Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Kryetari i komunës së Ferizajt,Muharrem Sfarqa nga Gjermania, sjell kulturën evropiane!

by

Nga Asllan Dibrani/
Shiu i këtyre ditëve ishte gëzim për gjithë Kosovën që e theu thatësinë e shumë muajve . Një pas dite të datës 23 .04 .2014 e ndamë kohën që ta vizitojmë Ferizajn qytetin që udhëheq Muharrem Sfarqa , një burrë mesa shtat, por me një edukatë dhe një qytetërim evropian.
Muharrem Sfarqa, i cili erdhi nga Gjermania dhe u zgjodh kryetar komune lenë përshtypjen që nga diaspora ka sjellë kulturën evropiane të qeverisjes dhe menaxhimit. Ai deklarohet i gatshëm që të ballafaqohet me të metat e trashëguara në Kosovë, të trashëguara nga e kaluara e hidhur e pushtuesve të huaj. Veprimtari Muharrem Sfarqa si një kuadër i dalluar i LDK-së në Gjermani, ishte sekretar i nëndegës së LDK-së së NRW-së dhe në ballë të çdo aktiviteti atdhetar e partiak dha ndihmën e tij si intelektual dhe veprimtar i pa mposhtur . Ai ka disa vite qe ishte një mik i yni bashkëveprimtar në Gjermani, po dhe anëtar i “Lidhjes së shkrimtarëve artistëve dhe krijuesve shqiptarë në Gjermani” gjë qe sa ishte në Gjermani la gjurmë veprimi për Kosovën . U morr me shkrime , reportazhe dhe intervista gjë që të gjitha ishin si pjesë përbërëse në ndërtimin e tij me një bagazh universal të kullures së tij që personalitetin e tij e unifikoj edhe në segmentin politik me çka edhe fitoj kandidaturën për kryetar të Komunës së Ferizajt nga një anëtar i kryesisë se Partisë se tij të LDK -së në Gjermani.Edhe se ishte një qytetar i pajisur me shtetësinë gjermane e la për interesin shoqëroro që të jenë në shërbimin e shoqërisë në Kosovë. Shtetësia gjermane e tij u bë debat publik disa herë nga disa injorant dhe kundërshtar politik duke u përpjekur që ta qesin në peshojë shtetësinë e tij gjë që është për t’a gjykuar, kur nuk dinë, as nuk janë të informuar sa e si duhet!?. Gjermania njeh dy e tri shtetësi, por kur është në pyetje Kosova nuk ka bërë ma shumë se sa tu merret kjo e drejtë qytetareve tanë . Dhe duhet ta kenë të qartë se disa republika në Gjermani e njohin këtë të drejtë të pa kontestueshme që shumë qytetar kosovar edhe sot e gëzojnë këtë të drejtë të dy shtetësisë . Ndryshe, në zgjedhjet e sivjetme lokale që u mbajtën me 3 nëntor dhe në balotazhin e 1 dhjetorit, kanë marrë pjesë dy përfaqësues nga diaspora, Muharrem Sfarqa në Ferizaj dhe Agim Bahtiri në Mitrovicë. Që të dy kanë fituar dhe sot menaxhohen këto dy komuna nga këta dy kryetar. Zgjedhja e këtyre dy personaliteteve në krye të komunave është mesazh i mirë për të ardhmen e Kosovës nga se që në fillim, po shihet se ka një ndryshim në politikën menaxhuese që Kosova ka nevojë për dijen dhe kapitalin e bashkatdhetarëve të vet në mërgim. Ata sjellin këtu kulturën , artin shkencën po edhe teknologjinë e barometrave në Evropë dhe në Botë. Për shumë politikaj kosovar mund të jetë vetëm ëndërr , apo një imagjinatë shterpë nga se shumë nga ta kanë mbetur me qëndrime komuniste apo të një oportunizmi ideologjik, pa ndryshime, pa vizion me një politikë të stërvjetëruar që ma edhe populli po bie viktimë e tyre deri në shkallëzim ekstrem varfëri,skamje, demoralizim dhe vetëvrasje të pa numërua. Takimi ynë ishte shumë transparent . Modestia e tij u pa qysh në fillim, në zyren e tij pak minuta zumë vend . Dalja në qytet ishte një gjiro që dëshmoj, veprimtarinë e tij me ndryshime të mëdha në infrastrukturën e qytetit. Shëtitja në bulevardin e qytetit ishte edhe rrëfimi i tij në dhënien e një pamje tjetër qytetit , duke e shndërruar Ferizajn në një qytet lulesh dhe gjelbërimi. –Infrastrukturën e ka ndryshuar ,rrugët dhe parqet e qytetit u përngjajnë atyre evropiane!.
Zoti Muharem Sfarqa thekson ma tutje se ka ndërmend që ta bëjë një qytet me një bulevard ma modern në interesin e qytetarëve të tij. Përshtypja më mbresëlënëse ishte se gjatë shëtitjes në qendrën e qytetit , qytetarët e thjeshtë disa herë na ndalen duke e përshëndetur edhe dorë me dorë. Komunikimi i tij ishte shumë modest i thjesht , po me vlera duke dhënë dëshmi se zoti Muharremi, posedon një kulturë të lartë qytetare. Në ato momente e ndiente veten shumë të barabartë me qytetarin e thjesht , nxënësit apo edhe me mirëmbajtësin e parkut që aty për aty e këshilloj në mbarëvajtjen e rritjes së infrastruktures edhe ma të mirë qe ma, i kishte hedhur në skicë me projekte moderne dhe të kohës.
-Kureshtjen e pyetjes sonë se çka ka vepruar në administratë lidhur me rregullimin e dokumenteve të ndryshme për qytetarët?.
– Ai u shpreh se atë sëmundje të komunizmit për një dokument apo edhe certifikatë të lindjes me prit me javë e muaj që mbretëronte deri para disa muajsh në këtë qytet, e kam ndryshuar rrënjësisht. Tash ditët e humbura për një certifikate apo një dokument të qytetarëve e kamë shndërruar me një shërbim administrativ disa minutëshe!

Pastaj motivimi i një pyetje tjetër ishte që qyteti i Ferizajt qe disa kohë po ndihet rehat nga bixhosgjinjtë , kumorgjinjtë dhe hajnat e lojërave të fatit si mashtrues dhe manipulues me varfërinë e Kosovës ?
Zoti Sfarqa na u përgjigj se edhe këtu kam vepruar . Qyteti i “Ferizajit tash është qytet i vdekur për kazinotë dhe lojërat e fatit”. Këto lokale do të mbesin nën dry përgjithmonë sepse asnjëri prej tyre nuk i plotësojnë kushtet me ligj për veprimtari të tilla . Pronarët e këtyre lokaleve mund të zhvillojnë aktivitetin e tyre duke respektuar ligjin për një distancë së paku 500 metra larg institucioneve lokale, shkollave, çerdheve apo qendrave të tjera komunale. Ky është një rezultat i zotit Sfarqa qe ka dhënë shenjat e një qytetërimi , që duhet t’a kenë edhe qytete tjera .Zoti Sfarqa i shantazhuar nga një politikë verbale e qeverisëse të Kosovës karshi interesave të huaja në Kosovë qe nxisin ekstremizmin fetar islamik në Kosovë , që përmes tij mori imazhi të keq në arenën ndërkombëtare me nxitjen e te rinjve që të vdesin në vendet e huaja siç është rasti i Sirisë qe morri jetën e dhjetëra e dhjetëra shqiptareve . Edhe këtu zoti Sfarqa nuk ka ndenjur si spektator , siç po vepron politika kosovare, po ka reaguar dhe i ka gjykuar. Ai u prononcuar publikisht kundër këtij fenomeni të vrazhdë , naiv po edhe antikombëtar duke ju bërë thirrje të rinjve që të distancohen nga një rruge e gabuar të ekstremizmit islamik në Kosovë me pretendime antishqiptare”! Duke ju sugjeruar shkollimin , punën shkencën kulturën dhe artin,ai u zotuar që do të ngehim imazhin e këtij populli po edhe shpresës . Zoti Sfarqa ka bërë edhe një progres në zhvillimin , emancipimin dhe kulturën e emancipimit e femrës shqiptare që falë kontributit të tij , sot femra shqiptare në këtë qytet gjendet aktive ma shume se në çdo qytet tjetër kosovar. Ai thekson se politika e tij është që t’i ndërpres korrupsionin që gjendjen e ka gjetur shumë alarmante qe me kalimin e kohës edhe vet qytetarët janë duke e kuptuar nevojën e një ndryshimi në këtë komunë po edhe në nivel të vendit. Zoti Muharrem ma tutje thekson se synimet e tij janë që të hapin edhe vende të reja pune. Lidhur me mediat, ai tha se as pak nuk është i kënaqur,pasi sot edhe politika ditore po ndikon ne mediat e ndryshme me çka bien ndesh me normat e një shteti demokratik. Me një kryeneçësi u prononcuar edhe kundër gangsterëve të ndryshëm te cilët sillen si pronar të së drejtës së qytetareve në struktura të ndryshme .Ata kanë krijuar një paqartësi në ligjet rregullat dhe vlerat e një shteti për të cilin kanë luftuar shqiptarët. Nga zoti Muharrem Sfarqa u ndamë me një përshtypje shumë mbresëlënëse të një politikani , një krijueses , një intelektuali , një njeriu me kulture qe po lenë gjurmë edhe jashtë qytetit të Ferizajt. Ai duhet të merret si model i një politikani për menaxhimin e qytetit si në ekonomi , kulture apo në teknologji. Zoti Sfarqa për zgjedhjet nacionale që janë në prag theksoj se ato shpresojmë se do të jenë demokratike , parlamentare dhe të rregullta duke aluduar se Partia e Lidhjes Demokratike do te jetë, ajo që do ta qeverisë vendin në të ardhmen.

