ESSE – Page 594 – Dielli

ILIA KARELI – NJË RAST QË DUHET LEXUAR THELLË

April 11, 2014 by dgreca

Përjetim/

Kudret Kume, alias Ilia Kareli iku si në tragjeditë e moçme greke, iku sa edhe tragjediani i të gjitha kohrave, Shekspiri, nuk do ta skenonte kaq egër. Iku duke lënë pas një shije të hidhur që në gojën e analistëve e poltikanëve ka mbirë e po shumohet djegëse si hithrat.
Një therje në fyt me një thikë artizanale burgu gardianit duke lënë jetimë dy fëmijë, nuk mund të kalohej lehtë, pa një vedetë tipike greke, vedetë e cila, më e fortë se ajo e maleve veriore të Shqipërisë, është e gjallë dhe vepron dhunëshëm në malet e Kretës.
Mbase nuk do të ndodhëte sikur vedeta të tilla kaq makabre (deri në shkulje zemre “për analizë” – unikale në botë, a thua se zemra ishte “kutia e zezë” e ngjarjes) të ishin lexuar “vedetat e vogla”, të shumëta ndaj shqiptarëve në këto vite mërgimi.
Në burgjet greke flitet se janë të dënuar për kohë deri përjetë 2800 shqiptarë.
Në dhomat e paraburgimit, një ndër gazetat më të mëdha të Greqisë “Eleftherotipia”, këto ditë shkruante se në 169 raste dhune të egër asnjë ushtrues nuk është dënuar. Fajtor gjithnjë ka qenë i rrahuri dhe hero polici!
Sa e sa herë në mjetet e komunikimit masiv janë dhënë skena makabre të rrahjeve barbare të të pandehurve, kryesisht shqiptarë.
Për të vazhduar më tej me mijërat e fëmijëve të trafikuar, të humbur pa nam e pa nishan, të vajzave si mall “mishi të bardhë”, për “30 dibranët e 9 marsit 1996” që dikush këmbëngul se ata janë në një burg të sigurisë së lartë në ishullin e Korfuzit…
Për ta heshtet, për ta asnjë zë zyrtar shtetëror nuk është dëgjuar…
Për të vazhduar me rastin (rastet) unikal të kuadratit ushtarak me uniformë që parakalon para presidentit të republikës me këngë që shprehin rracizëm mesjetar drejtpërdrejt ndaj Shqipërisë e shqiptarëve.
Në mërgatën dhe për mërgatën shqiptare në Greqi, mërgatë që numron çerekun e shqiptarëve të Republikës së Shqipërisë, ka probleme që do të thoja të pa shtruar për zgjidhje.
Në Athinë ka një ambasadë. Në Selanik dhe në Janinë ka konsullata. Të tria këto përfaqësi, bashkarisht nuk kanë më shumë veta se sa një minibashki e Tiranës, një drejtori në bashkinë e Tiranës apo një bashki e një qyteti provincial në Shqipëri. Një personel në këtë numur përballë një “Tirane” mërgimtarësh me komplekse të mëdha hallesh mund të them se është me “duar lart”. Me këtë nuk dua të bëj thirrje që të shtohet numëri, por të vihen në lëvizje potencialet intelektuale, të vjetrat por më shumë të reja, potencialet intelektuale të djemëve dhe vajzave shqiptare që mbarojnë universitetet greke, që njohin gjuhën, ligjet, psikologjinë, që mund të kthehen në vlerë për shtrimin dhe zgjidhjen e problemeve të shumëta të mërgimtarëve.
Ka shumë, por unë do të ndalem në njerin prej profesioneve të fituara me mund dhe djersë në universitetet e Greqisë, profesionin e juristit. Juristët e rinj shqiptarë, po nuk patën nënshtetësi greke, nuk mund ta ushtrojnë profesionin e tyre, nuk mund të marrin leje ushtrim profesioni. Edhe në rastet kur ata e marrin nënshtetësinë, e shumëta mund ta ushtrojnë profesionin e tyre si shegertë të ndonjë avokati grek, thjesht për të mbledhur informacion për klientin.
Do të dëshiroja që shteti shqiptar, Ministria e Drejtësisë, ta shihte me sy e ta mblidhëte këtë potencial të madh juridik në interes të emigrantit.
Një regjistrim në amzën e Ministrisë së Drejtësisë, një certifikim njohjeje të profesionit të tyre nga Ministria greke e Drejtësisë, një organizim pjesë e një drejtorie jo të veçantë, do të zgjidhëte shumë probleme të karaketrit juridik, do të grumbullonte një informacion të madh për të dënuarit në veçanti.
Shpërblimin ata nuk do ta merrnin nga shteti por nga klienti, i cili me dëshirë do ta jepte për fjalën shqipe që i ofrohet dhe për pagesën modeste që do të jepte krahasuar me ato të avokatit grek.
Janë të njohura, të dokumentuara në sinkron me zë dhe figurë në media rastet kur përkthyes që nuk dinin asnjë fjalë shqip kanë bërë përkthyesin në gjyqet kundër shqiptarëve. Dhe bëjnë.
Mërgata shqiptare në Greqi është jetime. Atë nuk e mbron kush kur polici i shkarravit apo i gris pasaportën në kufi, kur i vënë prangat dhe e sjellin në sallën e gjyqit, kur e rrahin dhe e torturojnë në qelitë e paraburgimit, kur afendikoi i mban pagën për muaj të tërë dhe edhe kur ndodh që ai e denoncon në gjyq, fajtorë ngelet ai kurse afendikoi i pafajshëm…
Mërgata shqiptare në Greqi është parë (dhe shihet) tek “xhepi”, tek postimet (remitancat) e parave që dikur ishin një miliard euro e tash kanë rënë 5-6 herë(!). Nuk ka ditë që në dritaret e vogla të kanaleve televizive të mos flitet për emigrantët dhe paratë e tyre të munguara në bankat shqiptare e në familjet e tyre.
Kudret Kume, alias Ilia Kareli iku. Nuk do të kishte ikur, nuk do të ishte bërë kriminel, nuk do të ishte shqyer nga inati shtazarak i një formacioni zyrtar sikur të kishte pas shtetin në krah, psikologun që do ti fliste me shqipen e nënës së tij, avokatin që shqip do ti tregonte hapësirën ligjore, të drejtat dhe detyrimet e tij.
Kudret Kume, alias Ilia Kareli, në veprimet dhe mosveprimet e tij duhet lexuar mirë. Në burgjet greke ka 2800 shqiptarë të cilët kanë nevojë të ndihmohen që të përballojnë vitet më të vështira të tyre. Ka edhe të pafajshëm që “për një viç e xu nata jashtë”.
Mërgimtarët shqiptarë në Greqi kanë nevojë ta mbështesin kokën në “jastëkun” e butë të shtetit për gjithëçka që lidhet me jetën e tyre; me drejtësinë, me shkollimin në gjuhën e nënës, me shkolla e qendra kulturore, me dokumentacionin e domozdoshëm të të qenit legal, me njohjen e patentave, njohjen e viteve të pensionit, me toponiminë e shkruar mbi pasaportat e fëmijëve nga administrata analfabete shqiptare…
Hallet e emigrantëve shqiptarë janë bërë tërkuzë lesh dhie që duhet këputur.

