Ilir Levonja – Page 67 – Dielli

Midis luftës dhe realitetit

May 28, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Disa ditë më parë në një nga faqet e saj për Europën, saktësisht më 24 maj, prestigjozja The New York Times, i kushtonte një artikull të gjatë situatës aktuale në Kosovë. Më saktë radikalizmit fetar, kësaj toke pjellore (etiketimi nuk është i imi, por i gazetës në fjalë) për forcat e shtetit islamik ISIS. I gjith këndëvështrimi është një fakt që gazeta e konsideron si një ndryshim i çuditshëm, i vendit që më 1999-ën luftonte për lirinë e tij, ndërsa sot furnizon radikalizmin. Autorja Carlotta Gall është dërguar aty edhe si deshmitare reale e luftës së atyre viteve. Ajo është një bashkëpunëtore e hershme e New York Times. Dhe njohëse e mirë e terrenit në Lindjen e ndezur që nga Pakistani, Talebanët e Afganistanit, ISISI etj. Pra më mirë se ajo, si dëshmitare e luftës në Kosovë, nuk kishte kush tjetër ta shikonte ndryshimin. Midis kohës kur shqiptarët e Kosovës një pjesë luftonin, një pjesë debatonin, një pjesë sabotonin. Dhe një pjesë tjetër, e konsiderueshme mbushnin karvanët e eksodeve në drejtim të atdheut amë dhe botës gjithandej. Por atëherë shqiptarët e Kosovës luftonin për lirinë e tyre. Ndërsa sot pas opinionit të fjalës në redaksitë e botës, janë një tokë pjellore për të mbushur radhët e ISIS-it. Ajo shprehet se jeta e korrespodentit të jashtëm është e lidhur ngushtë me eksperiencat që lë pa pas. Le të jesh kudo, me kolegët e tu, mbrëmjeve ti do flasësh për to. Kolegë dhe miq nga Kosova më bëjnë me dije se plot të rinj të marrin rrugën drejt Sirisë. Vriten atje. Ashtu sikur ka edhe nga ata që kthehen dhe heshtin në kërcënimin e një frike për jetën dhe një pendimi të përjetshëm. Ajo kthehet aty dhe verifikon plot burime.

Por që pikë së pari, nuk kanë të bëjnë me inspirimin individual përmes internetit. Madje sipas ekspertëve të radikalizmit, raste të tilla janë vërtetë të rralla.
Kështu që të tjera burime janë ato që ngjizin radikalizmin.
Së pari ndryshimet…, ajo midis botës nga federata ish jugosllave dhe modernizmit në ndërtime. Së dyti klerikët e institucioneve fetare. Së treti, një lloj padijeni e prindërve për vendimet e të rinjëve. Së katëri një detyrim nga i pari i shtëpisë për rritjen e fëmijëve me frymën dhe kulturën e fesë islame. Së pesti, dhe ajo më e prekshmja, mizerja e jetës në familje të rrënuara dhe padrejtësitë e mëdha shoqërore.
___________________
Megjithatë ne si shqiptarë, asnjëherë nuk jemi ndalur në hulumtime të tilla. Madje kur flasim për injorancën fetare, sidomos të drejtuesve të institucioneve, bëjmë një sy qorr e një vesh shurdh.
Institucionet tona shkencore, karshi realitetit i japin udhë atij patriotizmi butaforik që është gjithmonë midis të kaluarës dhe legjendarizmit. Kjo edhe për faktin se studiuesit janë ose komunistë të thekur, ose demokratë të djegur, ose socialistë të shtrydhur. Dhe asnjëherë intelektualë të mirëfilltë e të pavarur. Kurse qytetarët e thjeshtë nuk flasim edhe për shkak të kërcënimit. Ku siç e vutë re më sipër, mbi të penduarit e përjetshëm dhe të heshtur. Kanoset jo fjala e Zotit. Jo besimi i dlirë, por kama e jeniçerit radikal. Nga ana tjetër sa kohë që presim me bujari çdo financim prej tyre, sigurisht jemi të kapur kokë e këmbë. Edhe pse shpesh ne shqiptarët e marrin me tersllëk hamendësimin se islamin, apo fetë në përgjithësi ne i shikojnë edhe si një strehë financash.
Ndërkaq të gjithë kemi pamje të qarta se si feja, institucioni i saj, përdoren për luks politik. Deri në puthje dore, deri në ulje në shesh.
Eshtë një lloj marrëveshje që krijon realitet të detyruar. Dhe për rrjedhojë mish për ushtritë radikale kudo qofshin.
Kjo sjell atë që gazetarja e përmbledh në një fund të dhimbshëm, mizerje dhe padrejtësi. Një Kosovë më shumë e turqizuar se sa shqiptare si ashti i saj.

