dgreca – Page 4450 – Dielli

Disa pyetje Drejtorit të Institutit të Integrimit të përndjekurve Politikë

August 25, 2014 by dgreca

Nga Reshat Kripa/
Lexova intervistën e dhënë nga zoti Bilal Kola, Drejtor i Institutit të Integrimit të Përndjekurve Politikë, gazetës “Telegraf” në datat 21 dhe 22 gusht 2014. Të them të drejtën, në përgjithësi, jam dakord me arsyetimet e shprehura në këtë intervistë. Por, më duket, se në to ai nuk i shkonte deri në fund arsyetimit. Më dukej sikur diçka e frenonte. Mos vallë humbja e vendit të punës? Nuk e di. Nuk dua të besoj se një intelektual i mirëfilltë që ka përfunduar studimet e larta për drejtësi në Universitetin South Bank, në Londër dhe ka marrë titullin Doktor Shkencash nga Universitetyi Ndërkombëtar Montgomery, Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe që zotëron një Master në të Drejtën Ndërkombëtare Tregtare nga Universiteti Metropolitan i Londrës, si dhe një diplomë në të Drejtën Ndërkombëtare të Aviacionit, druhet se mos humbasë një grusht të hollash që shteti shqiptar ia jep si shpërblim për punën e kryer, në një kohë kur mund të fitonte shumë më tepër duke ushtruar profesionin e tij privatisht.
Natyrisht ai është në fillim të karrierës së tij të re dhe nuk mund të pritet që të reagojë menjeherë për ato që sheh se nuk janë të drejta. Të përndjekurit politikë në vendin tonë kanë një sërë problemesh të pazgjidhura me shtetin shqiptar, që duan një ndërhyrje urgjente dhe të vendosur pranë organeve qeveritare për t’u zgjidhur. Kështu që ne jemi në pritje se çfarë do të bëjë Instituti i Integrimit të Përndjekurve Politikë për zgjidhjen e këtyre problemeve.
Le t’i marrim me rradhë këto dhe t’i shqyrtojmë. Në tetor 2006 Kuvendi i Shqipërisë miratoi rezolutën “Për dënimin e krimeve të kryera nga regjimi komunist në Shqipëri”. Në çastin e miratimit të kësaj rezolute deputetët socialistë braktisën sallën e Kuvendit. A do të keni kurajon t’i kerkoni Kryeministrit që të kërkojë falje për këtë braktisje, pasi ishte pikërisht ai Kryetar i Partsë Socialiste që urdhëroi për një veprim të tillë? Nuk e di se si e konsideroni ju këtë rezolutë pasi nuk kam dëgjuar asnjë mendim nga ju për të. A do t’i kërkoni ish-Kryeministrit Pandeli Majko që të kërkojë falje për shprehjen e thënë në Komisionin e Ligjit të Kuvendit të Shqipërisë kur diskutohej projekt-ligji i qeverisë shqiptare për dëmshpërblimin e të vrarëve pa gjyq të martirëve të rezistencës antikomuniste, kur tha se ata ishin “Plehra”? Më falni, por dua t’ju kujtoj se në rradhën e atyre që ai i quajti “plehra” ishte edhe gjyshi juaj që ju i keni marrë emrin.
Këto ishin vetëm për anën morale të çështjeve që u përkasin të përndjekurve politikë. Tani të shohim edhe çështjet konkrete.
A do të kërkoni, ju i nderuar zotni, dënimin e diktatorit Enver Hoxha, si ideatorin, frymëzuesin, drejtuesin dhe ekzekutuesin e sistemit më të egër diktatorial komunist në Europën Lindore?
A do të kërkoni rishikimin e datave simbol të sistemit komunist që shënojnë instalimin e diktaturës komuniste në Shqipëri si dhe heqjen e këtyre datave nga protokollet zyrtare shtetërore?