Ne Foto: Muharrem Sfarqa dhe Asllan Dibrani gjatë intervistës në qytetin e Ferizajt.

Nishani: Hetim i besueshëm për drogën në Divjakë

by

Presidenti Buajar Nishani ka komentuar sot në një intervistë përplasjet me mazhorancën, lidhur dekretet e gjyqtarëve, projektligjet që lidhen me kompetencat e kreut të shtetit dhe deklaratat e bëra pak ditë më parë në Komisionin e Ligjeve në adresë të tij.
Në Komisionin kuvendor të Ligjeve, dy ditë më parë, është vendosur me votat e mazhorancës që të rrëzohet një tjetër dekret i juaji për emërimet në sistemin e drejtësisë. Është rrëzuar kandidatura e zotit Alaudin Malaj, Kryetar i Gjykatës së Apelit, për një vend në Gjykatën e Lartë. Në fakt, ky nuk është një rast i shkëputur. Janë bërë tashmë disa dekrete për emërimet në sistemin e drejtësisë që rrëzohen nga mazhoranca në Kuvend. A keni një koment? Çfarë po ndodh me këto kandidatura që ju rrëzohen në Kuvend?
Presidenti Nishani: Unë besoj që nuk ka vend për shumë komente pasi është mjaft e qartë pasqyra e këtij realiteti. Kemi të bëjmë qartazi me një qëndrim politik, i cili praktikisht po i heq ‘de facto’ kompetencën kushtetuese Presidentit të Republikës për emërimin e anëtarëve të Gjykatës së Lartë. Nuk mund të bëhet dot ‘de jure’, sepse kërkohet të ndryshohet Kushtetuta. Në pamundësi për ta ndryshuar Kushtetutën ligjërisht po anashkalohet përmes këtyre procedurave në Komisionin e Ligjeve për të bërë të pamundur realizimin e kompetencës kushtetuese të Presidentit të Republikës për emërimin e gjyqtarëve në gjykatat e larta. Pra, kemi një sjellje, e cila vjen nga një realitet i pamundësisë për ta kthyer Presidentin e Republikës dhe Kreun e Shtetit në një kukull të pushtetit ekzekutiv. Tashmë është gjetur një rrugë e tillë duke i hequr kompetencat, në këtë rast, në kundërshtim dhe në mosrespektim edhe të vendimit të Gjykatës Kushtetuese, e cila qartazi e ka bërë interpretimin e saj në lidhje me konsultën midis Presidentit dhe Kuvendit; kompetencat e njërit institucion dhe institucionit tjetër, ndaj unë besoj që, për opinionin publik dhe për çdo faktor tjetër të interesuar për ecurinë e këtyre sjelljeve dhe ngjarjeve në Komisionin e Ligjeve panorama është e qartë, për më tepër që, jam i bindur, opinioni publik tashmë është qartësuar në tërë ecurinë e këtyre marrëdhënieve.
Ka patur një deklaratë të fortë në Komisionin e Ligjeve nga deputeti i Lëvizjes Socialiste për Integrim, zoti Spartak Braho, i cili ka propozuar nisjen e procedurës për shkarkimin e Presidentit. Si e keni pritur këtë deklaratë kur e keni dëgjuar?
Këto janë thirrje revolucionare, të cilat ende janë si një përcjellje e reminishencave të një lloj deliri që shfaqej në vitet ’70-të. Natyrisht, objektivi është i gabuar. Nëse do të isha nga ata njerëz që tremben, nuk do të kisha marrë përsipër prej kohësh përgjegjësi shtetërore dhe institucionale. Janë thirrje revolucionare që nuk meritojnë as vëmendje dhe as komente.
Tashmë nuk është lajm i ri që mazhoranca dhe me anë të disa projekt-ligjeve po tenton reduktimin e disa prej kompetencave të Presidentit të Republikës, qoftë në detyrën e Kreun të Shtetit dhe qoftë si Komandat i Forcave të Armatosura. Keni patur një takim me ambasadorët e NATO-s. Çfarë impakti ju dha ky takim? Ju përveçse i keni informuar, a keni marrë prej tyre edhe një lloj garancie apo mbështetje?
Shqipëria është një vend anëtar i NATO-s, një vend aleat. Jemi pjesëtarë të kësaj familje politiko-ushtarake, të aleancës më të suksesshme në botë përsa i takon kontributit për paqen, liritë dhe sigurinë. Ndaj, ne, institucionet e shtetit shqiptar duhet të ndajmë me përfaqësuesit e kësaj Aleance pikëpamjet tona, veçanërisht kur ato lidhen me çështje të sigurisë. Presidenti i Republikës si Komandant i Forcave të Armatosura nuk mund të pranojë devijime të standardit që tashmë është në të gjitha vendet e NATO-s ku kompetencat e Komandantit të Përgjithshëm të kalojnë nga Presidenti tek Qeveria, pasi unë e kam shprehur dhe herë të tjera, jo vetëm bëhet një çbalancim i harmonisë kushtetuese të pushteteve dhe të komandimit të Forcave të Armatosura, por krijohet një risk i madh i politizimit të vendimmarrjeve të rëndësishme me karakter strategjik. Natyrisht që përfaqësuesit e vendeve anëtare, aleate të Shqipërisë morën shënim pikëpamjet e Presidentit të Republikës dhe njëkohësisht ndava me ta vlerësimin dhe dëshirën time për të përfituar nga eksperienca e vendeve të tyre në çështje të tilla.
President, si ndiheni në këtë lloj përplasjeje të vazhdueshme me ekzekutivin, me Qeverinë: kompetencash, dekretesh? Ju keni vendosur të vazhdoni, le të themi, në rrugën tuaj, pra në mbështetje të ligjit, Kushtetutës, apo keni një mesazh?
Mesazhet më të mira janë sjelljet institucionale, janë sjelljet kushtetuese, janë sjelljet ligjore, në mbrojtje edhe të integritetit të institucionit që përfaqëson secili prej nesh. Jam betuar mbi Kushtetutë dhe mbi Flamurin Kombëtar që do të respektoj Kushtetutën dhe brenda këtij betimi një element i rëndësishëm përmbajtësor ka të bëjë jo vetëm me ruajtjen e integritetit të Institucionit të Kreut të Shtetit shqiptar, por edhe me garancinë që i jap sërish sot opinionit publik dhe qytetarëve të vendit tim se, përsa kohë të jem në Zyrën e Presidentit të Republikës, Institucionin e Kreut të Shtetit shqiptar nuk do ta marrë dot peng askush, në asnjë rast, me asnjë çmim.
Zoti President, politika, por jo vetëm politika prej disa ditësh është përfshirë në një debat të gjerë me akuza të ndërsjellta përsa i përket trafikut të drogës. Ka pasur një debat të gjatë dje në Parlament, ka patur një protestë të opozitës. Nuk e di, çfarë përshtypje ju jep gjithë ky debat?
Rasti në fjalë është një rast mjaft i rëndë, i cili në gjykimin tim kërkon një hetim të thellë, një hetim transparent dhe mbi të gjitha të besueshëm. Pse e them ‘të besueshëm’? Dhe ky ka qenë dhe mesazhi që i kam adresuar Prokurorisë shqiptare, veçanërisht Prokurorisë së Krimeve të Rënda pasi përmes hetimit të plotë, zbardhjes në mënyrë të besueshme të gjithçkaje në lidhje me këtë ngjarje, luftohet krimi i organizuar dhe së dyti, çka është gjithashtu shumë e rëndësishme, mbrohet dhe ruhet dinjiteti i shtetit shqiptar. Unë besoj, inkurajoj dhe pres që Institucioni i Prokurorisë të angazhohet me të gjithë seriozitetin, të shtojë në mënyrë maksimale kapacitetet e mundshme profesionale dhe të shtrijë hetimin në të gjitha ato raste, të cilat lidhen me një vend të tillë për të bërë të mundur një qasje ligjore të fortë ndaj këtij fenomeni, i cili duhet me çdokush të mos cenojë imazhin e vendit dhe imazhin e shoqërisë shqiptare.
Sa e rrezikojmë këtë me anë të këtyre fenomeneve?
Në rast se do të ketë një hetim të plotë dhe penalizim të plotë të të gjithë atyre që janë përfshirë në një akt të tillë, jam i bindur se do të kontribuojmë mjaft në ruajtjen e imazhit të vendit.
Zoti President edhe në cilësinë e Komandantit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura, ka pasur edhe akuza edhe për implikimin e infrastrukturës së Ushtrisë në trafik droge. Si i keni pritur këto akuza, këto deklarata dhe a keni marrë, le të themi, ndonjë iniciativë për të parë më tutje nga këto deklarata?
Natyrisht që çështjet e implikimit duhet të hetohen dhe zbulohen nga organet e drejtësisë. Ne asnjëherë nuk mund të devijojmë nga mekanizmi i shtetit ligjor, ndaj edhe pak më lartë kur përmenda hetimin e thellë të të gjithë elementëve, kam parasysh pikërisht për të vajtur tek besueshmëria dhe efektshmëria e luftës ndaj akteve dhe fenomeneve të tilla lidhet pikërisht përsëri me një drejtim, me pjesën e hetimit nga institucionet e shtetit ligjor të vendit. Ajo që unë do të kërkoja nga Forcat e Armatosura dhe veçanërisht nga drejtuesit e FA-së, nga njerëzit nën uniformë është përqendruar tërësisht larg nga përdorimi politik i tyre. Njerëzit nën uniformë nuk mund të vihen në përdorim të politikës. Njerëzit nën uniformë kanë ligjin, Kushtetutën, kanë betimin, kanë mekanizmat për të bërë punën e tyre, për të përmbushur misionin e tyre. Misioni i njerëzve nën uniformë është një dhe vetëm një – mbrojtja e vendit, mbrojtja e Atdheut, garantimi i sigurisë dhe lirisë për qytetarin shqiptar. Çdo përfshirje apo lejim i përdorimit politik nga ana e tyre jo vetëm që rasti mund ta komplikojë në mënyrë të panevojshme, por mund të krijojë dhe ngarkesa të tjera të panevojshme për Forcat tona të Armatosura, të cilat janë sot krenaria e vendit tonë, janë ata të cilët e kanë përfaqësuar me dinjitet Shqipërinë dhe emrin e shqiptarëve në kuadër të Aleancës së Atlantikut të Veriut, janë njerëz të cilët kanë sakrifikuar dhe sakrifikojnë edhe jetën e tyre në interes të nderit të kombit, të nderit të flamurit, të nderit të Shqipërisë. Asgjë nuk mundet që, edhe përgjegjësi të individëve të ndryshëm, nuk kanë për të cenuar dhe nuk mund të cenojnë dot këtë kontribut të madh dhe këtë emër që kanë sot Forcat e Armatosura të Republikës së Shqipërisë.
Së fundi, nëse keni një mesazh për politikën dhe drejtësinë duke iu referuar dhe rastit të Divjakës?
Mesazhet janë të qarta. Në kuadrin e shtetit ligjor, shtetit të së drejtës, të krijimit të besimit tek institucionet, lufta kundër narko-trafikut që është një sfidë e madhe për Shqipërinë, dhe jo vetëm për Shqipërinë, kërkon së pari vullnet, kërkon angazhim, kërkon koordinim institucional. Nuk mund ta ndihmojë luftën ndaj narko-trafikut sulmi ndaj Prokurorisë, ndaj gjykatave, apo ndaj Presidentit të Republikës, përkundrazi, krijon një qasje të kundërt. Pra, angazhimet që nisin tek vullneti vijojnë me funksionimin e mekanizmave ligjore të shtetit përmes harmonizimit, bashkëpunimit, përmes partneritetit me partnerët pasi janë hetime që shtrihen edhe përtej territorit shqiptar dhe ecja në këtë qasje, ecja me këtë sjellje institucionale, me këtë besim, jam i bindur që do të funksionojë natyrisht për të qenë gjithmonë fitues në këtë betejë.
Marrë nga TV Klan

Karl D. Shehu, i pari shqiptar që synon Senatin e Connecticut

by

Karl D. Shehu është banues prej tre brezash në Waterbury, Connecticut. Nip i një familje shqiptare vendosur në Waterbury në fund të viteve 50të, Karli edhe pse vetëm 28 vjeç ka arritur të ketë një rezume mbresëlënëse ku Diploma Master në Manaxhim Biznesi nga Universiteti i Oksfordit, dhe diplomimi Jurist nga Universiteti Pepperdine janë nga më të spikaturat . Më 13 Shkurt, 2014 ai shpalli kandidaturën për Senator në Distriktit e 15të në Connecticut dhe po kërkon të bëhet i pari Shqiptaro-Amerikan në Senatin e Connecticut. Pas disa kontakteve ai me kënaqsi na dha këtë intervistë për gazetën DIELLI.
Përshëndetje Karl…Faleminderit që pranuat kërkesën tonë për këtë intervistë…Për ata që nuk ju njohin ose ju njohin pak, si do t’i përgjigjeshit pyetjes, “Kush është Karl D.Shehu?”
Unë e shoh veten më shumë si një zgjidhës i problemeve. Kjo cilësi kërkon nga unë të jem mendimtar dhe njëkohësisht ëndërrimtar. Këto karakteristika forcohen më shumë nga sensi për te qëne realist dhe praktik. Lexoj shumë dhe përpiqem të asimiloj sa më shumë të jetë e mundur. Kur marr vendime mundohem te jem më shumë analitik.
Nga rezumeja duket se ju keni arritur shumë në një kohë shumë të shkurtër. Çfarë ju frymëzon dhe motivon ju, kur synoni për kaq shumë arritje?
Atë çfarë ju e formuloni si arritje, unë e shoh si një përgatitje solide. Unë kam të gjitha mjetet dhe përgatitjen intelektuale të kërkoj më shumë për qytetarët e mi. Sa për frymëzimin, prindërit prej fillimit më kanë mbështetur drejt suksesit. Duke patur tipin A të personalitetit, motivimi asnjëherë nuk ka qënë problem për mua.
Cila është filozofia juaj politike, dhe cilët janë shembujt njërëzorë që dëshironi të ndiqni?

Unë besoj në Kushtetutën e Sh.B.A-së the parimet qeverisëse të vendosura nga Baballarët e Kombit Amerikan. Substanca filozofike e këtij besimi bën që unë te jem konservativ në fushën ekonomike dhe mbështetës i fortë i të drejtave dhe përgjegjësive individuale. Shumë nga ne jemi të ndërgjegjshëm për impaktin e teorisë së të drejtave natyrale formuluar nga John Locke. Deklarata e Pavarsisë e Sh.B.A-së shpreh qartë se ne i kemi të dhëna nga Krijuesi ynë me sigurinë e vetë-evidencës dhe të pamohueshme të drejtat e jetës, lirisë dhe kërkimit të lumturisë. Ne i japim sistemit qeverisës pak nga këto të drejta me shpresën se qeverisja do t’i mbrojë ato. Ky është roli i kufizuar i qeverisjes. Çdo zgjerim i autoritetit qeverisës përtej të drejtave të dhëna nga Kushtetuta do të jetë kufizim i të drejtave natyrale të inidvidëve. Admiroj gjyshin tim. Pasi regjimi i (Enver) Hoxhës i konfiskoi tokat dhe pasurinë personale, ai u arratis nga Shqipëria komuniste, duke rrezikuar jetën dhe lirinë e tij. Gjyshi më ka mësuar për njerëzit dhe mbështetjen në forcat e mia më shumë se çdo profesor në Kolegjin e Bostonit, Universitetin e Oksfordit, apo çdo jurist i magjistraturës ligjore në Pepperdine. Përsa i përket modeleve njerëzore—ne secili mund të kemi ndikimin personal në këtë botë. Përqendrimi në arritjet e të tjerëve ngurtëson novacionin dhe na kufizon në drejtimet tona personale.

Cila arsye ju shtyu të vendosni të vendosni kandidaturën për senator të Distriktit e 15të në Connecticut?