… që të jesh i përjetshëm e plot sukses në politikën shqiptare

May 28, 2016 by dgreca

Nga Ilir LEVONJA/

Shënuar nxitimthi/

Çfarë është e nevojshme të kesh ose të posedosh, që të jesh i përjetshëm e plot sukses në politikën shqiptare?
-Të kesh qënë pak komunist.
-Të kesh qënë pak spiun.
-Të kesh burgosur pak nga këta të përndjekurit e sotshëm.
-Të kesh djegur pak makina.
-Të kesh vrarë pak në Holandë, Belgjikë, Itali etj…, mundësisht për drogë a prostuticion.
-Të kesh pak aktivitet me shërbimet e huaja sekrete.
-Të kesh qënë pak komisioner i manipulimit të zgjedhjeve.
-Të kesh pak emra rezervë, mundësisht shtatë emra., shtatë gjenalite, shtatë pasaporta dhe shtatë kallëpe llokume C4.
-Të dish pak të shahesh.
-Të njohësh pak funksionimin e rryshfetit.
-Të jesh pak njohës i shpërndarjes dhe përfitimit të tenderave.
-Të jesh pak patriot i kuq…

___________________
Dhe suksesi është përjetësisht me ty.

Dy fjalë për armiqtë e vërtetë

May 24, 2016 by dgreca

Opinion nga Ilir Levonja/

Eshtë një gazetar i yni që vjen nëpër këndet e Shqipërisë me mikrofon në dorë. Dhe mbeti duke na thënë se grekët, serbët, malazezët etj., po na vjedhin. Ky quhet Marin Mema dhe për më tepër një lukuni e tërë idealistësh të një patriotizmi të rremë, i kërkojnë Presidentit të Republikës shpalljen e tij Nderi i Kombit.