A do të kërkoni bërjen publike të të gjitha dokumentave që dëshmojnë krimet e regjimit komunist përfshirë dhe dosjet e krijuara në ish-institucionet e përndjekjes dhe dënimeve politike si Sigurimi i Shtetit, Prokuroritë, Gjykatat dhe Komitetet e Dëbim-Internimeve? A do të kërkoni hapjen e dosjeve të ish-bashkëpuntorëve të Sigurimit të Shtetit për politikanët, drejtuesit e institucioneve kushtetuese, atyre të sistemit të drejtësisë, të administratës publike qëndrore e lokale, si dhe të mediave kombëtare audio-vizive apo të shkruara? A do të kërkoni hartimin e një strategjie kombëtare për eleminimin e pasojave të totalitarizmit gjysmëshekullor në Shqipëri dhe a do të ftoni institucionet shtetërore të përmbushin të gjitha detyrimet ligjore lidhur me statusin e të përndjekurit politikë për integrimin, arsimimin, punësimin, strehimin, dhe dëmshpërblimin e tyre në një kohë sa më të shpejtë, si dhe akordimin e një fondi për gjetjen e të zhdukurve dhe të vrarëve me apo pa gjyq për arsye politike? A do të kërkoni fillimin e një fushate kombëtare për ndërgjegjësimin rreth krimeve të kryera në emër të ideologjisë komuniste duke përfshirë rishikimin e librave shkollore, shpalljen e nje dite kombëtare për përkujtimin e viktimave të komunizmit, hapjen e muzeumeve përfshirë dhe rikthimin në muze të burgjeve të tmerrshme politike, si dhe ngritjen e memorialeve në nderim të shqiptarëve që u vranë për kundërvënien ndaj regjimit totalitar? A do të kërkoni organizimin e një konference kombëtare me pjesëmarrjen e përfaqësuesve të parlamentit, qeverisë, partive politike, shoqatave të të persekutuarve, akademikëve, historianëve si dhe të ekspertëve të OJQ-ve, për krimet e kryera nga regjimet totalitare? Unë mendoj se pikërisht këto pika duhet të jenë piksynimi juaj gjatë kryerjes së funksionit që iu kanë ngarkuar. Në të kundërt gjithçka do të jetë një demagogji e ulët, gjë e cila nuk ju nderon juve si përfaqësues i kësaj shtrese të nderuar. Në intervistën tuaj ju thoni: “Në gjykimin tim është absolutisht e padrejtë që një person , qoftë dhe për arsye objektive, nuk ka mundur të dorëzojë dosjen në kohë, të përjashtohet nga përfitimi i diçkaje që ia njeh ligji si të drejtë. Kjo është për mendimin tim hallka më problematike, por që ligji i ri nuk e ka shtruar për zgjidhje” Ndërsa më poshtë vazhdoni:
“ Unë gjykoj se në Shqipërinë komuniste, qoftë edhe për ta agravuar situatën e një të burgosuri, akuzat për vepra terroriste nuk ishin terma ligjorë dhe terma faktikë, nuk ishin akuza standarte që mund të ngriheshin si në vendet e tjera të lindjes”.
Një arsyetim i përsosur. Atëherë si ka mundësi që, kur në mbledhjen e Komisionit të Çështjeve Sociale të Kuvendit të Shqipërisë, mbledhje në të cilën mernim pjesë edhe shoqata e jonë dhe ku ishit të pranishëm edhe ju, nuk ngulët këmbë në miratimin e propozimit të bërë prej nesh për zgjatjen e afatit të pranimit të dokumentave për dëmshpërblim nga 01.07.2009 në 31.12.2015? Si nuk na përkrahët në kërkesën tonë për heqjen e nenit të terrorizmit nga ligji i dëmshpërblimit? Përse heshtët? Një veprim jo korrekt juaj që bie në kundërshtim me mendimet e shprehura në intervistë.
