Ilir Levonja – Page 61 – Dielli

Shkakaxhi i madh ky i Yni

October 4, 2016 by dgreca

Nga Ilir LEVONJA/

Fotot i përkasin rrjedhës së lumit të Valbonës, në Tropojë. Shtatit ku ka filluar të punojnë sllavatorët për ndërtimin e 30 Heceve. Projektit që sipas Kryeministrit, janë firma të mbyllura. Të trashëguara…Me një fjalë nga qeveria Berisha. Dhe nisur nga përgjigja e tij, një nga mijra qytetarëve. Që i lutet të anullojë kontratën në këmbim të shëndetit dhe virgjërisë së alpeve shqiptare. Ai i përgjigjet se nuk mundet, pasi shtetit shqiptar do t’i duhet të paguajë në arbitrazh shumë më tepër se çfarë mund të imagjinosh në një ëndërr të keqe.
Në fakt deri tani vet shakaxhiu i përparimit nuk bërë asgjë tjetër. Po të mbledhësh shifrat, nga arbitrazhi i Kalivaçit, me Françesko Beketin shto edhe avokatinë e Cherie Blair, shto edhe këtë të fundit me CEZ…, eshtë një shifër më e keqe se ëndrra e keqe.
200 000 000 (milion këto në dollarë) për shpenzimet administrative midis iksit dhe Republikës së Shqipërisë.
220 000 000 (milion këto në euro) për kryerje pagesash, për ata që mbrojnë çështjen midis iksit dhe Shqipërisë etj.
39 050 000 (milion këto në lekë) për kryerje pagesash, për ata që mbrojnë çështjen midis iksit e Shqipërisë etj.
Të gjitha këto nga gërrëvërret midis Nanos, Berishës, Ramës etj.
Dhe janë vetëm maja e ajsbergut. Se ka me kilometër shifra mjafton që të futesh në webet e qeverive. Të ndihmojnë me shumicë edhe programet nga memoria e Google.
Dhe do vini re se ky është kampioni i shifrave të humbura në Arbitrazh. Kampioni i tritolit… i parave të hedhura në erë. Kampioni i batutës që, ç’faj kam unë për ato që them. Kampioni i borxhit të shqiptarëve. Kampioni i gjakut të shitur. Kampioni i përçarjes me fasada diasporash. Dhe fonde dhuratë për një foto, nga shoqëri taksish emigrantësh. Një medalje që do ta mbajnë mend amerikanët, për ne shqiptarët. 80 mijë dollarë për një foto me Obamën.
Po ky soj është qeveritari jonë.
Mbjell lakra në qiell. Prashitë zogjtë në tela.
Ndërkohë që oponenti i tij, Sali Berisha, sapo ka postuar një video si ato nga Xing me Ermalin. Një telefon në qenef perëndimor. I cili transmeton pamje me zë nga Edi Rama në Kuvendin e Shqipërisë. Dhe që mijrat i kënaqen. Shkulen së qeshuri. I luten të kthehet…
Po nuk ke çfarë i bën. Kjo është Shqipëria jonë. Këta janë burrat e shtetit tonë. Ndërsa haraçi ynë, makthet tona, janë ëndrrat e këqija.
Ndërkaq shqiptarët mburren me Zvicrën. Në zyrat e përmbarimit vulosen kontrata shitje tokash edhe nga të vdekurit e Tropojës.
Shitet pa gajle një lumë i tërë.
Dhe shakaxhiu i përparimit nuk ka se çfarë të bëj. Nuk don tu shkaktojnë më shumë makthe shqiptarëve. Eshtë xheloz, do vetëm makthin e tij.

Protesta për plehrat dhe fotot nga qielli

October 2, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Seç ka një qejf në disa webe. Në lidhje me protestën e djeshme. E quajnë të vakët. Dhe për këtë i ngjeshin ca foto nga qielli. Ja sa ishin në protestë. Ja sa janë kundër plehrave etj.

