Në mjediset e departamentit të Gazetarisë dhe Komunikimit në Fakultetin e Historisë dhe të Filologjisë u promovua monografia shkencore “Historia e shtypit arbëresh nga zanafilla deri në ditët e sotme”, me autorë Prof. Dr. Hamit Boriçi dhe Dr. Jolanda Lila, botim i Qendrës së studimeve dhe Publikimeve për Arbëreshët (QSPA). Veprimtaria bashkoi gazetarë dhe studiues, të cilët diskutuan mbi historinë dhe rolin e shtypit arbëresh. Fjalën përshëndetëse e mbajti, prof. Elvin Luku, përgjegjës i departamentit të gazetarisë dhe komunikimit në Universitetin e Tiranës, i cili theksoi rëndësinë e këtij botimi për historiografinë e shtypit shqiptar.

Më tej, prof. Mark Marku, dekan i Fakultetit të Historisë dhe të Filologjisë dhe studiues i historisë së shtypit shqiptar, vlerësoi kontributin që sjell libri për njohjen tërësore të shtypit që u zhvillua tek arbëreshët e Italisë, tek arvanitasit e Greqisë dhe tek arbneshët e Zarës.

Prof. Hamit Boriçi shprehu mirënjohjen për nderimin që kolegët e departamentit të Gazetarisë, i bëjnë veprës së fundit të botuar prej tij, duke theksuar se kjo monografi është rezultat i një pune të gjatë kërkimore në arkiva dhe një përpjekjeje shumëvjeçare për të sjellë një pasqyrë sa më të plotë të historisë së shtypit arbëresh.

Ndërsa dr. Jolanda Lila, si bashkautore e librit bëri një prezantim të detajuar të risive që sjell ky studim, në pikëpamje jo thjesht të identifikimit dhe paraqitjes kronologjike të të gjitha organeve të shtypit që kanë botuar arbëreshët përgjatë një shekulli e gjysmë, por edhe specifikave e funksionit që kanë pasur këto organe shtypi. Organet e shtypit arbëresh shërbyen jo thjesh si mjete informimi, në një kohë kur nuk kishte mediume të tjera komunikimi, po edhe si shkolla për përhapjen e gjuhës shqipe dhe të kulturës shqiptare.

Në fund, pati dikskutime e vlerësime për librin edhe nga akademik Artan Fuga dhe prof. Zyhdi Dervishi.

Aktiviteti u mbyll në një atmosferë vlerësimi dhe interesi të lartë akademik, duke theksuar rëndësinë e studimeve të tilla për ruajtjen dhe pasurimin e trashëgimisë kulturore dhe historike shqiptare.

Lek Gjoka/

Sapo u ktheva nga vizita në Shqipëri, ku fatkeqësisht ishte hera e parë që isha zhgënjyer shpirtërisht, sepse çdo lloj miqësie, madje edhe ajo e gjakut, ishte kthyer në marrëdhënie interesi financiar. I tronditur nga fjalët e tyre, thashë me vete: vallë a do të kem më zemër të rikthehem në vendlindje?! “Surpriza” tjetër që “shijova” ishte sepse shumica në biseda më thonin: ju që keni dhjetëra e dhjetëra vite në mërgim, sidomos ju të diasporës së Amerikës, keni ngelur vend numëro, nuk keni ecur aspak përpara, nuk kuptoni asgjë se si duhet jetuar e shijuar jeta!

Duke “shijuar” këto idhnime shpirtërore, po e kuptoj më me imtësi se kryeministri shqiptar Rama ka të “drejtë” që Samitin e Diasporës Shqiptare, fare thjesht, e ka kthyer në Samitin e Patronazhistëve në mërgim.

