dgreca – Page 2450 – Dielli

VACLAV HAVEL ME RASTIN E 80-VJETORIT TË LINDJES

October 7, 2016 by dgreca

Nga Frank Shkreli

Në Republikën Çeke, në disa vende europiane dhe këtu në Shtetet e Bashkuara u shënua këtë javë — më 5 tetor — 80-vjetori i lindjes së ish-disidentit dhe ish-presidentit të fundit të Çekosllovakisë dhe presidentit të parë të Republikës Çeke post-komuniste, Vaclav Havel. Pas largimit nga detyra e presdientit, Havel ia kushtoi jetën promovimit të të drejtave të njeriut anë e mbanë botës.

Në Shtetet e Bashkuara u organizuan me këtë rast ceremoni përkujtimore në New York, në Washington, në Florida dhe në shtete të tjera me rastin e 80-vjetorit të lindjes së disidentit të famëshëm anti-komunist, i

Pas takimit që kishte zhvilluar Presidentin Xhorxh Bush në Shtëpinë e Bardhë, ku i kishte folur atij mbi rolin e rëndësishëm të transmetimeve të Zërit të Amerikës në luftën për t’u çliruar nga këthetrat e komunizmit anë e mbanë Evropës Lindore, Zoti Havel ishte nisur për në një vizitë personale që kishte kërkuar të bënte tek kryeqendra e Zërit të Amerikës. Me të ardhur në ndërtesën e VOA-s, Zoti Havel u përshëndet me drejtorin e përgjithshëm të asja kohe, Riçard Karlson dhe me zyrtarë të tjerë, por mezi priste të takohej me staffin çekosllovak, ku pata fatin të isha edhe unë i pranishëm si këshilltar i programeve drejtuar Evropës Lindore. Haveli na habiti të gjithëve kur filloi të thërriste emërat e folësve dhe të gazetarëve çekosllovakë, përfshirë edhe ata që përdornin pseudonime, të cilët i kishte dëgjuar rregullisht nepërmjet valëve të Zërit të Amerikës. Megjithëse nuk njiheshin me njëri tjetërin, takimi i Zotit Havel me stafin Çekosllovak të Zërit të Amerikës u këthye me të vërtetë në një takim tepër emocional për të gjithë. Natyrisht, si disident kundër regjimit komunist, regjim të cilin ai e kishte cilësuar si, “absurdistan”, Havel-i jo vetëm besonte por ishte ndër mbështetsit më të rreptë të lirisë së fjalës dhe të shtypit si edhe promovues i vendosur i rolit të rëndësishëm që media duhet të luaj në një shoqëri demokratike.

Pasi kishte qenë dëgjues i rregulltë i Zërit të Amerikës gjatë luftës së ftohtë, ai ishte njëri prej përkrahsëve më të zellshëm të transmetimeve ndërkombëtare, sidomos atyre amerikane. Duke iu drejtuar stafit të Zërit të Amerikës gjatë asaj vizite më 1990, Zoti Havel tha, “Ju të Zërit të Amerikës na keni informuar të vërtetën, jo vetëm mbi ngjarjet anë e mbanë botës, por edhe mbi ato që po ndodhnin në vendin tonë dhe në këtë mënyrë ju keni ndihmuar në realizimin e revolucionit anti-komunist paqësor, për të cilin kemi pritur aq shumë kohë.’’

Kujtim nga vizita e parë e Vaclav Havel-it në kryeqëndrën e Zërit të Amerikës, Shkurt, 1990

Vdekja e Vaclav Havel-it në vitin 2011 ishte një humbje e madhe për mbarë botën, pasi bota humbi zërin e ndërgjegjes dhe mbështetsin e fortë të të drejtave të njeriut, dhe jo vetëm në vendin e tij. Ai fliste kundër shkeljes së të drejtave të njeriut në Rusi e në Kinë, në Kubë dhe kudo që ato të drejta abuzoheshin nga diktatorët brutalë dhe udhëheqsit autokratë.Vaclav Havel ishte gjithashtu dijeni të plotë edhe për vuajtjet e shqiptarëve nga regjimi komunist i Enver Hoxhës dhe gjatë viteve 90, aktivisht kritikoi politikën serbe të gjenocidit kundër shqiptarëve në Kosovë dhe ka qenë mbështetës i vendosur i sulmeve ajrore të NATO-s kundër Serbisë për çlirimin e Kosovës. “Edhe më parë kam mbrojtë qëndrimin se komuniteti ndërkombëtar duhet të ndërhyjë sa më parë për të mbrojtur jetën e njerëzve nga arbitrariteti i shtetit”, ka thënë Vaclav Havel, në lidhje me sulmet ajrore të NATO-s kundër regjimit kriminel të Sllobodan Millosheviçit të Serbisë.

