•Në prag të Kuvendit të Vatrës- Tridhjetë bashkëatdhetarë në Orlando iu bashkuan familjes së madhe të Vatrës Shqiptare , që po shtrihet në të gjithë Amerikën/
•Në bordin drejtues të degës u zgjodhën: Kryetare zonja Florisiana Ahmetaj, zv/kryetar, z. Gent Lulo, financier, z. Arben Shehu, sekretar, z. Elio Lulo dhe antare e bordit, znj. Meliha Alla e z. Islam Kadriu./
Nga Gjergj LACUKU/
Kanë kalu pak ma shumë se gjashtë muaj nga celebrimi i festës së Pavarsisë nën kujdesin e Degës së Federatës “Vatra” në Jacksonville , ku në atë mbrëmje madhështore morën pjesë edhe Shqiptarë që erdhën nga viset e tjera të Floridës. Në atë mbrëmje festive u njohëm me disa familje të mrekullueshme Shqiptare qe kishin udhetuar nga Orlandoja, u njoftem me familjen Metollari, Çollaku e Shingjergji etj.
Ajo mbrëmje e bukur kishte nxitur tek këta miq ndjenjën dhe dëshirën e madhe për organizimin e komunitetit Shqiptar në Orlando në një shoqatë të tillë historike siç është “Vatra”, shoqata më e vjetër e Diasporës Shqiptare, më e njohur në Amerikë e në Botë.
Ndër të parët shqiptarë të Orlandos që e kishte ndjerë si të domosdoshme bashkimin e komunitetit shqiptar të atij qyteti , ishte zoti Ermal Metollari, një njeri që përveç suksesit personal në fushën e biznesit kërkonte që të lartësonte më tej vlerat Shqiptare në Amerikën shumëkombshe.Pikërisht të Dielën me datën 8 Qershor në ambjentet e lokalit “Torino” pizza të pronarit shqiptar, z. Arben Shehu, u mblodhën Shqiptarët e Orlandos për të shkruar një kapitull të ri në jetën e tyre, pra atë të krijimit të degës “Vatra”.
Në këtë ngjarje historike ishin të ftuar edhe bordi i Degës “Vatra” Jacksonville, kryetari Adriatik Spahiu, sekretari Gjergj Lacuku, financieri Bukurosh Curre dhe drejtoresha e Shkollës së parë shqipe , zonja Lavdie Mato.Ajo çka binte në sy ishte prania e të gjitha moshave e sidomos ajo e grave dhe e të rinjëve. Këtu me të vërtetë shikoje modelin ma të mirë të familjve shqiptare, duke e shnëdrruar këtë mbrëmjen në një natë magjike, ashtu siç është vetë Orlando, një vend magjik për gjithë botën. Pas përshëndetjes së z.Adriatik Spahiu dhe një përshkrim të shkurtër të historisë së Vatrës , në bazë të procedurave të kanunores së Vatrës, në këtë mbrëmje rreth 30 anëtarë të rinj iu bashkangjitën familjes së madhe të Vatrës duke u bërë përçues të idealeve të atdhedashurisë e frymës kombëtare, vazhdues të Nolit e Konicës.Në mënyrën më demokratike u zgjodh edhe bordi drejtues i Vatrës me Kryetare zonjën Florisiana Ahmetaj, një zonjë majft e njohur në komuntet për aftësitë e saja organizuese, nën-kryetar, z. Gent Lulo, financier, z. Arben Shehu, sekretar, z. Elio Lulo dhe antare e bordit, znj. Meliha Alla e z. Islam Kadriu. Në këtë mbramje historike përshëndeti edhe kryetarja e sapozgjedhur e degës “Vatra” në Orlando, zonja Floriana Ahmetaj ,e cila u shpreh se ndjehej shumë e motivuar për të çuar më tej amanetin e të mëdhnjëve , At Fan Nolit e Faik Konicës, “edhe pse kohët kanë ndryshu” – u shpreh ajo, “qëllimet kanë mbetur të njëjta” .Pastaj fjalën e morën të gjithë antarët e bordit ku shprehën mirënjohjen për besimin që ju është dhënë dhe dëshirën për të bërë më të mirën në shërbim të komunitetit.Në këtë mbrëmje, përshëndeti edhe z. Stilian Çollaku që falenderoj stafin e degës Vatra në Jacksonville për mbështetjen që i dha hapjes së degës së re në Orlando, gjithashtu përshëndeti edhe zonja Alketa Shingjergji duke uruar suksese degës së re “Vatra” në Orlando.
Po ashtu , në këtë mbrëmje mori pjesë edhe z, Isuf Spahiu , kryetari i komunitetit shqiptar në Tampa, i cili u zotua se së shpejti do kemi edhe një degë të re të Vatrës Tampa, Florida.
Për ta mbyllur këtë natë historike sipas traditës shqiptare, në , bordi mysafir i Vatrës së Jacksonville, u ftuam për një darkë të veçantë nga miqtë tanë , z Ermal Metollari me zonjën e tij , Florisiana Ahmetaj , njëkohësisht edhe Kryetarja e degës Vatra në Orlando, z.Gent Lulo e z. Ermal Lulo,
Kjo mbrëmje madhështore që shënon fillim e një kapitulli të ri të Vatrës, do e shndrrojë degën e Vatrës së Orlandos si epiqendër për të gjitha degët e Floridës falë edhe pozicionit të saj gjeografik por edhe botës magjike që ofron vetë Orlandoja duke e bërë komunitetin shqiptar pjesë të krenarisë saj.
Në mbyllje përshëndes të gjithë pjesëmarrësit që me të vërtetë u bënë pjesë e historisë së lavdishme të Vatrës më të ngrohtë Shqiptare .
Në Foto: Bordi i Vatrës Orlando, Florida-Kryetare, zonja Florisiana Ahmetaj në të djathtë ; z.Arben Shehu e zonja Meliha Alla, në rreshtin pas z.Gent Lulo, z.Elio Lulo e z.Islam Kadriu.
PARTIA E TË PËRNDJEKURËVE LIND NË GREVËN E URISË
Ish të përndjekurit në grevë themelojnë Partinë e re Aleanca Nacionaliste Kombëtare/
Nga çadra e grevës së urisë vetëm pak metra larg godinës së Parlamentit që prej kësaj jave do të lindë një parti e re. Të ngujuarëve nga shtresat e ish të përndjekurve u janë dashur 15 ditë izolimi që të të hartojnë të hedhin në publik partinë Aleanca Nacionaliste Kombëtare.
Vetë Fatmir Hoxha organizatori i grevës bëri të ditur formacionin e ri politik.
Ndërsa në çadër po jepen detajet e fundit të formacionit të ri poltik ish të përndjekurit sfidën e parë kanë të enjten përballjen sy më sy me deputet e kuvendit ndaj të cilëve kanë lajëmruar që nuk do ti kursejnë edhe veprimet ekstreme. “Pse janë të trembur, ata kanë vrarë njerëzit tanë. Ne nuk do djegim ata do djegim makinat. Makinat nuk janë të tyre, por janë të vjedhura me gjakun tonë”, thotë Hoxha.
Për të enjten, janë organizuar edhe ish të përndjekur nga qytetete të tjera për t’i bashkuar këtij reagimi në trajtë proteste. Kjo është dita e 15 e grevës së urisë dhe 3 prej grevistëve janë në gjendej jo të mirë shëndetësore dhe për këtë arsye janë dërguar në spital.
Grevistëve të Ferisajt u keqësohet gjendja shëndetsore
Kanë kaluar 17 ditë, prej kur ish-punëtoret e Fabrikës se Tubave në Ferizaj po qëndrojnë në grevë para hyrjes kryesore të Kryeministrisë.
Për shkak të temperaturave të larta, atyre të mërkurën iu është përkeqësuar gjendja shëndetësore, madje njëri prej tyre ka përfunduar në Qendrën Klinike Universitare, ndërsa grevistët e tjerë po qëndrojnë të shtrirë nën tendën e nxehtë nga dielli.
Ali Shabani, kryetar i Sindikatës së Fabrikës së Tubave ka treguar për gazën “Zëri”, se gjendja e tyre po vazhdon të përkeqësohet dita-ditës.
“Njëri prej grevistëve është në gjendje shumë të keqe, në spital iu është përkeqësuar shumë gjendja shëndetësore. Ka infeksion në bark, sepse ka dhimbje të mëdha në bark”, ka treguar ai, duke shtuar se të tjerët kanë probleme me tension për shkak të temperaturave të larta.
Ndërkaq, Nijazi Asllani, anëtar i Këshillit të Grevistëve, ka thënë se gjendja e tyre po keqësohet dita-ditës dhe kanë frikë se do të përfundojnë në spital. Mirëpo, siç ka thënë ai nuk do të heqin dorë deri në momentin, kur të drejtat e tyre do të përmbushen.
Siç ka treguar Asllani, numri i grevistëve vazhdon të jetë 46 si dhe deklarohen të bindur se do të vazhdojnë grevën deri zgjidhjen e pagesave.
Ata, në grevë janë futur prej datës 27 maj si dhe sipas tij do të vazhdojnë deri në përmbushjen e kërkesave të tyre. Deri më tani, vizitë u ka bërë avokati i Popullit, Sami Kurteshi, po ashtu edhe Behxhet Shala, kryetar i Këshillit për Mbrojtjen e të Drejtave dhe Lirive të Njeriut, e ndërkaq duke kaluar afër tyre kryeministri në largim, Hashim Thaçi, u ka premtuar se problemi i tyre do të zgjidhet shumë shpejt.
Më tej Asllani thotë se afër tyre ka qëndruar edhe kryetari i Komunës së Ferizajt, Muharrem Svarqa, me bashkëpunëtorë. Ndër të tjerash, Asllani, ka treguar se në ditën e djeshme, kanë filluar bashkëpunimet me përfaqësues të kryeministrit Thaçi, ku ju kanë premtuar se lënda e tyre do të përshpejtohet në AKP.
“Elmi Recia ish-deputeti i Kuvendit të Kosovës sot ka ardhur këtu dhe është takuar me ne, në mënyrë që të bashkëpunojmë dhe të kryhet sa më shpejt kjo”, ka thënë ai. Po ashtu, Asllani ka treguar se pritet një vendim nga Oda e Veçantë Brenda kësaj jave për lejimin e ekzekutimit të aktgjykimit të punëtorëve të Fabrikës së Tubave.(Kortezi-Resmije Ballazhi, Zeri)
Bukurite e natyres shqiptare- Leskoviku, një perlë turistike e paeksploruar
Nga Nikolla Lena/- Po të nisesh nga Përmeti e të ngjitesh lart në jug të tij, më falni po kur themi “të ngjitesh”, kemi parasysh veriun sepse drejt tij është ngjitja, por në këtë rast bën përjashtim, sepse rruga drejtë ‘Tri Urave”, ngjitet.
Është një rrugë e ngushtë, e asfaltuar dhe e pranueshme për një udhëtim normal. Në hyrje të Çarshovës bëhet ndarja, drejt shkon për në doganën e vjetër të ‘Tri Urave’, dikur më e rrahura që lidhte Greqinë me Shqipërinë, por në kohë të herëshmë edhe me Turqinë. Do ta lë Carshovën dhe ‘Tri Urat” dhe do mar kthesën majtas për në Leskovik. Besoj se keni dëgjuar për Leskovikun, për natyrën e bukur të tij, për këngët, mikëpritjen, vajzat e bukura por mbase nuk dini që ky qytet ka një histori të lashtë dhe interesante.
Leskoviku njihet si qendër e madhe banimi në fillimet e viteve 1800. U krijua si qendër pushimi e verimi nga pushtetarët otomanë të asaj kohe,sepse vera në Leskovik është vërtet e freskët. Gradualisht kaloi në qendër Kazaje dhe deri qendër Sanxhaku (“Enciklopedia” Sami Frashëri). Si njësi administrative ka patur në varësi krahinën e Leskovikut, Përmetit e Pogonit. Popullsia maksimale e tij ka arritur në vitet 1910 me rreth 10 000 banorë.
Njihet si pika më e fuqishme doganore me Greqinë deri në këtë periudhë. Në të kalonte një nga segmentet rrugore më të përdorura, me Greqinë e më tej Turqinë. Pika e Tre Urave ishte nyja lidhëse. Gjatë viteve 1800-1940 ka zhvilluar një aktivitet të fuqishëm tregetar. Deri në vitin 1956, Leskoviku ka qenë njësi administrative.
Qyteti i Leskovikut ka qenë një qendër e lashtë. Këtë e vërtetojnë gjetjet arkeologjike, kultet, dhe një dokumentacion i pasur nga periudha më të hershme, sidomos në Mesjetë Edhe defteret osmane e përmendin Leskovikun me fshatrat përreth shumë të populluar.
Më vonë, një pjesë e madhe e tyre janë boshatisur, mbeti një popullatë e pakët e krahasuar me mesjetën e hershme. Leskoviku veçohet për relievin malor e kodrinor, me pyje, flore dhe faunë të pasur, me burime ujrash minerale-kurative e vreshtari të begata; për marrëdhënie shkëmbimesh tregëtare ndërkrahinore dhe me jashtë, sidomos atëhere me Janinën dhe Prevezën; leskoviqarët kanë qenë muratorë dhe punues të drurit, zejtarë dhe blegtorë. Një kthesë e fortë djathtas të çon në qëndër të qytetit. Aty “Mirëseardhjen”, t’a jep një Rrap i moçëm sa vetë koha dhe të drejton për nga lokalet e shumtë që e rrethojnë.
Ka një gojdhënë interesante për këtë rrap, për bëmat që ka parë e dëgjuar…Ka qenë si një “Mriz” për burrat e shquar dhe për ushtritë e shumta që hynin e dilnin në këtë vend.
Unë sot nuk do të merrem me histoirnë e rrapit, pasi dëshiroj të tregoj diçka tjetër. Edhe Linda, kolegia ime nxiton për një angazhim tjetër. Mbasi pimë kafen në lokalin përballë, e shoqëruam atë me ujin e ftohtë të burimeve vendase dhe u nisëm përsëri lart.
Një peisazh pishash e gjithfarëdrurësh na shoqëroi deri në Sotirë, aty ku lugina e një përroi malor që zbret nga malet e Barmashit, futet në një ngushticë dhe drejtohet drejt Leskovikut për të përfunduar në Vjosë. Një Resort turistik i befasishëm na u shfaq mes maleve të ngritura e të mbuluara me një gjelbërim Edenian. Nuk na lejoi të vazhdojmë më tej. Dora e njeriu ishte futur edhe në këtë natyrë të pa prekur. Një lokal modest i ngritur midis disa vaskave me ujë të rrjedhshëm që rrisnin troftë, ishte një pikë e domosdoshme pushimi për udhëtarin e lodhur nga rruga e vështirë. Zumë një tavolinë dhe shikonim troftat e ushqyera mirë që hidheshin përpjetë në kërkim të ushqimit. Kamarieri na tha se mund të zgjidhnim kë të donim.Unë zgjodha një me ngjyrë korali të kuqërremtë, ndërsa Linda një të kaltërt.
Duke qënë kurioz për këtë kryevepër natyrore dhe harmoninë që kishte krijuar dora e njeriut me të, pyeta një vendali që u shërbente troftave. Sa të piqeshin peshqit, ai u ul bri nesh,dhe filloj të më tregonte një roman:- Një djal i këtyre anëve, në vitet 90-të, emigroi si shumë djemë të tjerë. Përfundoi në një vend të largët që quhet Rusi…në Moskë. Tregonte dhe herë pas here shikonte majat e maleve të mbuluara nga pishat. Punoj shumë kohë atje dhe një ditë të bukur, mbasi kishte bërë ca para, na u kthye në Leskovik. Me vete kishte sjellur dhe një vajzë kaq të bukur sa nuk ishte parë në këto anë. Kjo zonë shquhet për vajza të bukura, por Moskovitja ishte më e bukur. Kishte një fytyrë të bardhë si bora e këtyre maleve, sytë të kaltër si burimet e Vjosës tonë, ishte topolake dhe jo shtat-hedhur dhe e gjatë si vajzat tona, por ishte shumë e bukur. Djali ishte punëtor dhe me fantazi. Ngriti këtë lokalin këtu ku rrit trofta dhe pret e përcjell udhëtarët që vijnë nga Saranda e Gjirokastra drejt Korçës dhe anasjelltas, ata që nisen nga Korça drejt Gjirokastrës. Vendi është i bukur, ushqimi i mirë dhe udhëtarët çlodhen. Vijnë edhe turistë të huaj. Shumë vijnë,por…rruga nuk është e mirë.Djali jonë punon shumë dhe e mban mirë lokalin dhe ambjentin rreth tij.
-Po Moskovitja, e pyeta. Kurioziteti nuk po me linte pa e parë këtë qënie të zbritur nga stepat e largëta drejt djellit përvëlues të Leskovikut. Rrëfimtarit tim i ndroj çerja. U ngrit nga vendi ku ishte i ulur, vajti tek një si thes në cep të një si magazinë, mbushi duart me një si tallash i grirë dhe ua hodhi troftave. Ato u lëshuan si egërsira të uritura. I shkundi duart mirë e mirë, i zhyti në rrjedhën e ujit dhe pasi i fshiu te pantallonat e veta, erdhi e u ul përsëri pranë nesh.-Mos e pyet më tha Linda.Nuk e di çi kishte thënë instikti i saj femëror.-Ku është Moskovitja, vazhdova pyetjen unë?
-Nuk është më, mu përgjigj. Iku.Si duket nuk i doroi dot diellin e këtyre anëve.Pyjet e bukura, gurgullimën e Vjosës, kaltërsinë e saj, njerëzit e dashur e mikpritës…iku bashkë me djalin e tyre 4 vjeç.
-Kishin fëmijë?, pyeti Linda dhe uu mbushën sytë. -Eh, kishin një djalë të vogël e të bukur..një shartim mesdhetaronordik, vazhdoi Kosta dhe qeshi si për të mbuluar sikletin. -E mori malli për njerëzit e saj.Ata kënaqeshin kur vinin këtu.Pak rrinin.-Djali jonë vazhdon të punoj, ka këtë këtu një vendpushimi për udhëtarët, ka ngrit dhe një fermë me gjë të gjallë. Po i shkon shumë mirë dhe ajo. Dreka ishte e shijshme dhe vera e mirë. Natyra e freskët dhe plot oksigjen.-Vend për të sëmurët-tha Linda. Të kishin ngritur një sanotorium ose një objekt kurimi për depresivët-vazhdoi ajo.
U përshëndetëm me pritësit dhe vazhduam rrugën drejt Korçës.
Pa u futur në Barmash, na u shfaq përballë një dushkajë me shtat mesatar, që rrethonte disa kodra të buta. Na shoqëroi deri në Borovë.
Një kishë e vogël e ngritur buzë rrugës na ftoi të hynim e të bënim një përshpirtje për bëmat dhe tragjedinë e këtij fshati.
Borova, një histori më vete. Më tej rruga drejt Ersekës e Korçës ishte më e thjeshtë.-Vërtet kemi vende të bukura që pak dimë t’i shfrytëzojmë, më tha bashkëudhëtarja ime. Duhet bërë më shumë për infrastrukturën rrugore dhe reklamimin e këtyre perlave të natyrës tonë.
“Edhe të historisë”,-e mbylla unë udhëtimin
Promovohet në Shkodër libri për diplomacinë e Ismail Kemal Bej Vlorës
Nga Gasper Marku/Ne Universitetin “Luigj Gurakuqi” te Shkodrës u promovua sot librin “Diplomacia e Ismail Kemal Bej Vlorës – Rivalitetet e brendshme në Shqipëri dhe rruga e Pavarësisë 1912/13″, i prof. dr. Eqrem Zenelaj. Autori rreth një vit më parë promovoi monografinë “Gjenealogjia e familjes shqiptare Albani nga Urbino dhe Bergamo e Italisë – Papës Clementi XI – ALBANI”.
Në promovimin e librit te ri Zenelaj shoqërohej edhe një grup personalitetesh të botës akademike dhe studentësh nga Kosova. “Libri më i fundit i studiuesit Eqrem Zenelaj është një kontribut me vlerë të lartë shkencore, pasi vjen si rezultat i një pune të gjatë shkencore, me burime arkivore austro-hungareze, italiane dhe osmane”, u shpreh prof. dr. Artan Haxhi, Rektor i Universitetit “Luigj Gurakuqi” të Shkodrës.
Autori Zenelaj, gjatë fjalës së tij, ndër të tjera vuri në dukje disa elemente nga origjinale, që i paraqiten lexuesit për herë të parë si, “Deklarata e Pavarësisë së Shqipërisë në Durrës më 26-27 nëntor 1912”; “Memorandumi i Ismail Kemal Vlorës” i vitit 1903 dërguar Fuqive të Mëdha dhe Portës së Lartë, si dhe “Apeli politik kombëtar” i këtij patrioti, drejtuar parisë shqiptare nga Roma në vitin 1909. Ndrekohë, që një tjetër risi që shoqëron këtë botim është edhe zbulimi i pemës gjenealogjike të familjes Vlora.
Pjesë e këtij aktiviteti ishin edhe diskutimet e poetit dhe shkrimtarit, njëherazi dhe drejtor i Shtëpisë Botuese “Vatra”, Jonuz Fetahaj, zv/rektorit te Universitetit Shtetëror të Kosovës, prof. dr. Muhamet Mala, si dhe dr. Elena Kocaqi (Levanti), historiane e njohur për raportet e Shqipërisë me Austrinë.
Në CV-në e autorit Eqrem Zenelaj, aktualisht, ligjërues në Universitetin “FAMA” në Prishtinë dhe në Universitetin Mbretëror “ILIRIA”, deri më tani figurojnë të publikuar pesë libra me recensentë të njohur ndërkombëtarë të vendeve gjermanofone, ndërkohë që libri i promovuar sot në Shkodër është libri i tij i gjashtë. Ndërsa ekspozita e sotme “Shkodra me rrethinë, foto të viteve 1912-1917″, vjen pas tri ekspozitave të tjera të përmasave më të mëdha me dokumente dhe gravura të vjetra arkivore me rëndësi kombëtare, si ajo në Galerinë e Arteve të Kosovës me rastin e 540-vjetorit të vdekjes së Heroit Kombëtar, Gjergj Kastriotit-Skënderbeu, tjetra në Muzeun Kombëtar të Kosovës me rastin e njëvjetorit të Pavarësisë së Kosovës, si dhe ajo në Muzeun Historik Kombëtar të Tiranës, ku ka paraqitur 240 gravura e dokumente të vjetra kombëtare me rastin e 100-vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë