• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

ATDHEU NUK ËSHTË PRONË, PUSHTETI NUK ËSHTË PRIVILEGJ

November 1, 2026 by s p

Prof.dr. Pal Nikolli/

Kur mbaron durimi i popullit dhe lind kërkesa për një demokraci të vërtetë.

Ka një çast në jetën e një shoqërie kur heshtja nuk është më durim, bindja nuk është më pajtim dhe frika nuk është më pengesë për të kërkuar ndryshim. Është çasti kur grumbullimi i padrejtësive e kapërcen kufirin e durimit qytetar dhe pakënaqësia shndërrohet në revoltë. Kur qytetarët ngrihen për të kërkuar ndryshim, kjo nuk ndodh gjithmonë sepse dikush i thërret. Ndonjëherë, ata ngrihen sepse nuk mund të vazhdojnë të jetojnë si më parë.

Shqipëria duket se po përballet me një pikë kritike të marrëdhënieve ndërmjet qytetarëve dhe pushtetit. Pakënaqësia e akumuluar ndër vite po kërkon të shndërrohet në zë, në qëndresë qytetare dhe në kërkesë për ndryshime të thella në mënyrën se si ushtrohet pushteti. Pas dekadash premtimesh, zhgënjimesh, shpresash të parealizuara dhe mundësish të humbura, pyetja nuk është më vetëm se kush duhet ta qeverisë Shqipërinë, por edhe në interes të kujt qeveriset ajo dhe kujt i përket, në të vërtetë, e ardhmja e saj.

Një vend mund të ndërtojë kulla, të hapë rrugë, të mbushë horizontin me vinça dhe të shpallë projekte madhështore, por nuk mund të konsiderohet i zhvilluar nëse qytetarët e tij nuk kanë mundësi të sigurojnë punë të denjë, banesë të përballueshme, arsim cilësor, shërbime shëndetësore të aksesueshme dhe sigurinë se e ardhmja do të jetë më e mirë se e tashmja.

Moderniteti nuk matet vetëm me lartësinë e ndërtesave, por edhe me cilësinë e jetës dhe dinjitetin e njerëzve që jetojnë në to.

Shteti nuk është pronë e pushtetit

Një nga deformimet më serioze të demokracisë është krijimi i perceptimit se shteti dhe institucionet e tij janë vazhdimësi e partive politike që fitojnë zgjedhjet.

Në këtë logjikë, fitorja elektorale nuk shihet si marrje e një mandati të përkohshëm për administrimin e interesit publik, por si e drejtë për të kontrolluar institucionet, për të ndikuar mbi administratën dhe për të orientuar burimet ekonomike të vendit sipas interesave të pushtetit.

Por zgjedhjet nuk i japin askujt pronësinë mbi shtetin.

Qeveria merr mandatin për të qeverisur, jo për të sunduar. Parlamenti është institucioni i përfaqësimit politik të qytetarëve, jo një mekanizëm që duhet të miratojë automatikisht çdo vendim të shumicës. Administrata publike duhet t’u shërbejë qytetarëve dhe jo të shndërrohet në një strukturë shpërblimesh për militantët partiakë. Drejtësia duhet të zbatojë ligjin në mënyrë të pavarur dhe të paanshme, pa u orientuar nga interesat e atyre që ushtrojnë pushtet.

Kur këto parime dobësohen, demokracia mund të vazhdojë të ekzistojë në formë, por humbet një pjesë thelbësore të përmbajtjes së saj.

Përqendrimi i tepruar i pushtetit përbën një rrezik të veçantë për funksionimin demokratik të shtetit. Sa më shumë përqendrohet vendimmarrja, aq më të kufizuara mund të bëhen mundësitë e komuniteteve për të përcaktuar përparësitë e tyre. Sa më e dobët të jetë llogaridhënia, aq më i madh bëhet rreziku që interesi publik të zëvendësohet nga interesat partiake ose private.

Reforma administrative dhe territoriale duhej të sillte shërbime më cilësore, administrim më efikas dhe zhvillim më të balancuar të territorit. Nëse rezultatet konkrete tregojnë largim të shërbimeve nga komunitetet, dobësim të përfaqësimit vendor ose varësi të tepruar nga vendimmarrja qendrore, atëherë modeli duhet të vlerësohet dhe, kur është e nevojshme, të rishikohet.

