-Krishtlindjet ortodokse, 7 janari, janë festë zyrtare e përcaktuar me Ligjin për festat zyrtare në Republikën e Kosovës miratuar në Kuvend në 21 maj e të shpallur me Dekretin e Presidentit në 15 qershor 2008 – vitin e shpalljes së pavarësisë në 17 shkurtin historik/
PRISHTINË, 7 Janar 2015-B.Jashari/.-Në Kosovë kremtohen Krishtlindjet ortodokse. Liderët institucionalë, politikë e fetarë u kanë uruar Krishtlindjet Ortodokse Peshkopit të Rashkës dhe Prizrenit, Teodosije si dhe të gjithë besimtarëve ortodoksë, me mesazhe të shprehjes së përkushtimit për vlerat tradicionale të harmonisë ndërfetare, të tolerancës dhe respektit të ndërsjellë ndërmjet qytetarëve kosovarë.
Krishtlindjet ortodokse, 7 janari, janë festë zyrtare e përcaktuar me Ligjin për festat zyrtare në Republikën e Kosovës miratuar në Kuvend në 21 maj e të shpallur me Dekretin e Presidentit në 15 qershor 2008 – vitin e shpalljes së pavarësisë në 17 shkurtin historik.
Pjesë e besimtarëve ortodoksë është komuniteti serb, i cili në Kosovë përbën 1.47 % të banorëve, sipas regjistrimit të popullsisë të pranverës 2011. Përqindja e komunitetit serb do ishte më e lartë me përfshirjen e veriut – Mitrovicës veriore, Leposaviçit, Zubin Potokut e Zveçanit, ku është refuzuar regjistrimi i popullsisë, ndërsa sipas një shifre që e kanë përmendur autoritetet kosovare, në ato katër komuna jetojnë rreth 40 mijë serbë.
Në regjistrimin e vitit 2011, në Kosovë, pa veriun, u numëran 1.739. 825 banorë rezidentë, 92.93 % shqiptarë, pjesa tjetër e përqindjeve iu takon komuniteteve pakicë.
Por, numri i banorëve-shtetasëve të Kosovës është më i madh, meqë regjistrimi i popullsisë nuk ka përfshirë një të tretën e kosovarëve që vlerësohet se jetojnë e punojnë jashtë vendit.
TARAZHI I MIRDITES ME KABINET MODEL PER MUZIKEN
NGA AHMET ZANI*/
Në një fshat të Mirditës nxënësit ë shkollës 9-vjeçare do ta nisin programin mësimor nën tingujt e himnit të flamurit, mbase jo në tërë shkollat e vendit dhe mund të ishte harruar. Ky ritual ma mjaft ndjenja patriotike, por dhe në ndjenjën e mësiesve të kësaj shkolle të një fshati të vogël asnjëherë nuk do të harrohet. Një shkollë me një numër të vogël nxënësish janë të apasionuar të këndojnë këtë himn madje me ndjenjë nga tërë fëmijët. Por jo vetëm kaq pasi nxënësit do të futen nëpër klasat e tyre në kabinetin e muzikës aty ku mësuesi Nikoll Tusha ka një kabinet shumë të veçantë aty sërish nxënësit do të rikëndojnë dhe një herë tjetër himnin kombëtar. Kësaj radhe himni do të këndohet me instrumentat popullor të shoqëruara nga mësuesi dhe intrumentisti Nikoll Tusha.
Por kush është njeriu që ka ngritur këtë kabinet me shumëllojshmëri të veglave muzikore në këtë shkollë të Tarazhit.
E njohur nga kultura e gurrës së këngës popullore krahina e Mirditës është e larmishme historikisht në këngët popullore ku kanë dalë një mori këngëtarësh dhe artistë, ndërsa vlerat janë të ruajtura në tërë zonën e Mirditës. I ndjeri poeti Gjok Beci mjeshtër i madh nuk mund të harrohet për mjeshtërinë e poezisë.
E ndërsa gjurmët e poetike do të kalojnë nndër breza Nikoll Tusha prej 40 vitesh punonjës në sektorin e kulturës në Mirditë dhe mësues në shkollën e Tarazhit po lëshon këmbana të kulturës bashkohore të ndërthurura me atë të historisë ku vlerat, tradita por më së shumti instrumentat e tij janë një provë dhe vlera të çmuara në njërën nga klasat e shkollës.
Kabineti i muzikës është ndërtuar në vitin 2011 në prag të 100 vjetorit të Pavarsisë së vendit dhe me shumë përkushtim ka arritur të vendosë një mori veglash muzikore nga më të hershmet dhe deri tek të sotmet.