Është koha për një lidership të ri. Connecticut është një shteti që është i varur nga taksimi. Në çdo shkallë të qeverisjes ka politikanë me duart në xhepin tonë kolektiv. Ne kemi nje strukturë të rregullave që e bejnë klimën e biznesit në Connecticut më të keqen në gjithë kombin tonë. Përveç asaj çfarë thamë më lart, distrikti i 15të është me keq se në të gjithë shtetin. Ne kemi 12% papunësi, dhe papunësia e të rinjve është 16%. Në katër vitet e fundit ne kemi qënë dëshmimtarë të eksodit të bizneseve dhe punëve. Unë e pëlqej senatoren Hartley, por nuk jam i sigurtë nëse ajo e kupton shkallën e mundimeve të njerëzve të thjeshtë në Waterbury, Middlebury, dhe Naugatuck. Ndërsa ajo kënaqet në mbrëmjet e koktejit me lobuesit, të rinjtë e të rejat nuk mund të gjejnë dot punë. Ne meritojmë një senator që në këto raste është i gatshëm të kundërshtojë Guvernatorin Malloy, jo një që 99% të votimeve, voton si ai.

Pasi ju shpallët kandidaturën për Senator në Distriktit e 15të në Connecticut më 13 Shkurt, 2014, “Waterbury Observer” shkruajti, “ Më tepër se sa një karrierë akademike më diploma nga Kolegji i Bostonit, Universiteti Pepperdine, dhe Universiteti prestigjioz i Oksfordit në Angli, Shehu po kërkon të bëhet i vetmi Shqiptaro-Amerikan në Senatin e Connecticut.” Artikulli pastaj nënvizon fjalët tuaja kur thoni se, “Politikanët lokalë e kanë njohur rritjen e influencës së Komunitetit Shqiptar në Waterbury. Ata na marrin me të mirë në kohën e votimeve dhe na braktisin sapo marrin pushtetin. Unë do ta ndryshoj këtë.” A mund të komentoni për sa keni thënë? Çfarë do të bëni ndryshe nga të zgjedhurit e deritashëm për sa i përket Komunitetit Shqiptaro-Amerikan?
Arben, unë nuk e konsideroj veten time politikan. Në fakt, unë nuk i kam qejf politikanët. Shumë herë fjalët e tyre nuk përputhen me veprat. Waterbury ka komunitete nga më të ndryshme, dhe politikanë premtojë për çdo gjë, për t’u zgjedhur. Këtu ka politikanë që shkojnë për vota tek Shqiptarët dhe Hispanikët. Ata duken nëpër festat e tyre. Ata i marrin me të mirë dhe premtojnë favore për liderat e komuniteteve. Ata duken vetëm në kohë zgjedhjesh. Sapo zgjidhen këta politikanë zhduken si me magji. Sa komisione kryeson nga Shqiptaro Amerikanët? Sa Shqiptaro-Amerikanë janë anëtarë të këtyre komisioneve? Shqiptaro Amerikanët nuk janë vetëm votues si robotë. Ne nuk jemi të zotët vetëm për të dhënë votat. Në qoftë se si komunitet ne jemi të rëndësishëm përtej ditës së zgjedhjeve, atëhere pse të zgjedhurit nuk na pyesin më. Pasi të zgjidhem unë do të përpiqem deri në fund që interesat e Komunitetit Shqiptar të jenë kudo të mirë përfaqsuara.

Cilat janë problemet në Distriktin e 15të që do të duan vëmëndjen tuaj të menjëhershme pas zgjedhjes suaj?

Si thashë më sipër Distrikti 15, po dëmtohet dita ditës. Programi im përfshin rrëzimin e taksave të larta, çlirimin e biznesit nga rregullat e panevojshme, mos zbatimin e Common Core, rrëzimin dhe rehartiming e legjislacionit të vitit të kaluar për armët, dhe kufizimin e mandatit për senatorët e shtetit Connecticut. Ne kemi papunësinë më të lartë dhe taksat për pronësinë janë më të lartat se në gjithë shtetin. Vitet e fundit mosha mesatare e banuesve në Waterbury është rritur. Kjo do të thotë se të rinjtë po e braktisin luginën e lumit Naugatuck. Prandaj ne duhet ta ndryshojmë plotësisht këtë gjëndje.

Tashmë, konflikti Ruso-Ukrainas ka sjellë disa nga problemet dhe retorikën e Luftës së Ftohtë. Kjo pyetje është disi përtej axhendës së zgjedhjeve lokale….Cili është opinion juaj për hapat e ndërrmara nga Shtepia e Bardhë për të zgjidhur këtë konflikt?

Çfarë hapash? Barak Obama nuk po kupton asgjë. Ai është Neville Cahamberlain i kohëve modern. Një president i dobët që duhet të punojë vetëm si pedagog universiteti dhe jo në Zyrën Ovale të Presidentit. Një klip për fushatën e Presidentit Regan tregonte një ari në pyll. Komentatori thoshte, “Është një ari midis drurëve. Disa thonë ariu mund të shihet shumë lehtë. Të tjerët nuk e shohin fare.” Kuptimi ishte se Shtetet e Bashkuara duhet ta ndalojnë dominimin Sovjetik në Europën Lindore. Unë besoj në përpjekjet për paqe, por ka vende në botë që kuptojnë vetëm gjuhën e forcës. Ju nuk mund të lejoni një autokrat si Vladimir Putini të pushtojë dhe aneksojë pjesë të vendeve sovrane.

Subjekti i pyetjes së kaluar ka ndikim si shkojnë punët këtu në Connecticut. Këtu, politikat e ndërkombëtare, buxheti i mbrojtjes, të drejtat e mbajtjes se armëve direkt ndikojnë në ekonomi. Çfarë do të bëni ndryshe nga të zgjedhurit lokale dhe shtetërorë për të mbajtur dhe rritur numrin e vendet e mirëpaguara të punës të cilat lidhen me porositë nga industritë e aeroplanëve, mbrojtjes dhe prodhimit të armëve?(Te plote mund ta lexoni ne Diellin e printuar)
(Intervistoi: Arben Dulo)

“Ju flet Zani Atdheut!