Decentralizimi nuk është thjesht ndarja e territorit në njësi administrative. Ai nënkupton aftësinë reale të komuniteteve për të marrë vendime për çështjet që u përkasin, brenda kufijve të ligjit dhe duke mbajtur përgjegjësi për administrimin e burimeve të tyre.

Sovraniteti popullor nuk mund të reduktohet në një votë çdo katër vjet. Ai duhet të shprehet edhe në jetën e përditshme të qytetarëve.

Foto: politiko.al

Filed Under: Ekonomi

“Epoka e Re e Konfrontimit”

October 29, 2026 by s p

Dr. Dritan Demiraj/

Kam kënaqësinë të ndaj me publikun tonë të dashur, realizmin më në fund të një projekti disavjeçar me rëndësi të jashtëzakonshme studimore dhe intelektuale në ditët e sotme së bashku me mikun tim tashmë të mirënjohur në këtë fushë në kufijtë e Ballkanit por jo vetëm kryetar i Levizja Atdheu Kreshnik Osmani.

Këto ditë dolën nga botimi nga Botimet M&B librat: “Epoka e Re e Konfrontimit” në gjuhën shqipe dhe angleze. Ky botim është realizuar me qëllim kuptimin sa më qartë të analizave strategjike, rreziqeve dhe kërcënimeve globale të cilat zhvillohen çdo ditë rreth debatit rajonal dhe ndërkombëtar mbi çështjet të cilat do të përcaktojnë drejtimin e botës në dekadat e ardhme.

Si gjithmonë 5 kopjet e para ju dërguan bibliotekës së Kongresit Amerikan dhe ndaj me shumë krenari vlerësimet maksimale nga kongremenë të ‘House of Armed Forces Services Committee (HASC) dhe të Inteligjencës të cilat shumë shpejtë do të bëhen publike për publikun.

Por pavarësisht punës tonë modeste, në këtë libër kemi analizuar detaje të cilat nuk janë analizuar në këtë nivel në asnjë botim tjetër deri më sot. Sigurisht vlerësimi sa më lartë i takon studiuesve të shquar ndërkombëtare me të cilët bashkëpunojmë rregullisht të cilëve po ju dërgohen edhe kopjet e para.

Bota ka hyrë në një epokë të re konfrontimi strategjik, ku konkurrenca ndërmjet fuqive të mëdha shtrihet përtej territoreve, burimeve dhe zonave të influencës, duke përfshirë teknologjinë, energjinë, informacionin, hapësirën kibernetike dhe vetë arkitekturën e rendit ndërkombëtar.

Libri Epoka e Re e Konfrontimit: Gjeopolitika e Rusisë, Kinës, Iranit dhe Koresë së Veriut në një Rend Botëror në Ndryshim, (ISBN 9789928851895, 580 faqe) paraqet një analizë të thelluar të objektivave strategjikë, doktrinave ushtarake dhe instrumenteve të fuqisë së katër aktorëve që pavarësisht dallimeve ndërmjet tyre, bashkohen në kundërshtimin e hegjemonisë amerikane dhe në sfidimin e rendit liberal ndërkombëtar.

Rusia mbështetet te fuqia ushtarake dhe bërthamore, burimet energjetike dhe lufta hibride; Kina ndërthur kapacitetet ekonomike, teknologjike, diplomatike dhe ushtarake në funksion të ngritjes së saj globale; Irani përdor raketat balistike, sistemet pa pilot, programin bërthamor dhe rrjetin e aktorëve të armatosur rajonalë; ndërsa Koreja e Veriut e ka shndërruar arsenalin e saj bërthamor dhe raketor në instrument mbijetese, parandalimi dhe presioni strategjik.

Vëmendje e veçantë në këtë botim i kushtohet afrimit ndërmjet Moskës, Pekinit, Teheranit dhe Phenianit. Megjithëse këto shtete nuk përbëjnë një aleancë të unifikuar, zgjerimi i bashkëpunimit politik, ekonomik, energjetik, teknologjik dhe ushtarak po krijon një bosht gjithnjë e më sfidues për Shtetet e Bashkuara, NATO-n dhe demokracitë perëndimore.

Duke u mbështetur në një gamë të gjerë burimesh të hapura dhe studimesh akademike, libri shqyrton historinë, kulturën strategjike, perceptimet e kërcënimit, ambiciet kombëtare dhe mënyrat e përdorimit të fuqisë nga secili prej këtyre aktorëve.