Së fundi po na flet për bimët e rralla të Kukësit që serbët po ua mohojnë identitetin shqiptar. Një soj i tulipanit, që vetëm dheu ynë paska fatin e madh ta rrisi në gjirin e tij.
Kjo frymë patriotike që i sillet me të njëjtën energji negative prej vitesh. Aq sa sot në kohën e globalizmit duket kaq bajate. Kaq e pështirë sa të krijohet përshtypja se të gjithë na i kanë me hile. Të gjithë na urrejnë. Të gjithë duan të na shfarosin. Dhe po na shfarosin. Edhe pse jemi kthyer në pushtues real të Ballkanit, Apenineve e më tutje. Të gjithë na kanë halë në sy. Kur e vërteta është se armiqtë më të mëdhenj, më të egër, më perversë, jemi vet ne për njëri-tjetrin. Jemi vet ne për vetveten. E këtu përfshihen të gjitha mënxyrat që ne, në një apo tjetër mënyrë jemi duke ia bërë, shoqi-shoqit dhe shqiptarizmës në përgjithësi.
E para…, hiqeni nga koka teoritë se Greqia po na vjedh. Nuk ka se çfarë na vjedhi. E ka plot hambarin…, është trualli i luftrave të lashtësisë. I demos-it dhe lirisë së fjalës. Një nga shembujt tashmë të përjetshëm i katedrave universitare kudo në botë. Dhe nuk mjafton vetëm kjo, por ka edhe të tjera. Kështu edhe Serbia, që ndjerë e pa u ndjerë, nga një vatër predhash sot doli prapë një aleate e Perëndimit. Kurse ne prapë vasalë e kritikues të tij.
E dyta…, ka mbaruar fryma patriotike e rreme. Ajo që ka ekzistuar për shkak të një lloj soji mes vendeve tona. Pikërisht duke i fryrë çështjeve të kota me valivtje flamuri. Sa nga Shqipëria, sa nga Greqia, sa nga Serbia.
Sado të sillemi evlement të së drejtës, ajo asnjëherë nuk është e jona. Por e një realiteti që ne e kemi nëpër duar dhe nuk dimë ta jetojmë. Grindemi për varrezat? Çfarë, grekët aty luftuan, luftuan për të mbrojtur lirinë e tyre. U vranë njëmbëdhjetëmijë njerëz. Tjetër gjë se në çështjet shtetërore, punë komisionerësh palësh që shiten për një dopio raki. Që nga oficerë regjimesh kthehen në priftërinj. Që se kanë për gjë, të shesin eshtrat e gjyshit për një grusht dhrahmi, a euro. Cilësojeni çfarë të duash etj. Dhe në një farë mënyre duam, apo nuk duam, qe një armatë e tërë shqiptarësh në radhët e Italianëve pushtues. Edhe pse ne përpiqemi t’i justifikojmë.
E konvertuam çështjen e pronave të çamëve me Bashkinë e Rrogozhinës. Dhe prapë fajin na ia kanë grekët. Ata po na vjedhin.
