehesh memories, ka me vete një aradhë të shkarkuarish deputetësh (Beqja, Ndoka, Ndreu etj.) që sot janë arsenal qelish për llogari të drejtësisë belge a italiane. Megjithatë ai I thotë gjynahqarëve se kuvendi është vendi i ajkës dhe inteligjencës së shqiptarëve. Nga ana tjetër i vjen plasja dhe i vërsulet synetllëkut të mikrofonave. Çfarë nuk përrallis, i quan të pa kulturë, të pa ditur, kazan, dështim etj.

Në fakt në Shqipëri nuk ka të pa kulturuar, nuk ka të pa ditur, por të hutuar për shkak të amullisë së Edit dhe sojit nga ai rrjedh.
Zakonisht llogari nuk japin diktatorët, jo ata shtetarë që zgjidhen me vote. Po me sa duket vota tek ne nuk ka asnjë vlerë. Ne bëjmë sikur, bëjmë sikur e duam votën, demokracinë…, nga ana tjetër heshtim dhe masturbohemi me perversitetin e diktatorëve të rinj.

Shqiptarët duhet ta dine një here e mire se acarimi dhe pështymat e një shtetari karshi gazetarëve të mikrofonit, është rënie totale e një shteti. Dhe humbja i përket sa Edi Ramës aq edhe atyre, shqiptarëve, kurse fitorja gazetarëve. Ndofta është një nga ato pak simptoma kur mund të shikojmë shpresën e jetës për një vend që është momentalisht në shtratin e reanimacionit. Le të shpresojmë.

3) Gjithë këto vite shumë shqiptarë të lodhur nga dështimet e PD-ës dhe pa i vënë në kandar me të mirat, që mblidhen në disa ngjarje si me atë të shtunë të 15 marsit 2008, Gërdecin. Me 21 janarin e 2011-ës. Dhe këto si produkte të aleancave, të dyja bashkë. Të atyre aleancave dhe ca xhaketave të vjetra dy kategorish, ca që nuk lëshojnë pushtetin dhe ca që ia kanë afruar djemve, dhëndurrëve dhe klaneve rreth. Kjo bën atë që shqiptarët të t’i futen me një dashuri manjake një tjetër prototipi që mbajti për aq aq vite një bashki si Tirana, sikur të mos kishte pjellur burrë shteti më ai truall. Ky quhet Edi Rama. Deri dje një suportues i organit të akuzës dhe drejtësisë dhe që u ka premtuar shqiptarëve pastrimin e atyre institucioneve. Mirëpo sapo i prekën floririn e tij, këlthiti. Dhe me të drejtë, shqiptarët janë akoma tek mulliri i Thanës, me Saliun dhe kastën e tij. Ndaj sot të kall datën mendësia që deri sa nuk dënuam Saliun për Gërdecin dhe 21 Janarin, pse ta dënojmë Sajmirin. Shqiptarët i janë nënshtruar një përversieti me mendësi provinciale se plumbi do plumb. Mundën dhe i falën dhe vazhdojnë t’i japin falje, të drejtë, këtij zallapi kryeministër, gjithçka, çdo gjë… aq sa kurrë nuk kanë për ta kuptuar se sa më shumë përmendore u ngrenë sharlatanëve të politikës, aq më shumë ia fusin vetes. Kësisoj gjatë gjithë këtyre viteve nga protestat e bojkotit, Gërdecit, 21 janarit, i lejuan Edi Ramës çdo aleancë me këdo, mjaft të largonin Berishën. Pa asnjë dhimbje pse po ia fusnin edhe vetes. I lejuan kanabizimin e vendit vetëm pse izoloi një Lazarat. Nuk lane këmbë batakçiu pa e ngritur vringthi qytet më qytet, lagje më lagje sa sot akoma vriten në periferitë e Lezhës, Laçit, Beratit a Vlorës, për hir të ndarjes së pushtetit dhe zonave të influencës. Ulin veshët kur ashtu plot pështyma kryeministri i vendit i gërhushet prokurorisë me fjalët mos guxoni të akuzoni ajkën e vendit, kuvendarët.
Eh Shqipëri sa shumë që fal…