Në këtë 80-vjetor të lindjes së Vaclav Havel-it është me vend të kujtojmë se kauza e lirisë për të cilën ai luftoi gjithë jetën, më në fund triumfoi. Por siç tha edhe gjatë ceremonive në New York me rastin e 80-vjetorit të lindjes së Vaclav Havelit, Kryetari Dhomës së Deputetëve të Republikës Çeke, Jan Hamacek gjithnjë, “Ekziston nevoja për të kujtuar trashëgiminë e tij sepse sot bota nuk është hiç e sigurt dhe se liritë dhe të drejtat e njeriut nuk janë ende aspak të garantuara për të gjithë.” Megjithkëtë, në këtë 8-vjetor të lidnjes së tij, mund të konstatohte se bota në përgjithsi është sot më mirë, falë sakrificës dhe kontributit të Vaclav Havelit në mbështetje të dinjitetit njerëzor dhe të lirive bazë për çdo individ dhe në çdo vend. Pa dyshim se trashëgimia e tij –për të cilën foli kryetari i Dhomës së Deputetëve të Republikës Çeke — do të përjetësohet nga shembulli dhe vendosmëria e tij i cili gjithë jetën punoi dhe veproi për të mirën e përbashkët të njerëzimit dhe i cili, nepërmjet revolucionit moral, i tregoi njerëzimit fuqinë e popullit për të ndryshuar botën. Ai, sipas ish-Sekretares Amerikane të Shtetit, Madeleine Albright gjithashtu me origjinë çeke dhe mbështetse e fortë e të drejtave të shqiptarëve — gjë që ajo e provoi gjatë luftës për çlirimin e Kosovës — ka thënë mbi trashëgimisë morale dhe politike të Vaclav Havelit se me veprimtarinë e tij, “Ai ka treguar se një vend i vogël mund të ndryshojë shumë gjëra kur ka udhëheqsin e duhur me parime morale”.

Eh, po ta kishte pasur Shqipëria — si një vend i vogël që është — një udhëheqës me parimet morale të Vaclav Havel-it?

SHQIPNIA INKUIZICIONI DHE GJENOCIDI

October 7, 2016 by dgreca

Nga Fritz RADOVANI/

Shkodra/

“Aty si tash para se me ardhë fiset/

ishe/

me tambël në plasaritjen e currave/

e me themele në ujin e njelmë. /

Të dhanë vetëm nji emën: SHKODRA./

E të thirrën qytet me kunora/

e të hodhën përkrye gur/

e hekurat e para.” / Martin CAMAJ./

■Nuk kishim mësue endè ndër shkolla alfabetin dhe as autorin e Alfabetit të Gjuhës Shqipe, kur mësuesit e “shkollës së re” në vitet e para të “çlirimit”, “kur patën hy këta”… mbas 1944, na treguen kuptimin e fjalës së huej “inkuizicion”. Në Fjalorin e Gjuhës së sotme Shqipe, botim i Akademisë së Shkencave RPSSH, fq.722, Tiranë 1980, shkruhet: “Inkuizicion – Organizatë terroriste policore e gjyqësore e kishës katolike, e themeluar në shekullin e XIII, që ndiqte, burgoste e zhdukte mizorisht njerëzit përparimtarë…”.

Mbas 700 vjetësh, për 50 vjet rresht në Shqipni në gjysmën e dytë të shek. XX, kemi “besue” se çdo klerik, ipeshkëv, prift, frat e murgeshë asht “inkuizitor”, ose siç shpjegon fjalori po aty: “inkuizitor – Gjykatës i inkuizicionit… Ai që vepron mizorisht kundër një tjetri, ai që e mundon dike me qellim dhe i shkakton vuajtje të mëdha; gjykatës mizor e i pamëshirshëm…” pra, çdo shqiptar, simbas këtij përkufizimi, kështu duhej të mendonte për Klerin Katolik Shqiptar, inteligjencën katolike dhe të gjithë ata që simpatizonin ate, ose kishin mësue ndër bankat e shkollave të tyne, që ishin të parat shkolla në vendin tonë, edhe pse dyert i kishin të hapuna edhe për muslimanë e ortodoksë Shqiptarë.

■Mbas themelimit të Shtetit Shqiptar në vitin 1912, qeveritë Shqiptare janë drejtue nga këta 36 Kryeministra: Ismail Bej Qemali, Myfid Bej Libohova, Fejzi Alizoti, Turham Përmeti, Esat Pashë Toptani, Sulejman Delvina, Iljas Vrioni, Pandeli Vangjeli, Qazim Koculi, Hasan Prishtina, Omer Vrioni, Xhaferr Ypi, Ahmet Zogu, Shefqet Vërlaci, Fan Noli, Koço Kota, Mithat Frashëri, Mustafa Kruja, Eqrem Libohova, Maliq Bushati, Ibrahim Biçaku, Mehdi Frashëri, Rexhep Mitrovica, Fiqeri Dine, Enver Hoxha, Mehmet Shehu, Adil Çarçani, Fatos Nano, Ylli Bufi, Vilson Ahmeti, Aleksandër Meksi, Bashkim Fino, Pandeli Majko, Ilir Meta, Sali Berisha dhe Edi Rama.