E vërteta në fakt është e dhimbshme. Pasi prej kohësh Shqipëria është e kapur. Dhe e mjera shoqëri civile, sillet si valë e vakët e një populli të arratisur. Një populli që i gëzohet librezës së antarësisë. Dhe që është kthyer në një tifozeri asambleshë, në partinë ku aderon. Shqiptarët këtë e pranojnë kudo. Të dorëzuar, të thonë nuk bëhet ndryshe. E djeshmja në fakt ishte një luftë e ashpër midis makinerisë së shtetit dhe rrjeteve sociale. Akaunteve personale në Fb, Instagram, twitter etj. Dominonin plehrat. Jo ato të terrenit…, ato ku i gjen të kacavjerura. Të vërvitura. Në gorga tymi aq sa gjithçka s’është asgjë tjetër veç kollë kanceri. Por ato realet, që thyejnë rekordin e kilikimeve. Me buzëqeshje faqesh të parruara. Me batuta për batutë. Edhe pse mjerimi thyen kokën në Shpat të Elbasanit. Apo diku në Burrel. Edhe pse i gjithi si popull, është i nënshtruar përkrahjes sociale. Dje pashë për herë të parë se e poshtër është masmedia në Shqipëri. Karshi shoqërisë civile. Dhe sa e kapur nga koqet prej shtetarëve. Një luftë krejt e pabarabartë po se po. Por e tipit buall që shtyp klikimet e njerëzve të thjeshtë. Kudo asamble, panaire djathi. Apo dhe denoncime dixhitale etj. Në një apo tjetër mënyrë, përqindjet tregojnë se jemi popull partish. Popull anëtarë. Dhe si gjithmonë i rreshtuar.
Disa analistë pohojnë se kjo ndodh edhe për shkak të dasimit të madh midis popullit anëtarë. Dhe atij në shoqërinë civile, tepër të pasur. Njëra palë e shikon tjetrën nga lart, kurse tjetra nga poshtë me adhurim. Në fakt është një hendek social i shkaktuar nga demokracia e tipit shqiptar. Nuk ka si të ketë mirëfilli shoqëri civile, deri sa nuk ka kontrata pune. Të drejta punësimi. Të drejta sociale minimale. Apo të tjera kritere që rregullojnë raportin midis punëdhënësit dhe qytetarit. Sa kohë që do punohet me lekë në dorë. Me teorinë kur të kem do t’i jap etj. Kështu do vazhdojë. Dhe kjo u pa edhe në atë të që theksova më sipër. Dhunën dhe mjerimin intelektual të masmedias. Të cilat e kaluan protestën në radhë të tretë. Dhe iu dedikuan kostumeve, varëseve, jaguarve të asambleve partiake.
Nga ana tjetër është një situatë qorrollitje, pasi edhe pse ka batalione intelektualësh. Apo individësh… nga të dy krahët. Të paktën me atë mendësinë e njeriut që e shikon njeriun me respekt.
Këto kohët e fundit u shushatën. U mekën. Dhe mblodhën supet pasi bënë të njëjtën luftë, me të njëjtat armë, me të njëjtit kundërshtarë. Një betejë me mullinjtë e erës.
Këto kohë socialisti, i tha spcialistit, atje në kafe. Se me të vërtetë do aprovojmë ligjin e plehrave? Po kështu këto kohë, demokrati iu drejtua demokratit…, aty në kafe. Se me të vërtetë do ta kundërshtojmë ligjin tonë, ligjin e plehrave.
Eshtë një kohë e rëndë për Shqipërinë. Kjo e vakjes së ndjeshmërisë sociale. Sot përshembull, nga kërkimet, rezultojnë me dhjetra shoqata, zyra për mbrojtjen e mjedisit. Megjithatë sikur edhe një mini reagim të kundërt. Të ndjeshëm sadopak. Të vihet re në luginën e Valbonës. Aty ku flitet se do ndërtohen 30 Hec-e. Kjo është për tu alarmuar vërtetë. Këto ose janë shoqata fiktive. Ose shoqata nga të diktuara partish. Ose shoqata sharlatanësh që nxjerrin nga një rrogë mujore. Dhe kjo është akoma më keq. Pasi ekzistenca e një fryme oponente. Aty konsiderohet vrastare. Kundërshtare që më ka inat mua. Që nuk është me mua, por me atë. Dhe kjo është vërtetë një thyerje qafe për Shqipërinë.
Shqiptarë, plehrat nuk janë grupi i vakët. Protesta e vakët. Plehrat janë aksesorët Gucci. Markat Jaguar, Tuareg, etj…,asamblistët e partive. Tutorët tuaj.