Tusha me shumë pasion do të mundë të tregojë në detaje për tërë instrumentat që figurojnë në klasën tashmë si kabinet. Është me karakter funksional ( mësimi për nxënësit do të marrë trajtën me tërë temat ilustruese) dhe karakter muzeal, me materiale të vjetra. Ky kabinet është konceptuar në tre pjesë si postrat ilustruese, ku janë disa foto nga artistë vendas nga thuajse të gjitha kohërat, si ndejshmëri e këngës nga këngëtarë të njohur. Janë dhe notat mozikore të solfezhit që mund të spjegohet mësimi në një pentagram për ngjyrat e muzikës kudo si në vendin tonë por në çdo shtet të botës, pasi janë të njëjta notat e muzikës, pasi siç thuhet në një këngë për fëmijë: gjuhën e muzikës e njeh gjithë bota. Temat mësimore janë objekte të muzikës moderne dhe relike si mundësi në përvetësimin e proçesit të arritjes dhe përvetësimit nga nxënësit. Temat muzikore arrihen të spjegohen me audio dhe video si njohuri profesionale të një kabineti të tilla që arrin përmasat të një pasurie të madhe kulturore.
Stendat e konceptuara vijnë të përgatitura në funskion të programit mësimor dhe objektet muzikore janë nga më të vjetrat si ( briri, poliku etj.) dhe deri tek instrumentat e kohës si kitara, organo, pa harruar traditën mirditore si sharkia, çiftelia e temperuar, çiftelia e zakonshme, çeftelia për fëmijë etj.
Në mirditë është kënduarkënga e polikut, ndërsa në këtë kabinet kjo i përket reth viteve 1700.
Për vlerat e këtij kabineti muzikor do të flasin kolegët, miqtë e Nikollës, duke e vlerësuar njeriun që po përçon tek brezat traditën e kulturës në këngë dhe instrumenta popullorë nga më të hershëm.
Ky është një kontribut personal me vullnetin e tij për profesionin e muzikës dhe instrumentit, pa ndihëm e institucuioneve apo dhe nga komuniteti i zonës. Ndonëse dhe pak kohë i kanë mbetur këtij artisti që ka një jetë të tërë në përçarjen e traditës muzikore, pai një ditë ai do të lërgohet nga këta nxënës dhe kjo shkollë nga mosha e pensionit. Kabineti i ndërtuar nga vullneti i tij a thua do të përçohet nga ndonjë pasardhës si mjeshtri Nikoll Tusha nga Tarazhi i vogël i Mirditës.
* Bashkëpunëtor i Diellit, Shqipëri
Një mrekulli e re e së Lumes Nënë Terezë mund ta çojë drejt shenjtërimit të shpejtë
Shërimi i pashpjegueshëm nga shkenca i një braziliani nga tumori malinj në tru, mund ta çojë të Lumen Nënën tonë Terezë drejt shenjtërimit. Ndoshta edhe shpejt. Gjatë Jubileut të Mëshirës. Lajmin, marrë prej gazetës italiane “La Stampa” e gjejmë në faqen e internetit “Vatican insider”.
“Në Santos, shteti i San Paolos, shpjegohet, vijon procesi dioqezan mbi mrekullinë e re të supozuar. Kongregata e Selisë së Shenjtë për Çështjet e Shenjtorëve po mbledh provat e nevojshme dhe relacionet mjekësore, që dëshmojnë për zhdukjen e menjëhershme e shkencërisht të pashpjegueshme të kancerit, që tashmë kishte pushtuar pothuajse gjithë trurin e të sëmurit”, që i lutej së lumes shqiptare Nënë Terezë të ndërmjetësonte për hirin e shëndetit, pranë Hyjit.
Kujtojmë se kanë kaluar 12 vjet nga lumturimi i “apostulles të të varfëve”, kremtuar në Sheshin e Shën Pjetrit në Vatikan nga Gjon Pali II. Procesi kanonik kishtar që pati sjell deri në njohjen e virtyteve heroike dhe të mrekullisë së parë i nevojshëm për t’u shpall e Lume, qe hapur më pak se dy vjet pas vdekjes pikërisht në saje të përhapjes së famës së shenjtërisë që gëzonte Ganxhe Bojaxhiu që kur ishte gjallë.
Nënë Tereza, përveç veprës madhore, na ka lënë edhe një testament të një feje të patundur në Hyjin, të një shprese të pamposhtur dhe të dashurie bamirës të jashtëzakonshme.