■Se, cili ishte “inkuizitor” nder këta, ua la në kompetencë “dr. Prof. e akademikëve”!

Se, cili ushtroi Gjenocid në Shqipni, “nuk ka nevojë per akademikë as profesora”!

Mbi bazën parimit të inkuizicionit në vitin 1941, shovenistët jugosllavë të instruktuem nga Rusia staliniste erdhën e themeluen Partinë Komuniste Shqiptare, tue vue në krye të saj karrieristin fanatik, anadollakun Enver Hoxha. Që ditën e parë të themelimit të saj kjo parti tregoi karakterin e vet inkuizitor ndaj elementit katolik, tue përjashtue nga drejtimi i saj edhe komunistët e vitit 1936 të grupit të Shkodrës, kryesue nga Zef Mala. Në vitin 1942 Enver Hoxha vret edhe komunistin Qemal Stafa, ish student në gjimnazin e Shkodres, të po atij qyteti që konsiderohej reaksionar. E shpejtë edhe Vasil Shanton.

Në luftën për pushtet eleminohet nga kjo parti pothuej krejtësisht elementi katolik, përveç disa spijunve, që deri “një ditë”, i kanë sherbye Sigurimit të Shtetit dhe organeve të diktaturës komuniste. Listat e tyne ruhen në Arkivin e Ministrisë së Mbrendshme.

Inkuizicioni komunist në Shqipni, merr trajtën e tij të veçantë nga vendet tjera të Lindjes komuniste europjane për vet faktin e kushteve historike të vendit tonë, që trashigoi nga e kaluemja jo e largët e pushtimit turk edhe barbarizmin fanatik anadollak, të cilin e dëshmon në Shkodër që në vitin 1945, prania e “Seksionit Katolik pranë Degës së Punëve të Mbrendëshme”, organi i jashtligjshëm ma terrorist i komunizmit që asht drejtue gjithnjë nga oficerë anadollakë filosllavë e kriminelë të zgjedhun në të gjithë Shqipninë për këte qellim nga vetë tiranët Enver Hoxha, Mehmet Shehu dhe Ramiz Alia.

■Ja si shprehet At K. Gjolaj për këtë akt antiligjor diktatorial në librin “Çinarët” : “Ky Seksion Katolik shyqyr që asht kenë formue, mbasi nuk len kurrkend me kundërshtue se Enver Hoxha me Sigurimin e Shtetit ka krye GENOCID MBI POPULLSINE KATOLIKE Shqiptare, sepse edhe ai vetë ka kenë KRIMINEL ANADOLLAK.” Fq.93.

Per “Inkuizicion” nga Kleri Katolik Shqiptar, deri sot nuk e njoh as nuk e kam ndigjue!

■Do të theksoj një vlerësim që ka ba Prof. Sami Repishti, i cili ka thanë: ”Shqiptarët katolikë janë përpjekë për shekuj me radhë të sjellin në Shqipni frymën civilizuese të Evropës, mendjet e ndrituna të kontinentit, arritjet e pakrahasueshme në fushën e mendimit njerëzor, të krijimtarisë letrare artistike, të shkencës e të teknologjisë dhe të organizimit politik të shtetit modern, që siguron zhvillimin e përparimin e njeriut të lirë”(Përshëndetje në përurimin e Kishës Shqiptare në Harstdale, N Y, 25 prill 1999).

■Po Enver Hoxha, si mendonte: “…meqenëse katoliçizmi shqiptar, dhe në veçansi kleri, ishin pengesa më e madhe për triumfin e komunizmit në Shqipëri, qeveria nuk do të kursente asnjë përpjekje për t’i shpartalluar ata.”E.H.Selected Works, V.I, fq.438, 1974).

■Ndërsa, dijetari At Zef Valentini S.J., thotë: “Tue kenë të kulturuem me arsim të ngritun katolikët shqiptarë gjithmonë u patën ngjallë zili disave. Vrasësi antikatolik Hoxha e pranonte këte tue i ba nderë katoliçizmit, dhe në veçanti klerikve, që ishin pengesa ma e madhe për triumfin e komunizmit.” (Romë 1954).

■Mbas vitit 1944 ky inkuizicion merr të gjitha tiparet ma të rrepta të Gjenocidit, i cili përcaktohet kështu, po në Fjalorin e Gjuhës së sotme Shqipe, fq 610: “Gjenocid – Shfarosje e plotë a e pjesëshme e një popullsie ose e grupeve të veçanta kombëtare…”, gja e cila asht në përputhje të plotë me veprimet e komunistëve të kryeme në Shqipninë Veriore, ose ma saktë, në Shkoder dhe rreth saj ndaj popullsisë katolike Shqiptare.

