Nga Astrit LULUSHI/

Kosova dhe Shqipëria janë si Gjermania me Austrinë, dy shtete, një gjuhë. Kosova me popullsi më të re në moshë, gjithmonë do ta shohë Shqiperinë me ambicje e dëshirë dhe një ditë do ta aneksojë, ashtu si më 1938 Hitleri aneksoi Austrinë për të krijuar bashkimin e kombit. Sa karikaturë do të dukej nëse historia përsëritej në këtë tabllo të pikturuar nga shqiptarë.
Por një komb i ri po del a po shkëputet nga fara shqipe. Me mbështetje, Kosova po shkon drejt formimit të një kombit të ri, atij kosovar, i rrjedhur nga kombi shqiptar e i aneksuar dikur nga shteti serb. Me këtë lindje duhet edhe një histori e re që ndoshta do të ndikojë historinë e një kombi të ndarë mëdysh deri në shkërmoqje.
Shqiptarët po rishkruajnë historinë e lashtë botërore. Ata kërkojnë një vend në qëndër të saj dhe kundëtshtojnë çdo tezë që nuk plotëson kushtet për ngopjen e tyre boshe, duke përcaktuar prejardhësit e tyre të parë nga dolën të gjitha kombet e tjerë në euro-azi.
Debate të ashpra janë ndezur mes akademikëve. Madja janë krijuar edhe akademi brenda akademisë që kryejnë punë të ngjashme, por në drejtime të ndryshme për t’i lidhur shqiptarët me lashtësinë dhe famën që çdo komb e synon a e ka fituar.
Shqiptarët, mos janë pafat apo të paditur? Historia i ngjan një zyre kadastre ku Vendet kanë regjistruar trojet e tyre. Le të shihet historia me këtë sy dhe nuk do të mendohet për ta shkatërruar.

NGA ASTRIT LULUSHI

Ç’mund të thuhet për njeriun dhe natyrën e tij? Ai merr, grumbullon, shkatërron për ta bërë çdo gjë sipas natyrës së vet. Njerëzit flenë të qetë gjatë natës sepse të tjerët rrinë gati për të kryer veprime të dhunëshme në emër të tyre, thotë George Orwell.
Eshtë e çuditëshme, është për të qeshur dhe për të qarë, është paradoks që njeriut i duhet të luftojë për të jetuar në paqe.
Njeriu i mirë nuk i mendon paraprakisht fjalët nē se mund të tingëllojnë të sinqerta, dhe as hapat që hedh në se janë të vendosura – thjesht flet dhe bën atë që është e mirë, e drejtë. Eshtë si ai që nuk ka nevojë të kujtojë se ç’ka thënë më parë sepse gjithmonë thotë të njëjtën, të vërtetën. Shkalla e lirisë është e lidhur me shkallën në të cilën njeriu i përgjigjet bindjeve të veta. Prapëseprapë, nëse njeriu nuk lufton për të drejtën a lirinë kur lehtë mund ta fitojë pa gjakderdhje, nëse nuk lufton kur fitorja është e sigurt dhe jo aq e kushtueshme, mund të vijë rasti kur do t’i duhet të përleshet me të gjitha shanset për të gjetur një rrugë të pasigurt për mbijetesë. Por mund të jetë edhe më të keq; njeriut mund t’i duhet të luftojë kur nuk ka asnjë shans për fitore, sepse, siç thotë thotë Winston Churchill, është më mirë të vdesësh se sa të jetosh i robëruar, fenomen që njeriut i ndodh në çdo situatë, në çdo shoqëri, dhe jo vetëm nga i huaji.

Nga Astrit Lulushi

Jeta pa të këqija merr fund; kaq i kriminalizuar është njeriu. Nëse nuk ndryshon, nuk i je përshtatur kohës; kur koha nuk ndryshon, njeriu detyrohet të durojë, vdes.
Kur shkrime e njerëz mpleksen mos u mundo të shkruash dhe as të bëhesh njeri, mbetesh në vend, nuk ndryshon, as ke për të ndryshuar, ndërsa shija mbi ato që shkruan bëhet më e keqe, paralizon aftësinë e të menduarit. Me shkrimin është ndryshe, sepse figura e njeriut që bezdis fshihet nga kujtesa.
Edhe kulti i individit krijohet nga miliona ndjekës, mijëra ose edhe pak qindra, sepse njeriu është i etur, sado të përmbahet. Po ashtu, njeriu i sotëm e sheh qeverinë njësoj si besimtarët shohin Perëndinë e tyre; adhurojnë dhe japin jetën, dorëzojnë fatin, besojnë se jeta e tyre – qenia e tyre – janë privilegj që shteti u ka dhënë prandaj gjithçka që bëjnë është – dhe duhet të jetë – e varur nga pëlqimi i udhëheqësit, i cili nuk do vetëm paratë, por edhe shpirtin e tyre, t’i lodhë derisa të jenë të varur dhe të paaftë, vetëm kështu justifikohet ekzistenca e të plotëfuqishmit