4) Nuk e di se si janë ndjerë dje, a si ndihen sot ata njerëz, qytetarë të thjesht që për një a dy arsye, kanë provuar vrullin prej hekuri skafandrash a uniformash, vrullin në befasi, herët pa zbardhur dita, duke thyer a rrëmbyer ndonjë pjestarë të shtëpisë. Rrota e fati e sjell ashtu. Asnjë prind nuk e do, por fëmija ta bën. Nuk e di se si ndihen kur shohin se si një beniamin qeveritar i gërmushet njerëzve të drejtësisë. Një beniamin i Edi Ramës që sot është kthyer në një xhevahir kombëtar, kur është faqja e zezë e jona. Nuk e di se si ndihen kur dikush ka imunitet e dikush jo. Cullak i jemi shfaqur jetës. Cullakër të gjithë. Se si ndihen kur djali a vajza, babai a gruaja, kërrmen qelive. Dhe ai Sajmiri gërhushet. Edi Rama më keq. Ky babai i reformimit të drejtësisë së kalbur. Po me siguri të tulatur, prindër të pafuqishëm përballë daljes nga dora të fëmijëve. Daljes nga dora të gjithçkaje vitale, pasi gjithçkaja veç jetë nuk mund të quhet, po një katrahurë ku gjithkush ha gjithkënd. Ndaj me siguri qeshin hidhur, pa ndjenja, pa dhimbsuri kur kujtojnë rrapallimat e thyerjeve të dyerve. Urdhërat që të mos lëvizin vendit, duart e forta, prangat. Si ndihen? Mut ndihen. Sidomos kur Sajmiri bërtet e çirret sikur ta kenë kapur nga koqet. Dhe e gjitha kjo sepse në Shqipëri ligji është lodër seksuale për perversët dhe jo një mjet para të cilit të gjithë dridhen.

‘Religious freedom’ is just one ball to juggle in a pluralistic society

October 25, 2017 by dgreca

BY QUARDRICOS BERNARD DRISKELL/*

8 Religious

I must confess I am sick and of tired of people using their faith to justify their callous political positions, generally arrived at by faith-free considerations.For centuries, folks have appealed to the Bible to promote their dangerous theology of gender complementarianism, arguing that women were to complement men. While elements of complementarianism still remain, we more regularly mount towering stacks of Bibles to loudly protest same-sex marriages, equal protections under the law for women, abortion and other social and cultural red-hot issues that plague our evermore interconnected and pluralistic world.

Americans, both religious and non-religious, must come to understand that the First Amendment, as expressed in the Establishment Clause, means that government cannot police anyone’s religious beliefs. It does not mean that your beliefs are permitted to trump over someone else’s rights simply because your beliefs are against some practice or preference of theirs.

This is the issue before the Supreme Court in Masterpiece Cakeshop v. Colorado Civil Rights Commission. The case centers around a baker refusing to design and sell a wedding cake to a gay couple, arguing that doing so would violate his right to religious freedom and freedom of expression. This sets up a major test this term weighing religious freedom against discrimination based on sexual orientation.

Christians, most especially Evangelicals who often champion cultural values and practices common to ancient biblical times, seem so frequently to be the ones who ignore what we owe one another when it comes to creating public policy and comity.

Belief in biblical inerrancy is all well and good when considered by Christians in religious and theological context, and even proves valuable as framework for making choices in personal and family life. However, when it comes to the consideration of the common good – i.e. what is beyond our individual selves and families, and instead nurturing our wider communities, society, and country, as imbued in public policies providing for education, social safety nets, stewardship of environment and social justice for all – it appears that common constructions of biblical fundamentalism are trumped by a more potent “free-market” fundamentalism.

The same Christians who say that all fertilized embryos are unborn children in the womb to be protected at all costs, are often those who seem indifferent to the welfare of the most vulnerable children once they have been born, especially children of color.

There must be some core of fundamental values to which we all can appeal that subsume our varied doctrines and creeds.