Ky studim nuk synon të parashikojë se ku dhe kur do të shpërthejë kriza e ardhshme. Ai u ofron politikëbërësve, diplomatëve, ushtarakëve, studiuesve, gazetarëve dhe lexuesve instrumentet analitike të nevojshme për të kuptuar transformimin e sistemit ndërkombëtar dhe forcat që po e drejtojnë botën drejt një periudhe të re rivaliteti, polarizimi dhe konfrontimi.

Mesazhi themelor është i qartë: kërcënimet strategjike nuk mund të parandalohen dhe të përballohen me sukses pa u njohur më parë në thellësi.

The world has entered a new age of strategic confrontation in which competition among the major powers extends beyond territory, resources, and spheres of influence to encompass technology, energy, information, cyberspace, and the very architecture of the international order.

A New Age of Confrontation: The Geopolitics of Russia, China, Iran, and North Korea in a Changing World Order (ISBN: 9789928879257, 620 page), provides an in-depth analysis of the strategic objectives, military doctrines, and instruments of power employed by four states that, despite their significant differences, share a determination to oppose American hegemony and challenge the liberal international order.

Russia relies on its military and nuclear capabilities, energy resources, and hybrid warfare; China integrates its economic, technological, diplomatic, and military power in pursuit of global ascendancy; Iran employs ballistic missiles, unmanned systems, its nuclear programme, and a network of regional armed partners; while North Korea has transformed its nuclear and missile arsenals into instruments of regime survival, strategic deterrence, and coercive pressure.

Particular attention is devoted to the growing strategic alignment among Moscow, Beijing, Tehran, and Pyongyang. Although these states do not constitute a unified alliance, their expanding political, economic, energy, technological, and military cooperation is creating an increasingly consequential challenge to the United States, NATO, and Western democracies.

Drawing upon a broad range of open-source intelligence and academic research, the book examines the history, strategic culture, threat perceptions, national ambitions, and approaches to the use of power that shape the conduct of each of these actors.

This study does not seek to predict where or when the next crisis will erupt. Rather, it provides policymakers, diplomats, military professionals, scholars, journalists, and general readers with the analytical tools required to understand the transformation of the international system and the forces driving the world towards a new period of rivalry, polarization, and confrontation.

Its central message is clear: strategic threats cannot be successfully deterred or confronted without first being understood in depth.

Javën tjetër botimi në anglisht A New Age of Confrontation: The Geopolitics of Russia, China, Iran, and North Korea in a Changing World Order, do të jetë në dispozicion në Amazon, duke ju ofruar mundësinë e blerjes të gjithë shtetasve të cilët jetojnë jashtë vendit dhe kanë interes për tu njohur në detaje me zhvillimet politike, te sigurise dhe sfidat e ardhshme gjeopolitike globale.

Me këtë rast, njëlloj si Kreshniku edhe unë ju jemi mirënjohës për vëmendjen dhe mbështetjen që na e keni dhënë pa fund vitet e fundit.

Filed Under: Ekonomi

“Vijimësia e pushtetit dhe nevoja e reformës kushtetuese në Shqipërinë e vitit 2026”

October 28, 2026 by s p

Prof. Romeo Gurakuqi/

Me datën 27 tetor 2026, në Akademia e Shkencave e Shqipërisë u zhvillua Konferenca Shkencore mbi Kushtetutën e vitit 1976 dhe efektet e saj në shoqërinë shqiptare. Në këtë konference kam mbajtur referatin e titulluar: Miti i pesë republikave në Shqipëri: Vijimësia e pushtetit dhe nevoja e reformës kushtetuese në Shqipërinë e vitit 2026.

Pyetja e shtruar për shqyrtim është nëse në Shqipëri ia kemi arritur ta ndërtojmë plotësisht Republikën në kuptimin liberal-demokratik: një respublica në të cilën pushteti ndahet, kontrollohet dhe i përgjigjet sovranit. Për t’iu përgjigjur kësaj pyetjeje duhet të bëjmë fillimisht një retrospektivë të shkurtër të rrugës republikane të shtetit shqiptar.

Në numërimin konvencional të përdorur në këtë kumtesë, Republika e Parë është ajo e viteve 1925–1928, e shpallur pas rikthimit të Ahmet Zogut në pushtet dhe e përfunduar me vendosjen e Monarkisë. Kjo Republikë qe ndërtuar enkas për eliminimin definitiv, në planin e të drejtës së brendshme kushtetuese, të Mbretit të parë të kohës Moderne, Wilhelm von Wied dhe krijimin e kushteve për themelimin e një Mbretnie të re, që nuk kishte lidhje me fisikërinë Arbnore para Osmane.