Madje këtë vit Rama krenohet se ka prezent në këtë samit zotin Eric Adams, ku me prezencën e presidentit Begaj i jep nënshtetësinë shqiptare, i cili e quan Tiranën New York-un e dytë në botë. Sigurisht që ish-kryebashkiaku i New York-ut, z. Adams, ka pasur marrëdhënie të mira me shqiptarët e New York-ut dhe e falënderoj sepse në Bronx një rrugë e ka pagëzuar me emrin e heroit tonë kombëtar Gjergj Kastrioti Skënderbeu, por më çudit fakti sepse mijëra shqiptarë nga Lugina e Preshevës kanë aplikuar për nënshtetësinë e kombit të tyre, pra të Shqipërisë, dhe akoma janë në pritje, ndërsa ai vjen direkt nga New York-u dhe e merr nënshtetësinë shqiptare.

Në Samitin e Diasporës Shqiptare në Tiranë shikova se kishte pothuajse të njëjtit persona nga shqiptarët e Amerikës, por problemi është se nuk kishte asnjë përfaqësues nga shumë shoqata të shqiptarëve të Amerikës, madje mungonin përfaqësues nga Shoqata Vatra e Nolit dhe Konicës. Arsyen sigurisht që duhet ta bëjnë publike organizatorët e këtij Samiti.

Madje nuk kishte përfaqësues as nga Shoqata e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë, ku ka mjaft anëtarë të kësaj shoqate që janë personalitete me famë jo vetëm në Amerikë, por në botë, si Profesor Doktor Gjekë Marinaj etj. Vërtetë kryeministri u mundua të shtojë radhët e patronazhistëve dhe të mashtrojë diasporën që të investojë në Shqipëri, por pa dhënë një specifikë investimi. Mos vallë qeveria e korruptuar socialiste, pasi grabiti shqiptarët e Shqipërisë dhe i ktheu në ujqër për njëri-tjetrin, po mundohet të luajë me topin e dytë të grabitjes së djersës së shqiptarëve të diasporës?

Uroj që jo vetëm shqiptarët e diasporës ta kuptojnë që janë një faktor kyç i lidhjeve me kombin shqiptar dhe se ky nuk ishte një Samit i Diasporës, por Samit i Patronazhistëve të Partisë në pushtet, por edhe vetë drejtuesit e Partisë Socialiste ta kuptojnë se nuk do të arrijnë asnjëherë që diasporën shqiptare ta bëjnë pronë të tyre, megjithëse mund t’u kenë vjedhur votat e tyre në votimet e fundit, falë përplasjeve të së djathtës shqiptare që vazhdon të jetë në agoni.

Pra, qeveria e Tiranës dhe e Prishtinës, si dhe të gjitha partitë politike shqiptare në Tiranë, Prishtinë, Shkup apo Podgoricë, duhet ta kuptojnë që shqiptarët në mërgim janë faktor kyç për zhvillimin e kombit shqiptar, si dhe ura kryesore lidhëse midis kombit shqiptar dhe botës së qytetëruar. Jemi vetëm ne mërgimtarët, dhe jo ca patronazhistë që për interesa financiare apo personale, duke u munduar ta lartësojnë veten si personalitete të diasporës, që në fakt nuk janë asgjë më shumë se ca mendjemëdhenj që nesër do të treten në shtratin e harresës.

Besoj se Samitin tjetër jo vetëm diaspora, që e di se është faktori kryesor, por të gjithë politikanët shqiptarë në Ballkan duhet ta kuptojnë se diasporë nuk janë vetëm patronazhistët e Partisë Socialiste të Shqipërisë, por çdo shqiptar i mërguar jashtë trojeve etnike shqiptare, dhe të bashkohen së bashku për interesat e kombit të Shenjtores Nënë Tereza dhe jo të partive politike.

(Pamflet) Nga Rafael Floqi/

Në Samitin e Diasporës në Tiranë, gjithçka dukej e kuruar me kujdes: skenografia, fjalimet, narrativat optimiste dhe një vizion i Shqipërisë që pret me krahë hapur bijtë e saj të larguar. Shkallët e jashtme të Pallatit të Kongreseve u veshën me tapet të kuq, ndërkohë që simboli i shqiponjës dykrenare në murin ballor mikpriste dhjetëra shqiptarë që jetojnë në vende të ndryshme të botës, të ftuar në aktivitetin e qeverisë të njohur si Samiti i Diasporës.

Ky është samiti i katërt që qeveria organizon në harkun kohor të dhjetë viteve, pa pasur një bilanc të qartë mbi përfshirjen reale të diasporës në zhvillimin e vendit. Përkundrazi, ajo që bie në sy është përsëritja e së njëjtës skenografi politike: shumë fjalë për kthimin, pak mekanizma për përfshirjen; shumë premtime për investime, pak siguri për investitorët; shumë emocione patriotike, por pak vullnet për të ndërtuar ura reale bashkëpunimi.

Samiti nisi me fjalën e kryeministrit Edi Rama, i cili foli për “Paketën e Maleve”, për mundësi të reja investimi dhe për një Shqipëri që, sipas tij, është bërë magnet për zhvillim. U fol për votën e diasporës, për suksesin e reformave dhe për klimën e favorshme për kapitalin e emigrantëve. Por u shmang pyetja thelbësore: çfarë lloj zhvillimi i ofrohet Shqipërisë dhe diasporës? Zhvillim për kë, në ç’ sektorë dhe me çfarë vizioni afatgjatë?

Sepse, po të shihet me vëmendje, modeli i zhvillimit që promovon Rama duket se njeh vetëm një alfabet: asfaltin, fasadën, kullat, resortet dhe shkurt atë zhvillim që matet me beton, me karta propagandistike dhe me postime në rrjetet sociale. Shqipëria paraqitet si një vend që ecën përpara, por ecja e saj duket se kufizohet në rrugë, aeroporte pa fluturime, projekte turistike sezonale dhe një ekonomi që nuk ndërton prodhim të qëndrueshëm.

Dhe këtu lind pyetja më serioze: pse Shqipëria nuk investon në industri? Pse nuk investon në industri përpunuese? Pse nuk investon në industrinë petro-kimike? Pse një vend që nxjerr naftë nga nëntoka e vet vazhdon ta eksportojë atë si lëndë të parë bruto dhe më pas t’i blejë derivatet e saj me çmimet më të larta në rajon? Pse duhet që pasuria natyrore shqiptare të largohet e papërpunuar dhe t’i kthehet qytetarit shqiptar si barrë e shtrenjtë në pompë, në transport, në prodhim, në jetën e përditshme?

Kjo nuk është thjesht pyetje ekonomike. Është pyetje politike, strategjike dhe kombëtare. Një vend që eksporton naftë bruto dhe importon karburant të përpunuar me çmime të larta, në të vërtetë eksporton dobësinë e vet dhe importon varësinë e vet. Ai humbet vlerën e shtuar, humbet vendet e punës, humbet dijen teknike, humbet mundësinë për të ndërtuar zinxhir industrial dhe më në fund humbet edhe sovranitetin ekonomik. Në vend që nafta të kthehet në bazë të një industrie kombëtare, ajo mbetet një lëndë e parë që i shërben të tjerëve, ndërsa qytetari shqiptar paguan faturën më të rëndë.

Një qeveri që flet çdo ditë për zhvillim duhet të japë përgjigje të qarta: pse nuk u krijua një strategji e vërtetë për përpunimin e naftës? Pse nuk u ngritën politika serioze për rafinim, për industri kimike, për nënprodukte, për plehra kimike, për lubrifikantë, për sektorë që do të hapnin vende pune dhe do të rrisnin eksportin me vlerë të shtuar? Pse Shqipëria duhet të mbetet treg konsumator dhe jo vend prodhues? Pse qeveria e sheh zhvillimin vetëm te bregdeti, te resorti dhe te fotografia, por jo te fabrika, teknologjia, laboratori dhe uzina?

Ministri i Jashtëm premtonte strategji të reja dhe koordinim institucional për periudhën 2026–2030, ndihmë për gjuhën shqipe dhe bashkëpunim me diasporën. Por pyetja mbetet po aq e fortë: sa herë është takuar realisht shteti me diasporën jashtë protokollit dhe jashtë podiumeve? Sa projekte të prekshme janë mbështetur? Sa qendra kulturore janë hapur? Sa konsullata janë shtuar në vendet ku diaspora shqiptare është masive? Pse në Michigan, ku jeton një numër i madh shqiptarësh, nuk ka një prani konsullore që t’i përgjigjet realitetit të komunitetit?

Mos harrojmë: shqiptarët e diasporës e kanë ndërtuar prej kohësh Shqipërinë natyrale. Ata kanë ruajtur gjuhën, kanë hapur shkolla, kanë financuar aktivitete, kanë mbrojtur çështjen kombëtare, kanë lobuar në Perëndim dhe kanë ndërtuar ura që shpesh shteti nuk ka ditur as t’i konceptojë. E megjithatë, politika shtetërore ndaj tyre mbetet e fragmentuar, ceremoniale, thuajse dekorative.

Lobimi shtetëror nuk koordinohet seriozisht me shoqatat e diasporës, me organizata historike si “Vatra”, E vërteta e diasporës nuk është podkasti i Ramës. Cilat janë politikat e koordinimit te lobizmit qeveritar me lobizmin e shoqatave te tilla si Vatra, apo Liga Qytetare Shqiptaro Amerikane, apo AAF, apo AARC, Këshilli Për Marrëdhëniet Shqiptaro Amerikane shoqata qe njihen e bashkëpunojnë me Kongresin Amerikan. Sa biznesmenë dhe intelektuale te rinj e te vjetër ka diaspora shqiptaro amerikane veç Mark Gjonajt emrit i të cilit në katër vite solli vetëm njё ish kryetar bashkie i New Jorkut Adams që pasi humbi zgjedhjet e natyralizuan shqiptar.

Pse ky samit nuk është ndërtuar për të nxjerrë në pah vlerat reale të diasporës, ata njerëz që për 25 vjet me radhë punojnë për kombin, për gjuhën, për kulturën dhe për imazhin e Shqipërisë jashtë vendit? Pse duket se çdo gjë organizohet për të shtuar duartrokitjet për një skenar të parapërgatitur dhe jo për të dëgjuar realisht ata që kanë diçka për të thënë?

Por ky skenar i bukur u përplas me realitetin. Dhe jo nga opozita politike, por nga vetë diaspora.

Në një nga panelet, juristja shqiptare që punon në Prokurorinë e Bolonjës, Eva Baçi, bëri atë që rrallë ndodh në këto samite: e prishi regjisë.

“Jeni larg realitetit!” ishte akuza e saj e drejtpërdrejtë ndaj politikës. Ky nuk ishte një reagim emocional, por një akt akuze i strukturuar ndaj një sistemi që, sipas saj, e përdor diasporën si dekor, por nuk e përfshin si aktor. Ajo e tha qartë: diaspora nuk vjen në samite për të mbushur karriget. Diaspora nuk është numër. Diaspora kërkon të dëgjohet. Dhe, megjithatë, paradoksi më i madh ishte se vetë zëri kritik nuk gjeti hapësirën që meritonte.

Baçi përdori një metaforë të fortë: “Skenari është shkruar shumë bukur, por mungojnë aktorët kryesorë.” Kjo është ndoshta diagnoza më e saktë e marrëdhënies mes shtetit dhe diasporës. Sepse shteti shqiptar ka ndërtuar një narrativë të bukur për diasporën: një komunitet global i suksesshëm, një burim investimesh, një urë mes Shqipërisë dhe botës. Por mungon pjesëmarrja reale. Diaspora trajtohet si objekt i politikave, jo si subjekt i tyre.

Dhe ndërsa në sallë flitet për investime dhe rikthim, jashtë sallës realiteti flet ndryshe. Një investitor përballet me pasiguri ligjore, prona mbetet konfliktuale, projektet shpallen si fitore para se të provojnë funksionalitetin e tyre, ndërsa klima e përgjithshme për biznesin vazhdon të prodhojë mosbesim. Si mund t’i kërkosh diasporës të investojë në një vend ku prona nuk është gjithmonë e sigurt, ku rregullat duken të paqëndrueshme dhe ku shteti shpesh perceptohet jo si garant, por si burim pasigurie?

Në këtë kuptim, pyetja e Eva Baçit ishte shumë më e madhe sesa rasti i saj personal. Ajo përfaqësonte një brez profesionistësh që nuk kërkojnë lëmoshë, por hapësirë; nuk kërkojnë privilegj, por meritë; nuk kërkojnë dekoratë, por mundësi reale. “Shqipërisë nuk i mungon truri. I keni mbyllur dyert.” Kjo është fjalia që përmbledh gjithë dramën e samitit. Një nga kritikat më të forta të saj ishte se diaspora trajtohet si statistikë. Dhe kjo dhemb pikërisht sepse është e vërtetë. Një e tretë e kombit jeton jashtë, por në shumë raste kjo fuqi njerëzore, intelektuale dhe ekonomike përmblidhet në shifra, në duartrokitje dhe në dekor patriotik. Njerëzit që mbajnë familje, biznese, shkolla, media, aktivitete kulturore dhe rrjete lobimi mbeten shpesh pa zë, pa emër dhe pa përfaqësim.

Edhe kjo është pjesë e problemit ekonomik që ngritëm më sipër. Sepse një shtet që nuk di të përfshijë diasporën në strategji zhvillimi, nuk di as ta ndërtojë zhvillimin. Diaspora nuk mund të thirret vetëm për të blerë apartamente, për të hapur një bujtinë a për të investuar në ndonjë resort. Ajo duhet të ftohet të marrë pjesë në projekte të mëdha kombëtare: në industri, në energji, në teknologji, në përpunim, në universitete, në kërkim shkencor, në diplomaci ekonomike. Vetëm atëherë bashkëpunimi bëhet strategjik dhe jo folklorik.

Vlerat e vërteta të diasporës nuk janë vetëm remitancat. Janë sakrifica, profesionalizmi, përkushtimi për identitetin, dëshira për të kontribuar dhe aftësia për të sjellë kulturë pune, dije dhe standarde. Kur Eva Baçi thotë se punon 14 orë në Itali dhe mund të punojë 20 orë për Shqipërinë, ajo nuk bën retorikë. Ajo shpall potencialin e një Shqipërie tjetër, që ende nuk po ndërtohet.

Ky pamflet, pra, nuk është thjesht kritikë ndaj një samiti. Është kritikë ndaj një modeli. Nga njëra anë kemi një shtet që flet për diasporën si shpresë; nga ana tjetër kemi një diasporë që kërkon vetëm të dëgjohet. Nga njëra anë kemi një qeveri që e quan zhvillim ngritjen e kullave, asfaltin, resortin dhe reklamën; nga ana tjetër kemi pyetjen themelore që mbetet pa përgjigje: pse Shqipëria nuk ndërton industri? Pse nuk e përpunon pasurinë e vet? Pse eksporton naftë bruto dhe importon varësi? Pse qytetari shqiptar duhet të paguajë më shtrenjtë për produktet që burojnë nga toka e vet?

Derisa këtyre pyetjeve t’u jepet përgjigje serioze, çdo strategji do të mbetet letër, çdo paketë do të mbetet slogan dhe çdo samit do të mbetet skenë pa aktorë.

Sepse diaspora nuk kërkon privilegje. Ajo kërkon drejtësi, hapje, meritë dhe respekt.

Dhe pa këto, Shqipëria nuk humbet vetëm investime.

Ajo humbet njerëzit e saj më të mirë.

Mihal Ciko/

Në ditët e zhvillimit të Samitit të IV të Diasporës, vëmendja rikthehet natyrshëm tek roli, funksioni dhe sfidat që përballin komunitetet tona jashtë vendit. Në këtë kontekst, lind nevoja për një reflektim të thellë mbi disa çështje themelore që lidhen me organizimin dhe drejtimin e shoqatave të diasporës. Së pari, është thelbësore të kuptohet se një shoqatë e emigrantëve në vendin ku ata jetojnë dhe integrohen nuk duhet të ketë karakter politik, por patriotik dhe kulturor. Qëllimi i saj duhet të jetë ruajtja e identitetit kombëtar, gjuhës, traditave dhe forcimi i lidhjeve ndërmjet anëtarëve të komunitetit. Në momentin që një shoqatë devijon drejt angazhimit politik partiak, ajo rrezikon të humbasë misionin e saj themelor dhe të shndërrohet në një instrument për interesa të ngushta. Një zhvillim i tillë jo vetëm që e deformon rolin e saj, por cenon edhe besimin e anëtarëve.

Së dyti, shoqatat e diasporës duhet të jenë hapësira gjithëpërfshirëse, ku çdo anëtar i komunitetit ndihet i përfaqësuar dhe i respektuar. Nuk duhet të ketë dallime mbi baza fetare, politike apo shoqërore. Ato duhet të funksionojnë si ura bashkimi dhe jo si arena përplasjeje. Brenda tyre nuk duhet të ketë opozitë politike në kuptimin partiak, pasi kjo do të sillte fragmentim dhe tensione të panevojshme. Megjithatë, kjo nuk nënkupton mungesë të mendimit kritik. Përkundrazi, diskutimet dhe debatet e brendshme duhet të zhvillohen në përputhje me statutin dhe rregulloren, duke garantuar transparencë dhe funksionim demokratik.

Së treti, një nga çështjet më të ndjeshme është raporti midis diasporës dhe politikës së vendit të origjinës. Përdorimi i diasporës për interesa elektorale është një fenomen i njohur, por me pasoja të dukshme. Ky veprim shpesh sjell përçarje brenda komuniteteve, duke importuar konfliktet politike të brendshme në një realitet që duhet të ishte i bashkuar. Në vend që të shërbejë si faktor uniteti dhe zhvillimi, diaspora rrezikon të shndërrohet në një zgjatim të polarizimeve politike.

Në këtë pikë lind një pyetje e rëndësishme: a duhet ta lejojë shteti pritës këtë lloj ndikimi? Në parim, vendet demokratike garantojnë lirinë e organizimit dhe shprehjes. Megjithatë, ato kanë gjithashtu përgjegjësinë të mbrojnë rendin shoqëror dhe integrimin e komuniteteve. Për këtë arsye, çdo ndërhyrje e jashtme që nxit përçarje apo përdor struktura komunitare për qëllime politike duhet të trajtohet me kujdes dhe, kur është e nevojshme, të kufizohet përmes mekanizmave ligjorë dhe institucionalë.

Në fund, zgjidhja nuk qëndron vetëm tek rregullat apo ndërhyrjet nga jashtë, por mbi të gjitha tek vetëdija e diasporës. Është vetë komuniteti ai që duhet të vendosë kufijtë, të ruajë unitetin dhe të refuzojë instrumentalizimin. Një diasporë e fortë nuk ndërtohet mbi ndarje partiake, por mbi vlera të përbashkëta, solidaritet dhe një vizion afatgjatë për të mirën e përbashkët. Vetëm në këtë mënyrë, diaspora mund të mbetet një aset i çmuar për kombin, dhe jo një fushë beteje për interesa të përkohshme politike.

Agim Aliçkaj/

Në organizim të Ambasadorit Blerim Reka, në zyrat e Konsullatës së Përgjithshme të Republikës së Kosovës në New York, u zhvillua një takim ndërmjet Zëvendëskryeministrit dhe Ministrit të Punëve të Jashtme të Republikës së Kosovës, z. Glauk Konjufca, dhe drejtuesve të Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane: Joe Dioguardi dhe Shirley Cloyes Dioguardi, Drejtorit Ekzekutiv Agim Aliçkaj, si dhe anëtarëve të Bordit – Ekuran Shehu, Zikri Meta, Hysen Ulaj dhe Behlul Gashi.

Z. Konjufca vlerësoi lart veprimtarinë e suksesshme dhe afatgjatë të Ligës në Washington, në shërbim të çështjes së Kosovës dhe interesave kombëtare shqiptare. Ai i informoi të pranishmit për zhvillimet e fundit nga mbledhja e Këshillit të Sigurimit të OKB-së, situatën politike në vend, si dhe përpjekjet e qeverisë për zhvillimin ekonomik dhe forcimin e shtetit përballë sfidave me Serbinë. Po ashtu, ai theksoi rëndësinë e bashkëpunimit dhe unitetit në aktivitetet e ardhshme në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Përfaqësuesit e Ligës, të udhëhequr nga Joe dhe Shirley, zhvilluan diskutime të thella me z. Konjufca mbi një sërë çështjesh me rëndësi. Ata e informuan atë rreth aktiviteteve të ardhshme, duke veçuar pjesëmarrjen në takimin vjetor të ish-anëtarëve të Kongresit Amerikan, ku marrin pjesë senatorë dhe kongresistë, si aktualë ashtu edhe të mëparshëm, për të shkëmbyer përvoja mbi qeverisjen e SHBA-së.

Liga Qytetare Shqiptaro-Amerikane shprehu mbështetjen e saj për punën e Qeverisë së Kosovës, të udhëhequr nga Kryeministri Kurti, në luftën kundër korrupsionit, në zhvillimin e shtetit dhe në përballjen me hegjemonizmin serb. Gjithashtu, Liga u bëri thirrje të gjitha partive politike në Kosovë që të angazhohen në mënyrë parimore për zgjedhjen e Presidentit të vendit, duke theksuar se bllokimi i këtij procesi dhe shkuarja në zgjedhje të reja do të ishte e dëmshme për Republikën e Kosovës.

Gjatë takimit u diskutuan prioritete të ndryshme strategjike për Kosovën. Liga do të fokusohet veçanërisht në dy objektiva kryesore: kundërshtimin e çdo përpjekjeje për krijimin e një asociacioni serb që do të cenonte funksionalitetin e shtetit të Kosovës, si dhe përshpejtimin e procesit të anëtarësimit të Kosovës në NATO.

Liga Qytetare Shqiptaro-Amerikane do të vazhdojë punën e saj me përkushtim në promovimin e interesave të Kosovës dhe të popullit shqiptar në Washington.

Agim Aliçkaj

KOSOVA IN NATO AND NEVER A SERB ASSOCIATION

Organized by Ambassador Blerim Reka, a meeting was held at the offices of the Consulate General of the Republic of Kosova in New York between the Deputy Prime Minister and Minister of Foreign Affairs of the Republic of Kosova, Mr. Glauk Konjufca, and the leaders of the Albanian-American Civic League: Joe DioGuardi and Shirley Cloyes DioGuardi, Executive Director Agim Aliçkaj, as well as board members Ekuran Shehu, Zikri Meta, Hysen Ulaj, and Behlul Gashi.

Mr. Konjufca highly praised the League’s successful and long-standing activity in Washington in service of the Kosova cause and Albanian national interests. He informed those present about the latest developments from the UN Security Council meeting, the political situation in the country, and the government’s efforts for economic development and strengthening the state in the face of challenges with Serbia. He also emphasized the importance of cooperation and unity in future activities in the United States of America.

The League representatives, led by Joe and Shirley, held in-depth discussions with Mr. Konjufca on a number of important issues. They informed him about future activities of AACL, highlighting participation in the annual meeting of former members of the US Congress, where senators and congressmen, both current and former, participate to exchange experiences on US governance.

The Albanian-American Civic League expressed its support for the work of the Government of Kosova, led by Prime Minister Kurti, in the fight against corruption, in state-building, and in confronting Serbian hegemonism. The League also called on all political parties in Kosova to engage in a principled manner in the election of the country’s President, emphasizing that blocking this process and going to new elections would be harmful to the Republic of Kosova.

During the meeting, various strategic priorities for Kosova were discussed. The League will focus particularly on two main objectives: confronting any attempt to create a Serbian association that would undermine the functionality of the state of Kosova, and accelerating the process of Kosova’s membership in NATO.

The Albanian American Civic League will continue its work with dedication in promoting the interests of Kosova and the Albanian people in Washington.