Abdurahim Ashiku

Athinë, 9 prill 2014

SHAQIR SALIHU, njëri nga ata që na mbajti gjallë me zërin e shpresës

April 11, 2014 by dgreca

Nga Beqir Sina /

WASHINGTON D.C : Ka qenë 70 vjetori i Zërit të Amerikës, i cili përkoi për koicidencë edhe me 70 vjetorin e ditëlindjes së njërit prej gazetarëve më të “vjetër” të Shërbimit Shqip, të cilin vetëm pensioni mundi t’a largojë nga Zëri i Amerikës, se “gjë tjetër” ska mundur t’a largojë atë nga Zëri i Amerikës, shqip. Ai doli në pension pas një kariere të larmishme dhe 30 vjeçare. Ai është Shaqir Salihu, i cili filloi punën në Zërin e Amerikës në fillim të viteve 80, pasi kishte ardhur në Amerikë si refugjat politik nga Kosova.Kur Shaqiri erdhi të punojë për Zërin e Amerikës në Uashington, Shqipëria ishte e izoluar, ndërsa në Kosovë vazhdonte shtypja dhe diskriminimi ndaj popullatës shqiptare, thuhej në një koment të kësaj radio kushtuar gazetarit të njohur të Zërit të Amerikës Shaqir Saliu.

Por , ai ende nuk ka “ikur” nga Zëri i Amerikës sepse trashgimtari i tij – Ilir Salihu, punon prej disa vitesh në departamentin e teknikës të Zërit të Amerikës dhe shpesh i takon të punojë edhe për programin Ditari, ku Shaqiri i ri dhe i vogël është producent, është pjesë e Zërit të Amerikës.