Xhindi: Do ta ndalojmë rikthimin e regjimit komunist
Tirana ka përkujtuar sot bijtë dhe bijat e saj që u vranë, burgosën dhe u internuan nga regjimi komunist në Shqipëri./
Rreth 40 intelektual akademikë, klerikë dhe oficerë të lartë u pushkatuan në harkun kohor 28 tetor-16 nëntor 1944 janë përkujtuar në një aktivitet të veçantë të organizuar ne Akademinë e Shkencave.
Nënkryetarja e Bashkisë së Tiranës, znj. Nevila Xhindi, theksoi se duke kujtuar te shkuarën e regjimit komunist, ne do ta ndalim rikthimin e tij sot e përgjithmonë.
“E ndjeva përgjegjësi të jem prezent në këtë aktivitet, me respekt të kujtesës së Tiranës së përgjakur, nga gjaku i 105-së bijve të saj. Në respekt të atyre që menduan të lirë, e deshën Shqipërinë të lirë dhe menduan të jetonin në demokraci. I vrau terrori dhe terroristët komunistë, iu vrau idealet, iu vrau lirinë. Me mijëra të tjerë i burgosi në 40-të burgje dhe internoi në 50-të kampet e pafund.
Të shkuarën nuk e ndreqim dot, por nuk e harrojmë dot dhe sot e kujtojmë me shumë respekt dhe për ta ndalur përgjithmonë rikthimin e saj. Sot ku jemi këtu, si një sfidë, një sfidë për lirinë, jemi një dëshmi e idealit të tyre. Jemi triumfi i së mirës ndaj së keqes, jemi shkëputja totale nga e keqja. Sot ne jemi garancia e një Shqipërie evropiane, larg terroristëve komunistë. I kristaltë qoftë kujtimi i tyre dhe dielli ndriftë aty ku ata i kanë shpirtrat sot”,- deklaroi zonja Xhindi.
Regjimi komunist ne Shqipëri është konsideruar më i egri dhe më i përgjakshmi ne Evropë. Nga të dhënat zyrtare, gjithsej të pushkatuar e të vdekur në burgjet e komunizmit numërohen 6535 viktima. Prej tyre numërohen klerikë katolikë 120 persona, myslimanë 60 persona, bektashinj 83 persona, ortodoksë 39 persona. U shkatërruan dhe u mbyllën 2169 institucione fetare, prej të cilave 740 xhami, 608 kisha e manastire ortodokse, 157 kisha e manastire katolike, 530 teqe e tyrbe.
Statistika të viktimave të sistemit komunist:
1. Të pushkatuar 5548, nga këta 91 gra
2. Të burgosur 14563, nga këta 445 gra
3. Të vdekur në burg 987, nga këta 7 gra
4. Të futur në psikiatri 308, nga këta 35 gra
5. Të internuar 21401, nga këta 322 gra. (INA)
Bukurite e Natyres Shqiptare- PALASA-HIMARE
Himarë – Plazhi i Palasës, aty ku natyra dhe historia bëhen bashkë
Nga Harilla Koçi/.
Himarë, korrik 2014- Plazhi i Palasës është një nga mrekullitë natyrore më të spikatura në bregdetin e Jugut.
Ky plazh ndodhet shumë pranë deltës së lumit që mban emrin e fshatit, por që në pjesën më të madhe të vitit është krejt i thatë. Mjedisi bregdetar masiv prej mijra kilometrash katrorë, shtrihet në të dy krahët e deltës së derdhjes në det të lumit të Palasës, që zbret nga kreshtat e maleve, shumë pranë Çikës. Zhavorri i imët, bregu shkëmbor dhe i thyer, krijojnë një peizazh të rrallë, që pothuajse nuk e ndesh askund në të gjithë bregdetin shqiptar.
Uji i kthjellët i detit që të ngacmon shqisat, i bashkohet kësaj tabloje natyrore, ku gjithçka duket perfekte. Njeriu këtu ndihet ndryshe. Përjeton kthjelltësinë e qiellit, të detit, gjelbërimin e thellë. Një fjalë e urtë e banorëve të kësaj zone thotë se, nuk ke shijuar asgjë nga bregdeti i Himarës, nëse nuk përjeton qoftë edhe për pak çaste kënaqësinë që të sjell plazhi i Palasës, ose i Dhralesë, siç edhe emërtohet ndryshe në terminologjinë vendore. Shkëmbinjtë e prerë si me thikë që zbresin deri në ujë, alternohen me sipërfaqe pa fund të mbuluara nga zhavorri i imët. Plazhi, dikur i privuar edhe për banorët e këtyre anëve, tashmë është një realitet tjetër. Ai spikat qartësisht, qysh kur nis të zbresësh në kthesat e larta të Llogorasë. Shikimi prek një zonë të bardhë që vazhdon deri në brezin e ujit, ku nis e transformohet gradualisht në një ngjyrë të kaltër të thellë. Ky është ngacmimi i parë që merr kushdo që vjen këtu.