E kemi lënë Nolin në Boston, shtëpinë e tij të kalbet në Fort Lauderdale. Dhe prapë na e vodhën grekët besimin.
Ndërkohë e mbushëm ortodoksinë me policë e oficerë të regjimit.
Me shfarosësist e besimit. Dhe qahemi si ato gratë e këqija.
E treta …, kjo verbëri shekujsh ndaj armikut vetvete. Që po na asfikson sojin. Asesi se vihet re. Përkundrazi në emër të kësaj fryme dhe urrejtje, sot Kosova është Kosovë. Gjysmë e turqizuar aq sa në një emision të para disa ditëve, të cilin po e ndiqja i çuditur. Për çështje të martesa në mituri. Ku perçet etj elementë, janë të denja për botën e Afganistanit. Jo për Dardaninë e shqiptarit Rrugova. Po çfarë t’i thuash kësaj. Ndonjë ditë Marini do na bëj emision se po na vjedhin afganët perçen e tradita e mira muslimane.
E katërta…, po përmbysim sheshet. Qëndrat e qyteteve…mendojeni memoria jonë ndryshon çdo dhjetë vjet. Herë jemi kinezë, herë, sovjetikë, herë Turqi, herë Greqi, herë Itali, herë Arabi, herë modernë, herë tropikas etj. Po asnjëherë shqiptarë. Edhe pse hiqemi patriotë. Edhe pse çirremi për një tabelë sllave, greke, etj.
U shqyem me mbetjet e Perëndimit duke bombarduar të përditshmen tone me reklamat e tyre.
Çfarë tjetër? Eh, është një devijim total i mëndësisë intelektuale.
Duke shpikur e folur përjetësisht për armiq të jashtëm. Dhe asnjëherë për armikun real, vetveten.
Dhe ta dini, sa kohë që nuk respektojmë vetveten, nuk ka për të na respektuar kush. Por do endemi kështu, të dominuar nga një frymë e tillë. Nga mendësia se të tjerët po na vjedhin.
Eshtë koha e globalizmit, Marin. Dhe shqiptarët janë një faktor i rëndësishëm në ‘të. Aq më tepër që bimët janë produkt i pëgëres së zogjve. Po, po…, zogjtë me farat e tyre rrojnë. Hanë këtu dhe nxjerrin diku tjetër. Zogjtë janë mbi kufijtë. Mëshoi armikut vetvete. Hasanizimit dhe luftës me ta futur kaq shekullore mes shqiptarëve kosovarë, shqiptarëve muslimanë, shqiptarë ortodoksë, shqiptarëve turq e grek, shqiptarëve maqedonas e malazez…, shqiptarëve pa din e imam siç themi ne. Pasi me mendësinë tënde i bie, që sot të na akuzojë Pakistani, vendi i hashashit dhe opiumit. Se njerëzimi i ka vjedhur bimën e artë.
Lërini armiqtë e jashtëm. Se më të rrezikshmit jemi ne, batalioni i shushanjave të shqiptarizmës.