■Si inkuizicioni, ashtusi edhe Gjenocidi komunist në Shqipni, përfshijnë jo vetëm të gjallët, po edhe të vdekunit, madje, edhe varrezat e Tyne, që prishen, plaçkiten deri unazat e ipeshkvijve dhe treten në Drinazë Eshtnat e të vdekunve…tue fillue nga Kisha Katedrale e Shkodres, Kisha e Françeskane, Kisha e Zojës brinjë Kalasë, Kisha e Jezuitëve etj. Një vepër me të vërtetë makabre e shekullit XX në qytetin brinjë Rozafës.

■Nga ky Gjenocid u zhdukën Kisha, kuvende, biblioteka, muzeume, vepra arti, kulture, shkolla, gjimnaze e seminare, shtypshkronja, Xhamia, e çdo gja që i jepte Shkodrës pamjen me fëtyrën e vërtetë të kulturës Europjane Përendimore përparimtare. Vetem hudhja n’erë e Kishës së Vaut të Dejës nga Fadil Ymeri, flet per të gjitha krimet Fetare!

■Në këte kuadër të mnershëm rrënimi e shpartallimi para të cilit sfokohet edhe vepra “Ditët e fundit të Pompeut”, përfshihet edhe figura e madhe Atdhetare dhe fetare shkodrane e Argjipeshkvit të Shkodrës, Imzot Lazër Mjedja, i vdekun në vitin 1935, i varrosun në Kishën Katedrale dhe i çvarrosun në vitin 1967, kur ajo Kishë u kthye në pallat sporti. Çvarroset themeluesi i Shoqnisë “Bashkimi”(1899) Imz. Preng Doçi, shoqni Atdhetare kulturore, per të cilen i madhi Luigj Gurakuqi tha: “Ajo ishte një akademi!”, randsia e së cilës nuk mund të përmblidhet në pak rreshta, dhe Eshtnat e bekueme të Atij që e themeloi i treten…i treten…nga ai varr i Atij Burri, që mbarë Toka Shqiptare e vajtoi ata vite…vdekjen dhe humbjen e Tij. Shqipnia sundohej nga një qeveri hijenash!

■Imzot Lazër Mjedja i përket asaj “Epoke të Artë” të fillimit të Shek.XX, kur në Shkoder Kleri Katolik Shqiptar, inteligjenca, tregtia, politika, arti, kultura dhe zhvillimi i mendimit europjan përparimtar me një guxim e vetmohim të posaçem arrijnë në ato pika kulminante të historisë së Shqipnisë, që nuk mund të përsëritën kurrma!

■Kolosët Atdhetarë, klerikët dijetarë, poetët, letrarët, intelektualët, politikanët etj., të një ideali të naltë per “Atdhé e Fé”, lanë gjurmët e pashlyeshme në themelet e Shtetit të porsaformuem Shqiptar. Kontributi i Klerit Katolik asht aq i madh dhe i vyeshëm, sa Historia e Shqipnisë nuk ka me mujtë kurrë me i dedikue kapitujt e merituem të Tij, mbasi në Historinë tonë të shkrueme asht hjedhë aq shumë baltë, shpifje, fallsifikime, shtremnime, përdhosje, urrejtje, intriga, hakmarrje, fanatizëm, gënjeshtra e zmadhime të pavërteta, sa duhën vite e vite të tana me spastrue çdo rresht të shkruem të saj si dhe mentalitetin e çdo historiani që do të shkruej, nga ideologjia fallse marksite leniniste, sllavo – aziatiko komuniste bolshevike apo filogreke e filoitaliane e tashti edhe filoturke.

■Po mbushën plot 100 vjet që endè nuk asht botue në Shqipni dokumenti origjinal i Pavarësisë së Shqipnisë në Vlonë me 28 Nandor 1912, sepse gjysma e Atyne Atdhetarëve u quejtën për 65 vjet “tradhtarë”…nga pseudohistorianët tanë. Ndersa, per Don Nikoll Kaçorrin e Gurakuqin me shokë, po punohet me i “dyllosë në Arkivin e Harresës”!

Pak kush njeh aktivitetin e Bajram Currit, Mark Kakarriqit, Gjelosh Lulit, Kolë Mirakaj…

■Askush nga Shqiptarët nuk njeh aktivitetin Atdhetar të Ipeshkvijve Lazër Mjedja, Luigj Bumçit, Preng Doçi, Jak Serreqi, Vinçenc Prennushi, Klerikëve: Gjergj Fishta, Mati Prennushi, Buon Gjeçaj, Ndre Mjedja, Loro Caka, Lazër Shantoja, Gjon e Nikollë Gazulli, Anton Harapi, Palë Dodaj, Çiprian Nika, Nikoll Mazrreku, Pjetër Mëshkalla, Marjan Prela, Justin Rrota, Kolec Prennushi dhe të rreshtit të pafund të Burrneshave e Burrave të Malësisë Madhe, Hotit e Grudës dhe të Dukagjinit, Shllakut, Mirditës, Pukës, Lezhës e Matit, që ishin forca morale, shpirtnore e parzmorja e mbrojtjes së Atdheut.