Për të shkuar në këtë plazh, duhet të kthesh rrugën djathtas, pa arritur në Urën e Palasës. Disa koshere bletësh, që prodhojnë një mjaltë si askund tjetër, të ftojnë të shijosh prodhimin e tyre përpara se të drejtohesh për në parajsën natyrore, që ndodhet disa qindra metra më poshtë. Duket se bletërritësit nuk e kanë zgjedhur rastësisht këtë vend për të tregtuar prodhimin e tyre. Janë të shumtë ata pushues, qytetarë nga gjithë vendi dhe turistë të huaj, që kanë nisur t’i bashkohen këtij peizazhi shumëngjyrësh në pjesën më të madhe të muajve të vitit, por, veçanërisht në verë. Veçantitë e natyrës ofrojnë këtu edhe një mundësi tjetër, vendosjen e çadrave. Numri i atyre që zgjedhin këtë mënyrë për të shijuar plazhin e Palasës, ka ardhur në rritje. Ata janë nga Vlora, Tirana, Fieri, Berati, Shkodra, madje edhe nga Kosova e Maqedonia. Është një mrekulli ky vend. Ke detin dhe përkundruall tij edhe malin, që duket sikur të qëndron mbi kokë. Në këtë vend shijon si askund tjetër edhe peshku, apo mishi i pjekur në zgarë, të shoqëruara me pak verë, apo birrë të ftohtë. Janë dhjetra pushues që këtu përjetojnë veç të tjerash edhe dimensione të tjera njerëzore. Kalojnë ditë dhe netë të paharruara në shoqërinë e detit, ajrit të pastër, muzikës. Ata shtohen çdo javë, muaj e vit. Janë mijra metra katrorë bregdet, që nuk preken nga njeriu dhe që përbëjnë një potencial të jashtëzakonshëm turistik për zonën. Por, këtu shtohet edhe një resurs tjetër, historia e këtij vendi.
-Plazhi i Palasës, me një histori të pasur në funksion të turizmit-
Në veprën e vet “Lufta Civile”, Jul Çezari përshkon mes të tjerash zbarkimin e trupave të tij “ndanë brigjeve Palaeste” në ndjekje të rivalit të tij, Pompeut. Konflikti mes dy personazheve të njohura në historinë e Romës së lashtë, u zhvendos në brigjet shqiptare. Në vitin ’48 para erës së re, Çezari arriti të triumfonte ndaj Pompeut, duke marrë qytetin e Jerikos. Palaesta, sipas historianit vlonjat, prof.dr. Bardhosh Gaçe, vendi i zbarkimit të trupave të Qezarit, është bregu i Palasës së sotme, në afërsi të Dhërmiut, rreth 50 km larg qytetit të Vlorës, ndërkohë që, Jeriko, përkon me Orikumin.
Bregdeti i Palasës është përmendur shpesh nga të moshuarit e kësaj zone për historinë, që ka si kulm konfliktin mes Çezarit dhe Pompeut. Ky plazh është një nga surprizat e bregdetit të Himarës, ashtu siç është e tillë edhe historia e lashtë e tij. Çezarit në librin e tij përmend edhe fisin kaon ilir të germineve (Dhërmiut), që popullonte këtë bregdet, duke sjellë një dëshmi tjetër të rëndësishme të paraardhësve të popullsisë së kësaj zone. Por, pikërisht kjo histori e shkruar, e bën edhe më tërheqëse këtë pjesë të bregdetit shqiptar të Himarës.
Parashikohet që ky element i historisë së kësaj pjese të Rivierës, do të shfrytëzohet përmes një projekti që synon promovimin e vlerave historike në funksion të turizmit. “Është menduar të ndërtohet një memorial që evokon ngjarjen e zbarkimit të Çezarit, si një mënyrë për të zgjuar interesimin e turistëve të huaj”, thonë në Bashkinë e Himarës.
Nga ana tjetër, specialistët vlonjatë shprehen se toponimia historike shton mundësitë për zgjerimin e potencialeve turistike të zonës.