Në atë mbledhje ne bëmë edhe disa propozime të tjera si atë për zgjatjen e afatit të përfitimit të dëmshpërblimit nga data 30.11.1944 në 25.10.1944, atë të përfitimit të dëmshpërblimit edhe për fëmijtë e birësuar, për dëmshpërblimin e të burgosurve politikë që janë gjallë dhe kanë mbushur moshën 75 vjeç për meshkuj dhe 70 për femra brenda dy kësteve dhe përfundimin e plotë të dëmshpërblimit brenda vitit 2017. Nga të gjitha këto kërkesa që ne bëmë nuk u miratua asnjera. Ju heshtët për të gjitha këto. Vallë mos mendoni se ne nuk kishim të drejtë? Në rast se mendoni kështu do t’ju lutesha të na i konfirmonit dhe të na paraqisni edhe argumentat tuaja.
Në mbledhjen e mësipërme ju deklaruat se. sipas Ministrisë së Çështjeve Sociale janë gjithsej 2574 të burgosur politikë që jetojnë ende dhe se fondi për të mbyllur dëmshpërblimin e tyre qenka 85.000.000 $. Duke u mbështetur në këto të dhëna më lejoni të bëjë një llogaritje të thjeshtë. Dihet që të burgosurit politikë që jetojnë kanë marrë deri tani dy këste dëmshpërblim, kështu që u mbeten edhe gjashtë të tjerë. Atëherë:
2574 persona X 365 ditë X 20 $/dita X 6 këste = 112.741.200 $
Siç e shihni kjo shifër nuk është e njëjtë me atë që paraqitët ju. Në këtë shifër nuk
përfshihen ata të burgosur politikë që kanë kryer mbi 13 vjet burg pasi ligji përmban që dëmshpërblimi për një këst nuk duhet të jetë më i madhë se 10.000 $. Pra, po të bëjmë një llogari të thjeshtë del maksimumi që mund të marrë një i dënuar
10.000 $ X 8 këste = 80.000 $
Në një vit një i dënuar politikë përfiton:
365 ditë X 20 $/dita = 7.300 $
Atëherë:
80.000 $ : 7.300 $ = 10.95 vjet (e rumbullakosur 11 vjet)
Duke i shtuar kësaj dëmshpërblimet e fituara më parë del 13 vjet që dëmshpërblehet gjithsej. Po ata që kanë kryer më shumë vite burg që, në Shqipëri, kjo periudhë arrin deri në 35 vjet, kur do të dëmshpërblehen? Duke shtuar këtë shumë si dhe shumën e dëmshpërblimit të atyre të burgosurve politikë që nuk kanë marrë asnjë apo një këst, atëherë shuma e dëmshpërblimit të atyre që janë gjallë arrin në më tepër se 130.000.000 $.
Këto llogaritje mund t’i bëjë kushdo që të paktën ka arsimin e mesëm. Atëherë për sa kohë mund të shlyhen ata që janë gjallë:
Sipas jush fondi i sivjetëm për këtë kategori është:
18.000.000 $ – 2.800.000 $ të shpërndara deri tani = 15.200.000 $
15.200.000 $ X 70% = 10.640.000 $ për këtë vit
I shtojmë kësaj shume edhe atë të planifikuar për vitin e ardhshëm:
20.000.000 X 70% = 14.000.000 $
10.640.000$ + 14.000.000 $ = 24.640.000 $ për dy vite
Atëherë:
130.000.000 $ – 24.640.000 $ dy këstet e para = 105.360.000 $ duhen për dy këstet e tjera.
A do të sigurojë qeveria dhënien e këtij fondi për mbylljen e dëmshpërblimit të atyre që janë gjallë brenda vitit 2017, siç parashikohet në ligj dhe siç deklarohet me të madhe nga drejtuesit e këtij shteti? Po përfundimi komplet i ligjit të dëmshpërblimit në cilin vit do të jetë. A është në gjendje qeveria ta paracaktojë atë. Ne jemi në pritje. Nuk duam demagogji por duam një përgjigje konkrete. Jemi ngopur mjaft deri tani me demagogjira boshe.
Këto ishin, i nderuar zotni, pyetjet që doja t’ju bëja. Në rast se e quani veten përfaqëssues të vërtetë të kësaj shtrese dhe meqënëse keni marrë mbi shpatullat tuaja atë detyrë të rëndësishme ju lutem të më përgjigjeni. Në rast se nuk mundesni ose nuk keni mundësi t’iu përgjigjeni, hiqni dorë dhe vazhdoni profesionin tuaj. Ky është qëndrimi i kujtdo që pretendon se i përket kësaj shtrese fisnike.

* Kryetar i Shoqatës Antikomuniste të Përndjekurve Politikë Demokratë për Tiranën
* Artikulli u dergua enkas per DIELLIN

New York Times: Shqipja në mesin e tri gjuhëve më të vjetra të botës

August 24, 2014 by dgreca

SHBA- Gjuha shqipe renditet si një ndër tre gjuhet më të vjetra në botë. Ky fakt publikohet nga prestigjiozja amerikane, New York Times.
Sipas New York Times, ndër gjuhët më të vjetra në botë është armenishtja, e dyta greqishtja e më pas vjen shqipja, prej nga e rrjedhin shumë gjuhë të tjera.
Prestigjozja amerikane shprehet se ‘studiuesit kanë studiuar evoluimin e fjalëve në 103 gjuhë moderne dhe të lashta nga familja Indo-Europiane dhe kanë krijuar një pemë që sipas tyre dëshmohet lidhja mes gjuhëve të ndryshme.
Harta sic e shihni tregon 3 degë të mëdha që shpërndahen më pas në degëzime të tjera.
Ja një skicë që paraqet New York Times.(BW)

‘GJYKATA KUSHTETUESE, FILIAL JURIDIK I PDK-SE

August 24, 2014 by dgreca

Opinion nga Faik KRASNIQI/Prishtine/
Vendimi i Gjykatës Kushtetuese në favor të PDK-së, ishte vendim i njëanshëm dhe antikushtetues.
Me këtë vendim arbitrar dhe të njëanshëm, kjo Gjykatë edhe njëherë e vërtetoi që është ”filial” juridik i PDK-së dhe është kryekëput në shërbim të saj. Shtrohet pyetja: për çfarë është duke shërbyer kjo Gjykatë! Për t’i shërbyer një partie dhe grupacioneve të caktuara, apo për ta mbrojtur rendin kushtetues të Republikës së Kosovës? Me këtë vendim të njëanshëm, Gjykata Kushtetuese e ka humbur totalisht besueshmërinë dhe seriozitetin e saj. Por edhe pas këtij vendimi, ku do t’i siguroj votat PDK-ja për ta zgjedhur kryetarin e Kuvendit, kur dihet shumë mirë që numrat i mungojnë për ta bërë një gjë të tillë, sikurse më 17 korrik kur dështoi. Kështu që me këtë vendim arbitrar, Gjykata Kushtetuese vetëm e ka treguar joseriozitetin e vetë, sepse asgjë nuk do të ndryshojë në zgjedhjen e kryetarit të Kuvendit dhe krijimit të Qeverisë. Ky vendim është vetëm blerje kohe për PDK-në. Me këtë vendim që mori Gjykata Kushtetuese, vetëm është duke e shtyrë krijimin e institucioneve, sepse ajo dhe PDK-ja e dinë fare mirë që prapë se prapë kryetari i Kuvendit do të zgjidhet z. Isa Mustafa nga koalicioni LDK-AAK-NISMA, pasi numrat e nevojshëm i ka. Qysh në seancën tjetër të Kuvendit, z. Isa Mustafa do të zgjidhet prapë kryetar Kuvendi. Kjo gjë nuk do të ndryshojë.
Zgjedhjet nuk janë opsion!