by

Intervistë e eskluzive me Hysen Previzin, veprimtarin dhe gazetarin shqiptar të radios Zanit të Atdheut dhe Zëri i Amerikës/
Intevistuar nga Beqir Sina/
Ku keni lindur dhe çfarë kujtimesh keni nga Shqipëria?
Isha shumë i ri, dhe, as që më shkonte ndërmend për një arratisje nga Shqipëria, por ishte vëllai im – rreth 13 vjet më i madh, i cili dinte me tepër rreth ngjarejeve që kishin ndodhur me familjen tonë të madhe. Familja jonë Previzi në Zerqan qarku Dibër, ishte mjaftë e njohur në atë zonë të Grykës së Madhe të Dibrës, siç quhej dhe thirret ajo. Kjo familje dibrane, ishte e shquar për bujarinë e mikëpritjen, po ashtu edhe për burrëri e trimëri si dhe e përfshirë në veprimtari politike, të të gjitha kohërave.
Babai im Mahmud Previzi, ishte nën-komandant i forcave të gjandarmëris të nën-Perfekturës së Zerqanit, kurse, xhaxhai Bajazit Previzi, ishte nën-perfekt i nën-perfekturës së Zerqan-nit gjatë qeverisjes së Mbretërisë Shqipëtare. Kur vendi u pushtua nga klika komuniste, babai im si dhe e gjithë familja jonë e madhe, nuk u pajtua me atë rregjim. Babai im me një grusht xhandarësh që i kishin mbetur, në atë kohë u përpoq të mbronte Zerqanin nga forcat komuniste të udhëhequra nga Dali Ndreu, por, i tradhëtuar nga disa gjoja nacionalistë të përbër prej më tepër se 300 vetë , u mposhtë. Zerqani, u muar nga komunistët, shtëpija jonë e madhe u dogjë në flakë. E gjithë pasurija jonë përfshirë tokë e bagëti u kunfiskua. Si rrjedhoj familja u internua në fillim në Berat , kur unë isha vetëm foshnje. Në kampin e interrnimit në Berat, familja jonë pati kontakte edhe me familje të tjera nacionaliste, nga e gjithë Shqipëria, dhe Kosova por edhe familjet dibrane, siç ishte familja Kaloshi, Ndreu, Kaziu, Lita, Dema, Tonuzi, e familja e Beqir Sina i parë, me të cilët ishim miq prej kohësh, si dhe shumë e shumë të tjerë.
Përse u arratisët….?
Babai im pas një qëndrimi prej afro 4 vitesh nëpër malet e Dibres, duke mos u pajtuar siç thash edhe më lart me klikën komuniste dhe duke menduar se mund të vinte ndihme nga forcat Angleze. Ai u vra heroikisht në përpjekje me forcat komuniste, po, edhe këtë rradhë i tradhëtuar nga byrazeli i tij më 1949( emrin e të cilit nuk është e nevojshme ta përdor). Mbas vrasjes së babës, familja u lirua nga internimi dhe erdhi përsëri në Zerqan. Sipas tregimit të Nënës time, shtëpija e djegur, toka e konfiskuar dhe e shpërndarë në “reforma agrare” u vendosëm në një shtëpi të vjetër dhe të rrënuar. Të cilësuar KULAK, pa të drejt shkolle të mesme, e gjithmonë nën mbikëqyrje të sigurimit të shtetit, kaluam disa vjet. Vëllai im Fiqiriu, i bindur se nuk mund t’i përballonte me atij rregjimi gjakatar, mori guximin dhe në tetor të vitit 1963, dhe vendosi, që së bashku me dy kushërinjtë tonë Sami dhe Basri Alliu dhe pjesetarë tjerë të familjes, të arratisemi. Vlen të vëj në dukje se më shum se gjysma e familjes, nuk arriti të kalonte kufirin për në Ish-Jugosllavi. Nëna ime si dhe bashkeshortja e vëllait tim Fiqiriu-t me 5 fëmijë , si dhe bashkëshortja dhe nëna e Samiut, u kapën nga forcat kufitare në kufi. Ato sërisht u internuan nëpër kampet famëkeqe si ai Shtyllas të Fierit, kur u liriuan me ardhjen e demokracisë në vitin 1991.
Kur filloi lidhja e juaj me patriotët dhe grupet anti komuniste, dhe çfarë roli kishit ju në ato?
Duhet pranuar, se :”Në raste të ndryshme emigracijoni në ish Jugosllavi, është trajtuar sipas oreksit të jugosllavëve” kjo vetkuptohet dhe nuk do shtjellim, sepse ashtu ishin dhe rrethanat e asaj kohe – “ishe mes dy zjarrve”. Në disa raste emigracijoni përkrahej dhe herë të tjera përbuzej nga regjimi Jugosllav.. Gjatë emigracionit në Jugosllavi, nuk mund të thoshe se je antikomunist, ose patriot dhe as që mund të aktivizoheshe si i till. Ish-Jugosllavija, ndonse luante një politikë më të “butë”, me emigrantët, për interesat e saj ekonomike dhe politike, por ishte komuniste, dhe diktaturë e kamuflluar. Jugosllavia e atëherëshme në shumë raste emigracijonin politik shqipëtarë e përdori si mish për top, ashti si perdori edhe disa shqiptarë të tjerë. Mirëpo, gjatë emigracionit në ish -Jugosllavi – ne patëm rastin që përsëri të bashkoheshim më shumë nacionaliste të arratisur në atë vend më parë në atë vend dhe të gjenin shqiptarët e vërtet patriot. Vlen të përmend si e ceka më lart, miq e familjes tonë, me disa prej tyre ku kemi qëndruar edhe në kampin e internimit në Berat, si vëllëzerit Rasim, Hashim e Besim Sina , Abdulla Kaloshi ,Qazim Lusha ,Mane Dumani, Sefer Lleshi e shumë të tjerë. Roli ynë politik ishte vetëm e vetëm të largoheshim për në perendim, ku dhe mund të na krijohej mundësia për të ndihmuar familjet, që i kishim lën pas por edhe Shqipërinë dhe Kosovën, te gjith trojet shqiptare të okupuara nga Serbia . Kështu që në vitin 1965 shumë prej nesh morëm rrugën e arratisë nga Jugosllavia, dhe shkuam për në Itali. Ku u takuam dhe u lidhëm me shumë të arratisur të tjerë, anti komunist dhe figura patriote të njohur të çështjes kombëtare.
Keni qenë pjesë e Partisë Lëvizja e Legalitetit në mërgim – çfarë ishte ky organizim dhe si vepronte. Cili ishte roli juaj?
Pas një qëndrimi të shkurtër në kampin e refugjatëve në Itali, përfunduam në botën e lirë dhe me demokratike në botë siç është Amerika. Porsa erdhëm në Shtetet e Bashkuara të Amerikë, iu përveshëm punës për të arritur atë që kurr nuk e patëm të lehët ta bëjm, as mirëqënien dhe as politikën. Duke kujtuar të parët tanë që ranë heroikisht për të mirën e vendit, për ta mbrojtur atë vend që do ta kaplonte komunizmi gjakatarë i Enver Hoxhës me shokë, iu bashkangjitëm edhe një herë Organizatës Lëvizja Kombetare e Legalitetit sot Partia Levizja e Legalitetit. Isha vetëm në moshën njëzetvjeçare, kur u rradhita në rradhet O.K.L.L.-së. Merrja pjesë nëpër mbledhje e manifestime të ndryshme. Organizonim demonstrata kundër regjimit totalitar të Enver Hoxhës, por në të njëjtin kohë nuk lënim jasht as ato demonstrata kundër Titistëve e Rankoviçëve jugosllavë ,që shtypnin popullin e pa mbrojtur të Kosovës dhe të gjitha trojeve shqiptare nën ish Jugosllavi. Unë personalisht u zgjodha disa herë edhe anëtarë i Komitetit Qëndror i OKLL-se ku së bashku me disa patriotë të tjerë, kemi dhënë kontributin tonë. Kam punuar ngushtë me Sekretarin e Përgjithëshëm të OKLL Zoti Fuat Myftiu, si dhe të tjerë anëtarë të denjë e të ndershëm si Kol.Xhemal Laci, Z.Rasim Sina ,Z.Hysen Mulosmanaj, Z.Abedin Mulosmanaj,z. Bardhok Ndreu, Z.Nrec Gjergji Z.Dr.Guri Durallari e shumë të tjerë.
Çfarë do të veçosh nga ajo periudhë ?
Vitet kalonin, patriotizëmi e trimëria kishte një far rënje – një far rënie debulese në shoqëri, pleqërija po bënte të veten. Shpresat, për një këthim të shpejtë në Shqipëri – dita ditës po veniteshin. Duhesh një punë më e madhe. Nevoiteshe një organizim më i fortë, për t”i rindezur edhe një hërë motorrët e ndjenjës politike. Kundërshtarët tanë politikë, po bëheshin edhe më të fortë. Ishte emigracioni ekonomik shqipëtarve të Kosovës, ku disa prej tyre të financuar nga Qeverija Jugosllave, gjoja kishin ardhur për bisnes. Po në New York, u hap edhe një Radio tjetër, at’here e quajtur “Zëri i Malësis” e finacuar krejtësishtë nga Qeverija komuniste shqipëtare, si dhe nga emigrant kosovarë dhe ata nga Mali i Zi e Maqedonia, që ishin me Enverin. Në mos gaboj ishte fillimi i vitit 1981 – kur në Kosovë, shpërthyen trazira të organizuara nga studentët shqipëtarë, dhe që po shtypeshin e burgoseshin nga makina shoviniste Jugosllave. Nga ana jonë ,kërkohesh një mobilizim – për të informuar sa më mirë dhe saktë emigracionin rreth ngjarjeve në Kosovë. kështu që në pranëverë të vitit 1981 lindi ideja për hapjen e një Radio-transmetimi nga Nju Jorku.
Pra, kishit themelur radion shqip Zani i Atdheut në Nju Jork, si staf i kësaj radio çfarë ju kujton ajo sot? Si lindi ideja për krijimin e kësaj radio ?
Siç përmenda edhe më lart, ishte pranvera e 81-ishit, kur me injisjativën e Lart Madhërisë së tij Leka i Parë – Mbret i Shqiptarëve, në baskëpunim me një rreth të ngushtë të anëtarëve të OKLL -së ,kërkoi që në New York, të bëhet e mundur një transmetim radiofonik, për të ringjallur ndjenjat patriotike të emigracionit politik shqiptarë. Ai angazhoi Kol.Xhemal Laçin për realizimin e Radios. Kol. Laçi, njeri me shumë kultur dhe i shkolluar në perendim, emëroi zotin Rasim Sina, si drejtues i këtij Radio stacioni dhe zotin Hysen Mulusmani kryeredaktor dhe që të dy folës, kryesorë. Pas kësaj inisjative u vendos që Radio të jetë organ i Oborrit Mbretëror dhe të quhet “ZANI i ATDHEUT”. Radio “Zani Atdheut” bëri jehonë në rradhët e emigracionit. Zani Atdheut u përkrah nga shumë emigrantë si moralisht ashtu dhe financierisht.Radio informonte bashkëatedhetarët me lajmet nga ngjarjet në vendin tonë, Kosovë, shqiptarët në Mal të Zi, Maqedoni dhe Luginën e Preshevës, si edhe gjetkë nëpër diasporë. Vlen të theksohet se edhe pse luftoheshim nga individ të ndryshem qofshin ata Enverist apo të drejtimeve tjera politike, Zani Atdheut bëri punën që i takonte . Drejtori i radios Zani Atdheut Z.Rasim Sina i ndimuar edhe nga kryeredaktori dhe editori i saj Z.Hysen Mulosmanaj si dhe unë Hysen Previzi, por edeh bashkëpuntor të tjerë, kontribuam deri ne fund, deri kur në Shqipëri në vitin 1992 – na “rilindi një far-demokracije”.Themë një “far-demokracije”, sepse kurr nuk iu afrue kohës me demokratike perendimore, të paktën asaj që mban mend populli jonë gjatë Mbretërisë së Mbretit Zog i I.
Si do t’i përshkruanit bashkëpuntorët e tu – të kësaj radio ?
Ishte një kënaqësi e veçant, sidomos kur punoja me këta njerëz të përkushtuar dhe të pasionuar pas radios. Vinte, dita dhe ora e transmetimit në air, koha për të transmetuar në radio Zani Atdheut, sikur të ishim dke pritur një shpres të madhe se çfarë të rejash kishim për të thënë nga Shqipëria dhe, nga Kosova dhe viset shqiptare nën ish Jugosllavi. Radio e niste programin e saj me hymnyn tonë kombëtarë, origjinal, që fillonte dhe pasohesh më zërin e folësve :”Ju flet Zani Atdheut zani i Lirisë zani i Monarkisë Shqipëtare” në Mërgim. Ishim gati të informonim dëgjuesit tanë të shumtë në atë kohë, me lajmet e brendeshe e të jashtme . që kishim arritur të marrim si nga Shqipëria, nëpërmjer axhensive të huaja, dhe gazetave amerikane ashtu dhe me ato se çfarë po ndodhte në Kosovë e trojet shqiptare, kryesishtë nga njerëzit tanë që kishim atje. Kishim lajme të ndryshme nga komuniteti jonë në Amerikë, e gjetkë. Plotesonim deshirat e dëgjuesve tanë me këngë të ndryshme, me urime festive e dasmore.etj, lajmëronim vdekje e hidhërime në kominete e tjera. Dy bashkëpuntorët e mi të radios, Rasimi e Hyseni, ishin të mrekullueshëm, ndonsë unë isha shumë më i ri se ata, gjithëmonë merrja këshillat më të mira prej tyre. Nga kjo radio unë mësova shumë edhe nga gazetaria aq sa në vitin 1988 deri në vitin 1990 – punova si gazetar me radion Zëri i Amerikës nga Uashingtoni. Por vlenë të theksohet se atëhere ngaqë ende frikësoseshin se rregjimi i Tiranës se hakmerrej ndaj punonjësve të kësaj radio të qeverisë Amerikane, nuk u jepeshin shpesh herë emrat, njëri prej tyre isha edhe unë, që fola disa herë në programet informative.

Si i keni përcjellë ngjarjet e asaj kohe? Mbasi ju i nxirrnit informacionet, thuhet se duke iu refruar New York Times, dhe axhensive perendimore. Radio Zani i Atdheut, dha lajmin e para se u vra Mehmet Shehu, cili ka qenë reagimi i shtypit vendas dhe atij shqiptar në atë kohë?

Po vërtet ashtu është ishte se radio Zani i Atdheut në shqip, nga Nju Jorku, e dha e para lajmin më 19 dhjetor 1981 një ditë më pasë, që e botoi gazeta New York Times, në një shkrim të gazetarit të saj në Beograd, Wolfgang Saksonë. Kjo ishte koha kur ne merrnim lajmet se në Kosovë kishin ndodhur lëvizjet e mëdha shqiptare, ato që thirreshin atëhere “Kosova Republikë”, pra për ato Demostratat e mëdha shqiptare të viti 1981 – që tundën nga themelet Jugosllavinë tisite, të atëhereshme.
Simbas arshivës suaj : Zani Atdheut, tha se : ” NYT, shkruan sot se Mehmet Shehu, kryeministri i Shqipërisë, bëri vetëvrasje në fillim të ditës së sotme”, apo jo ?
Po më se e vërtet! Radio Zani i Atdheut, citoi edhe një buletin të lajmeve të radios nga Tirana “Për Shqiptarët jashtë Atdheut”, kryeqyteti i Shqipërisë, ku thuhej në atë kohë se udhëheqësi komunistë 68-vjeçare, në detyrë që nga viti 1954 dhe njeriu që konsiderohej gjerësisht një pasues i udhëheqësit të Shqipërisë, sekretarit të parë të partisë, Enver Hoxha, kishte bërë “vetëvrasje”” në një moment ankthi nervor.” Por, duke mos dhënë asnjë hollësi dhe fill mbas asaj vazhdoi programi me muzikë.” —- Ne menjëherë, thamë se “kjo lë shumë për të dyshuar dhe situata do të përkeqësohet në Shqipëri,” çka edhe ashtu ndodhi, ajo u shoqërua me arrestime dhe pushkatime të tjera, të Kadir Hazbiut dhe Feçor Shehut.

Si e keni pritur vdekjen e Enver Hoxhës, çfarë impakti pati në komunitet ?

Vdekjen e Enverit ne të gjithë patriotët në diasporë, e pritëm me brohoritje e më të shtëna në ajër( në shtëpit e atyre që ishin larg qendrave të banimit). Nisën pas lajmit telefonata, që “plasën” nga të katër anët, mbasi u ngjallë edhe një her shpresa ; se Shqipëria do të ndryshonte dhe do të hapej, rregjimi do të binte dhe ne do të takoheshim me të afërmit tanë, në Shqipëri. Vdekja e Enverit, të nesërmen u pasqyrua si ngjarja më e madhe e asaj dite nga gazeta “The New York Times” një rast i veçant dhe i rral për gazetën më të madhe në botë New York Times . Kjo gazetë, madje përgatiti specialen për ndarjen nga jeta të diktatori Enver Hoxha një ditë mbasi ai vdiq – pra të nesërmën me më 12 prill 1985, duke shkuar mbi karrierën e diktatorit shqiptarë që nga fillimet e tij, deri në ditët e fundit të jetës së tij ( çka ishte diçka e rrallë për nji gazetë kaq të madhe amerikane, t’i kushtonte kaq shum vend vdekjes së një diktatori) Por, në komunitet, natyrisht, që kishte edhe nga ata që e pritën me lotë në sy ….! Radio Zani Atdheut, përgatiti një editorial të vetin, ku vuri në dukje se “Shqipëria, tani do të marrë frymë lirisht dhe se Ramiz Alia do të jetë ai që do të udheheqë Shqipërinë, drejt nje hapje me perendimin” .

Po përmbysja e regjimit komunist në Shqipëri, si u prit tek shqiptarët e Amerikës?

Tek shqiptarët e Amerikës, u pritë me dy mënyra njëra i gëzojë deri në qiell – rënjesë së komunizmit, hapjes së Shqipërisë, dhe njëra palë e priti si në “zi” me kokë ulur . Kjo sigurisht, ngaqë pati të atill, që u erdhi keq – por, nga mendimi se diçka do të perfitonin, se kishin qenë të lidhur me Tiranën, u ra “zija” jo se e donin komunizmin në komunitet. Dhe si për ironi një pjesë e tyre, ma vonë, na u bënë edhe më patriotë dhe demokratë, se ne – që vuajtëm të zijtë e ullirit për 50 vjet. Ashtu si dhe tregova për radion Zani i Atdheut, e cila ishte e vetmja radio anti komuniste dhe që luftonte për një Shqipëri të lirë dhe demokratike, një Shqipëri me syt nga Amerika dhe perendimi e jo nga Rusia dhe Kina, u pritë me lajme të mira që jepnin shpresë.

Gjatë punës suaj – ju dhe kolegeve a u kanë “sulmuar” ndonjëherë për shkak të qendrimeve të radios? Të cilat thuhet se ishin patriotike dhe anti komuniste për një Shqipëri Etnike?

Në të vërtet unë personalisht nuk kam përjetuar ndonjë kërcënim nga askush, dhe asqë më ka ra ndërmend ndonjë herë te kujdesohem për atë çështje dhe këtë nuk e them për mburrje. Por kërcënime dhe përplasje verbale nuk kishte, por kërcënime anonime dhe sharje mbasi përfundonin lajmet, kishte nga ndonjë shqiptar, antyrisht që nuk i pëlqente kur ne sulmonim qeverinë e Tiranës. Atyre as sot nuk e kuptoj se çfar u dukej regjimi i Tiranës?
A ka qenë e vështirë në kohën e sundimit komunist të mbaje një radio të tillë?
Sigurisht se çdo gjë që nuk paguhet dhe duhet të paguash nga xhepi ytë, ka vështirësit e saj. Si për shembull “a do të shkosh në punë për të ruajtur familjen si dhe kohën e mbetur do t’ja dhurosh familjes apo Radios?”. Mirëpo, kur u mbyll radio Zani i Atdheut, dëgjuesit e saj të rregullt, ata që kontribonin financiarisht, dhe, që ishin nga Shqipëria, Kosova, Lugina e Preshevës, Mali i Zi, Maqedonia dhe Çamëria, dhe disa lider fetar, e të tjerë reaguan me njëherë për mbylljen e radios , duke shprehur keqardhjen e tyre. Mbasi, kur u mbyll radio Zani i Atdheut, kishte ende nevojë për një radio-program popullor, shqip, që megjithë vështërsit e egzitencës, i mbajti me shpresë deri ditën që erdhi demokracia dhe ish- Jugosllavia u shpërbë, dhe në trojet shqiptare filloi të fryjë era e lirisë. Ne kemi pranuar edhe vërejtjet, e asaj kohe që na vinin paraprakisht nga dëgjuesit në lidhje me profesionalizmin – që natyrisht ishin të pranueshme, mbasi nuk ishte në atë kohë kjo teknologji që është sot. Pra, nuk ishte e lehtë të gjejë lajmin, dhe t’a bëje lajmin, që i duhej komunitetit, mbasi Shqipëria, ishte e mbyllyr hermetikisht , ndërsa Kosova dhe viset shqiptare, ishin në censurimin dhe shtypjen e egër të policisë serbo sllave dhe UDB-së, e cila i përndiqte shqiptarët ngado që lëviznin ata.Por, e them me bindje edhe sot, se ne deri ditën që e mbyllëm radion :”Ne ishim e vetëmia radio shqip në Amerikë, tek e cila besonte dëgjuesi i asaj kohe, sepse kishim raportimin e saktë, dhe, gjithëmon duke i u referuar burimeve të sigurta, axhensive më prestigjoze perendimore, që nxirrnin ndonjë lajm nga trojet shqiptare dhe Shqipëria, dhe që ishte për interesat tona të përbashkëta me dëgjuesit”, çka na i lehtësonte dhe vështëristë e kohës..

Cili ka qenë roli i radios Zani Atdheut në Nju Jork, në çlirimin e Kosovës, luftën për të drejtat e shqiptarëve nën sundimin sllavo -komunist nën ish Jugosllavi dhe çështjen e Çamërisë?

Zani Atdheut, gjithmonë e ka ngritur zërin e saj për të drejtat e shqiptarëve në Kosovë, Mal të Zi, Maqedoni, Preshevë, Bujanovc, Medevegje, dhe në Çamëri. Radio Zani Atdheut hidhte posht kategorikisht zërat e qeverisë së atëhershme shqiptare, në propogandën e saj – për një Kosovë nën federatën Jugosllave, siç ishte qëndrimi atëhere i Tiranës. Zani Atdheut, ka qenë; është dhe do të jetë tek bindjet tona – për një Kosovë, dhe të gjitha trojeve etnike shqiptare të bashkuar me nënën Shqipëri. Mbasi, Radio Zani i Atdheut, në Nju Jork, është themeluar qysh në kohën – kur shqiptarët në tokat e tyre, shtypeshin dhe keqtrajtoheshin – shqiptarët, edhe pse ishin në shtëpit e tokat e tyre, dëboheshin me forcë, dhe ishin drejt spastrimit etnik, çfarë e tregojë edhe koha se si rrodhën ngjarjet më vonë.
Shqipëria, aso kohe ishte nën diktaturën më të egër komuniste në botë, dhe ne kërkonim lirinë e demokracinë, hapjen e Shqipërisë. Radio u krijua në kohën kur propaganda e Tiranës, ishte në kulmin e saj jashtë shtetit, dhe shpenzonte me miliona dollar në diasporë, për të propoganduar “Shqipërinë e lulëzuar”, në SHBA, me shpërndarjen dhe shitjen e revistave, librat dhe videot, dhe veprat e Enver Hoxhës, atëhere. Ne u krijuam në kohën që kishte edhe radio e gazeta të tjera, shqip në diasporë, dhe thoshin se edhe ata luftonin për çështjen shqiptare!. Por, duhet pranuar se mjetet e informimit që ishin me drejtues nga Kosova, Mali i Zi, Lugina e Preshevës, në atë kohë, kishin frikë të bënin punën tonë, dhe të jepnin lajmet, që jepnim ne, për shqiptarët dhe çfarë po ndodhte me shqiptarët në trojet e tyre.
Kjo vinte ngaqë, drejtuesit e radiove dhe gazetave të tjera në diasporë, “frikësoheshin”, mbasi, kishin lënë në vendlindjen, të afërmit dhe familjet e tyre, si në Kosovë, apo viset e tjera shqiptare. Dhe, UDB-ja në mërgim ishte shumë e rrezikëshme, në atë kohë, ishte e futur pra kishte depertuar kudo në komunitet, duke i ndjekur çdo lëvizje të shqiptarëve, që donin Kosovën, Shqipërinë dhe trojete tona etnike. Kishte, prej tyre që prej se kur ishin larguar nga shtëpia e tyre, nuk guxonin të ktheheshin e të vizitonin prindërit e tyre, në Kosovë, Mal të Zi e Maqedoni, nga frika, se i keqtrajtonin dhe i fusnin edhe në burg për veprimtarinë e tyre anti-jugosllave.Sepse, çdo gjë çfarë ndodhte në diasporë, filmohej dhe regjistrohej nga agjentët serb, në Amerikë, prej misonit Jugosllav, në Manhattan, apo qytetet e tjera në Amerikë. Dhe filmimet dhe fotografit e tyre, dërgoheshin menjëher në Beograd. Jo një her por disa herë ka ndodhur, që kur shkonin atje shqiptarët, e diasporës, i arrestonin ose i keq trajtonin – qysh në aeroport të Beogradit, ose u shkonte policia në shtëpit e tyre, dhe i thërriste në të ashtuquajturat atëhere” biseda infromative”. Apo siç ishte the rasti Ivezaj, të cilin ne ishim radio e vetme që e dhamë atëhere , mbasi ishte një ngjarje, ku u përfshi edhe qeveria amerikane, dhe shtypi më prestigjoz amerikan dhe Zëri i Amerikës.
A mendon se është realizuar sot ideali i cili ushqeu radio Zëri i Atdheut për 15 vjet në diasporë !
Sigurisht se po! Dhe, natyrishtë, që mund të thuhet se ka ende shumë për të bërë, por sot më shumë se 99 përqind e diasporës janë të vetëdijëshëm se rruga që nisëm ne, ishte në të drejtën e kombit dhe ata që na u kundërvunë ishin në të shtrembër . Puna që në bëmë në radion “Zani Atdheut” ishte një punë e madhe fisnike dhe patriotike. Ishte një punë vullnetare, ishte një punë me përgjegjësi kombëtare. Radio Zani Atedheut, ngriti lartë zërin e Mbretëris Shqipëtare me apostulatin e saj Shqipëria e bashkuar – Shqipëria Etnike. Sado honorifike të jet një Mbretëri, sot, shiko vet shtetet më të zhvilluara dhe më të pasura të botës , i kan dhe i mbajnë Mbretërit e tyre . Andaj mendojë se edhe ne shqiptarët :”Pa mbretëri nuk do të këtë Shqipëri të bashkuar Shqipëri Etnike ”

A E DËGJOI TUZI KËMBANËN E ULQINIT?

by

*NIKOLLË CAMAJ: MAKINERIA NACIONALISTE E QEVERISË MALAZEZE PRODHON VETËM ASIMILIM PËR SHQIPTARËT/

*Intervistë e Editorit të Diellit, Dalip Greca, me z. Nikollë Camaj, Kryetar i LD-Dega e Malesisë dhe këshilltar i kesaj partien ne Kuvendin e KU te Tuzit/
Një ndër veprimtarët më të spikatur të çështjes Kombëtare në Mal të Zi, Këshilltar i LD në Kuvëndin e KU të Tuzit në Mal të Zi, z. Nikollë Camaj, ishte për vizitë në SHBA. Ai ishte pjesmarrës aktiv dhe folës në protestën e madhe kundër qeverisë së Gjukanoviçit-shkelëse e të drejtave të shqiptarëve në Mal të Zi, organizuar në Uashington me 8 prill 2014. Para largimit ai u takua edhe me kryetarin e Vatrës, dr. Gjon Buçaj.Editori i Diellit iu lut z. Camaj për një intervistë për shkeljen e të drejtave të shqiptarëve nga qeveria Malazeze. Ndiqeni:

-Me çfarë mbresash u kthyet nga vizita që realizuat në SHBA?