24 maj 2016

Rëndësi ka të qeshim

May 22, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

… Si tha plaku Mere, mua s’më ka mbetur asgjë tjetër, veçse të qesh. Kështu edhe shqiptarët. Po gajasen me vetdeklarimet e zyrtarëve nga Komisioni Qëndror i Zgjedhjeve. Megjithëse është e çuditshme ekzistenca e një formulari të tillë kur bëhet fjalë për çështje të individit në raport me të shkuarën. Apo edhe pastërtinë e figurës, me që ai apo ajo do jenë kontigjent i së ardhmes në postet drejtuese. Pra si të thuash marshinistët e shoqërisë. Them se është e çuditshme, pasi të lë një përshtypje pa shije. Ose as peshk e as mish. Kjo për faktin e thjesht, nuk ka efekt veprues. Që domethënë, edhe pse i dënuar. Ose edhe pse mashtrues, prapë ti mund të zgjidhesh sa herë ta ka qejfi në cilin do post që ofron maqineria e legjislativit shqiptar.
Ai apo ajo, komisioneri aty, vetëm sa mbush formularin. Asgjë më shumë.
Mjafton të kesh para. Mjafton të jesh pjesë e atij tekniciteti që shqiptarët kanë bërë historikisht me shtetin e tyre.
Nëse deri dje mund të kapje majat me manovrimin e diplomës së shkollës së Partisë së Punës. Aq më tepër që ai ishte një sistem i mbështetur tek ideollogjia. Dhe e kishte të legalizuar padrejtësinë. Sot mund të gdhihesh brenda javës me tre diploma. Kjo vetëm për faj të institucionit, por të atij njeriu teknicien që shitet për një dopio raki. Mirëpo sado që gajasemi ky është një nga mashtrimet që ne si shqiptarë ia lejojmë vetes me bujarinë më të madhe. Me një shkelje syri. Ne i shkruajmë ligjet për në t’i patur. Jo për t’i zbatuar.
Në ngjizje të kësaj metode ka qëlluar që një kuadër i lartë t’i kërkojë llogari specialistëve se përse në mbledhjen e radhës mungon aty skllavatori. Ashtu sikundër sot një ”jurist” kërkon nenin 79 të Kushtetutës së Shqipërisë të paraqitet në raportin ditor të Kuvendit.
E megjithatë edhe pse kudo ka komisione verifikimi, shkalla e penetrimit të elementit që nuk plotëson asnjë kriter është në kategorizimin sipëror. Qytetarët shqiptarë edhe pse flasin për tradita fisnike, për besë, për hakikate etj…, nuk e kanë për gjë të drejtohen nga një mashtrues ordiner. Apo një i pamoralë, një nallban etj…, e për rrjedhojë një të pashkolluar.
Pjesë e këtij sistemi sot një pranverë e hatashme shqiptare. E këtij kombi të cilit gjeneron vetveten brenda katërqind emrave. Duke i dekoruar, luftuar, shkalluar. Duke i ruajtur balancat perfekte midis llojit për llojin. Në të katër pushtetet…, aq sa e ardhmja e tij mbeti përjetësisht një tranzicion. Sot ekzistenca shqiptare përbehet me këtë lloj gjenalogjie shoqërore. Të rinjtë që nxitojnë të rriten dhe të ikin. Prindër të papunë që mbajnë sytë nga ata. Një klasë politike shekullore, që vegjeton vetveten. Me një mesatare moshe midis prindërve të vetmuar, kontigjentit me ndihmë sociale. Dhe teknicienëve që sot drejtojnë Bashki të vendit, të çimentuar në sojin e Ali Pashë Tepelenës. Duke pasur në krahë, një Thanas Vaja ose një Man Kukaleshi, të pajisur deri me fjalën e fundit të kutive përgjuese. Eshtë kjo arsyeja që sot Shqipëria është e mbushur edhe me intelektualë që grinden. E nxitojnë të luftojnë njëri-tjetrin me teorinë demode të provincializmit se kush ka lexuar më shumë. Kush di më shumë etj. Duke harruar përfundimisht misonin e intelektit. Atë që përpos meritave dhe meritokracisë, është vullneti i mirë karshi popullit tënd, shoqërisë tënde, ai çfarë e shpie përpara shtetin. Jo stoicizmi i tipit Ramiz Alia karshi Enver Hoxhës etj. Të cilin sot e gjejmë të tiparizuar shkëlqyeshëm në çdo qoshe Tirane.
Eshtë tragjike se si në një emision investigativ, siç ishte ai para disa ditëve në Stop, de që Kryetari i Bashkisë së Durrësit emëron një mësues fshati. Ai tha se është një interpretim i gabuar i ligjit etj. Në fakt është shkelje e pastër e ligjit. Sa kohë që fletdokumenti ka firmë dhe vulë. Jo interpretim, por shkelje e pastër.
Megjithatë drutë i ha Man Kukaleshi, ai drejtori me shtatë emra, me shtatë diploma, me shtatë amanete që vjen nga gjiri i zhelanëve të mini byrove politike. Eshtë e njëjta situatë e shpjegueshme edhe me prurjet e emrave me të cilët ne po gajasemi. Thua shefat tanë nuk i dinin këto. Nuk e dinë se çfarë kualifikimi, të shkuar, apo aftësish kanë. Sigurisht që po. Ndaj qelbosja është pjesë e tërë, jo e atij apo këtij personi. Në fund të fundit ata iu përgjigjën frymës së teknicinëve shqiptarë. Atyre që e duan kështu Shqipërinë…, me rini në arratisje, me prindër vetmitar, me kontigjent që mbahet nga përkrahja sociale. Dhe me kanakarë të përjetshëm pushtetesh.
Nuk kemi parë gjë akoma. Ndaj hiqjani petë lakrorit. Përpos dështimit të paktën kënaquni me të qeshura.

Kafja e mëngjesit

May 18, 2016 by dgreca

Nga Ilir Levonja/

Sapo i pashë ndjeva një fërgëllimë.E kam lllafin për kafen mes Majkos dhe Bashës.Rruga ku duhej të kalonte Shqipëria, ishte një aleancë politike midis PD-ës dhe Ps-ës. Ndofta kjo më herët. Qysh atëhere kur nga një kafe familjare, Berisha u tha shqiptarëve se aleancën me LSI-in po e bënte për interesa kombëtare. Çfarë ishte thënë deri atë çast, i përkiste retorikës së fushatave.
Në fakt në botën perëndimore. Në vendet me demokraci të konsoliduar premtimet e fushatës janë testi më i parë. I mendësisë qeverisëse karshi interesit social. Tek ne shpesh, ky interes shihet në sipëroritet. Ndaj e quajnë interes kombëtar. Por nuk është asesi i tillë. Kjo është arsyeja që në gjithë kohën e plotë të aleancës qeverisëse PD dhe LSI…, gjithë skandalet publike kishin një origjinë. Atë të sektorit të LSI-is. Mjafton tu kujtojmë fenomenin Prifti me kamerat e fshehta. Shkumosjen dhe xhindosjen e PD-ës për t’i mbuluar. Veprime që sollën 21 janarin famëkeq etj. Shto edhe performancën e ulët qeverisëse të atij koalicioni.
Megjithatë PD-ja e zotuar në një luftë kundër bllokmenëve. Apo bllokmenzimit shqiptar. Ballkonit ku nëmej pragmatizmi, u bë një tillë më shumë se kurrë më parë. Luftonte, sakrifikonte, nëpërkëmbte vetëm e vetëm të mbante pushtetit. Mirëpo një mesoburrë me xhaket në sup, i tha me kollajllëk, mirupafshin. Po shkoj nga krahu tjetër.
Të njëjtën marrëzi (jo gabim apo faj) po e bën edhe PS-ja sot. Duke u sforcuar, sfilitur, spërdredhur si e si të qëndrojë në pushtet. Edhe pse skandalet e mëdha kanë prapë të njëjtën origjinë. Madje për shkak të saj ka lindur edhe një konkurencë e ashpër brenda llojit. Duke konkluduar me një luftë qokash, tepër të ashpra. Bllokuese po e po, por edhe diktuese. Shembulli më i mirë janë Balilët e Delvinës të cilët policia e shtetit e quan kapjen e tyre një sukses të radhës. Jo, ore jo…, sikur mos të kishte bërtitur Asfalia greke, ne nuk kishim për tu ndier kurrë. Sepse na kanë mbërthyer nga poshtë.
LSI-ja nuk është shpëtimi i shqiptarëve. Por sëmundja e shoqërisë së tyre. Një Parti teknicienësh që nuk marrin haraçin . Një Parti manovruesish si e si të uzurpojnë poste drejtuese. Mundësisht aty ku lëvrohen fonde. Duke i lënë forcat që janë fryma e shqiptarëve, ato të PD-ës dhe PS-ës, zgafella ideollogjike të gjoja persekutimit shoqëror. Dhe nomeklaturës apo diktaturës së proletariatit.
Ndaj progresi është kthyer në regres. Ndaj shqiptari demokrat dhe shqiptari socialist, janë sot në një luftë të ashpër. Dhe i përgjigjen njëri-tjetrit vetëm intriga. Dhe aspak bashkëpunim dobiprurës për interesin faktit të një vendi.
Unë i kam mëshuar gjithmonë faktit kohor. I ka ardhur prej kohësh, koha. Eshtë pikërisht momenti kyç, i duhuri, ku shqiptarët duhet të kuvendojnë në një pakt të madh historik. Mjafton t’i njohin njëri-tjetrit mëkatet. Për shkak se e vërteta dhe realiteti kombëtar kalon përmes një devijimi të madh. Janë përdhosur humanistët dhe janë nderuar xhelatët me idelollogjitë e tyre. Dhe ne kemi shembuj me shumicë. Duhet pra të bashkëpunojmë. Mjafton të mos e konsiderojnë pushtetin si absolutizëm. Dhe veten ta papërfshirë në zhvillimin kombëtar. Vetëm e vetëm pse do bashkëpunojnë me njëri-tjetrin. Duke bjerrur karriket e interesaxhinjëve.
Eshtë historia jonë që na detyron këtë moment. Ne kemi bërë dëshmorë pijanecër. Ashtu sikur kemi bërë pushtetarë absolut në emër të persekutimit.
Ndofta është kjo arsyja që minjtë e gjirizit shqiptar kanë zënë të lëvrijnë vetëm nga një kafe. Nga një bisedë kokë më kokë e Majkos me Bashën. Të atij gjirizi që edhe pse mburren me fjalën publiçistike të…, përshembull Branko Merxhanit. E kanë fëlliqur në kokë prej kohësh.
Duhet të takohen më shpesh këta. Më shumë mëngjese me kafe.
Sado që ca firoma bërtasin. Shqiptarët në vetvete ndjejnë fërgëllimën e paqes. Kjo është e ardhmja e duhur.