Më mirë një mulli se sa një Hec, Tropojë!

September 29, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Nga dje…, pasdreke në internet qarkullojnë disa video e foto. Ku mjete të rënda, si Varinksi, kamiona repoltabël etj., i sillen përgjatë, lumit të Valbonës. Flitet për ndërtimin e një Hec-i. Kjo mania shqiptare e zhurmës së investimeve. Se gjoja jemi vendi i parë në burimet ujore. Dhe të shfrytëzojmë sa të mundim lumenjtë. Kudo që i kemi. Ato gryka malesh që pasi i lidhim me beton i quajmë kaskada. Eshtë më se e vërtetë, që jemi një vend me burime potenciale ujore. Po aq sa është e vërtetë vuajtja për pikën ujit. Çdo vit flitet për investime ujësjellsash. Dhe çdo vit, muaj e përditë çajmë rrugë qytetesh. Sepse çdo vit e përditë flasim për amortizimin e rrjeteve të shpërdarjes. Eshtë e vërtetë që kemi plot.
Ujë me shumicë kemi. Por buzë plasur vdesim për pikën e ujit.
Nga ana tjetër, këtë e verteton edhe një fakt i makthit njerëzor. Ai shirave të vjeshtës. Apo prag pranverës. Ku zona e nën Shkodrës ka si mallkim hapjen e portave të Fierzës e Komanit. Krenaria jonë nga koha e izolimit.
Bëhet fjalë për ndërtimin e 30 Heceve. Dhe sipas të dhënave që mezi vinë, 14 nga këto do ndërtohen brenda parkut kombëtar ku rrjedh Valbona.
Ajo që më shqetëson. Dhe që shpesh të tjerët ma tekstin si një lloj panjohje timen me problemin. Ose si një revansh që e shoh vetëm zi punën e qeverisjes. Eshtë një fakt i thjeshtë. Ngritja e supeve nga vendasit. Një lloj padrite, pa qënie fare në dijeni se çfarë ndodh në truallin e tyre dhe përreth. Veç habi se ah…, e se si një mëngjes, gushakët e hekurt dhe bubuzhelat rrëmues gdhihen aty. E i futen vënçe terrenit. Dhe të parafytyrosh planet kohore midis prurjes së shtetarëve aty, në kohë fushatash. Me këtë kohën e mbërritjes së bubuzhelave prej hekuri. Të kap data. Mjafton të kujtosh se si zbarkuan në Dibër pak javë më parë. Gjithëfarësoj kallorexhiu. Të thuash se më fund i mbaruan hallet kësaj të uruare Dibër. Mjafton që zgjodhi një xhevahir. Një shushak nga e përditshmja që më me adhurim shikonte atë njëshin nga Tirana. Se sa popullin e tij.
Kështu edhe me luginën e Valbonës dje dhe sot. Dhe për më tepër mezi e gjen një kuadrat në shtypin e ditës. Pasi faqet e para janë në lukuni batutash për plehrat. Që para tre vjetëve nuk ishin të shijshme. Tani janë mjalt nga lulet e maleve të virgjër.
Po u drejtohem vetëm qytetarëve të Tropojës dhe malsisë së Gjakovës. Po u tregojë një rast këtu tek unë. E kam nja 300 metër larg shtëpisë. Një njëri deshironte të hapte një biznes. Një lavanteri për pastrimin dhe hekurosjen e rrobave. Një biznes kaq i përhapur këtu në Amerikë. Na erdhën dokumentat derë më derë. Na u la kohë 1 javë që t’i shikonim. Donim apo jo t’i firmosnim. Të pranonim apo jo, hapjen e këtij biznesi këtu pranë nesh? Për shumë e shumë e arsye. Më e para prishja e mjedisit, apo e qetësisë etj. Ne pleqëruam dhe bvenduam. Biznesi sot është i gjithi një godinë tre katshe, me parametrat kohorë e gjithçka konform natyrës. Desha të them se na pyetën. Për një gjë kaq të vogël. Kurse aty në dheun tuaj. Ju pyeteni vetëm në kohë fushatash.
Kjo është fatkqësia dhe terraposhtja e vendit tonë.
Kjo është fatkeqësia dhe terraposhtja e juaj. Ndaj bëhuni zot të fatit tuaj.
Nga ana tjetër mania e investime për të fituar i sjellur atij vendit vetëm frymën e garës pa asnjë lloj kriteri. Merr bujqësinë, ke sera me shumicë aq sa prodhimi ishte baraz kalbje. Tani ka etje për energji. Dhe e mendoni, 30 Hec-e në atë brishtësi rrjedhe mes kreshtave dhe logut të shqiptarëve. Nuk ka industri më të keqe se sa ajo që prish industrinë e sajuar nga mëma natyrë. Sidomos kur bëhet fjalë për vende si lugina e Valbonës.
Aq më tepër kur mënyrat e prodhimit hidrike. Në raport me mënyrat e tjera si gazrat natyrorë, ose gazrat e çliruar nga kombinimet e elementeve kimik, gazrat e gjebër etj. Panelet diellore etj.. Pra mënyra hidrike janë pjesë e një teknollogjie të tejkaluar.
Nga viti 2013, syri iu vu Vjosës. Atë mot pamë protesta. Deri nga ekologjistë të huaj. Bëjeni edhe ju. Në fund të fundit, fatet tuaja …, e ardhmja juaj nëse duhet të përmbytet. Apo të mbetet ashtu një rrjedhë shtojzavallesh. Me ato bujtina malore. Me ato lugje e ku mrekullon folklori juaj. Jeni ju të parët për vulosjen e fatit tuaj.
Jo unë, shtetari nr kaq e aq, i protokollit sipas vitit rendor të Republikës së Shqipërisë.

Gëlqerja e kohës dhe plehrat e sotshme

September 27, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Çfarë është edhe pse ndodh, riciklimi?. Çfarë është për shqiptarët, edhe pse duhet të ndodhi edhe në Shqipëri, riciklimi? Duke qënë se jetojë në një vend, ku mbetjet urbane janë lëndë parësore për energji. Parësore për riprodhimin e sendeve të së përditshmes. Nga kancelaritë, tek lodrat, tek gjërat e duarve. Në mëngjesore e restorante etj. Në një vend ku shoqëria i thotë vetvetes, mjaft e grabitëm tokën tonë. Mjaft e mbuluam me plehra etj. Normale që riciklimi të jetë parësor dhe bashkohor. Po aq normale është që edhe qytetet të zgjohen të pastër. Pasi, grumbullimi dhe përpunimi i mbetjeve urbane. Riciklimi i tyre, janë pjesë logjike e një proçesi të domosdoshëm sot.

Më shumë se cilido tjetër vend, ricklimin, përpunimin, e mbeturinave e ka të domosdoshme Shqipëria. Eshtë vendi që aktualisht i përpunon mbetjet akoma me praktikën e sistemit të kaluar. Një buldozer, në një gropore që vetëm landfill nuk është. Edhe pse ata e quajnë kështu. Ku disa punëtorë të mjeruar djegin përdita kapule të ndotura që vetëm tymra kancerogjenë përhapin nëpër qiell.
Nëse në shumë drejtime të tjera, mund t’i japim një notë kaluese Shqipërisë. E krahasuar me rajonin dhe demokracitë e reja. Me plehrat ajo ka mbetur në klasë. Arsyeja ka të bëjë edhe me pa përgjegjshmërinë sociale. Por edhe me standartet e aplikimit në menaxhimin dhe përpunimin e mbetjeve urbane.
Megjithatë, për një gjë është për të ardhur keq. Se pavarsisht mëkateve të tjera. Në atë kohë, vlonin brigadat e fshesarëve të natës. Karrot e mbetjeve dhe mjetet e spërkatjes së rrugëve me ujë. Dhe plehrat digjeshin në një distancë që konsiderohej me plotë gojën, e largët për qëndrat urbane. Ishte kjo arsyeja që qëndrat urbane, ndërrmarrjet, shërbimet sociale etj…,plazhet, vendet e verimit vinin erë gëlqere. Sot mjerë ai që shkon e pushon diku. Përshembull Divjaka, vendi ku unë u miqësova në fëmijëri me detin dhe pyllin, qe e gjitha një landfill plehrash më vete. Aq sa dhembshurisë time, nuk i mbeti asgjë tjetër veç ajo brerore me tamponë bebelinosh, e shishesh plastike. Kacavjerrur degëve nëpër pisha e gjethorë të tjerë të natyrës. Të thuash se iu futëm rrugës së demokracisë, vetëm për tu plehëruar kokë e këmbë. Eshtë fare pak. Por jo vetëm kaq, e gjithë Shqipëria ka dështuar në investimet publike me grumbillimin, përpunimin etj…, të mbetjeve urbane. Dhe ja përse? Së pari nuk u arrit asnjëherë në një strategji bashkëkohore si në vendet perëndimore. Në grumbullimin dhe përpunimin e mbetjeve urbane. Gjithmonë format e tenderimeve kanë qënë mollë sherresh, vrasjesh, e pengmarrjesh. Për shkak të trysnisë pengmarrje. Të pushteve lokale dhe atij qëndror, nga të fortit. Apo klanet politike. Së dyti, vetë Efekti politik i qejfit të njërit apo tjetrit. Dhe jo unifikimit të votave, duke përfshirë këtu edhe një ego të sëmurë të njëshave. Mjafton të shikosh Edi Ramën se sa me nervozizëm dhe tallje…, me cinizëm arkaik prej kamorristi, i përgjigjet shoqërisë civile. Kur në fakt në vendimarrje të një rëndësie të tillë, i takon asaj të jetë dominante. Pasi ka të bëjë drejt për së drejti me ‘të. Si të thuash është një ligj që ka efekt të drejtpërdrejtë. Jo të mëvonshëm. Dhe së treti, shkërdhatsimi i terminologjisë. Siç është rasti i riciklimit. Që në Shqipëri, po e mbysin me termin import të plehrave. Të mbetjeve nga jashtë. Sikur gjithë vendet e huaja do sjellin aty arsenalin e mbetjeve të tyre.
Kjo është naive, pasi vet vendet përkatëse e kanë të rregulluar me legjislacion export-iportin e plehrave.
Por çfarë është e gjitha kjo. Kjo që ndodh në Shqipëri, jo ligji, i plehrave. Jo riciklimi. Jo mbetjet kancerogjene etj. Eshtë plotësisht fytyra e demagogjisë në politikën tonë. Që një herë thonë kështu, një herë ashtu. Ose, është në rregull kur dua unë. Dhe nuk është në rregull kur do ti. Shkurt ai uni prej patriarku që aq dominant është tek ne. Dhe Edi Rama e ka hak një shpullë fytyrës prej popullit të tij. Mjafton t’i kthehemi kujtesës. Asaj që ne shqiptarët çuditërisht e lëmë pas dore. Nga vjeshta e 2011, kur qeveria e Berishës e votoi me 73 vota. Atëhere Edi Rama kishte dhe një aleat. që ai mendonte të fort. Dhe që e respektonte, sepse ishte presidenti i republikës. Pra Bamir Topin, që nuk e dekretoi si ligj. Kishte dhe shoqërinë civile. Emra që ishin krahu i djathtë i tij. Që marshuan bashkarisht kundër plehrave. Tani për Edi Ramën, presidenti nuk ekziston. Po ashtu edhe kancerogjenia e plehrave. Nuk ekziston as akti i parë qevrisjes së tij, në shtatorin e 2013. Ai i shfuqizimit të ligjit…, nuk e dimë çfarë emri t’i vëmë. I plehrave, i riciklimit, i mbetjeve nga jashtë etj…
Por lënë mënjanë si Edi Ramën apo qeverinë Berisha. Çfarë ndodhi aktualisht në Shqipëri, ky rivotimi i ligjit të të ashtuqujtur, i plehrave. Të enjten e kaluar me 63 vota pro. EZhshtë akti skenik më domethënës për shoqërinë civile. Kjo dredhjedevijim premtimesh. Apo demagogji politike, për të kuptuar mungesën e pastërtisë etj. Apo edhe faktin se, sikur të pastrohej normalisht, si në të përditshmen e vendeve perëndimore, Shqipëria jonë. Ju garantojë se nuk do kishit nevojë fare për import materialesh të riciklueshme. Atëhere vendi ynë do të gdhihet i pastër, me mëngjeset erë gëlqere.

Për çfarë do flasi diaspora me kryeministrin? – JEP DHE TI OPINIONIN TEND!

September 20, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/ Florida, SHBA/*

Eshtë një pyetje që të vjen në parvaz të mëndjes. Ta mbush vështrimin. Por me lule gjëmbaçësh. Janë një sërë pashpjegueshmërish, që fillojnë nga aludimi prej fëmije, i këtij burri të lumtur. Kampionit të bojkotit. Me atë sinkron muzikor vidjo prej buçkoje që e konsideron gjithçka si hera e parë. Pra si një risi qeveritare. Për të patur prezent aty diasporën.

Janë një sërë hamendësimesh gjëmbaçore…, të cilat duhet të jesh emigrant e t’i ndjesh. Ndryshe është një show i radhës. Nga ato që po e ia zgjasin ndjesinë se ne shqiptarët jemi vërtet të pafat, karshi kombeve të tjerë. Aty me ne janë sllavët përshembull. Erdhën, u forcuan. U diktaturuan. U vranë, u vranë edhe me ne. U ndanë në shtetë më vete. Na përfshinë edhe ne. Që u vetpakicuam me qejf partish. Aq sa kemi plot vetullusha me seli dhe cigare. Që flasin në emrin e kombit. Pra sllavët… Por prapë janë më mirë se ne. Në daç me integritietin institucional, lëvizjen e lirë në botë. Në daç me infrastrukturë e mirëqënie ekonomike.
Ne veç të ankohemi se na dhëmbin brinjët, dimë. Të vrasim njëri-tjetrin përditë.
Janë një sërë e tërë pashpjegueshmërish e hamendësimesh.
Çfarë është diaspora për një vend?
Përse shoqëria na quan emigrantë? Dhe qeveria diasporë?
Përse njerëzia na shikon si frymëzim ekonomik? Dhe qeveria si Banka turistësh? Përse na trefishohen biletat kur vimë në muajt e verës? Dhe përse kemi aeroportin e vetëm. Të vetmin më të shtrenjtin.
Përse njerëzia na konsideron se jemi larg. Dhe nuk dimë gjë, kur kritikojmë qeveriun? Dhe përse qeveriu na buzëqesh hidhët, kur i themi të vërtetën?
Përse bëhemi mollë reklamash kur kapim suksesin? Dhe përse jemi njerëz të paemërt. Kur…? Kur fillojmë të pastrojmë banjot, të lajmë pjatat! Të shërbejmë. Të zëmë e të ngrihemi. Duke jetuar fizikisht këtu-aty-atje. E duke mos hequr mëndjen, dridhmën e zemrës nga vendi amë.
Për çfarë do flasi diaspora? Madje për herë të parë?! Pasi asaj, apo neve na vjen ndoht nga ky koncept. Pikërisht nga këto pak detaje mendësie që solla më sipër. Ndoht’ sepse tek ne ka vdekur mendësia e diçkaje si të për herë të parë. Qysh sapo shkel dheu e huaj. Ti mund të kesh qënë edhe vet emigrant makaronash. Por emigrant qokash, vizash pa teklif. Jo emigrant, përndjekjesh. Emigrant malesh. I mbytur, rraskapitur. Nga ata që shitën çfarë mundën për një vizë. Emigrant llotosh. Apo maunesh. Pjestar i fshesësh. I anijeve të mbytura. Eh sa të tjera.
Kur thua për herë të parë. I lyen me bojë e i bën pis kot, përpjekjet shpirtërore të djemve të atij dheu. Kur sjellin aty deri senatorë nga kusbabaja e botës, Amerika. Siç ishte rasti i fundit, i zotit Bajraktari me senatorin Engel. Nuk janë kontakte të para. Jo… janë të mijraparëmbëdhjeta. Sa e sa e të tjerë punuan për të strehuar, pritur. Ndihmuar në qëndrën e Fort Dixie, në New Jersey, në majin e 1999-ës. Çfarë fletore të hap. E të dëshmojnë se mendësia mbi konceptin si e parë, si i parë…., ka vdekur.
Për çfarë? Për një lloj neverie që ka zënë fill e po bëhet hendek, midis ne zogjve shtegtarë dhe njerëzisë në dheun amë?
Hë…, re…, erdhët ju për të na dhënë mënd? A e di se si më tha, një bujtinar. Diku në një anë rruge. -Ja sa të ikni ju, pastaj të pimë pordhët Edi Ramës.
Për çfarë do flasi diaspora me një qeveritar shqiptar?!
Mund të ndodhi që Kryeministri në një sfond të kuq masiv. Tu flasi me orë të tëra për rilindjen urbane. Ta dish zemrat e tyre do shtrydhen pasi nuk u ka mbetur më gërçkë ku të varin mëndjen.
Dhe ashtu si rëndom tu rrëfejë vendet nga ata vinë. Tu dëshmojë se si fliten gjuhët në vendet ku ata jetojnë e punojnë. Tu demonstrojë punën me orë të zgjatura. Prej ekzemplari bojkotues.
Dhe që tani hiqet sikur u merr shpirtin, atyre që nuk shkojnë në punë. Por që përpikmërisht firmosin diku.
Për çfarë, mund t’i flasësh një emigranti. Apo një diasporisti nga Anglia. Që përcolli Gordon Brown-in nga shef në qytetar. Për shkak të statutit të partisë. Për çfarë një diasporisti nga Franca, që lufton përditë me terrorin. Ndërkohë ti shemb me dru një investitor të huaj. Për çfarë një diasporisti ta zëmë që ka humbur fëmijën nga droga. Kur ti e ke kthyer Shqipërinë në hambar të kanabisit. Në vendin e punëtorëve të tipit brigada të ndëshkuarish me punë të detyruar. Me brigada që flen luginave me çadra plastmasi.
Madje për këtë…, kushdo që disponon mund të postojë foto. Poshtë këtij statuti. Në mënyrë të atillë që, disporistët të kenë materiale reale. Shembuj konkret nga stanet e kanabisit.
Për çfarë parshmërie do i flasësh? Për atë që shqiptarët, me shpenzimet e tyre. Prodhojnë, blejnë abetare. Hapin vullnetarisht shkolla. Japin mësim po vullnetarisht. Si e si për hatër të atdheut.
Çfarë modeli do u sjellësh? Kuvendin? Klasën politike? Marrëdhënien, komunikimin. Respektin institucional….? Apo përvojën opozitarizmit dhe të aleancave me keqardhje se ndryshe nuk fitohet. Nuk vimë dot në pushtet?
Për çfarë?
Për rritjen e borxhit publik.
Diasporistëve, u kanë rënë të ndenjurat në ujë, kryetar. I thonë gjërat troç. E troç jetojnë. Po ju kur u pyet për vilat. Për makinat? Për drogën. Për meritokracinë partiake etj. Bëheni nervoza.
Kur ju thua se, këtej e andej, nga vimë ne diasporistat. Në politikë vjen, dëshmon. Fiton ose nuk fiton platforma jote. Ikën natyrshëm. Dhe shkon në burg po natyrshëm. Ti aty, soji yt në përgjithësi…, të thonë se, më do populli mua.
Për çfarë do flisni, do flasim. Ndaj që në krye është një show me destinacion dështimin e radhës. Jo tuajin lartësi, por të shoqërisë shqiptare.

PS:PS: 3 Vjet te shkuara Edi Rama u beri thirrje mjekeve shqiptare qe ksihin emigruar neper Bote, qe t’i thonin”Po Shqiperise”…I mblodhi, u mbajti fjalim, u fotografua me ta….Cfare ka ndodhe 3 vjet pas atij takimi?.

Lexes: JEP DHE TI OPINIONIN TEND!