Si duhet ti themi “zhdukjes” së këtyne Emnave, Inkuizicion apo Gjenocid ?!
“Vorri i t’ huejve a këtune! Bertet”, shkruente i Madhi Mjedja… për Malësorin tonë!

■“Po mos të ishte mendimi gjenial i Imzot Lazër Mjedjës për veprimet tona të vitit 1911, në lidhje me Dedë Gjo’Lulin e Burrat e Hotit, kurrë nuk do të formohej Shqipnia…” ka thanë At Mati Prennushi në vitin 1941, në festen e katundit të Dajçit të Bregut të Bunës. (Dëshmi gojore e Prof. Gaspër Ugashit rreth vitit 1962).

■Per “Inkuizicionin në Shqipni” asht mirë me shkrue “italianët komunistë” që kanë ruejtë në Tiranë “revolverin me të cilin u vra Mussolini”.., deri mbas vitit 1992.

■Tue shfletue materialet e pakta dhe të sakta historike, mendoj se, duhet vu një Gur në themelin e atij lapidari që koha ka me ngritë tue fillue me Heroin Rin Monajka, e tue shpresue këte edhe per Don Simon Jubanin, Vrasjet nder kufinjë…dhe “Hapjen e Dosjes së 2 Prillit 1991”… në një të ardhme jo fort larg! Historia ynë fillon me Gjenocidin!

■Mos harroni se çdo Prift tue fillue nga gjermani Don Alfons Tracki, shpetoi nga vrasja e fashistëve e nazistëve “një komunist”, dhe sejcili prej tyne…ka vra një Klerik Katolik !

■Ky ishte “fanderimi, mirnjohja dhe shperblimi i tyne!”

■Vetem Hapja e Dosjeve nxjerrë në shesh të Vertetën!

Melbourne, Tetor 2016.

Histori- Arnautllëku i Dimitrije Rakiqit

October 7, 2016 by dgreca

Toplicën, Pusta Rekën, Gollakun dhe Jabllanicën e atëhershme, të sapo okupuar nga ushtria serbe, Dimitrije“Mita” Rakiqi quajti Arnautllëk (Shqipëri). Me hyrjen e trupave serbe në këto treva , Arnautllakën, e emërtoi me emër të ri, Serbia e Re./

Nga Ismet Azizi/

Me përfundimin e luftës ruso-turke 1876-1878, gjegjësisht me dëbimin e shqiptarëve nga Toplica e Jabllanica dhe nga visettjera të trevave të banuara me shqiptarë, kryeshefi i repartit operativ pranë komandës qendrore të ushtrisë serbe, gjenerali Kosta Protiq – shtabi i të cilit ishte në Nish – i mori disa hapa me qëllim të njohjes, gjegjësisht hulumtimit sa më të mirë të trevave, sipas tij të “çliruara” nga Perandoria Osmane. Ndërkohë, ai i caktoi disa personalitete për të hulumtuar gjendjen agrare-juridike, atë monumentale të arkitekturës, shëndetësisë, arsimit dhe çështjeve tjera. Gjenerali Protiq e caktoi edhe Mita Rakiqin të hulumtonte gjendjen e përmendoreve të letërsisë së vjetër serbe dhe për këtë të përpilojë raporte zyrtare. Për këtë detyrë, ai ishte shumë i përshtatshëm.

Dimitrije“Mita” Rakiq jetoi shkurt, por, megjithatë arriti që në disa vazhdime të shkruajë veprën “Putovanje po novoj Srbiji” (Udhëtimi nëpër Serbinë e Re) gjatë viteve 1878-`80.

Në vazhdim po japim vetëm disa pjesë, ku ai përmend shqiptarët si popullatë shumicë, e cila ka populluar viset e Toplicës, Gollakut, Pusta Rekës dhe Jabllanicës.

Për Kurshumlinë, si vendbanim shqiptarësh, ai thotë se ky vend”ka qenë çerdhe shqiptare, në të cilën ka jetuar dhe sunduar vetë shqiptari i pastër. Këtu kanë jetuar më të tmerrshmit, thënë të drejtën, të pavarurit”, ka thënë ai.

Pas “humbjes” më saktësisht, pasi Llapi kishte mbetur, në anën tjetër të kufirit,nën Vilajetin e Kosovës, Rakiq shprehet:

“Kam dhimbje për të, më duket se gjysma e zemrës më është shkulur. Aq shumë e dua dhe e çmoj, sa për të do ta jepja tërë Gollakun dhe tërë Arnautllakun tonë. Më duket se kisha dashurqë mos ta kisha parë kurrë. Sa keq më vjen për Llapin, nuk mundem ta harroj atë dhimbje!”

Rakiq kishte vazhduar rrugën për t`u njoftuar me vendbanimet, sipas tij, të Arnautllakut, duke i përshkruar në detaje:

”Rruga nga Prokupla për Pusta Rekë dhe Leskoc shkon përgjatë lumit të Toplicës, në anën e majtë të tij, përgjatë malit Rastovnik, i cili shtrihet në anën e djathtë”.

Gjatë rrugës, kishte hasur në një shkëmb të quajtur “Shkëmbi i Markut”, për të cilin thotë se “nga secili mora të njëjtën përgjigje”: “Kush e di?”. Gjatë rrugës kishte hasur në fshatin e parë Gajkuq, tashmë i zbrazët, i cili kishte qenë i banuar krejtësisht me shqiptarë. Vllahova,po ashtu i banuar me shqiptarë dhe Reqica, sipas tij, një fshat serb. Në vazhdim të rrugëtimit të tij, ai përmend një çukë ( bregore), e cila quhet “Çuka e Glatnicës”, për të cilën pak dihet,se e kujt është dhe për vjetërsinë e saj. Dihet, sikurse edhe për tërë këtë trevë se është “starovremska”, pra e kohës së vjetër dhe “latinska” çka do të thotë se është e kohës latine. Pasi kalohet, Reçica vjen fshati Zhitogragjë (në hartën e atëhershme Ziloro), për të cilin vendbanim thotë se ka një kishë, pa ndonjë vlerë, shkruan Rakiq. Por, vlen të theksohet se ai për këtë vendbanim dhe për shumë vendbanime tjera nuk tregon se kujt i ka takuar, serbëve apo shqiptarëve. Në vazhdim, ai përmend fshatrat e zbrazëta, të cilat më parë ishin të banuara me shqiptarë, siç ishin: Kutlleshi, Drenovci,Pukovci, Brestovci, Brijani, Stublla, Bellanoci, Kacabashi, Bojniku etjera. Për Zhitnipotokun,Rakiq thotë:

“Ishte pa mëdyshje, fshati më i madh dhe më i bukur shqiptar. Të gjitha shtëpitë ishin të bukura, të gëlqerosura dhe të mbuluara me qeremide- ky është rasti i vetëm në tërë Arnautllakun tonë; tërë fshati është i djegur përveç dy-tri shtëpive”.

Rakiq kishte vështirësi të udhëtonte nëpër këto treva, sepse ishte për herë të parë në një vend krejt të panjohur për të cilën gjë shkruan:

‘Nuk munda ta vazhdoj rrugën tutje, sepse paraprakisht ishte krejt pa njerëz dhe askush nuk di të tregoj rrugën kah duhet shkuar. Posaçërisht, më ka mbetur djegë në zemër që nuk mund ta shoh fshatin Kosmaç. Ai shtrihet në malet e Sokollovicës, i tëri i banuar me shqiptarë, tashmë i zbrazët’.

Rrugëtimi i Rakiqit vazhdoi nëpër vendbanimet shqiptare, duke i përshkruar:

“Ditën e nesërme jam nisur për Petrova Gorë, fshati i parë, Turjani, krejt i zbrazur i cili ishte i banuar me shqiptarë , sikurse të gjitha vendbanimet e tjera, që nga Bojniku. Nga aty ndodhet Llozana, në të cilin janë tri shtëpi shqiptare, mandej Orana, në të majtë Bujarova, mandej Ivanja, të gjitha të boshatisura dhe të djegura”.

Gjatë këtij rrugëtimi, Rakiq kishte një përcjellës shqiptar, siç e quan ai Zenil ( sigurisht se quhej Zenel), për të cilin thotë se ai nuk dinte t`i tregonte për kishat, të cilat ai më së shumti i hulumtonte. Në Mojkovc kishin gjetur dy shtëpi shqiptare dhe një serbe, shtëpitë tjera ishin të boshatisura dhe në të ishte një dervish i moshës 80 vjeçare, i cili ishte në gjendje të vështirë shëndetësore. Për çudi djali i tij me nusen e ushqenin dhe kujdeseshin për të, që për Rakiqin ishte një rast i rrallë. Dervishi edhe në këtë gjendje i shërbente popullit të tij, për ta shëruar nga sëmundjet e ndryshme. Nga Mojkovci, pak në të djathtë, jo më shumë se një çerek ore gjendet Obrazhda e boshatisur, si të gjitha fshatrat tjera, për habi ara të tëra të mbjellura me drithëra.

Edhe për Burincën të njëjtat fjalë: e boshatisur, e djegur, si gjithë fshatrat tjera. Nga ky fshat, shkruan Rakiq: ” u ngritëm lart në Sh.Petri, morëm një pamje të shkëlqyeshme të sistemeve malore të “Serbisë së Re” (kështu e quan ai Arnautllakun) Kopaonikun, Xhakun, Hërticën, Mërkonjin, Gollakun, Guribabën, Crnivërh, Suva Pllaninën.