Zëri i tij :”Ju flet Zëri i Amerikës nga Uashingtoni! në programin e mbrëmjes i cili i binte në orën 6 të darkës me orën e Shqipërisë dhe në orën 21 sipas orës në Shqipëri, ishte ai zë që vinte nga larg ashtu si lind një mëngjes i bukur, i një dite të bukur.

Nuk mund ta numërojë sesa herë e dëgjoja zërin e tij “unë Shaqir Salihu dhe kolegu im ……” teksa na përcillnin emisionin e radhës që transmetonte në Radioprogramin e Zërit të Amerikës seksioni i gjuhës shqip, në barangat e errta mes skamjes dhe frikës se po na dëgjonin dhe muret, teksa isha i “mbuluar me jorgan ose ndonjë batanie të vjetër. Dy emisonet e Zërit të Amerikës, për atë kohë ishin e vetmja shpresë dhe nga i mbanim syt unë dhe ata mijëra bashkëvuajtësit e mi në kampet e interrnimit.

Në mëngjes kur bëhesh apeli (leximi i emrave të të interrnuarve), nuk kishte ditë që të mos përhapej “vesh më veshë” lajmi se regjimi i Enver Hoxhës së bashku me regjimet e tjera komuniste po binin, era e lirisë po fryente në Kosovë qysh me demostratat e 1981. Nuk kishte ditë që të interrnuarit të mos merrnin ndonjë lajmë, që u hapte zemrat e lirisë , sepse Zëri i Amerikës për shtresën tonë, ishte e vetmija liri dhe ëndërr që kishim ne ndërkohë që lajmet e saj ishin oksigjeni dhe ushqimi i përditëshëm jo vetëm i imi por dhe i atyre mijërave bashkëvuajtësve të mi – fatkeq.

Kur flasim për Zërin e Amerikës ku Shaqir Salihu ka shërbyer me profesionalizëm, vullnet dhe ndershmëri do të kujtojë se isha vetëm 6 vjeç kur nga Zëri i Amerikës , xhaxhai i ndjer mori lajmin se të premten më 22 nëntor 1963 u vra Presidenti i SHBA John Kennedy dhe ai erdhi e na tha se “koministët” Rusë e vranë Presidentin e Amerikës. Dhe isha vetëm 15 vjeç kur plasi skandali i “Watergate” dhe Presidenti Richard Nixon dha dorëheqjen dhe ne të presekutuarve sikur na “vdiqen” shpresat mbas asaj vizite historike të të parit Sekretar Shteti në Kinën komuniste të Henry Kissinger.

Këtij shqiptari që na mbajti gjallë me zërin e tij të shpresës, lirisë e demokracisë për aq vite sa ai shërbeu “Shtëpisë së Lirisë dhe Demokracisë” nga Uashingtoni zotit Shaqir Salihu( ose Shaqes i i thërrisin shpesh herë kolegët e ti) i urojë nga zemra të ketë vite më bukura, më të lumtura dhe më të begatë, me gjithë familje, ndërkohë që trashgëmtarit të tij, dhe kolegëve të tij në Zërin e Amerikës, u urojë që ta ngrenë më lartë Zërin e këtij programi dhe emrin e kësaj “shtëpie” informacionesh të besueshme dhe që është bërë e vetmja shpresë e lirisë dhe demokracisë në botë, për popujt anembanë botës dhe që janë ende në thundrat e regjimeve komuniste.

Shembje bustesh e idhujsh

April 11, 2014 by dgreca

Nga Astrit Lulushi/Me 11 prill 1985 – Shqipëria në zi – ne Tiranë vdiq Enver Hoxha, 76 vjeç; “humbje e thellë” do ta quante shtypi nën kontrollin e tij në Shqipëri; “vdiq diktatori më mizor” do të njoftonin mediat në botë; “….ka pak arsye për keqardhje…vdekja e tij shënon zhdukjen përfundimtare të një brezi tiranësh stalinistë” (The Times, 12 prill 1985).

Nuk kishte rast që Hoxha të mos pritej me brohoritje nga audienca; dhe ai i pranonte ato; në fund u thoshte se duatrokitjet i takojnë Partise (e cila ishte e vetja). Ndërsa në shumë vende të Evropes Lindore, çdo shtetas ishte edhe anëtar partie, Hoxha e hapi PPSH-në vetëm për të përzgjedhurit me tepër kujdes, më të besuarit; gjithë të tjerët (populli) ishin thjesht të dyshimtë (fajtorë derisa të gjendeshin të pafajshëm). Por Hoxha nuk kurseu asnjërën palë; Partia-Shtet vrau, burgosi, internoi, përndoqi terririzoi qindra mijëra; prej vitit 1976 (prishja me Kinën), vendin e izoloi plotësisht dhe u tha njerëzve të hanin bar.

Homazhe të shumta, koreografi masive, u bënë para arkivolit. Ramiz Alia, pasardhësi i tij, nuk lejoi që në pllakën e varrit të vihej data e vdekjes, duke thënë se për Enverin ka vetëm ditëlindje.”Fatkeqësisht për Shqipërinë, Alia duket se kishte të drejtë. Shqipëria vazhdon të jetojë me trashëgiminë e Hoxhës, dhe do të vazhdojë deri për një fare kohe”. (Balkan Strongmen, Bernard J. Fisher, London – 2006).

Hoxha pati edhe arritje; në arsim, mjekësi, industri; por urrejtja dhe zemërimi grumbulluar ndaj tij ishte shumë më i madh dhe u shpreh me rrënime të shkollave, spitaleve, fabrikave, uzinave, çdo gjëje që simbolizonte pushtetin e tij, në fillim të viteve 1990, kur shtatoret, bustet dhe dikatura ranë të gjitha njëherësh. Më 1992, trupi i Enver Hoxhës do të hiqej nga Varrezat e Dëshmorëve të Kombit. De-jure, Enver Hoxha vazhdon të jetë “Hero i Popullit”.

AMBASADORI MAL BERISHA TREGON SE SI E TAKOI TE BIJEN E CHARLS ERICKSON

April 9, 2014 by dgreca

*Mirënjohje për amerikanen 103 vjeçare që ka lindur në Shqipëri/

*“A ekziston shkolla e tim eti”,- më pyeti. Po i thashë madje mban emrin “Charles Telford Erickson” në Kavajë. “Oh,- tha,- faleminderit! Babi im ka qenë burrë i madh dhe ka bërë shume për atë vend”/

Nga Mal Berisha*/

Elizabeta Erickson, e cila jeton në Amerikë, është vajza e publicistit Charles Telford Erikson, njeriut që i dedikoi një jetë të tërë historisë dhe traditës shqiptare. Elizabete ndjehet krenare, për kontributin që ka dhënë babai i saj për Shqipërinë dhe shqiptarët dhe ndjen kënaqësi kur takon shqiptarët dhe merr lajme të mira për Shqipërinë. Charles Telford Erikson, është një prej personaliteteve që kanë dhënë kontribut të shquar në Shqipëri dhe për Shqipërinë. I angazhuar thellësisht në çështjet shqiptare, ai i ka kushtuar një pjesë të jetës dhe veprimtarisë së tij, promovimit të shqiptarëve dhe mbrojtjes së çështjes së tyre, si përmes veprimtarisë diplomatike, ashtu edhe përmes artikujve në shtypin botëror të kohës dhe studimeve shqiptare. Eriksonit, një personalitet, ky i cili ka jetuar për tre dekada në Shqipëri, në periudhën 1908- 1939, si misonarët e kësaj miqësie të fort që kemi ne sot. Në vitin 1919, Erikson është delegat i Shqipërisë në Konferencën e Paqes në Paris, në vitet 1921-1922 është komisioner i posaçëm për Shqipërinë Shtetet e Bashkuara të Amerikës, në vitin 1945 është delegat i vetëm shqiptar i Federatës Panshqiptare të Amerikës, “Vatra”, në Konferencën e Kombeve të Bashkuara në San Francisco, për pranimin e Shqipërisë anëtare e OKB-së. Gjatë qëndrimit të gjatë në Shqipëri, përpjekjet e Erickson, u përqendruan edhe në ndërtimin e shkollave. Ai ngriti shkollën Shqiptaro-Amerikane të Bujqësisë në Kavajë dhe shkollat e vajzave në Tiranë dhe në Kavajë. Nga viti 1937-1941, ai studion tërë literaturën e deriatëhershme në bibliotekat e Muzeut Britanik, Athinë, Romë, Stamboll dhe Uashington dhe shkruan pafund për shqiptarët dhe Shqipërinë.

Ideja për të takuar pasardhësen më të afërt të njeriut që është shprehur me bukur se gjithkush për ne shqiptarët kishte kohë që më mundonte. Për më tepër po të konsiderohej edhe mosha e saj. Fjala është për fëmijën e pestë të Charles Telford Erickson, Grace Elizabeth. Ajo ka lindur ne Manastir, atë kohe territor shqiptar i pushtuar nga osmanët, në kushtet kur familja Erickson u internua për shkak se Charles Telfordi hapi shkollën shqipe në Elbasan. Shkolla e tij u mbyll menjëherë ndërsa familja u largua me forcë në Manastir. Aty lindi Grace dhe u kthye përsëri në Elbasan për të qëndruar deri në dhjetor të vitit 1912, kur Shqipëria, ndërsa u shpall e pavarur, zona të tëra deri në Elbasan u pushtuan nga serbët. Në këto, kushte familja u largua me forcë nga serbët dhe Grace ndoqi jetën e vet, në fillim nën kujdesin e një zonje në Zvicër dhe me vonë në SHBA. Ideja për të takuar familjen e Charles Telford Erickson më ka tunduar për shumë kohë. Kjo u arrit në tetorin e vitit 2012, kur nipat dhe një mbesë ë tij erdhën për të përuruar librin kushtuar gjyshit të tyre dhe festimet e 100 vjetorit të pavarësisë. Por, të takoje Grace Elizabeth Erickson ishte një kënaqësi e veçantë dhe shumë emocionuese. “A ekziston shkolla e tim eti”,- më pyeti. Po i thashë madje mban emrin “Charles Telford Erickson” në Kavajë. “Oh,- tha,- faleminderit! Babi im ka qenë burrë i madh dhe ka bërë shume për atë vend”. Një person i tillë si ajo, të krijon e të pushton me ndjenjën se ke takuar vetë historinë, kur mendon se ajo ka lindur më shumë se një vit para se të shpallej Shqipëria e pavarur dhe se jeta e babit të saj dhe e asaj vetë ka filluar në Shqipëri dhe ka mbetur e lidhur me Shqipërinë deri në atë moshë.

*Autor i librit “Charles Telford Erickson, jeta dhe vepra për Shqipërinë dhe në Shqipëri”

ALO VAÇE!

April 9, 2014 by dgreca

Nga ELIDA BUÇPAPAJ/ Midis 9:00 dhe 10:00, pak a shumë rreth kësaj kohe, kur mendoja se ajo e kishte kryer ritualin e mëngjesit dhe tash qëndronte e ulur përpara televizorit duke patur pranë telefonin, telekomandën dhe një orë të vogël, që i tregonte se kur duhej të merrte ilaçet, unë do ta merrja në telefon për t’i uruar ditën e lindjes. Sa niste muaji prill, gjëja e parë që mendoja ishte ditëlindja e Vaçes. Pushtimi nga Italia, lindja e princit trashëgimtar, ikja e Zogut – të gjitha vinin pas ose nuk vinin fare. Unë besoja se Zoti kishte bërë që Vaçja të jetonte afër nesh. Si për të na e lehtësuar peshën e mungesës së Atdheut. Prania e saj në Zvicër, edhe e zvogëluar prej sëmundjes në atë kolltukun e dhomës së miqve kur priste shqiptarë dhe ndiqte me vëmendje lajmet që vinin nga vendi i saj, përfaqësonte për mua 28 mijë kilometra katrorë të një Shqipërie europiane. Të një Shqipërie siç do të bëhet, ashtu siç e deshte zemra e Vaçes, të një Shqipërie që Zoti e ka vendosur në mes të të mirave. Kur kjo klasë politike që e ka lënë kockë e lëkurë atdheun tonë, të mos jetë më. Vaçe Zela simbolizonte Shqipërinë nuse, kur të bëhet si Zvicra e Ballkanit.

Rreth kësaj ore, midis 9:00 dhe 10:00 të paradites, si tani që po i shkruaj këto rradhë, në vend të telefonatës që do të bëja. Unë do t’i bija ziles dhe kur do t’i thosha „Alo, Vaçe“ – ajo nga ana tjetër do të më përgjigjej menjëherë „Elida“. Sepse e dinte shumë mirë që unë lumturohesha kur ajo ma njihte zërin menjëherë, kjo jo vetëm për shkak të veshit të saj të ndjeshëm muzikor. Por sepse midis nesh kishte një sintoni të bukur. Që unë e desha Vaçe Zelën, kjo nuk përbën ndonjë diçka të re sepse shqiptarët që deshën dhe e duan janë një oqean i madh, por sintonia jonë ishte e veçantë.
Sot provova t’i bie ziles me shpresë se mos më përgjigjej që nga parajsa. Këto janë gjëra që deri tani nuk kanë ndodhur. Por diçka është e sigurt se edhe prej parajse ajo rrezaton një diell dashurie për të na ngrohur e shkrirë ne shqiptarëve nga ngrica e përçudnimi.
Gjithë jetën më ka shoqëruar Vaçja. Me mrekullinë e zërit të saj jam rritur. Edhe kur dëgjoja fshehtas Beatles. Nuk vija ndonjë ndryshim midis tyre. Nuk e di nëse Beatles, John Lennon me shokë si do t’ja kishin dalë në Shqipërinë burg, ku këndonte Vaçja. Nëse do t’ia kishin thyer vargojtë diktaturës përmes këngës, ashtu si Vaçe Zela.
Tek Vaçja, Zoti i kishte dhuruar të gjitha bashkë. Ajo kishte zërin, talentin, zemrën, interpretimin, feminitetin. Ishte një artiste e kultivuar e cila i thyente të gjitha barrierat nën diktatin e një sistemi mizor. Si askush. Si asnjë.

Asnjëherë nuk pati lidhje me regjimin. Nëse do të kishte, regjimi do ta shpërblente ashtu si i ka shpërblyer të gjithë artistët dhe shkrimtarët që i pati shërbëtorë të bindur.
Vaçen diktatura e dënoi në mënyrën më kriminale të mundshme. Nuk mundi dot ta burgoste si i burgosi të tjerët. Sepse i friksohej Vaçes, dimensionit të saj gjigand. Atëherë gjeti mënyrën më tragjike. Duke ia hequr të drejtën e këngës. Duke e nxjerrë Vaçe Zelën në pension në moshën 45 vjeçare.
Ta nxirrje Vaçe Zelën në pension në moshën 45 vjeçare, t’i hiqje të drejtën e këngës, do të thotë që ta ekzekutoje me mënyrat më të përbindshme që përdorte diktatura. Si mund të ishte pushkatimi apo varja në litar.
Dhe më vjen keq, se mediat në Shqipëri vazhdojnë dhe e fshehin këtë fakt. Më vjen keq kur dëgjova në fjalët e lamturës që u thane për të, se Vaçe Zela iu largua vetë skenës si Greta Garbo! Kjo s’është e vërtetë. Vaçe Zelën e largoi nga skena diktatura. Sepse ajo ishte titane! Diktatura përpara saj dukej qesharake.
Sa nuk ishte sëmurë, gjatë qëndrimit të saj në Zvicër, kur ne të dyja flisnim bashkë dhe unë i referohesha kthimit të saj në skenë, ajo asnjëherë nuk më tha „jo“. Që do të thotë se ajo gjithnjë e mbante mendjen dhe shpirtin tek skena. E cila iu mohua nga diktatura dhe nga tmerret e tranzicionit. Sepse Vaçe Zela nuk do të largohej kurrë nga Shqipëria edhe fizikisht, ashtu si nuk u largua kurrë as mendërisht e shpirtërisht. Ajo vuante për të gjitha mbrapshtitë që i vuante Shqipëria dhe shqiptarët gjatë këtyre 23 viteve pasdiktaturë, kur shteti nuk kishte kohë për qytetarin, kulturën dhe artistët sepse ishte i përqendruar tek pangopësia për pushtet.
Kur ajo vdes, shteti e kujton Vaçe Zelën postmortum, kur shtanget nga pesha prej titaneje e Artistes, të cilën diktatura e largoi nga skena në prillin e vitit 1984 – plot 30 vjet më parë, ndërsa ajo vazhdon të qëndrojë në skenën e shpirtit të kombit që është i pavdekshëm. Sepse Vaçe Zela ishte një talenti i lirë dhe sovran, i pastër dhe i papërlyer. E kështu do të mbetet. Në përherësi.
Unë po i bie ziles së telefonit. Sinjali po bie pa pushim. Unë po pres mrekullinë që ajo pas telefonit të më përgjigjet « Elida ». Jam duke pritur që të paktën të më dërgojë një shenjë nga Parajsa. Padyshim që këtë shenjëz do ta marr.