PDK-ja në pamundësi që vetë ta krijojë Qeverinë, përmes ”filialit” të saj juridik Gjykatës Kushtetuese, po mundohet ta dërgojë vendin prapë në zgjedhje të jashtëzakonshme. Por nuk besoj që do kemi prapë zgjedhje. Sepse më 8 qershor zgjedhjet u mbajtën dhe sovrani dha verdiktin e tij duke votuar 70 për qind kundër PDK-së dhe për partitë opozitare. Zgjedhjet do të ishin opsion vetëm nëse asnjë koalicion nuk do t’i kishte numrat për krijimin e Qeverisë. Por deri sa kemi koalicionin LDK-AAK-NISMA që i kanë numrat për zgjedhjen e kryetarit të Kuvendit dhe krijimin e Qeverisë, s’kemi pse të shkojmë edhe njëherë në zgjedhje të jashtëzakonshme.
Përveç kostos së madhe financiare, Kosova nuk e ka luksin prapë të shkojë në zgjedhje, sepse e presin shumë punë për të bërë, duke filluar nga krijimi i Gjykatës Speciale, krijimi i Ushtrisë së Kosovës, liberalizimi i vizave, MSA-ja zhvillimi ekonomik, anëtarësimi në dhjetëra organizata të ndryshme ndërkombëtare!
Për t’i evituar zgjedhjet e jashtëzakonshme, Gjykata Kushtetuese duhet t’i jap dy opsione për zgjedhjen e kryetarit të Kuvendit: Pasi dha verdiktin e saj të njëanshëm duke e njohur si grupin më të madh parlamentar koalicionin e PDK-së, herën e parë t’i jap të drejtën këtij koalicioni ta provojë zgjedhjen e kryetarit të Kuvendit, kurse herën e dytë koalicionit LDK-AAK-NISMA. Pas zgjedhjes së kryetarit të Kuvendit dhe organeve të saj, do të hapej rruga për krijimin e Qeverisë. E menjëherë pas zgjedhjes së kryetarit dhe konstituimit të Kuvendit, Presidentja Jahjaha duhet ta thërras koalicionin e shumicës LDK-AAK-NISMA, për krijimin e Qeverisë. Tjetër zgjidhje nuk ka. Duke e ditur që koalicioni i PDK-së nuk i ka numrat për zgjedhjen e kryetarit të Kuvendit dhe krijimin e Qeverisë, do të ishte fatale nëse Gjykata Kushtetuese i jep dy herë mundësinë këtij koalicioni.

ROZI THEOHARI (ÇEKU): NA FLET AQ BUKUR, PER “POTPURI DARDHARE”…

August 24, 2014 by dgreca

Nga: Prof. Murat Gecaj/
publicist e studiues-Tiranë/
1.Megjithëse nuk është aq e rëndësishme për lexuesit e këtyre radhëve, po tregoj se me autoren e librit të ri, “Potpuri dardhare-Kujtimet e mia nga fëmijaria dhe jeta e shkollës”(Tiranë, 2014), jam njohur këtu e 50 vite më parë. Jemi takuar jorrallë në redaksi revistash e gazetash të kohës, me të cilat ne bashkëpunonim. Atëherë, ajo ishte dhe redaktore e revistës “Shëndeti”. Sigurisht, më pas, jeta na hodhi në udhë të ndryshme dhe ka vite që Rozi Theohari (Çeku) jeton në Boston të Amerikës dhe përsëri unë, në Tiranë.
Po edhe po të mos ishin ato, që shkrova më lart, tani ne na lidhë bashkëpunimi në faqet e Internetit, sidomos “Bota e Re” e korçarëve (ku kam hyrë paksa “ilegalisht”, pasi nuk jam nga ai rreth). Sidomos në vitet e fundit, kemi shkëmbyer e vazhdojmë të shkëmbejmë mesazhe miqësore, por dhe të lexojmë shkrime e krijime të njëri-tjetrit. Kështu, para pak ditëve Rozi më shkroi se kishte lënë për mua një libër të saj, te shtëpia botuese “Email”, e mikut tim të kahershëm, Astrit Muça. Dhe ja, tani këtë libër e kam ndër duar dhe dëshiroj ta shfletojmë së bashku, jo me synimin për të bërë një recension të mirëfilltë.
2.
Ky libër ka gjithësej 500 faqe e format të madh. Atë, Rozi ia ka kushtuar nipit “gjysëmshqiptarit të vogël, Jan Sommer, me dëshirën, shpresën dhe urimin që ta mësojë e ta dojë shqipen dhe vendin e origjinës së gjyshes shqiptare”. Por ajo, një emigrante shqiptare e shekullit të 20-të, përtej Oqeanit Atllantik, në hyrje ka shkruar me dhimbje edhe këto radhë: “Nënat dhe gjyshet tona dardhare u thinjën, duke pritur tërë jetën që t’u ktheheshin shëndosh e mirë bashkëshortët, nga Amerika”. Ndërsa aty autorja ka bërë pak sqarime për lexuesit, duke nënvizuar se: “Nën efektin e kësaj klime, ka rrjedhur edhe ai varg ngjarjesh, ku kam qenë e përfshirë edhe unë, në kohën time, me të cilat në mënyrë figurative i kam emërtuar “potpuri dardhare”. Pasqyrimi i tyre mëton të tregojë jo thjesht jetën e një vajze, por edhe vlerat e gjithanshme natyrore, atdhetare, morale e njerëzore të Dardhës, fshatit tonë të dashur.Janë ato vlera, që përbëjnë magjinë e paparsëritshme të atij këndi të bekuar, në prehër të Moravës”.
Tërë ky libër jetëshkrimor (autobiografik) është ndarë në 40 pjesë e në fund shoqërohet me epilogun e “fjalorthin” dhe me disa letra, nga miq e lexues. Gjithashtu, aty janë vendosur mjaft fotografi, si nga jeta e autores Rozi Theohari dhe e familjarëve tjerë ose miqëve të saj. Faqe pas faqeje, duke sjellë në kujtesë jetën e vet e të familjarëve të sotëm dhe të paraardhëseve, shkruan me frymëzim e pasion, me nderim e krenari të ligjëshme, për çdo gjë të bukur e të mahnitshme të vendit të saj, Dardhës së njohur të Korçës. Se ajo është e ndikuar fuqishëm edhe nga malli e nostalgjia e një emigranteje, tanimë, në një moshë disi të shkuar. Prandaj flet me dhimbje, si për emigracionin e kaluar dhe për atë të ditëve të sotme, duke nënvizuar vargjet e një poezie: “Zgjohen mëngjset e mërgimit,/ me mallin për erën e Moravës…”. Ishte viti 1890, kur u vendosën në Boston e gjetkë në Amerikë, dardharët e parë, si Misto Millona e Dhamo Çeku…Vetë Rozi shkruan me mjaft nostalgji për fshatin e vendlindjes së vet, Dardhën dhe për paraardhësit, deri sa ndalet në ato radhë, kur tregon se aty “u lind një vajzë syzezë”.
Në kujtimet e fëmijërisë kanë mbetur mjaft ngjarje, për të cilat rrëfen Rozi, pas kaq vitesh. Ishin ato vite pushtimsh të huaja e lufte për liri, të cilat sollën edhe shumë dhimbje, lotë e tragjedi për familjet shqiptare. Pastaj përshkruan periudhën e paslufts, gjithashtu e mbushur me ngjarje dhe mjaft probleme jetësore. Ashtu si të gjithë fëmijët, ajo e ruan të pashlyer në kujtesë gjyshen e vet Katerinë, nënën e “babain kapitalist” dhe të afërm tjerë të saj. Dhe erdhi koha, kur ajo e nisi me dëshirë jetën shkollore, në atë vatër drite e diturie, e cila quhej “idhulli i fshatit”. Ato ngjarje të bukura e të paharruara, ndër të cilat ishte dhe takimi me profesorin Spiro Konda, autorja i ka gërshetuar mjeshtërisht me festat e stinëve të vitit dhe ato në shkollë, me fejesa e dasma familjare etj.
Një jetë e re për Rozin ishte fillimi i mësimeve në Gjimnazin “Q.Stafa”të Tiranës, në vjeshtën e vitit 1954. Një ndër kujtimet e paharruara për të, ishte njohja dhe miqësia me këngëtaren e ardhshme, Vaçe Zelën. Pjesë e tyre është dhe fletorja, me kujtimet e viteve në atë shkollë të mesme, por dhe më tej, në Institutin e Lartë Ekonomik, ku u shqua në veprimtaritë me rininë. Sigurisht, jeta e kryeqytetit ishte e mbushur me shumë ngjarje, të cilat ajo i përshkruan me dëshirë e pasion. Megjithatë, kurrë nuk do ta harronte Dardhën e saj të dashur, ku do të kthehej përsëri e përsëri edhe kur, shumë vite më vonë, do të nisej që nga Bostoni i largët, përtej Oqeanit Atllantik…
3.
Në mbyllje të këtij shkrimi të thjeshtë informues, dëshiroj të tregoj diçka përmbledhurazi për autoren e këtij libri, Rozi Theohari (Çeku). Ka nisur të shkuajë, në poezi e prozë dhe të botojë në vitet ’60-të të shekullit të kaluar, në gazetat e revistat e kohës, si “Drita”, “Hosteni”, “Shqiptarja e Re”, “Fatosi” etj. E prirur në fushën e humorit dhe satirës, botoi disa libra në poezi, si: “Telashe nga emancipimi”(1969), “Në mungesë të gruas sime”(1973) e “Shoku Ndriçim hapi kasafortën”(1977); novelat “Pa diagnozë”(1978) e “Teto Kalina”(1990). Ndërsa në vitin 1987, shkroi skenarin e filmit të njohur, “Familja ime”. Me dëshirë ka shkruar edhe për të vegjëlit, “Ne shkuam pranë babait”-tregime (1971) e “Lule, lule kuqëlon”-vjersha(1978).
Por e pasur është edhe krijimtaria letrare e Rozit, pas vitit 1994, kur emigroi familjarisht në Amerikë. Në Tiranë, kishte studiuar për ekonomi e letërsi dhe atje përfundoi degën “Artet Liberale”, në Lynn-Mass. Duke iu përkushtuar krijimtarisë letrare, shkroi e botoi disa libra të tjerë, në poezi e prozë dhe shqip e anglisht, duke e çuar numrin e tyre në 18, me librin “Kur çelin magnolet, në Boston”, të cilit iu dha Çmimi “Fan Noli”(2012).Por me çmime janë vlerësuar edhe libra të tjerë të mëparshëm, si “Mbi thinja fryn erë”, me Çmimin “Pena e Artë”(2005) etj. Dëshmi e vlerës së librave të kësaj autoreje është fakti, se gjashtë libra të saj ndodhen në Bibliotekën e Kongresit Amerikan.
Krijuesja e pasionuar Rozi Theohari është dhe një veprimtare e njohur, ndërmjet Bashkësisë Shqiptare në Amerikë; bën pjesë në disa klube të shkrimtarëve amerikanë; shkruan në gazetat shqip-anglisht, “Illyria” e “Dielli”etj. Me këtë rast, e përshëndesim dhe e urojmë përzemërsisht për librin e ri, për të cilin folëm shkurtimisht më lart, si dhe për tërë krijimtarinë e saj të pasur dhe interesante, letrare e publicistike, duke i dëshiruar: Shëndet të mirë, botime të tjera, gëzime dhe lumturi, si për veten e familjen!
Tiranë, gusht 2014

VENDOSJA E DREJTESISE NE NJE SHTET INEGZISTENT ESHTE UTOPI

August 24, 2014 by dgreca

Opinion nga Ajet Delaj/New York/
Avokat Ngjela nuk mendoj se jane te mjaftueshme vetem vullneti, deshira e mbase edhe trimeria juaj per te vendosur drejtesine shoqerore ne Shqiperi. Keto qe shkruani kane vler kur shteti egziston dhe lind nevoja e reformimit te tije. Megjiithse per te verteten kam qene per rrotacionin politik e vitit te kaluar megjithse termi rilindje nga e majta shqiptare nuk me pa pelqyer asnjehere dhe per kete kam bere edhe prononcim publik . Ne historine kombetare shqipare te 500 viteve te fundit pervec perjulles se ndritur e te lavdishme te Gjergj Kastriotit nuk kemi nje periudhe te dyte qe shqiptaret patriote do deshironin ta rikthenin. E thashe shqiptaret patriote pasi komunistet me siguri do deshironin te rilindnin Enverin , ashtu sic po tentojne.
Koha shpejt tregoje se e majta shqiptare jo vetem nuk eshte cliruar nga idologjia kriminale komuniste por ne raste po spikat anet me te errta te sistemit te kaluar. Pra “krahet” politik ne marveshje te fshehta se paku gjer tani kane arritur te ruajne pandeshkushmerine e krimeve te se shkuares por edhe duke e pasuruar begraundin e tyre criminal.
Te pretendosh te ndertosh sistemin e drejtesise shoqerore mbi eshtrat e pazbuluar te 4 mije shqiptarve te masakruar e gjakun e derdhur te mijrave te tjerve e vuajtjet e patreguara e kriminelet e xhelatet te pandeshkuar eshte me teper se utopia komuniste se nje dite do vinte parajsa mbi toke.
Shqiperia eshte Repuplike Parlamentare ku institucioni me i rendesishem i shtetit shqiptar eshte Parlamenti. Reformat i udheheqin e i realizojne burra shtetit me mend e me bo…..te medha kurse parlamendi eshte mbushur me bodigarde e hajna xhepash.
Se kush e solli Shqiperine ne kete derexhe dihet : marveshja e “Triestes” dhe “2008”tes e sakush nuk I ze me goje me dhe as nuk behet fjale per ti korigjuar.
Kam pershtypje se shume intelektuale me ze ne ate vend jane ne pozitat e mbeshtetsve te xhon turqeve te rinj kur tere fqinjet tane ballkanik kishin fitur lirine e pamvarsine e benin plane per coptimin e trojeve shqiptare sic I coptuan e shqiptaret kerkonin atonomi ne Turqine qe ishte kalbur e po binte.
E njta situate eshte edhe sot kur “intelektualet” shqiptare bejne thirrje per reformimin e sistemit te krimit kur Ukrainasit po ndahen nga krimi me arme.
Akoma intelektualet shqiptare nuk e kane kuptuar se sistemi criminal komunist u shnderruar ne sistemin e mafjes se krimit dhe nuk e kane ne misionin dhe vizionin e tyre drejtesine shoqerore z Ngjela por kane per mission mbajtjen e Shqiperise ne kaos permanent me qellimin e vetem te varrosjes se krimeve dhe vjedhjeve te vjetra e te reja.
Nese shqiptaret nuk arrijne te vene ne jete direktiven Amerikane te shprehur nga Ambasadori Arvizu se Shqiperia duhet te ndahet nga e kaluara me “Kushtetute” e nesermja ka per te qene edhe me keq se sot, ashtu sic eshte e sotmja me keq se dje. Kur then ndarje nga e kaluara duhet te kuptojme shume plane duke filluar me mentalitetin e psikologjine.
Pra drejtesia shoqerore nuk mundet te vendoset as me urdherin e peshkut as me deshiren ,vullnetin apo edhe kontributin e z Ngjela a ne daci po them as me trimerine e tije pasi realisht shteti shqiptar nuk egziston.
Qe e funksionoje gjykata duhet polici tek dera e ne sallen e gjygjit , pos ketyre duhet hetyesi e prokurori e deri tek sigurimsi per te mbledhur e siguruar provat sipas ligjit dhe se drejtes. Kesaje i duhet shtuar edhe shteti ligjor e social ne te tera hallkat e tije se bashku me sigurine e vendeve te vuajtjes se denimi.
A egzistojne keto parametra kryesisht ne fushe te institucioneve te sigurise e drejtesise? Asnje. Nese I shtojme kesaj imoralitetin e kultivuar ne te tera hallkat e shoqerise shqiptare duke filluar nga debimi I inteligjences e punesimi I atye me diploma fallco e deri ku pronan ta vjedh shteti dhe e ndan me antaret e bandes se tije. Pa thene dhe pranuar te verteten e realitetit egzistues shqiptar nuk ka asnje shans per te filluar ngritjen. Eshte tamam si puna e semundjes qe po nuk u njoh e diagnostifikua nuk ka asnje shans shpetimi por semundja vetem perparon.
Mundem te zgjatem me shembuj plotesues me mijera per keto qe them e nuk besoj se eshte e nevojshme pasi shqiptaret po I heqin ne lekuren e tyre per dite nese realisht nuk kane vojtur si fabula e gomarit me ujkun.