Nga Sh.Petri, shkruan Rakiq, lëshohemi në fshatin Slushanë, i cili ishte fshat i madh, i bukur, i pasur dhe u takonte shqiptarëve, por tash është i zbrazët dhe i djegur. Fshati ka pasur edhe Xhaminë, në të cilën, gjatë luftës ishte spital, ndërsa në fshat ishte kryeshef sanitar i korit të Timokut.Nga një turk, në fshatin Byqmet kam dëgjuar disa herë të thonë Shlishanë, e jo Slishanë, si thonë serbët.

Në juglindje të Bojnikut, pas gjysmë ore ecje ka qenë fshati shqiptar i quajtur Mrvesh, nëpër të cilin rrjedh lumi Gjacë.

Për ndarjen e parë administrative, rrethi i Pusta Rekës ka qenë pjesë përbërëse e rrethit të Leskocit, i cili i ka pasur edhe dy rrethe: Veternicën dhe Vllasinën.

Për Pusta Rekën thot se i ka pasur 112 fshatra, të përfshira në 5 komuna. “Për kuriozitet se janë dy fshatra, për të cilat pushteti nuk ka informacion se si emërtoheshin. Nuk kam informacion se a janë përfshirë edhe këto dy fshatra në këtë numër. Nuk është për t`u habitur: këto dy fshatra janë fshatra shqiptare, për të cilat serbët kurrë nuk kanë ditur gjë, ndërsa tash nuk ka shqiptarë në këto fshatra dhe kështu, askush nuk mundta dijë se si janë quajtur këto dy fshatra”, shkruan Rakiq.

Rakiq jep disa të dhëna për Pusta Rekën dhe vë në dyshim dhe shprehë habinë për emrin e këtij vendbanimi; “Sipas regjistrimit gjatë kohës së Komandës së lartë, në Pusta Rekëkanë qenë 1539 shtëpi shqiptarë, 638 serbë dhe 60 romë, porkur unë kam kaluar nëpër to, kanë ekzistuar vetëm ato serbe dhe rome, pra në Pusta Rekë kanë qenë vetëm 698 shtëpi”. Mandej ; “Nuk di pse kjo trevë quhet Pusta Reka (Lumi i zbrazët) kur nuk ishte i zbrazët, as me bereqet, as me popullsi: në të kundërtën, i banuar në mënyrë tëdendurdhe me drithëra që e bëjnë trevë të e pasur. Por, nëse më parë nga padrejtësia është quajtur ashtu, tash edhe për nga drejtësia, edhe për nga vërtetësia Pusta Reka, ashtu e zbrazët, sado që duhet shumë vjet derisa të mos mbetet e zbrazët dhe të popullohet;mund të mendohet që edhe Gollaku i tërë të popullohet.

Në vazhdim Rakiq jep detale për objektet e banimit: “Në Toplicë, Llap dhe Pusta Rekë shtëpitë janë të ndërtuara me çatmë,në Gollak me dërrasa, ndërsa ato të serbëve janë kasolla të mbuluara me kashtë. Shqiptari është korpulent, i fortë dhe i racës së bukur. Ai është edhe më i pastër, po ashtu sikurse gruajadhe fëmijët e tij.Gjithherë, rrobat i ka të pastërta dhe peshqirin e pastër rreth kokës’.

Rakiq, pa i kursyer serbet dhe pa ngurim, përshkruan karakterin e shqiptarëve: “Ai (shqiptari) është mikpritës: në rrugë nëpër këto treva, vetëm shtëpitë e shqiptarëve i hapnin dyert për mua dhe më ofronin bukë, djathë dhe cicvara (ushqim i përgatitur me qumësht, djathë dhe miell), me atë që kishin. Në të kundërtën, në Prekopelicë (fshat i madh serb në Pusta Rekë), ku kisha rënë për tokë nga uria dhe lodhja, nuk kam mundur as në shtëpinë e kryeplakut, madje me pagesë, e lëre më pa pagesë, të marrë një copë bukë dhe djathë. Kjomë ka ndodhur edhe në Bojnik”.

Më tej, autori bënë krahasimin në mes shqiptarëve dhe serbëve për nga pamja; ”Por, arsyeja pse shqiptari është pa asnjë mëdyshje më shtatlartë, jo vetëm nga serbët në Serbinë e re (Arnautllak), por edhe nga ne, në Serbinë e vjetër, ështëpërshkak se ai kurrë nuk ka pi verë e as raki. Të rrallë janë ata, të cilët ngrehin ndonjë kafe. Ndërsa, besën e shqiptarit as që duhet përmendur”.

Duke folur për traditat, Rakiq ka shtuar:

“Është me rëndësi se shqiptarët janë të vetmit që kanë traditën e së kaluarës së këtyre vendeve, për kishat dhe muret e vjetra. Ata i dijnë të gjitha rrugët, të gjitha kodrat e malet afër tyre, madje edhe ato që cilat janë edhe larg vendbanimeve të tyre. Serbët dinë vetëm për trevën e afërt të tyre, shpesh nuk dijnë gjë as për rrethinën e tyre. Hanxhiu në Podujevë jeton njëzet vjet në Llap, nuk din si quhet asnjë majë malore, të cilat i shikon për çdo ditë rreth e përqark Llapit. Me shkuarjen e shqiptarëve nga këto treva, ne jemi privuar nga njohuritë aq të çmueshme për këto vende”.

NCAFP, Konferencë kundër ekstremizmit të dhunshëm në Siri e Irak

October 6, 2016 by dgreca

Ambasador Robert Ford,Senior Fellow, Instituti Jackson për Çështje Globale, Universitetin Yale,Senior Fellow , Middle East Institute, Ish-ambasadori i SH.B.A. ne Siri dhe Algjeri dhe zëvendës ambassador në Irak.

* Komiteti Kombëtar mbi Politikën e Jashtme Amerikane, Konferencë kundër ekstremizmit të dhunshëm në Siri e Irak./

*Në takimin e Komiteti Kombëtar mbi Politikën e Jashtme Amerikane,që diskutoi për ekstremizmin në Siri dhe Irak, morën pjesë Konsullja e Përgjithshme e Kosovës, ambasadorja Teuta Sahatcija dhe Konsulli Ylber Kryeziu./

* Në këtë takim ishte I pranishëm edhe zv/kryetari i Vatrës, z. Agim Rexhaj me zonjën Laura (Z. Rexhaj është anëtar në këtë komitet që nga viti 2004)./

Nën drejtimin e Kryetares Rosemary DiCarlo, ish Shefja e Misionit Amerikan në Kombet e Bashkuara, me 5 tetor 2016, Komiteti Kombëtar mbi Politikën e Jashtme Amerikane organizoi një Konferencë për të debatuar rreth ekstremizmit të dhunshëm në Siri dhe Irak.

Të pranishmit e pritën me duartrokitje ardhjen e Ambasadorit Robert S. Ford dhe personalitetet e tjere.

Kryetarja e Komitetit Kombëtar Rosemary DiCarlo, hapi konferencën me temë: “Lufta kundër ekstremizmit të dhunshëm në Siri dhe Irak”.

Në këtë takim kanë marrë pjesë edhe Konsullja e Përgjithshme e Kosovës, ambasadorja Teuta Sahatcija dhe Konsulli Ylber Kryeziu.

Në konference ishte i pranishëm edhe zv/kryetari i Vatrës, z. Agim Rexhaj me zonjën Laura (Z. Rexhaj është anëtar në këtë komitet që nga viti 2004).

Konferenca u moderua nga James Bays, Editor Diplomatik, Al Jazeera. Referoi Ambasador Robert Ford, Senior Fellow, Instituti Jackson për Çështje Globale, Universitetin Yale, Senior Fellow , Middle East Institute, Ish-ambasadori i SH.B.A. ne Siri dhe Algjeri dhe zëvendës ambassador në Irak.Ne Konference u diskutua rreth konfrontimit te ekstremizmit të dhunshëm në Siri dhe Irak. Një nga sfidat më të dukshme të cilat

BASHKIMI EUROPIAN TE NDALOJE ME LIGJ EKSPORTIMIN E MBETJEVE

October 6, 2016 by dgreca

Nga Thanas L. GJIKA/

Ligji për importimin e mbetjeve në Shqipëri, ka ngjallur një diskutim të zjarrtë. Unë mendoj që shoqëria civile dhe gjithë partitë e forcat opozitare të Shqipërisë të kërkojë në mitingje, fjalime dhe shkrime jo vetëm që të ndalohet importimi i mbetjeve në Shqipëri, por të kërkohet që parlamenti i Bashkimi Europian të hartojë e të votojë një ligj, sipas të cilit të mos lejohet eksportimi i mbetjeve dhe plehra në vende të tjera. Sejcili vend të riciklojë mbetjet dhe plehrat e veta.

E them këtë, së pari sepse, në rast se riciklimi i mbetjeve është vetëm fitimprurës atëhere përse vendet e Bashkimit Europian nuk i riciklojnë në vendet e tyre, por duan t’i eksportojnë në vende më pak të zhvilluara?

Së dyti, pushtetarët shqiptarë si gjatë diktaturës komuniste edhe mbas saj, nuk shquhen për guxim e mendim qytetar. Ata janë nënshtruar gjithnjë ndaj vendimit të të parit të partisë së tyre. Kjo psikologji ka bërë që në Shqipëri të lulëzojë frika dhe korrupsioni. Kështu që një bakshish i majmë i dhënë prej pronarëve të kompanive europiane për pushtetarët kryesorë shqiptarë do të sjellë në Shqipëri krahas mbetjeve të vlefshme edhe mbetje vdekjeprurëse. Dhe kur vdekshmëria në Shqipërinë e sotme qenka 171 banorë në 1000 banorë, kuptohet se sa shume do të rritet kjo vdekshmëri pas importimit të mbetjeve nga Europa.