Dëgjojmë të lakohet fjala “Shqipëri e Madhe”,/
epiteti keqdashës kundër dëshirës për bashkim,/
që na kanë ngjitur gojët e liga të grabitqarëve,/
nga koha kur ata shqyen trojet tona me tërbim. /
Dhe u ranë daulleve me gjëmime të frikshme, /
duke shpërthyer nga armët flakë dhe tym të zi, /
për t’i mbyllur gojën klithmës sonë të ligjshme, /
sa herë padrejtësive të mëdha u kërkuam liri./

Nuk ka dhe nuk ekziston “Shqipëria e madhe”,/
por në hapësirën e lashtë të shtrirjes ballkanike,/
mbijeton në mijëravjeçarë atdheu i shqiptarëve,/
kombi me rrënjë natyrale, Shqipëria jonë etnike. /  

Jo më kot në ndarjen kufitare, i mençuri Telini,/
hidhte mbi turma fëmijësh monedhat e argjendit,/
të vërtetonte te britmat e tyre gjuhën që flisnin,/
deri sa e vranë pabesisht, trojet të na rrëmbenin. /

Kudo ku flitet shqip dhe buka s’ka emra të tjerë,  /
nuk quhet “hleb” as “leba”as “psomi”nuk i thonë, /
ku nusen e prin flamuri që ka shqipen me dy krerë,/
gjendet përjetësisht e patjetërsuara Shqipëria jonë. /