Pas ndërprerjes së formës republikane prej Monarkisë së Dytë, pushtimit Italian (Monarkia e Tretë) dhe Luftës së Dytë Botërore, më 11 janar 1946 u shpall Republika Popullore e Shqipërisë, e institucionalizuar nga Kushtetuta e 14 marsit 1946. Kushtetuta e vitit 1976 e riemërtoi shtetin Republika Popullore Socialiste e Shqipërisë. Në klasifikimin e paraqitur, këto dyja mund të numërohen si Republika e Dytë dhe e Tretë për shkak të dy momenteve të dallueshme kushtetuese, por duhet thënë qartë se ato përfaqësojnë dy etapa të së njëjtës vijimësi diktatoriale dhe jo dy regjime politikisht të ndara.

Republika e Katërt nis me përmbysjen e rendit njëpartiak dhe vendosjen e pluralizmit në vitet 1990–1991. Ligji «Për dispozitat kryesore kushtetuese» i vitit 1991 vendosi themelet e republikës parlamentare të tranzicionit; Një vëmendje e posaçme në trajtimin e kësaj periudhe i kushtohet Projekt-Kushtetutes së vitit 1994, ku u shfaqen për herë të parë, në elitën drejtuese të atëhershme, prirjet që u kurorëzuan në një mënyrë të kamufluar, me metoda e teknika të ndryshme në vitin 2008: Shqipëria, sipas projektit 1994, mbetej formalisht republikë parlamentare dhe presidenti zgjidhej nga Parlamenti, por pesha e kompetencave presidenciale ngrihej paradoksalisht në pushtete të një republike gjysem-presidenciale, duke ngritur pyetje mbi ekuilibrin real që do të mund të mund të krijohej brenda ekzekutivit: Cili do të ishte agjenti principal i mandatuar realisht nga sovrani dhe kush e ushtronte realisht atë funksion?

Tentativa për një Kushtetutë të plotë në vitin 1994 dështoi në referendum, ndërsa Kushtetuta e vitit 1998 e konsolidoi juridikisht këtë rend parlamentar. Pikërisht kjo Republikë, e ndryshuar ndjeshëm në arkitekturën e saj nga ndërhyrjet kushtetuese të vitit 2008, është sistemi brenda të cilit jetojmë edhe sot.

Në kumtim u paraqiten të skeduara diferencat mes Kushtetutes se vitit 1998 dhe ndryshimeve të vitit 2008.

Kësisoj, të gjithë lëkundshmërinë e kuadrit konstitucional 1991-2026 e kam lënë në arsyetim si Republika Parlamentare, teorikisht me spikatje të Parlamentit, në praktike, me spikatje te Kryeministrave me radhë.

Republika e Pestë, në arsyetimin tim, nuk është ende një etapë, është vetëm një pritshmëri për ristabilizimin e sistemit kushtetues të Republikës. Ajo është Repubkika e Ardhshme, është projekti i një reformimi të domosdoshëm: një rend kushtetues që duhet të korrigjojë dobësitë e grumbulluara të Republikës Parlamentare të deformuar nga vullnetet subjektive, të rikthejë kontrollin dhe balancën reale ndërmjet pushteteve, të forcojë përgjegjësinë e përfaqësimit dhe të ndërtojë mekanizma që pengojnë përqendrimin e pushtetit në një individ, një parti ose një shumicë të vetme. Në këtë kuptim, kronologjia që po përdor nuk është thjesht numërim emërtimesh, por një mënyrë për të matur se sa është afruar ose larguar shteti shqiptar, në secilën etapë, nga kuptimi i mirëfilltë i res publica-s.

Vendi ndodhet para nevojës për një kushtetutë të re, të detajuar, të hollësishme dhe korrigjuese të sëmundjeve që po e bëjnë të vuajë Shtetin e Shqipërinë, një kushtetute që rindërton unitetin tonë të brendshëm nacional dhe kulturorë, mundëson nje ndarje te re te kolegjeve elektorale bazuar jothjesht mbi numrat e popullsise, por me perfaqesimin e krahinave dhe emigracionit.

Shqipëria aktualisht me kushtetutë është një Republikë e pastër Parlamentare, teorikisht me mbizotërim të Parlamentit, mirëpo, deformimet e lartpërmendura, sistemi zgjedhor proporcional rajonal, kontrolli politik i parlamentit, mazhorancave dhe opozitave nga kryetarët e partive politike, e kanë shndërruar praktikisht në këto 35 vite, në kundërtshim me kuadrin kushtetues, në një Republikë Parlamentare me spikatje të Kryeministrit, ngjashëm me ato sisteme parlamentare që i prodhon sistemi zgjedhor mazhoritar.

Rrugëzgjidhja:

Dy alternativa dhe një procedure e rakorduar mes partive politike, e ndermjetësuar prej elites intelektuale shqiptare:

1.Në qoftë se parimisht, do të mendohet që të ruhet Republika Parlamentare, dmth, të Rivendoset Kushtetuta e vitit 1998, ajo do të mund të shndërrohet, së paku, në Parlamentary with President, sepse kështu siç është, ndodhet në impasse dhe në pamjaftueshmëri totale vepruese. Në këtë rast, ndryshimi kryesor që mund të bëhen në sistemin tonë, është zhvendosja e pozicionit të Kreut të Shtetit, nga një institucion i dobët, në një institucion të fuqishëm në mënyrë të moderuar, gjë që është e mundur edhe për sistemet parlamentare, me mjaft shembuj në Europë. Rasti më tipik është ai Italian, ku Presidenti i Republikës është një organ monokratik, i paanshëm, apolitik, që nuk ushtron funksione aktive të qeverisë, por ka detyrën e rëndësishme, për të vëzhguar nga sipër të gjitha pushtetet dhe ekuilibrat e parashikuara nga Kushtetuta midis organeve të ndryshme të shtetit.

Synimi vëzhgues është, që presidenti të kontrollojë që asnjë institucion të mos mbivendoset mbi të tjerët dhe të verifikojë, që janë të kontrollueshme parimet dhe vlerat themeltare të sanksionuara nga vetë themeli i shtetit. Në rast se, do të vendoset që Republika jonë të mbetet edhe në vijim një Republikë Parlamentare, ajo duhet të bëhet edhe me një institucion Presidencial të fuqishëm, rolit i Kreut të Shtetit do të duhet të ridimensionohet; atij do të duhet t’i artikulohen dhe shtohen qartë pushtete të rëndësishme, të cilat lidhen me funksionet legjislative, ekzekutive, dhe njëkohësisht pushtetet ndërmjetësuese e të vëzhgimit të interesave të Publikut, që më situatën aktuale juridiko-konstitucionale janë munguese.

2. Opsioni i dytë është një President me legjitimitet të veçantë, të prejardhun nga vota popullore, por pa pushtet qeverisës, ndërsa kabineti mbetet politikisht përgjegjës para Kuvendit. Modeli Slloven paraqitet i pershtatshem per Shqiperine.

Në terma të thjeshtë, reforma mund të ketë dy nivele: një variant më të kufizuar, që rikthen dhe forcon garancitë presidenciale brenda parlamentarizmit; ose një variant më të thellë, me zgjedhje të drejtpërdrejtë të Presidentit dhe funksion korrektiv. Në të dyja rastet, qeveria mbetet përgjegjëse para Kuvendit.

Presidenti që kam parasysh duhet të ketë autoritet për të lehtësuar zgjidhjen e bllokimeve dhe detyrim për të respektuar kufijtë e funksionit të vet. Qeveria duhet të përcaktojë politikat dhe të japë llogari para Kuvendit. Presidenti nuk duhet të drejtojë një program paralel qeverisës, ose të zëvendësojë shumicën parlamentare sipas preferencës së tij apo të pretendojë se mandati popullor e vendos mbi institucionet e tjera.

Në modelin që propozoj, ndryshon mënyra e zgjedhjes së presidentit, ose sipas parashikimeve te Kushtetutes së vitit 1998, ose drejtëdrejte nga populli. Ndryshojnë, gjegjësisht përforcohen pushtetet: ndërmjetësimi presidencial duhet të mbështetet në konsultime të hapura dhe të dokumentuara. Formimi i qeverisë duhet të pasqyrojë shumicën parlamentare; vetoja pezulluese duhet të mbetet e kapërcyeshme sipas një procedure të qartë; ndërsa shpërndarja e Kuvendit duhet të lidhet me raste të përcaktuara shprehimisht të bllokimit kushtetues dhe krizave të renda të rendit publik. Për secilin veprim duhen afate, arsyetim dhe mekanizma kontrolli. Presidenti duhet t’i nënshtrohet përgjegjësisë kushtetuese për tejkalimin e kompetencave.

Faza kalimtare dhe procedura e reformës kushtetuese

Propozimi është për një fazë të rivendosjes kushtetuese, që do të synojë të krijojë kushtet politike të ndryshimit brenda rendit juridik në fuqi. Termi «rivendosje» i referohet efektivitetit të garancive dhe të kontrollit, jo pezullimit të Kushtetutës. Çdo marrëveshje duhet të mbështetet te institucionet dhe procedurat që ajo njeh.

Reforma fiton kuptim vetëm nëse ndryshon edhe kushtet në të cilat prodhohet përfaqësimi. Ajo duhet të forcojë autonominë e deputetit, demokracinë e brendshme të partive, kontrollin e opozitës dhe neutralitetin e administratës, Policise se Shtetit, menyres se financimit te partive politike dhe fushatave elektorale.

Pavarësia e drejtësisë duhet të mbrohet nga çdo marrëveshje politike. Por nevoja për gjykatës të kulturuar, të lexuar dhe të sjellshëm në komunikim me qytetaret, mbetet një emergjence dhe nje standard për t’u plotësuar, ne Shqiperine qe vuan nga arroganca e gjykatesve dhe perkulja e tyre servile ndaj Politikes, sipas radhes. Po ashtu ashtu, një Parlament më i aftë intelektualisht dhe qytetarisht, për të kërkuar llogari dhe një qytetar me ndikim më real mbi zgjedhjen e përfaqësuesve janë kushte të domosdoshme të projektit që mund ta konsiderojme « Projekti i Republikës së Pestë të Shqipërisë».

Filed Under: Ekonomi

Qeveritar i tmerrshëm që ka shkatërruar perspektivën dhe ka kriminalizuar çdo qelizë e policisë, qeverisë e parlamentit

October 21, 2026 by s p

Fitim Zekthi/

Gjatë gjithë jetës së tij politike kryeministri Rama po sillet si një person në një konflikt të thellë të brendshëm. Ai vazhdimisht për çdo gjë zgjedh një mekanizëm mbrojtës problematik që është zhvendosja e fajit. Kryeministri Rama një herë krijon një fajtor të jashtëm. Ai përpiqet ta shpjegojë krizën duke pretenduar se ajo është shkaktuar nga armiq të jashtëm komplote apo forca që synojnë destabilizimin e tij. Një herë tjetër shpërndahet përgjegjësia. Ajo ndahet mes shumë personave në mënyrë që askush të mos ndihet drejtpërdrejt përgjegjës. Një herë tjetër përmbysen rolet. Personi që duhet të japë llogari paraqitet si viktimë ndërsa ata që kërkojnë llogaridhënie paraqiten si fajtorë. Një herë tjetër delegjitimohet poshtërohet përbuzet dhe fyhet kundërshtari si i marrë si i keq si i sëmurë mendor si i shitur apo si i blerë.

Zhvendosja e fajit është padyshim shenjë e një konflikti të madh të brendshëm që lind te individi i cili kërkon të ketë imazhin e një njeriu të shkëlqyer të fortë të drejtë të jashtëzakonshëm të talentuar të aftë të pëlqyer etj. Ndërkohë veprimet e tij apo ajo që ai është dhe bën bien ndesh me këtë imazh. Atëherë ai hyn në një konflikt të thellë të brendshëm dhe e zhvendos fajin.

Mënyra se si po i përgjigjet kryeministri Rama revoltës së studentëve duke thënë se protesta ka prapavijë antisemite prapavijë antifashiste apo prapavijë islamike, një term ky i sajuar nga kolonializmi europian gati dy shekuj më parë, përbën një zhvendosje të rëndë të fajit. Rama duke thënë se të revoltuarit kanë nevojë për psikolog se nuk janë studentë se vijnë nga periferia dhe se i përdor krimi apo se nuk dinë asgjë, bën gjithashtu një zhvendosje të rëndë të fajit.

Kjo është një revoltë e studentëve dhe e rinisë. Ajo nuk lind nga asgjëja dhe nuk ka të bëjë aspak me antisemitizmin apo antigreqizmin. Në të nuk hyn fare as Islami dhe as krishterimi. Ajo nuk ka lidhje fare me periferitë apo qendrat dhe nuk ka të bëjë aspak me njerëz pa shkollë apo me njerëz që kanë nevojë për psikolog. Të gjitha këto ndodhin në kokën e kryeministrit për shkak të konfliktit të tij të brendshëm dhe sepse ai është dhe bën krejt të kundërtën e asaj që pretendon.

Ai është një qeveritar i tmerrshëm që ka shkatërruar perspektivën dhe ka kriminalizuar ose ka lejuar të kriminalizohet çdo qelizë e policisë e qeverisë e parlamentit dhe e zyrave të shtetit. Ai ka ndërtuar një mekanizëm pervers korrupsioni dhe e mbron atë me çdo kusht. Revolta është pasojë e një akumulimi të gjatë dhe e poshtërimit dhe përbuzjes që qeverisja shqiptare i ka bërë shoqërisë përmes mënyrës së saj të qeverisjes. Ajo është reagim ndaj një gjendjeje politike dhe shoqërore të padurueshme që është shkaktuar në masën dërrmuese nga vetë qeverisja.

Vetëm leximi i drejtë i kësaj revolte mund të çojë drejt zgjidhjes e cila është vetëm politike dhe kalon vetëm përmes tërheqjes së qeverisë dhe kryeministrit largimit të tyre dhe hapjes së rrugës për një qeverisje të re.

Filed Under: Ekonomi

A PRIME MINISTER WHO IS BOTHERED BY THE VERY CONCEPT OF THE RULE OF LAW

October 19, 2026 by s p

Dina Jasini/

As a lawyer who has observed 13 years of Edi Rama’s governance, I have been increasingly troubled by his cavalier approach to the rule of law and constitutional order.

It began with the repeated resort to normative acts in matters that required parliamentary legislation. It continued with laws that raised serious questions of constitutionality and, in some instances, appeared to contradict not only the spirit of the Constitution but its very text, leaving the Constitutional Court to rule on their constitutionality.

Now, we are witnessing another deeply troubling development: RENEA, Albania’s specialised intervention unit, trained and equipped for high-risk operations, including wartime scenarios, has been deployed in the streets of Tirana as students take to the streets to protest.

The principle of proportionality? Thrown out of the window.

The right to peaceful protest, the limits of state power and the proportionality of police intervention are not matters of political convenience. They are fundamental principles of a constitutional democracy.

I stand with the students of Tirana demanding a new system of governance, one founded on accountability, the rule of law and respect for the democratic will of the people.

KOHA JUAJ KA MBARUAR, EDI RAMA!

Filed Under: Ekonomi

  • « Previous Page
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • …
  • 255
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • Kinematografia e Kosovës shkëlqen në Nju Jork
  • NGA UNITETI I ALFABETIT TE UNITETI I VIZIONIT
  • “Dyqani i helmeve”, një parabolë groteske mbi zbrazëtinë ekzistenciale
  • Rinia në shesh, intelektualët në dilemë dhe përgjegjësia morale e një kombi
  • LASGUSH PORADECI – POEZIA SI PIKTURË
  • Alfabeti dhe kokat e mendjes shqiptare
  • AT GJERGJ FISHTA DHE KONGRESI I ALFABETIT – KUR SHKRONJAT U BËNË BESË, GJUHË DHE BASHKIM KOMBËTAR
  • VOTUESIT AMERIKANË FOLËN — DEMOKRACIA KA NEVOJË PËR EKUILIBËR DHE KONTROLL TË PUSHTETEVE
  • PARIMI I NACIONALIZMIT SHQIPTAR
  • Shkrimtari dhe ndjenja e detyrimit moral ndaj shoqërisë
  • Vatra shpreh mirënjohje e falënderim për patriotin Jim Xhema, sponsori “Platinum” i Vatrës për festën e Flamurit Kombëtar më 27 Nëntor 2026 në New York
  • Kongresi i Manastirit
  • “MALLI I MËRGIMTARIT”, NJË URË KULTURORE MES ATDHEUT DHE DIASPORËS
  • Krimet serbe në Kosovë në dokumentet e Arkivit Presidencial të Bill Clintonit
  • Mbrojtja e krerëve të UÇK-së si çështje e së vërtetës historike, dinjitetit të luftës çlirimtare dhe interesit kombëtar

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT