……aty ku 13 vjetë më parë humbi jetën vëllau i tyre Simon Dedvukaj/
Nga BEQIR SINA, New York/
LOWER MANHATTAN NYC : Më 11 shtator 2001, 26-vjeçari Simon Dedvukaj, ndodhej në njërën nga kullat binjake të Nju Jorkut, kur ajo u godit nga sulmet terroriste, që morën jetën e njerëzve të pafajshëm. Jeta e shkurtër e Simonit, kështu u ndërpre papritur, bashkë me atë të disa mijra të tjerëve. Sot, pas 13 vjetësh, vëllai i i tij Nik Dedvukaj dhe e motra Lisa, teksa vizitojnë Muzeun Memorial 9/11, e kujtojnë Simonin me mall dhe dashuri, ndenja të përziera, dhe thonë se asgjë nuk mund t’ua shërojë plagën, por jeta duhet të vazhdojë……!
Sipas, gazetës, lokale njujorkeze “The Journal News”, shkruhet se ” Nik Dedvukaj – mbas vdekjes së vëllait, simbas traditës, shqiptare, e mori “detyrën” e “mbrojtësit të familjes – family protector”, për vëllezërit e motrat e tij . Kjo pasi vëllai i tij – më i madh, mbeti i vdekur më 11 shtator të vitit 2001, dita kur terroristët rrëmbyen 4 aeroplanë udhëtarësh, dy prej të cilëve u përplasën në dy kullat e Qendrës Botërore të Tregtisë në Nju-Jork, kurse i treti në Pentagon, ndërsa i katërti është rrëzuar në periferi të fshati në Pensillvenia.
Në mesin e afro tre mijë viktimave janë edhe 3 shqiptarë, Rrok Camaj, Mon Gjonbalaj dhe Simon Dedvukaj.
Mirëpo, për të kujtuar të gjithë ata që humbën jetën, javën e kaluar në qytetin e Nju Jorkut, u bë inaugurimi zyrtar i Muzeut Memorial Kombëtar, në vendin ku më parë qëndronin dy Kullat Binjake – World Trade Center, në shenjë kujtimi për viktimat, e sulmit terrorist të 11 shtatorit të 2001.
Presidenti Barak Obama, ish Presidenti Bill Clinton dhe personalitetet e tjerë, ishin të pranishëm enjten në mëngjes, në Nju Jork, në një ceremoni emocionale në përkushtimin e hapjes së Memorialit Kombëtar dhe Muzeut të 11 shtatorit në Lower Manhattan – vendin ku më parë ndodheshin dy Kullat Binjake – Qendra Botërore e Tregëtisë .
Ky muze që u bë i hapur më 15 maj – vetëm për ceremoninë e inagurimit, dhe familjet e viktimave, ndërsa, për publikun u hap më 21 maj – pra dje, të mërkurën. Mëqenëse, gjatë kësaj jave muzeu – ka qenë i hapur për t’u vizituar, vetëm për familjet e viktimave, njëra prej tyre, si shkruan dhe gazeta “The Journal News”, ishte dhe motër e vëlla i njërit prej shqiptarëve, që humbi jetën në këtë tragjedi, Nik Dedvukaj dhe njëra nga katër motrat e tij Lisa.
“Vizita në muzeun 9/11 sjell përsëri ndjenja të forta duke u përpjekur për të gjetur vëllanë e humbur, në mesin e sendeve, dhe emrave të, të vdekurve – Simonin”, ka thënë Nik Dedvukaj .
Kurse, Lisa e motra e Simonit, thotë se ajo dëshiron të shkojë përsëri në muzeun 9/11, mbasi duket që vizita e parë, nuk i ka dhënë asaj dhë vëllait të saj Nikës, kohë të mjaftueshme për të “gjetur gjithë atë mallin dhe dashurinë” e saj për vëllanë, Simon Dedvukaj, i cili ishte punonjës i ekipeve të mirëmbajtjes në Kullën e Veriut, pikërishtë kur 13 vjet më parë aeroplani e goditi, gradacielin dhe rrëzuar atë .
Nik Dedvukaj dhe e motra Lisa së bashku bënë vizitën e parë në Muzeun Memoriali Kombëtar 11 Shtator 2001, të shtunën, tri ditë mbasi ky muze u inagurua dhe atë e vizitojë edhe Presidenti i SHBA, Barack Obama.
37 – vjeçari banor i Yonkers-it, New York, Nik Dedvukaj, shkojë të vizitojë muzeun së bashku me të motrën e tij për të parë se çfarë emocione dhe kujtime të dhimbshme do të marrën me vete nga Muzeu Memoriali Kombëtar, thonë ata.
“Si vëllai më i madh nga dy vëllezërit dhe katër motrat , roli i “mbrojtësit të familjes – family protector”, është që unë t’a marr atë seriozisht . Mbasi, ky ka qenë edhe një nga amanetet e fundit të vëllait tonë Simonit – para se të vdiste në sulmet terroriste, kur në telefonë, na tha se “Kujdes motrat dhe babën e nanën ” ka thënë Nika.
Nik Dedvukaj – gjatë vizitës së tij me të motrën Lisën, të shtunën, foli para videos së, Seth Harrison,të gazetës, lokale njujorkeze “The Journal News”, për anën emocionale të vizitës në Muzeun Memorial 9/11 duke kujtuar vëllanë e vet, Simonin , i cili vdiq në sulmet në Qendrën Botërore të Tregtisë.
Ai tha se së bashku me familjen e tij ka qenë në kërkim të Simonit , prej nga fillimi i kërkimeve – atëherë për eshtrat e tij , pastaj për sendet e tij , dhe tani për ndonjë nga gjërat e tij personale që mund të jenë në pavionet në këtë muze.
Simon Dedvukaj ishte më i riu nga të tre shqiptarët që humbën jetën në Manhatan . 26 vjeç, përgjegjës i punonjësve të mirëmbajtjes së Kullave Binjake. I porsamartuar(10 muaj martesë) me Elizabetën nga Shqipëria,(Kelemndi) u bë përcjellës i traditës shqiptare. Ai u rritë me shpresa të mëdha për jetën e familjen, Simoni, me personalitetin e tij dëshmonte fuqishëm se edhe kur ke lindur në Amerikë dhe me prindër shqiptarë, është e mundur të ruash e të çosh me tej gjuhën, traditat e kulturën shqiptare.
Për prindërit, Marash dhe Viktoria Dedvukaj, jeta ndryshoi përgjithmonë pas 11 shtatorit 2001. Viktoria jeton çdo çast me kujtimin e të birit. Ajo ka mbledhur pjesë nga gazetat e atyre ditëve dhe ka krijuar album pas albumi, me shpresën se në ndonjërën nga fotografitë do të shihte Simonin e saj.
Kjo është një familje e madhe – katër vëllezër dhe katër motra, të gjithë fëmijë të sjellshëm dhe punëtorë. Është një familje tipike malësore, ku tradita respektohet dhe ku të gjithë fëmijët flasin shqip megjithëse kanë lindur në Amerikë.
Studiuesi i Nënë Terezës në shërbim të shoqërisë shqiptare
*Alpion: “Nuk do të antarësohem asnjëherë në ndonjë parti politike por me kënaqesi do t’i ofroj ekpertizën time çdo qeverie të zgjedhur në mënyre demokratike.”
*Alpion nuk e pranoi ftesën për të promovuar Edi Ramën në një klip televiziv gjatë fushatës elektorale në zgjedhjet e Qershorit 2013
Ne Foto: Intelektualet Dibrane, Takim me Presidentin z Bujar Nishani, 7 Maj 2014/
Profesor Gëzim Alpion, një ekspert i shquar i Nënë Terezës, sapo është kthyer nga Shqipëria, vendi i murgeshës së nderuar, ku zhvilloi bisedime me disa nga autoritetet më të larta të vendit gjatë të cilave ai theksoi rëndësinë e ndërtimit të një autostrade për zhvillimin e rajonit.
Profesori i sociologjisë në Universitetin e Birminghamit argumenton se rruga ka rëndësi lokale, kombëtare dhe ndërkombëtare dhe se ajo do të përmirësojë në mënyrë të ndjeshme infrastrukturën ndërmjet Shqipërisë, Kosovës, Maqedonisë dhe Bullgarisë, duke kontribuar kështu në integrimin e kësaj pjese të Ballkanit në Bashkimin Evropian.
Përpjekjet e Alpion për t’i dhënë jetë shoqërisë civile në Shqipëri kanë tërhequr vëmendjen e disa mediave përfshirë ato britanike, indiane dhe sllovake.
Reporterët e huaj, përfshirë edhe ish-gazetaren e BBC World Service Rashmee Roshan Lall, ndërsa e kanë nënshkruar peticionin dhe përkrahin përpjekjet e Alpion, kanë shprehur rezerva përsa i përket predispozicionit të qeverisë shqiptare për të implemetuar ndryshimet e rekomanduara me pasion nga Alpion. “Mos vallë duhet ta përdorim fjalën ‘ndryshim’ me rezerva kur flasim për Shqipërinë?’ shkroi ajo në mënyre retorike në artikullin në mbështetje të nismës së Alpion në Prill të këtij viti.
Alpion thotë se Rruga e Arbërit, që do të ketë gjatësinë 72 km, do të përmirësojë shumë jetën e më se 200,000 banorëve në zonën e Dibrës që, pas Traktatit të Londrës në 1913, u nda ndërmjet Shqiperisë dhe Mbretërise së Serbisë. Aktualisht Dibra lindore është pjesë e ish-republikës Yugosllave të Maqedonisë.
Sipas Alpion, të dy anët e Dibrës janë lenë vazhdimisht në harresë nga qeveritë në të dyja anët e kufirit.
Intelektualët dibranë në Shqipëri kanë lobuar për ndërtimin e rrugës që në vitin 1995.
Në bazë të rekomandimeve të studimit për fizibilitetin e rrugës, studim që përfundoi në vitin 2004 me një kosto prej 110,000 dollarësh amerikanë, qeveria shqiptare e aprovoi ndërtimin e kësaj vepre në vitin 2005. Që nga ajo kohë, vetëm 16 milion euro janë investuar nga 350 milion euro që është kostojo përfundimtare e rrugës.
Në dhjetë vitet e fundit ndërtimi i rrugës është trumbetuar si prioritet në programet elektorale të të gjitha partive kryesore të cilat e kanë lënë atë në harresë sapo kanë ardhur në pushtet.
“Në përgjithësi politikanët nuk para shquhen se e mbajnë fjalën në asnjë vend të botës”, shprehet Alpion, “por në Shqipëri atyre nuk iu kërkohet llogari për premtimet e rreme elektorale. ”
“Në mungesë të një opozite të efektshme dhe besnike në politikën shqiptare,” shton ai, “shoqëria civile, që është akoma në një fazë embrionale, duhet të ndihet dhe të bëjë presion mbi qeverinë me mjete demokratike në mënyrë që Rruga e Arbërit të përfundojë në përputhje me standarded ndërkombëtare.”
Pasi zhvilloi takime me drejtuesit kryesore të pushetit lokal në Dibër në të dyja anët e kufirt, Alpion u prit nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë z. Bujar Nishani, Kryetari i Kuvendit z. Ilir Meta dhe Ministri i Transportit dhe Infrastrukturës z. Edmond Haxhinasto. *Në të gjitha takimet Alpion u shoqërua nga dy intelektualë dibranë që e kanë përkrahur peticionin që në fillim: znj Erisa Saraçi, e cila po studion për doktoratën në Universitetin e Leipzigut në Gjermani, dhe z. Bujar Karoshi, botues dhe editori i gazetës mujore ‘Rruga e Arbërit’.
Presidenti dhe Kryetari i Kuvendit e vlerësuan punën që Profesor Alpion dhe kolegët e tij po bëjnë me peticionin dhe i siguruan ata për përkrahjen e tyre për Rrugën e Arbërit.
Në Tirane Alpion organizoi një tavolinë të rrumbullakët ku morën pjesë deputetë të Dibrës dhe me origjinë dibrane, drejtues të shoqërisë civile dhe përfaqësues të mediave kombëtare. “Ana pozitive e të gjitha këtyre aktiviteteve dhe takimeve”, u shpreh Alpion, “është se të gjithë janë në një mendje se rruga duhet të përfundojë sa më shpejt që të jetë e mundur. ”
Qëllimi kryesor i vizitës së Alpion në Tiranë në Maj ishte dorëzimi formal i peticionit Kryeminsitrit të Shqipërisë z. Edi Rama. Kjo nuk u realizua jo sepse z. Rama refuzoi hapur ta priste Alpion. Nga mesazhet e paqarta nga Zyra e Kryeministrit, Alpion dhe ekipi i tij krijuan përshtypje se, mesa duket, z. Rama nuk ka kurajo ta thotë hapur se si qëndron çështja e fondeve për këtë projekt.
“Një numër zyrtarësh na thanë se për këtë projekt po zhvillohen bisedime me qeverinë kineze,” thotë Alpion duke shtuar se “megjithëse na u la të kuptojmë se një marrëveshje me kinezët mund të nënshkruhet në çdo moment, ajo që na shqetëson ne është se askush nuk ishte në gjendje të thotë se kur.”
Duke pasur parasysh premtimet e shumta që nuk janë mbajtur në të kaluarën, thekson Alpion, ai dhe kolegët e tij do ta besojnë qeverinë për aq kohë sa të jetë e arsyeshme. “Ne do ta ngremë zërin po qe se brenda një kohe të arsyeshme qeveria nuk prononcohet zyrtarisht për marrëveshjen me Kinën, nënshkrimi i të cilës, me sa konkluduam nga bisedimet zyrtare që zhvilluam në Tiranë, është diçka iminente”, thekson Alpion.
Peticioni jo politik që Alpion filloi para zgjedhjeve parlamentare më 18 Mars 2013, tashmë ka mbi 7000 përkrahës online dhe në formularë.
Kur e pyetëm nëse ai do të pushonte së lobuari për rrugën po qe se Kryeministri i Shqipërisë e fton atë ta dorëzojë peticionin në muajt e ardhshëm, Alpion u përgjigj: “Ne do të pranojmë me kënaqësi një ftesë nga Kryeminsitri në çdo kohë por peticioni do të qëndroj i hapur deri në inagurimin përfundimtar të rrugës.”
“Kur të sigurohen fondet për rrugën”, theksoi Alpion, “ne do t’ju kërkojmë njerzve që ta nënshkruajnë peticionin edhe në një numër më të madh. Në atë fazë, ne do të kujdesemi që fondet të mos përdoren për vepra të tjera, siç ka ndodhur në të kaluarën, dhe që të mos i bëhet asnjë ndryshim projektit të aprovuar. Po kështu, ne do t’i bëjmë presion qeverisë që të marrë të gjitha masat e duhura që fondet të mos përfundojnë në xhepat e zyrtarëve të korruptuar.”
Peticioni u përkrah që në fillim nga mediat në Shqipëri, Kosovë, dhe Maqedoni dhe gëzon mbështetjen e mediave shqiptare në disaporë, veçanërisht në Mbretërinë e Bashkuar, Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Kananda, Australi, Itali, Zvicër, Greqi dhe Rumani.
Shqiptari 51-vjeçar Alpion ka afro 30 vite që studion dhe banon jashtë. Ai ka një BA nga Universiteti i Kajros dhe në vitin 1997 përfundoi studimet e doktoratës në Angli në Universitetin e Durhamit, një institucion me famë botërore. Alpion vlerësohet nga kritika si studiuesi me autoritar i Nënë Terezës në gjuhën angleze.Kur e pyetëm nëse ai do të konsideronte një karierë politike në Shqipëri, Alpion u përgjigj pa hezitim: “Nuk do të antarësohem asnjëherë në ndonjë parti politike por me kënaqesi do t’i ofroj ekpertizën time çdo qeverie të zgjedhur në mënyre demokratike”. Në përputhje me qëndrimin e tij konsekuent për të qëndruar jashtë influences së partive politike, Alpion nuk e pranoi ftesën që ju bë për të promovuar z. Rama në një klip televiziv gjatë fushatës elektorale në zgjedhjet e Qershorit 2013.
* C. M. Paul
Matters India
New Delhi, 16 Maj 2014
http://mattersindia.com/mother-teresa-scholar-bats-for-albanian-society/
Adnan Januzaj e Elona Zhana takohen në Bruksel
Elona Zhana, e cila kandidon në zgjedhjet e datës 25 maj 2014, për deputete në Parlamentin Rajonal të Brukselit, në radhët e partisë Belge “CDH”, pati një takim të këndshëm me talentin e madh shqiptaro-belg të futbollit, Adnan Januzaj. Ku takim ishte shumë i papritur, duke parë se axhenda e Januzaj për momentin është shumë e ngarkuar, për shkak se ai është përzgjedhur dhe po përgatitet për të marrë pjesë në Botërorin “Brazil 2014”, me Belgjikën.
Ky takim kaloi shumë mire në zyrën e punës së zonjës, Zhana.
Adnani, i cili jeton dhe ai në Bruksel, është shumë krenar që shumë bashkatdhetarë të ardhur nga Shqipëria e Kosova po përparojnë e po shkëlqejnë në fushën e politikës e drejtime të tjera. Ai mbështet kandidaturën e Elonës në komunitet.
Koçidenca më e madhe është se Adnani luan në fanellën e tij me numrin 44, gjithashtu dhe Elona kandidon me numrin 44. Siç duket “nr 44” është krijuar si numër fati për të dy këto personazhe, që të kapin majat e të dalin fitues e kampionë.
Elona ndihet shumë krenare për këtë takim me Adnan Januzaj. – “Ne ndajmë dashurinë për shqiptarinë, Brukselin, respektin ndaj talentit dhe nr 44” – shprehet Elona Zhana, në profilin e saj, “facebook”.
Adnan Januzaj
Adnan Januzaj ( i lindur në Bruksel, 5 shkurt 1995) është lindur në Belgjikë nga prindër Kosovarë, e konsiderohet si një prej talenteve të rinj më të mirë të futbollit Europian.
Ai luan si mesfushor dhe aktualisht ka kontratë 5 vjeçare me Mançester Junajtid.
Januzaj është një mesfushor krijues e luan dhe si sulmues, ndonjëherë luan dhe si anësor. Ka filluar të luajë me Mançester Junajtid që nga viti 2011. Fillimet e karrierës i pati në klubin belg FC Bruksel dhe Anderlecht.
Elona Zhana
Me origjinë nga Bajram Curri, Tropojë, Elona Zhana jeton në Bruksel që prej vitit 2001. Është diplomuar për Marrëdhënie me Publikun dhe Administrim e Menaxhim të Punës në ULB – Université libre de Buxelles (Universiteti i Lirë i Brukselit). Në zgjedhjet rajonale të datës 25 maj 2014, ajo është kandidate për deputete në Parlamentin Rajonal të Brukselit, në radhët e partisë CDH (Centre démocrate humaniste)”– (Qendra e demokracisë humaniste), është Parti e qendrës së djathtë, anëtare të PPE (Partive Popullore Europiane).
Sonia .M
PO AFROHET QERSHORI…..
Nga Frank Shkreli/
….Kurë Bashkimi Europian (BE) do të marrë vendimin për statusin e vendit kandidat për Shqipërinë. Thuhet se rruga është e qartë. Thuhet gjithashtu se Shqipëria gjatë viteve të fundit ka bërë përparim dhe ka ndërmarrë reforma që janë kusht i anëtarsimit në BE. Udhëheqsit shqiptarë, të pozitës dhe opozitës, deklarojnë në intervista dhe deklarata të ndryshme se janë në favor të antarësimit të Shqipërisë në BE, dhe nga çdo takim me udhëheqës të ndryshëm europianë, dalin duke thënë me entuziazëm se morën mbështetjen e tyre për antarësimin e Shqipërisë në Bashkimin Europian. Ndërsa udhëheqsit europianë gjithnjë këmbëngulin se po ata absolutisht janë në favor të antarësimit të Shiqpërisë në BE, por shtojnë se topi është në fushën e klasës politike shqiptare dhe se vetëm ajo mund të zgjidhë problemet dhe sfidat dhe të ndërmarrë reformat e identifikuara nga BE. Ndër kryesoret, lufta kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar, reformat e gjyqësorit dhe në ato në administratë, si dhe çështja e pronës por edhe e të drejtave të njeriut, përfshirë të drejtat të ish-të-përndjekurve politikë në përputhje me vendet e tjera ish-komuniste, tani anëtare të BE-së. Por mbi të gjitha, sipas Bashkimit Europian, pengesa kryesore vazhdon të jetë mungesa e një dialogu të qytetëruar midis pozitës dhe opozitës, gjë që vihet re në çdo diskutim midis dy palëve – sidomos kjo mungesë dialogu të qytetëruar është venë re dhe është dëshmuar në të gjitha seancat e Kuvendit shqiptar të periudhës post komuniste. Gjatë viteve, Bashkimi Europian nepërmjet përfaqsuesve të tij i ka bërë thirrje klasës politike shqiptare që të heqë dorë nga atmosfera “aktuale politike konfrontuese” dhe që si qeveria ashtu edhe opozita të sigurojnë që “procesi (i integrimit europian) të mos dalë nga udha”.
Tani, përballë gjithë kësaj historie lindë pyetja se a është me të vërtetë kjo klasë politike serioze dhe e interesuar për antarësimin e Shqipërisë në Bashkimin Europian? E duan të gjithë statusin e vendit kandidat në Qershor, apo vetëm kanë “fjalët e mira e gurët në strajcë”, duke mos qenë të sinqertë me të huajtë, por mbi të gjitha, duke mos qenë të sinqertë as me popullin e vet?
A ekziston dëshira dhe vullneti i tyre për të parë vendin e vet në një rrugë të mbarë pjekurie politike dhe zhvillimi ekonomik modern, bazuar në drejtësi shoqërore? A kanë politikanët shqiptarë ndjesi të mjaftueshme atdhedashurie që këtë dëshirë dhe ëndërrën shekullore të Kombit shqiptar – që Ai më në fund të zëjë vendin që i takon në radhët e kombeve europiane – ta këthej në një vrull të vendosur veprimtarie dhe bashkpunimi politik, për realizimin e kësaj ëndërre?
Nëqoftëse antarësimi i Shqipërisë në këtë periudhë të historisë së kombit, është një prioritet kombëtar, ashtu siç kanë deklaruar shpesh të gjitha palët politike në Shqipëri, dhe nëqoftse sa për sy e faqe, ekziston një konsensus kombëtar për arritjen e këtij objektivi madhor, a ekziston me të vërtetë baza morale shoqërore dhe vullneti politik, mbi interesat personale politike dhe partiake, për të kurorëzuar më në fund këtë vepër të interesit kombëtar dhe si e tillë vepër atdhedashurie?
Sot flitet shumë se cilët janë heronjtë e vërtetë të kombit shqiptar të cilët duhet të adhurohen, e cilët janë heronjtë e rrejshëm të kombit të këtyre 100-viteve kaluara. Cilëve duhet tu ndërtohet përmendore e cilëve duhet tu prishet përmendorja. Ky çast historik ka nevojë për heronjë të vërtetë. Jo heronjë të luftës e të pushkës. Sepse nuk nevojitet që të bëhesh hero në luftë, sepse sot fatbardhsisht kombi nuk përballet me luftë. Por ama ka nevojë për guxim, atdhedashuri dhe trimëri të njëjtë si në luftë. Por ky mund të jetë momenti i juaj historik – i të gjithë klasës politike – i vlerësimit të punës të të gjitha palëve, sipas BE, nëse me të vërtetë e dëshironi antarësimin në BE si një objektiv i interesit kombëtar. Po të dëshironi të bëheni heronjë modernë të kombit shqiptar, duhet që në këtë çast të historisë të leni mënjanë grindjet politike dhe të përjetësoni veten në historinë e sotëme dhe të ardhëshme të Shqipërisë dhe të kombit shqiptar. Ndërtoni vetes një përmendore! Kryeni këtë vepër madhore. Bëni lavdi vetes, Shqipërisë dhe rilindasve të vërtetë të Kombit. Bënje kombin shqiptar pjesë të Europës dhe mos e lini atë mbi kapërcyell, midis influencave sllavo-ruse e turko-greke, të destinuar si peshk moçalesh në ujrat e turbullëta politike të Ballkanit. Mos e lejoni këtë! Është në duartë tuaja.
Kombi shqiptar, si asnjëherë në historinë e vet, ndodhet sot në prag të një shpërthimi pozitiv të shqiptarizmit, të një vetëdijeje dhe të mundësive të vërteta për të shpërthyer si asnjëherë më parë dhe për të kapërcyer shekujt dhe dekadat e errëta të ideologjive të huaja që donin t’ia shtryllnin jetën dhe t’ia merrnin frymën historisë dhe trashëgimeve të arbërit dhe ta zhduknin kombin shqiptar nga faqja e dheut. Doni e s’doni — me vullnet ose pas vullnet — ju klasa politike e sotëme, aty në atë karrigë u ka venë zgjedhësi shqiptar dhe historia — prandaj ju jeni protagonistët e historisë kombëtare sot, ju jeni ata që e kini në dorën tuaj t’i hapni kombit shtigje dhe fate të reja.
25 vjet pas rënjes ssë komunizmit, duhet të ketë perënduar koha e grindjeve politike dhe e interesave të cekëta politike e partiake. Ka ardhur koha e veprimit dhe e bashkpunimit për të bërë të mundur dhënjen e statusit të vendit kandidat, të antarësimit të Shqipërisë në Bashkimin Europian. Mos lejoni që të përendojë dielli shqiptar në lindje. Kaloni kapërcellin dhe zhdukni kufijtë dhe muret që gjithmonë e kanë ndarë kombin shqiptar nga Europa dhe nga Perëndimi.
Siç u tha më lartë, Bashkimi Europian vazhdimisht, si kusht thelbësor ka bërë thirrje për zhdukjen e “Klimës aktuale politike konfrontuese, e cila minon arritjet e deritanishme të Shqipërisë.” Edhe njëherë, “Ju, qeveria dhe opozita bashkë, duhet që sipas BE-së “të siguroni që procesi të mos dalë nga udha.” Ky ka qenë dhe vazhdon të jetë edhe qëndrimi dhe mesazhi i zyrtarëve të Shteteve të Bashkaura në deklaratat e tyre dhe në takimet që ata kanë zhvilluar dhe zhvillojnë me zyrtarët më të lartë të shqiptarë. Njëherazi kjo është edhe dëshira e madhe e shqiptarëve kudo në diasporë të përhapur në të gjitha kontinentet, por sidomos është dëshirë e madhe e komunitetit shqiptaro-amerikan. Ata duan ta shohin Shqipërinë, Kosovën dhe kombin shqiptar që të zhvillohet në nivelet më të larta të qytetërimit dhe të zhvillimit ekonomik këmbë për këmbë me kombte e tjera në Europë. Dëshirojnë ta shohin kombin shqiptar — për të cilin zemëra nuk u pushon kurrë së rrahuri – sa më shpejt të integruar në organizmat euro-atlantike. Shpresojmë që të mos jetë vonë. Shpresojmë që Qershori të sjellë lajme të mira për Shqipërinë dhe për kombin shqiptar.
Kush janë të larguarit nga puna në grevën e urisë
Ja kush janë të larguarit nga puna që kanë hyrë në grevë urie:
1-Petrit Fejzullari, 50 vjeç ka punuar në Fondin e Sigurimeve Shëndetësore në Drejtorinë Rajonale të Tiranës prej 13 vitesh. Në datë 7 maj ka nisur procesin gjyqësor. Është diplomuar për financë.
2-Gladiola Bardhoshi, 30 vjeçe, ka punuar si punonjëse sociale. Ka nënshkruar një kontratë 3-vjeçare me Zyrën e Shërbimit të Punësimit. Është paguar vetëm 2 muaj sepse më datë 7 nëntor 2013 është larguar nga puna.
3-Nertila Qafzezi, 28 vjeçe, ka punuar specialist e Zyrës së Punësimit prej katër vitesh. Është larguar nga puna më 10 janar 2014.
4- Vera Picaku 40 vjece, ka punuar në Autoritetin Kombëtar të Ushiqmit. Prej 8 vjetësh ka ushtruar profesionin. Më 20 nëntor 2013 ka marrë urdhrin e largimit nga puna.
5-Artan Murrizi rreth 45 vjeç. Ka punuar Inspektor në Drejtorin e Inspektimit në Ministrinë e Drejtësisë prej 4 vitesh. Është larguar nga puna në dhjetor 2013.
6- Olgerta Shkurti 35 vjeç, Ka punuar në Drejtorin Rajonale të Punësimit në Tiranë prej 5 vitesh. Është larguar nga punuar në 10 janar 2014.
7-Agron Dervishi ka punuar Inspektor në Sigurimet Shoqërore në Gjirokastër prej 7 vitesh. Ëshë larguar nga puna 15 mars 2014.
8-Preng Vukaj, ka punuar punëtor gjelberimi në Ndërmarrjen numër 2 të trajtimit të studentëve në Qyteti Studenti . Ka filluar punë në 2007. Është larguar nga puna në nëntor të 2013-s.
9-Astrit Likaj, ka punuar në Sektorin e Financës nëZyrën e Punësimit në Tiranë prej 5 vitesh. Është larguar nga puna në nëntor 2013.
10- Ludovik Berisha: Nga Berati me funsksion operues pranë PMZSH.