Sokol Paja/

Historike, Kosova në futboll fitoi bindshëm në Slloveni 2-0 dhe arriti të sigurojë pjesëmarrjen në “Play-Off” të Kampionatit Botëror të futbollit 2026. Një fitore e jashtëzakonshme që gëzon kombin tonë. Pas suksesit të Shqipërisë në futboll, Kosova tregoi një nivel të lartë duke përmbysur çdo skeptik, me lojë, rezultate, klas dhe elegancë. Goli i shënuar nga Asllani në minutën e 6-të i dha garanci e siguri Kosovës duke administruar dhe dominuar ndeshjen që nga minuta e parë e takimit. Autogoli në minutën e 64-rt nga Karcincik vrau përfundimisht shpresat e Sllovenisë duke realizuar ëndrrën e Kosovës për të qenë 1 hap larg pjesëmarrjes në Kupën e Botës 2026. Pas 5 ndeshjesh në Grupin B Kosova arriti të grumbullojë 10 pikë: 3 fitore, 1 barazim, 1 humbje. E vendosur mirë në fushë, me pasime të sakta, mbrojtje hermetike, qarkullim të topit e kundrasulme të shpejtë zunë në befasi Slloveninë e cila mund të pësonte disa gola. Teknika e lartë e Avdullahut e Muslisë, pjekuria e Rrahmanit e Muriqit, energjia e Gallapenit e Hajdarit eklipsuan një ekip favorit në letër. Është mahnitëse rritja cilësore e Kosovës në futboll ku afrimet e lojtarëve të rinj e kanë kthyer Kosovën në një ekip të fortë e të frikshëm për çdo kundërshtar. Forca Kosovë, krenari e kombit tonë.

Sokol Paja/

Një fitore minimale e Shqipërisë në Andorra 1-0 dhe një humbje 2-0 e Serbisë në Angli e ka dërguar kombëtaren shqiptare të futbollit për herë të parë në histori automatikisht në play-off të kampionatit botëror të futbollit 2026. Një arritje historike për kombëtaren e kombit tonë. Pas 7 ndeshjeve, Shqipëria në grupin K grumbulloi 14 pikë, me 4 fitore, 2 barazime dhe 1 humbje. Ndeshja përmbyllëse e eliminatoreve të së dielës në “Air Albania” kundër Anglisë ka vlerë vetëm statistikore pasi shqiptarët janë me sy e veshë nga ndeshjet e kundërshtarëve dhe përgatitjet për ndeshjen vendimtare të play-off në mars 2026.

Një gol klasi i Kristjan Asllanit në minutën e 67′ i ka mjaftuar Shqipërisë për të fituar në Andorra një ndeshje shumë të vështirë për kombëtaren tonë. Insistimi i skuadrës, ndërrimet në momentin e duhur, shpirti i lartë i garës dhe etja për fitore sollën një rezultat që gëzon çdo shqiptar.

Shqipëria provoi në të gjitha drejtimet për të çarë murin mbrojtës të Andorrës e cila kundërsulmoi rrezikshëm në disa raste. Shqipëria ishte e vendosur mirë në fushë, e pagabueshme në pasime vertikale e horizontale dhe dominoi ndeshjen me 66% të mbajtjes së topit dhe 90% saktësi të pasimeve të realizuara.

Edhe pse kishte një grup shumë të vështirë, Shqipëria zhvilloi eliminatore të një niveli të lartë duke u bazuar te boshti i skuadrës duke gërshetuar përvojën me talentet. Kombëtarja e futbollit ka pasur një rritje të admirueshme vitet e fundit duke qenë e vështirë për çdo kundërshtar. Ky rezultat është tregues i punës, përkushtimit, disiplinës e filozofisë së trajnerit Sylvinho e stafit profesional. SHBA, Kanadaja dhe Meksika do të presin finalet e Kupës së Botës 2026, ku Shqipëria dhe Kosova kanë shanse të larta që të marrin pjesë për herë të parë në histori.

Forca kombëtarja kuq e zi…Ti Shqipëri më jep nder…

Foto: fshf

Atletet femra kanë një ndikim të madh në botën e sportit – veçanërisht vrapueset femra të cilat kanë treguar sfida dhe sakrifica të jashtëzakonshme që femrat mund të arrijnë. Arritjet e tyre shkojnë përtej thyerjes së rekordeve, dhe në garat vrapuese ato tregojnë forcë, qëndrueshmëri dhe rëndësinë e barazisë gjinore në sport. Përfaqësimi ka rëndësi, dhe të shohësh sot femrat që kanë sukses në vrapim i fuqizon të tjerët të besojnë në potencialin dhe energjinë pozitive të femrës. Ikonat e pistës atletike përgatitën fushën për brezat e ardhshëm, duke dëshmuar se femra mund të arrijë gjëra të mahnitshme në sport.

Atletet shqiptare ndër kohëra kanë frymëzuar dhe motivuar, njerëz të panumërt që të nisin vrapimin, qoftë për argëtim apo për gara sportive. Historitë e atleteve shqiptare, janë shëmbulli i përkryer i punës së palodhur dhe suksesit që i inkurajojnë njerëzit e të gjitha moshave të vendosin dhe të arrijnë qëllimet e garave të vrapimit. Një ndër to, është edhe Alma Thano Floqi, ikona korcare e atletikës moderne shqiptare, dhe e Spartakiadave sportive, pionierja kombëtare që mishëronte dhe demonstronte shkathtësinë dhe përkushtimin e saj ndaj përsosmërisë atletike.

Alma Thano Floqi i përket brezit të artë të Atletikës, pionierja korçare e atletikës shqiptare që duket sikur del nga “Muzeu historik i Sportit Shqiptar, dhe Ballkanik.”

Alma Thano Floqi do të mbetet një nga vrapueset më të njohura që ka shkelur ndonjëherë në një pistë, jo për shkak të rekordeve që vendosi, titujve apo medaljeve që fitoi, por për shkak të mënyrës se si u dha zemër, shpresë e optimizëm, atleteve femra, atletëve të rinj e të reja në atletikën garuese të vrapimit.

Origjina, prindërit, familja, përkushtimi dhe pasioni i Almës për atletikën.

Ftesës sime për të zhvilluar një bisedë, e vlerësuar “Shigjeta e Artë”, rekordmenja korcare Alma Thano Floqi iu përgjigj me emocion, nostalgji dhe aspak nuk e ndante buzagazin e saj karakteristik. Kërshëria ime ishte, të dija se si pati trokitur tek Alma, pasioni dhe dashuria për sportin, në mënyrë të vecantë për atletikën, -vrapimin.

Figura simbol dhe pionierja kombëtare e atletikës shqiptare, Alma Thano Floqi, ka lindur më 10 Prill 1962, në qytetin e Korçës. Në këte bisedë, atletja e famëshme korcare ndau sfidat dhe triumfet e saj personale, vendosmërinë dhe qëndrueshmërinë e palëkundur të saj që shkëlqeu dhe lanë një ndikim mbresëlënës në pistat garuese të atletikës në Shqipëri, dhe Spartakiadat Kombëtare dhe asaj Balkanike, në Turqi. Kjo intervistë do të shërbejë si një burim frymëzimi dhe inkurajimi për audiencën sportive në mbarë vendin e trojet shqiptare. Përtej arritjeve të jashtëzakonshme sportive, përkushtimi i atletes së shquar, Alma Thano Floqi, shërben edhe për një arësye tjetër, tejet të rëndësishme e njerëzore, se – përveç statusit të pioneres së atletikës, ajo qëndron ende rekordmenja kombëtare dhe mbështetje për gratë në sport, dhe burim fuqizimi për brezat e ardhshëm të sportit. Frymëzimi, inkurajimi, trashëgimia dhe shembulli i saj mbeten të pashlyeshme.

Rekordmenja korcare Alma Thano Floqi është e martuar me ish-futbollistin e klubit “Skënderbeu” të Korcës, Thoma Floqi, dhe kanë tre fëmijë, një vajzë e dy djem. E gjithë familja jetojnë e punojnë, në emigracion, Greqi.

“Jam bijë e dy prindërve të mrekullueshëm, Andre dhe Ollga Thano, të cilët me kujdes, dashuri, ngrohtësi dhe përkushtim, bënë që fëmijëria ime të ishte një fëmijëri tejet e lumtur.” – Këtu atletes famoze korcare i ndryshoi fytyra, porse ende dallohej buzëqeshja e saj. Ndjente një moment homazhi për mungesën e tyre, por dallohej edhe krenaria për origjinën dhe prindërit e saj.

“Shkolla “Sotir Gurra”, në klasën e 8-ë, (klasa jonë quhej klasë sportive), -ishte ajo ku unë nisa të demostroja fare natyrshëm talentin tim sportiv, atë të vrapimit. Aso kohe zhvilloheshin aktivitete sportive si brenda dhe jashtë shkollës dhe në një kros masiv ndërmjet shkollave të qytetit, dola e para. Pra ishin këto lloj aktivitete ku bëhej edhe përzgjedhja e talenteve të reja për atletikën. Pra, që aty nisi edhe karriera ime sportive. Më pas më aktivizonin në shumë gara dhe pothuajse në të gjitha unë rezultoja fituese me bashkëmoshataret”.

Alma Thano Floqi-është atletja femër më e dekoruara në historinë e atletikës shqiptare, një ikonë që ka arritur sukses të madh në Spartakiadat Kombëtare dhe Kampionatin Ballkanik, në Turqi duke fituar medalje ari dhe argjendi. Rreth cmimeve kombëtare e ndërkombëtare, deri në vendosjen e rekordeve, që në gjuhën sportive do të thotë “thyen rekordin”, dhe garave që kanë lënë mbresa, me atë se cfarë ajo ka arritur në atë kohë, Alma na tregon se: “Me të rejat kam rekorde kombëtare e ballkanike, madje disa herë kam qenë edhe kampione kombëtare, dhe me të rriturat kam rekordet 100/m me rezultatin 11/7. Gjashtë herë jam dekoruar nga Federata e Atletikës Shqiptare, dhe kam pasur rekordet kombëtare më të larta në 100 m me pengesa dhe shtatë-garësh (heptathlon) me 5,553 pikë, rekorde të cilat mbeten të pandryshuara edhe sot. Në Kampionatin Ballkanik që u zhvillua në Turqi, 100m/ rekordi, u vlerësova me 6-ë Medalje Ari, dhe shtypi sportiv turk, shkruante asaj kohe duke më cituar “Raketa Fluturuese” e Shqipërisë. Kam thyer 17-ë rekorde me moshat e të rinjve, që rekordin i 100m-it, ishte 11/7. Jam dekoruar 4 herë nga Federata Shqiptare e Atletikës dhe ajo e Korcës. Në 200m, 24/9 barazim, dhe rekordmene me ekipin tonë kombëtar 4 herë, në 100m, dhe u vlerësova si “Atletja më e mire” e Kampionatit.

Jam vlerësuar “Mjeshtre e Sportit” dhe me “Emblemën e Artë”, nga Bashkia e Qytetit të Korcës.

“Në kohën tonë, – vazhdon Alma, -ne ishim si një familje e madhe, prandaj arritëm të korrim ato suksese kombëtare e ndërkombëtare. Dëshiroj të përmend trainerët ikona e legjenda të atletikës shqiptare, e më tej: Piro Kasati, Tomi Stefanllari, Konstandin Peci, Gjergji Burda, Petrika Jakova, Kristaq Tili, Ladi Thëngjilli, etj, që treguan përkushtimin dhe me arritjet e tyre, ndihmuan profesionalisht në krijimin e një komuniteti vrapimi garues më gjithë-përfshirës dhe mbështetës. Puna e palodhur, sukseset, dhe trashëgimia e tyre na frymëzonin ne vrapueset e reja: Alma Thano Floqi, Pavlina Evro, Eva Licolli, Donika Hanxhara, Alma Qeramixhi, Ëngjëllushe Spaho, Lida Bllazhda, Mariela Kaciroti Burda, rekordmenja, Valbona Sina, Mariela Lico, Anila Menkshi, Natasha Mele, Pëllumbesha Kamenica, Nikoleta Sholla, etj, -që të lidhnim këpucët tona dhe të niseshim në pistë, ata na jepnin frymë dhe energji, të thyenim kufijtë e rekordeve, duke zbuluar kështu, pikat tona më të forta.Të gjithë/a ishim kampionë e rekordmenë, dhe sot e kësaj dite ruajmë marrdhëniet tona miqësore, takohemi dhe kujtojmë me nostalgji ato momente që nuk përsëriten më. Pamvarësisht kohës e moshës që kalon, ne kemi mbetur ende aktivë në promovimin e sporteve dhe mentorimin e atletëve të rinj. Dhe mesazhi im për sportin, dhe atletikën, vecmas për femrën sportiste, -është se “Pa investim ndaj inovacionit dhe përsosmërisë në sportin e atletikës, nuk ka zhvllim!”

Bisedoi: Raimonda MOISIU-SADE

Qershor, 2025, Korcë, Shqipëri.

Jurgen Uldedaj/

Sot është dita që kam ëndërruar gjithë jetën time.

Pas shumë viteve sakrifice, mundi dhe besimi në Zot, u shpalla Kampion i Botës IBO në peshën cruiser.

Ky titull nuk është vetëm i imi – është për gjithë shqiptarët kudo që janë.

Për ata që besuan tek unë, për ata që më mbështetën, dhe për çdo djalë apo vajzë që ka një ëndërr — asgjë nuk është e pamundur nëse nuk dorëzohesh.

Faleminderit ekipit tim, familjes, trajnerëve dhe çdo personi që ka qenë pjesë e këtij rrugëtimi.

Sot shkruam histori për Shqipërinë!

Nga Ramazan Çeka/

Në kujtim e nderim të penave që frymëzuan sportin.

Shkodra, qyteti që i ka dhënë Shqipërisë legjenda sporti, talente të pashtershme dhe dashuri të pamatë për futbollin e për sportin në përgjithësi, në një ditë të veçantë u bë skenë e një ceremonie të mbushur me ndjenja, mirënjohje e solemnitet. Stadiumi “Loro Boriçi”, ky tempull ku jehona e golave, brohoritjet e tifozëve dhe dhimbja e humbjeve kanë gdhendur historinë e qytetit, u përfshi nga një atmosferë krejt ndryshe: nga një homazh i madhërishëm për ata që me penë e mikrofon e bënë sportin jo vetëm ngjarje, por edhe rrëfim, kujtim, art.

Muret e stadiumit sikur flisnin. Në heshtjen e tyre ndiheshe sikur ato ruanin kujtimet e çdo ndeshjeje të dikurshme, çdo heroi të fushës, çdo pasioni tifozësh. Por atë ditë, ato mure ruanin një tjetër histori, historinë e gazetarëve sportivë që i dhanë zë, ngjyrë e jetë çdo fitoreje e humbjeje, duke e kthyer sportin në një përjetim të përbashkët.

Në këtë takim të mbushur me dritë e emocion, u mblodhën bashkë familjarë, miq, kolegë dhe bashkëpunëtorë të figurave më të njohura të sportit dhe gazetarisë sportive. Çdo fytyrë bartte një shikim të qetë, të mbushur me respekt, buzëqeshje të ngrohta, por edhe një melankoli të ëmbël që e sjell vetëm kujtimi i atyre që nuk janë më. Në çastin kur Kryetari i Qarkut, z. Edmond Ndou, mori fjalën, një heshtje solemne pushtoi sallën. Në fjalinë e parë të tij u kuptua se kjo nuk ishte një ditë e zakonshme: “Gazetaria sportive”, tha ai, nuk është thjesht raportim. Është art, është pasion, është mision. Ajo është ura që lidh brezat, është fryma që bën të pavdekshme emocionet e sportit.

Fjalët e tij ranë si jehonë e largët, duke zgjuar kujtime e emocione. Në atë moment, u ndje sikur prania e atyre gazetarëve të shquar që nuk jetojnë më, ishte aty, e padukshme por e fortë, e pranishme në çdo duartrokitje, në çdo mendim që endet në hapësirë.

Këshilli i Qarkut Shkodër nderoi me çertifikata mirënjohjeje tre gazetarë të shquar, që prej dekadash kanë lënë gjurmë të pashlyeshme në gazetarinë sportive shqiptare: Ymer Stërniqi, Ramadan Bigza dhe Meidan Zhivani. Ata mbeten të gjallë në zemrat e sportdashësve, sepse veprat, kronikat dhe zëri i tyre janë shndërruar në trashëgimi të përjetshme. Secili prej tyre ishte një kolonë që mbajti peshën e një kohe, një dëshmitar i gjallë i një epoke ku sporti jetonte përmes fjalës së shkruar e përmes mikrofonit të ndezur.

Por homazhi nuk ishte vetëm për ata që nuk janë më. Në të njëjtën ditë, u vlerësuan edhe dy gazetarë që vazhdojnë të jenë sot frymëzim për brezat e rinj: Namik Mehmeti dhe Gaspër Marku. Për dekada me radhë, ata kanë qëndruar në ballë të raportimit, kanë shkruar me dashuri, kanë folur me profesionalizëm dhe integritet, duke dëshmuar se gazetaria sportive është një rrugëtim i pandërprerë, një zjarr që nuk shuhet, por përcillet brez pas brezi.