I certainly understand that liberal theological Christians profess their faith by trying to “make the world a better place” through works, while Evangelical Christians believe that the world would be a better place inherently if more people simply professed to be disciples of Christ and practiced a personal piety. At present, not only in the U.S. but also in many predominantly “Christian” countries, liberal mainline Protestant denominations are decreasing in membership while, by contrast, conservative and Evangelical churches, are not just holding steady but flourishing.

Can “liberal” Christians become more “Evangelical” in the theological sense – willing to speak of whence comes their drive so that others might know? Conversely, might conservative Evangelicals become more compassionately tolerant of the diversity of the human condition? May such a median of praxis be forged amongst Christians who seem to view the parsing of roles of faith between private and public spheres so differently?

Must we all agree on all things religiously doctrinal? I would say certainly not! Do I believe in both theological and political diversity? Yes, especially as the means by which we, the imperfect of limited sight, might see more clearly by deploying multiple aspects and sharing among us. Moreover, I understand that the post-Christian aspects of our society have posed a tremendous threat to the Evangelical among us.

However, diversities of viewpoints and ideas, and engaged civil discourse over them, are the cornerstone of a vigorous democracy. It must be realized that we cannot talk about “life, liberty, and the pursuit of happiness,” with “liberty and justice for all,” if we as citizens are not willing to make sacrifices of the self toward the good of the whole.

Are we willing to make such sacrifices? How so much more did the one whom Christians claim to follow, as well his saints named and unnamed, surrender. If we cannot yield even a modicum, then how may we long expect to cohere as a country, “one nation, under God”?

More than a third of millennials consider themselves non-religious, which is double the portion of among Baby Boomers and triple that of the generation before them. Even those who do identify with a religion do not necessarily practice its rituals to any degree. Only 2 in 10 people under 30 think that going to church is an important or worthwhile activity deserving of any regularity.

It is very striking and, insofar as the religious-political demographic trend in the United States shifts, the salvation of America’s religious freedoms may rest in the hands of these “nones,” the non-religiously affiliated. Certainly, its future does, literally.

*Reverend Professor Quardricos Bernard Driskell is a graduate of Morehouse College and Harvard Divinity School with 10 years of federal lobbying and ministerial experience. He is an adjunct professor of religion and politics atThe George Washington University Graduate School of Political Management. Follow him on Twitter @q_driskell4.

SHBA, bombarduesit strategjikë të gatshëm për luftë

October 24, 2017 by dgreca

Tensionet nga Azia në Lindjen e Mesme, kriza bërthamore me Korenë e Veriut dhe dueli me Rusinë po shtyjnë Pentagonin të marrë një vendim historik.

Forcat Ajrore amerikane duhet të mbajnë bombarduesit nuklearë strategjikë në gjendje të vazhdueshme alarmi, gati për të sulmuar në disa baza. Gjenerali David Goldfein, Shefi i Shtabit të Forcave Ajrore, tha për web-in e Sigurisë Kombëtare Defense One, se liderët ushtarakë po detyrohen t’i përshtateshin realitetit të situatës globale në të cilën gjenden. “Bota është bërë një vend i rrezikshëm; kemi regjime që na kërcënojnë hapur për përdorimin e armëve bërthamore”, tha Gjenerali David Goldfein. Goldfein theksoi se, urdhri nuk është dhënë ende, por sipas tij ishte vetëm çështje kohe, e përgatitjet kishin nisur. Kjo lloj gatishmërie e bombarduesve nuk është parë që prej kohës së luftës së ftohtë.

Në rast të dritës jeshile, një flotë bombarduesish B-52 me armë nukleare, do të viheshin në pozicione sulmi, gati për t’u nisur brenda ditës. Është parashikuar gjithashtu hapja e 9 pistave ku do të qëndrojnë në pritje mjetet gjigande, simbol i arsenalit amerikan. Ndërkohë është rinovuar edhe ndërtesa që do të presë rreth 100 ushtarakët që do të përbëjnë ekuipazhin e bombarduesve. Përpos bombardueseve, parashikohet edhe mobilizimi i mjeteve të tjera për mbikëqyrjen, inteligjencën dhe komandën e avancuar për të operuar në rast konflikti bërthamor. Njoftimi vjen pak ditë pasi kreu i CIA-s, zoti Mike Pompeo paralajmëroi se, Koreja e Veriut ishte vetëm disa muaj larg perfeksionimit të armëve bërthamore, në gjendje për të sulmuar territorin amerikan.

By Marcus Weisgerber, Defense One.

BARKSDALE AIR FORCE BASE, La. — The U.S. Air Force is preparing to put nuclear-armed bombers back on 24-hour ready alert, a status not seen since the Cold War ended in 1991.That means the long-dormant concrete pads at the ends of this base’s 11,000-foot runway — dubbed the “Christmas tree” for their angular markings — could once again find several B-52s parked on them, laden with nuclear weapons and set to take off at a moment’s notice. “This is yet one more step in ensuring that we’re prepared,” Gen. David Goldfein, Air Force chief of staff, said in an interview during his six-day tour of Barksdale and other U.S. Air Force bases that support the nuclear mission. “I look at it more as not planning for any specific event, but more for the reality of the global situation we find ourselves in and how we ensure we’re prepared going forward.” Goldfein and other senior defense officials stressed that the alert order had not been given, but that preparations were under way in anticipation that it might come. That decision would be made by Gen. John Hyten, the commander of U.S. Strategic Command, or Gen. Lori Robinson, the head of U.S. Northern Command. STRATCOM is in charge of the military’s nuclear forces and NORTHCOM is in charge of defending North America. Goldfein, who is the Air Force’s top officer and a member of the Joint Chiefs of Staff, is asking his force to think about new ways that nuclear weapons could be used for deterrence, or even combat. “The world is a dangerous place and we’ve got folks that are talking openly about use of nuclear weapons,” he said. “It’s no longer a bipolar world where it’s just us and the Soviet Union. We’ve got other players out there who have nuclear capability. It’s never been more important to make sure that we get this mission right.” During his trip across the country last week, Goldfein encouraged airmen to think beyond Cold War uses for ICBMs, bombers and nuclear cruise missiles. Për “Diell-in”, Shefqet Kërcelli

Tepsija e drogës, Saimiri, dhe vetë Naltgjatësia e tij!