Virgjëria e egër e Palasës
Në verën e vitit të kaluar, Pietro, një inxhinier 40 vjeçar nga Bari (Itali), teksa qëndronte me 3 bashkatdhetarë të tij në një nga gjiret e vegjël dhe të shumtë në bregdetin mes Dhërmiut dhe Plazhit të Palasës, më thoshte se, “Është një bregdet i rrallë që nuk e kam ndeshur askund tjetër me këto karakteristika”.
Në një bashkëbisedim të shkurtër me të, ai e vlerësonte maksimalisht këtë bregdet shkëmbor. Për Pietron, këto zona të pasura përbëjnë një resurs të vërtetë zhvillimi, nëse do të shfrytëzohen si duhet duke planifikuar ndërtimin e kapaciteteve turistike në përputhje me karakteristikat natyrore. “Këtu, ndërtimi i një vile mund ketë një kosto mesatare prej 30-40 mijë eurosh, një pjesë e infrastrukturës rrugore është ndërtuar, ndërkohë që struktura turistike mund të plotësohet mjaft shpejt”, shprehej turisti italian.
Në fakt, gjatë vitit të kaluar kjo pjesë e bregdetit të Himarës, e mbushur me plazhe të vegjël gurishtorë, të futur mes shkëmbinjsh, “u sulmua” nga turistë të huaj, kryesisht italianë. Të etur për të zbuluar vende të reja, ata mësynë në këto plazhe të vogla dhe të pashfrytëzuara, duke udhëtuar me gjithfarë lloj mjetesh, furgonë, taksi, apo duke bërë “autostop”. Tërësisht të befasuar nga bukuritë natyrore, ata tërhiqnin njeri tjetrin drejt këtij vendi.
Por edhe mjaft pushues të tjerë, frekuentues të rregullt të plazhit të Dhromadhes, ecnin përgjatë bregut të detit në drejtim të veriperëndimit dhe duke ndjekur shtigjet e ngushta përgjatë masiveve shkëmborë që zbresin deri në det, shijonin gjiret e vogla e të shumta natyrore, me fare pak plazhistë, me kthjelltësinë e pafund të ujit të detit në ngjyrë të kaltër dhe hijen natyrale që ofrojnë shkëmbinjtë e lartë, që shërbenin si çadra.
Të njëjtën ndjesi përjetuam edhe ne, një grup i vogël miqsh, teksa u organizuam në një ekskursion në një nga ditët me diell të javës së fundit të majit. Megjithëse i heshtur, ky bregdet ofron një pamje të magjishme, aq sa nuk mund t’i rezistosh tundimit për të provuar ujin ende të ftohtë të detit. Tabloja e këtij bregdeti këtu, është në kufijtë e fantazisë. Shkëmbinjtë me forma nga më të çuditshmet, zbresin egërsisht deri në ujë, duke e ndarë bregdetin në gjire të vegjël me bukuri të rrallë. Natyra është treguar e pakursyer këtu. Duket se vargonjtë e shkëmbinjve, krijojnë një urë lidhëse mes malit dhe detit.
Vetëm pak pushues, nga të cilët një pjesë turistë të huaj, i frekuentuan këto gjire gjatë vitit të kaluar. Kjo, për shkak se bregu i thyer të pengon për të marrë shumë gjëra të nevojshme për të kaluar një ditë të plotë pushimi. Duhet të ecësh në shtigje të ngushta mes shkëmbinjve, për të arritur në një plazh të vogël dhe, më pas, duhet të vazhdosh të bësh të njëjtën gjë. Por, dy orë plazh në këtë bregdet, është i barabartë me dy ditë në të gjithë pjesën tjetër.
Një pjesë e atyre që frekuentonin këtë zonë, ishin prej pushuesve kureshtarë që, pasi vendoseshin në plazhin e Dhromadhes, pranë kompleksit turistik “Loli Pop”, eksploronin pjesët e pashkelura të bregdetit. Por, kishte edhe nga ata që transportonin me vështirësi sendet e nevojshme për të qëndruar një ditë të plotë në njerin prej këtyre gjireve.
Gjithsesi, bukuria e kësaj zone po preket nga afër gjithnjë e më shumë. Rruga që po ndërtohet për të lidhur aksin kombëtar të bregdetit me Plazhin e Palasës, përbën një hap të rëndësishëm që ky bregdet të nisë të shfrytëzohet. Ndoshta nuk do të jetë e largët dita që zona e bregdetit mes Dhromadhes dhe plazhit të Palasës, të bëhet një pjesë efektive e resurseve turistike të bregdetit të Himarës.
- « Previous Page
- 1
- …
- 68
- 69
- 70
- 71
- 72
- …
- 76
- Next Page »