Atmosfera ishte e mbushur me solemnitet të thellë. Nuk ishte një ceremoni e zakonshme: ishte një shfaqje ndjenjash, një ndërthurje e kujtimeve me respektin. Çdo duartrokitje ishte më shumë se një gjest, ishte një rrëfim i heshtur. Çdo buzëqeshje mbante brenda një histori, çdo pauzë e fjalës ishte si një lutje. Diskutimet mes të pranishmëve sillnin jehona nga vitet e shkuara: nga kronikat e lexuara në gazetat e mëngjesit, nga zërat në radio që mbushnin shtëpitë e qytetarëve, nga shkrimet që bëheshin temë bisede në kafetë e Shkodrës. Ishte një udhëtim pas në kohë, një rikthim tek rrënjët.

Emocionet nuk i fshihte askush. Familjarët e gazetarëve që nuk jetojnë më e përjetuan këtë mbrëmje si një kujtim të gjallë për të dashurit e tyre. Kolegët, miqtë e bashkëpunëtorët i panë ata si shembuj të përjetshëm që nuk humbin asnjëherë vlerën. Në fjalën e tij, z. Gaspër Marku e shprehu me thjeshtësi, por me thellësi: “Është padyshim emocion i shumtë. Ne kemi përjetuar shumë emocione në terren, duke përcjellë kronikat tona dhe duke pasqyruar figura që sot janë prezent këtu. Por kur puna dhe djersa e viteve shpërblehet, ky emocion bëhet edhe më i këndshëm. Dua të falënderoj ata që e bënë të mundur këtë nderim, Klubin e Futbollit “Vllaznia”, me president z. Alban Xhaferi, si dhe Këshillin e Qarkut Shkodër me drejtuesin e tij pasionant, tifozin e madh z. Edmond Ndou. Media sportive shkodrane mbetet një ndër më të spikaturat në Shqipëri, dhe kjo është meritë e punës e përkushtimit të shumë brezave.”

Në shenjë nderimi e respekti, Presidenti i Klubit të Futbollit “Vllaznia” dorëzoi fanella të ekipit si dhuratë simbolike. Ishte një gjest i thjeshtë, por i madh, sepse fanella e “Vllaznisë” është më shumë se një veshje: është flamur, është identitet, është dashuri.

Në fjalën e tij, Presidenti Alban Xhaferi theksoi: “Këto personalitete, me penën dhe mikrofonin e tyre, kanë kontribuar që sporti, e sidomos futbolli, të pasqyrohet me profesionalizëm dhe dashuri për të vërtetën. Si President i Vllaznisë ndjej krenari dhe mirënjohje për punën e tyre. Falë tyre, breza të tërë tifozësh e sportdashësish kanë ndjekur skuadrën tonë dhe sportin shqiptar me më shumë pasion.”

Nënkryetarja e Bashkisë, znj. Teuta Qyteza Shala, shtoi një tjetër këndvështrim: “Nëse sportistët e kanë të kufizuar aktivitetin e tyre nga mosha, gazetarët e vazhdojnë shumë më gjatë. Ata shkruajnë, japin mendime, hapin biseda që ndihmojnë zhvillimin, që ndihmojnë të ardhmen. Roli i tyre nuk shuhet kurrë.”

Në fund të ceremonisë, gazetari i njohur dhe moderatori i aktivitetit, z. Bepin Kolvataj, përmbylli me fjalë të mbushura me domethënie: “Kjo iniciativë është një shenjë vlerësimi për kontributin e pazëvendësueshëm të gazetarëve sportivë në ruajtjen dhe promovimin e trashëgimisë sportive të Shkodrës, duke i dhënë zë një qyteti që ka qenë dhe mbetet zemra e sportit shqiptar.”

Emrat e nderuar të kësaj mbrëmjeje, qoftë ata që nuk jetojnë më, qoftë ata që ende frymëzojnë sot, janë tashmë pjesë e pandashme e historisë së sportit shkodran dhe shqiptar. Por mbi të gjitha, ata janë dëshmi e gjallë se dashuria për sportin, kur shoqërohet me përkushtim e integritet, kthehet në trashëgimi dhe frymëzim për breza të tërë.

Kjo ceremoni dëshmoi se gazetaria sportive nuk është vetëm profesion. Ajo është identitet, është frymë, është monument i gjallë. Është një urë që lidh të kaluarën me të tashmen dhe e çon drejt së ardhmes. Ajo vazhdon të pulsojë edhe kur stadiumet boshatisen, kur jehona e ndeshjeve shuhet, sepse pas çdo historie të madhe sportive fshihet gjithmonë një zë, një zë që nuk shuhet kurrë.