October 22, 2017 by dgreca

2-enver-Bytyci-1

Nga Enver Bytyçi/

Saimir Tahiri është në tepsi. Ndërsa tepsia i përket kryeministrit Rama. Ai ideoi dhe jetësoi një tepsi, e cila servir hashash, kokainë, heroinë, kallashnikovë, gjithçka që trafikohet në paligjshmëri. Tepsija e drogës e zotit Rama u zgjerua prej sipërfaqes së një fshati në përmasat e 28 mijë kilometrave katërore, aq sa është sipërfaqja e Shqipërisë. Sot u zotua se nuk do të ketë më tepsi droge, duke konfirmuar se “kur Rama do, ka tepsi, kur tepsija mbushet I përze hisetarët e tjerë si Saimir Tahiri prej saj.Që kjo tepsi të rriste vlerën e saj duhej të pushtohej tregu i huaj. Sidomos ai perendimor. Përmasat e Shqipërisë ishin pak. Prandaj dhe tepsisë iu shtuan asetet e krijuara nga kultura e hashashit dhe tregu europian I drogërave të shumta, sidomos italian e grek. Për këtë qëllim u krijua rrjeti I transportit dhe shpërndarjes. Lidhjet familjare u bënë forma më e përhapur e veprimit të mafias. Habilajt e kishin lidhjen e shkurtër. Saimir Tahiri u bë mbrojtësi dhe bashkëpunëtori i tyre. Kur Dritan Zagani i denoncoi para më shumë se dy vitesh Habilajt, Saimiri në vend që të zbulonte lidhjet e mafies me krimin, burgosi denoncuesin. Tani thotë se nuk dinte gjë. Dhe vijon akoma ta denoncojë denoncuesin, në vend që të dënojë trafikantët e kriminelët. E keni dëgjuar të thotë ndonjë fjalë të egër kundër Habilajve, megjithëse ata e “tradhëtuan” bosin e tyre, ish-ministër të Brendshëm?!Tepsija është aty, e zbukuruar me diamantë e varëse të florinjta, me syze e orë të çmuara, me kostume mijëra dollarëshe, me shpërblime të majme milionëshe. Tepsia e drogës dhe hashashit mori përmasat e një shpelle, ku përfunduan dhejtra e qindramilionë dollarë të drogës së trafikuar nga Habilajt e jo vetëm Habilajt. Makina e shitur pa ndryshim pronësie e ish-ministrit të Brendshëm u shndërrua në burim të pashtershëm të aseteve që hidheshin në tepsi. U përdor për drogë dhe trafik, për maskë dhe fshehje të aktivitetit kriminal jo vetëm nga Habilajt, por edhe nga të tjera grupe kriminale. Emri i Saimir Tahirit i mbrojti të gjithë trafikantët në jug të Shqipërisë, në Vlorë e në Tepelenë. Vetëm në Shkodër ai u përplas me Tom Doshin. Ndërkohë Tahiriu shfaq bujshëm me jelek antiplumb te parcelat e hashashit për të krijuar imazhin e “heroit” që lufton kundër hashashit. E ndërkaq, sa herë shfaqej në parcelat e drogës, skafi në emrin e tij nisej qetë-qetë për në Itali, kurse komisarët besnikë policë u bënë punëtorët e ngarkim-shkarkimit.

Saimir Tahiri ndërtoi autostradën e tregut të ri e të madh të drogës, krimit dhe kriminelëve në të gjithë Shqipërinë. Edi Rama vëzhgon tepsinë e florinjtë në duar dhe I gëzohet faktit që tashmë I vetëm dhe pa Saimirin mund ta zotërojë atë fuqishëm! Bosi i Habilajve nuk është vetëm Saimiri, është vetë Naltgjatësia e tij!

Nëse dhjetra komisarë policie dhe policë në të gjithë vendin janë bërë pjesë e trafiqeve kriminale, kjo është bërë sipas një projekti Edi Ramës, ndërsa Tahiri është thjesht një i emëruar si drejtor I këtij projekti. Ai nuk i hoqi brenda ditës 28 drejtorë dhe komisarë policie të kualifikuar dhe të aftë profesionalisht për shkak të qëllimeve të tij të mira, “për të bërë shtet”! . Ai i hoqi ata se nuk pati besim që të bashkëpunonte me tan ë krimin e drogëziit dhe kanabizimit të Shqipërisë! I konsideroi ata jo thjesht kundërshtarë politikë, por më së pari të papërshtatshëm për të bashkëpunuar me bandën e Saimirit në trafiqe e vepra kriminale. Ishte pra çeshtje besimi për bashkëpunim në krim dhe akte kriminale.

Saimir Tahiri duhet të përgjigjet. Por më e mira do të ishte të bashkëpunonte me Prokurorinë e t’ia dorëzonte drejtësisë edhe Edi Ramën, përfituesin më të madh të tepsisë së drogës. Ai nuk ka pse bën rolin e Domitrovit e të Qemal Stafës, nuk ka pse luan politikisht. Thjesht të dorëzojë dosjet e provat e implikimit të zotit Rama në drejtësi dhe vendi do të marrë një kthesë tjetër drejt zhvillimit e progresit të tij. Nëse ish-ministri i Brendshëm zgjodhi besnikët e tij, kryesisht tepelenas të tijët e të Ruçit, për kanabizimin dhe kriminalizimin e Shqipërisë, tashmë i ka shansin t’i bëjë shërbimin e fundit këtij vendi: Të dorëzojë Ramën në drejtësinë që duam! Ndryshe kryeministri do t’i zhvatë të gjitha asetet e tepsisë të vendosura aty nga kontributet e Saimir Tahirit!

Tirane, 22.10.2017