Nikolla Camaj: Ishte kjo një pervojë e re, në dallim me vizitat e mëparshme. Pjesëmarrja në protestë në Washington, për mua qe një ngjarje tejet e veçantë, të cilën që në fillim dua ata vlerësoj si të organizuar mire. Ishte ky një rast për të takuar shumë persona e personalitete të shquara nga diaspora jonë, të cilët nuk do t’i takoje po të mos ishte ky eveniment. Natyrisht se mbresat si gjithnjë janë pozitive, përpos dhimbjes që shkakton ndarja nga të afërmit që i kam përtej Antlantikut. Edhe pse më së tepërmi më gëzojnë rrugët që më çojnë drejt shtëpisë sime, dua të them se ndarjet kanë mall, prandaj sado që kthehem i mbushur me kënaqësi, me vete marr një barrë të rëndë dhimbjeje dhe malli për njerëzit që lë andej.
Le të përqëndrohemi tek demonstrata e shqiptarëve të Amerikës para Shtëpisë së Bardhë dhe para Ambasadës së Malit të Zi. Cili është vlerësimi juaj për këtë demonstratë? Ai ia arriti ajo qëllimin?
N.Camaj- Veç e thash se demostarta ishte në nivel. Ishte ky një udhëtim dhe aktivitet jo pa sakrifica, i gjithë atyre burrave e burrneshave që shkuan në Washington për të kërkuar drejtësi për shqiptarët në Mal të Zi. Aty u dëgjuan shumë fjalë me vend, shume porosi të qëlluara, kërkesa të artikuluara shumë mire, andaj si e atillë ajo e plotësoi objektivin që i kishte vënë vehtes. U dëgjua zëri i ndërgjegjes sonë kombëtare, zëri i dinjitetit malësor. Gjithë ajo masë, me perovoja jo të mira me Malin e Zi dhe të sillet me aq dinjitet, vëretet është për çdo lëvdatë. Por protesta nuk do të duhej të përfundoj me kaq. Ajo do te arrijë qëllimin vetëm nëse edhe ne në vendlindje do të jemi të gatshëm të sakrifikojmë diçka, duke hequr dorë nga privilegjat që i ofron partia në pushet, e që janë privilegje personale, në dëm të çështjes kombëtare. Protestuesit duhen të jenë më aktiv me të afërmit e vet në vendlindje, në mënyrë që të ndikojnë që të mos e përkrahin partinë e kryeministrit Gjukanoviq, kundër të cilit ishte protesta.
Ju folët në demonstratë. Cili ishte mesazhi që përcollët?
N. Camaj- Të folurit spontan nganjëherë mund edhe të mos artikulojë mesazhe krejt të qarta, mirëpo duke qenë se protesta kishte të bënte me të (pa)drejtat tona në Mal të Zi, dhe pasi që i njoh fort mirë rrjellat politike te ne, besoj se arrita të përcjell mesazhin mbi nevojat tona kryesore, mbi problemet tona, e mbi të gjitha, mbi nevojën e fuqizimit të zërit që flet për padrejtësitë tona. Derisa Mali i Zi shpenzon milionat në zërat që flasin se Mali i Zi është shteti ideal, atëhere ekzston nevoja të bëhet çmosi që të fuqizohen zërat që e thonë të kundërten, pra të vërtetën. Protesta ishte në favor të kësaj, por nuk duhet ndalur vetëm tek ajo. Po ashtu edhe para ambasadës pata një prononcim të shkurter drejtuar atyre që ishin pas mureve të atij pallati, të cilësuar si pallati i mashtrimeve, përkunder Shtëpisë së Bardhë, apo Pallatit të demokracisë. Ajo që kërkova nga z. Gjukanoviq ishte që të mësojë diçka nga demokracia amerikane, nga e cila ne shqiptarët kemi mësuar shumë, dhe të kthehet në Malt të Zi e të përmbushin, jo vetëm obligimet kushtetuese, por edhe premtimet dhënë shqiptarëve që nga viti 1997, e sidomos nga koha kur ata i krijuan shtetin.
Nëse do të ndalemi në detaje çfarë të drejtash të Shqiptarëve shkel Qeveria e Gjukanoviqit?
N. Camaj- Shkurt, pyetja është se çka nuk shkel? Kjo qeveri shkelë pothuajse çdo të drejtë. Të drejtën në punësim, në përfaqësim, në shfrytëzim të resurseve lokale (të mirat detare, kryporja, vreshtat, pyjet etj.) dhe në shpërndarje të të ardhurave të përgjithshme; në investime (ku janë repartet e prodhimit, ku është kopshti fëminor, tregu i gjelbërt, palestra sportive në Tuz etj, të premtuara vite me radhë); në shkollim, që nga ai parashkollor e deri në superior, por edhe në shpërndarje të pushtetit përmes pengimit të themelimit të komunës për Malësinë, e cila jo vetëm se paraqet obligim kushtetues, por edhe premtim e zotim para të gjitha zgjedhjeve të deritashme, të cilat i ka fituar mbi platformën e komunës për Malësinë. Për këtë afati i fundit ishte viti 2013, e sot na paraqiten me një eksperiment të ri që ka për qëllim që edhe më tutje të zvarrisë status quon për Malësinë. Për fat të keq, në këtë drejtim aleatë po gjen edhe ndër shqiptarë, madje edhe në subjekete nacionale shqiptare.
Është folë gjatë për Komunën e Tuzit. Përse nuk e kanë ende shqiptarët këtë të drejtë, kur Kushtetuta e Malit të Zi ua njeh të drejtën e vetëqeverisjes lokale?
N. Camaj- Mali i Zi është një njerkë ndaj shqiptarëve. Por, ai ka gjetë servilët e vet, të cilët situatën në Mal të Zi e paraqesin si të favorshme për pakicat. Përmes tyre Mali i Zi po paraqitet si shembull i tolerancës, çka në të vërtet nuk është. Mali i Zi është një shfrytëzues i pashembullt i pakicave, sepse oligarhija në pushtet përmes pakicave po ruan pushtetin, gjithnjë duke i frikësuar ato me ardhjen e të tjerëve në pushtet. Frikë kjo krejt e parasyeshme, e cila po jep rezultate. Kjo është edhe njëra nga arsyet që nuk jepet komuna. Spese përmes votave që i vijnë nga Malësia, në formë të votës së dyfishtë (ne votojmë për asamblenë e Tuzit dhe të Podgoricës) ajo qeverisë Podgoricën. Pra, Podgoricës i duhen votat e Tuzit, por edhe resurset. Në ndërkohë, me të madhe punohet në ndërrimin e strukturës etnike, kështu që së shpejti një mjedis me mbi 90% shqiptarë, do të shndërrohet në një mjedis ku shqiptarët do të jenë pakicë, gjë që po ashtu mund të radhitet në arsyenat për mosdhënie të komunës.
Po shqiptarët vetë a e kanë “ndihmuar” ndopak Gjukanoviçin me mosbashkrendimin mes tyre në mosplotësimin e kërkesave elementare të Shqiptarëve atje?
N. Camaj: Natyrisht se e kanë ndihmuar dhe janë bashkëfajtor. Por duhet dalluar viktimën nga xhelati! Sepse nuk ka qenë e lehtë t’i rezistohet makinerisë asimiluese që prodhohet në laboratoret malazeze. Me parullën devide et impera, që po jep rezulatet si pak ku, ata po arrijnë të formojnë shumë subjekte shqiptare dhe pastaj një pjesë të mirë të tyre t’i kontrollojnë, kurse pjesën tjetër pothuaj t’a neutralizojnë, duke e ushqyer masën me psudoinformacione diskredituese, me të cilat tentojnë që të gjitha të paraqitet si aleate të pushtetit, kështu që votuesi nuk e ka të lehtë dhe shpesh dënon atë që nuk duhet dënuar dhe përkrahë atë që nuk guxon ta përkrahë. Me këto manipulime e hile, ky pushtet po qëndron tash 24 vite. Mali i Zi është rast unikal në Ballkan për faktin se pushteti nuk ëshë ndërruar që nga viti 1990, e edhe si i tillë paraqet kontinuitet të pushtetit të vendosur pas Luftës së Dytë Botërore.
Në takim me disa përfaqësues të komunitetit shqiptar në Amerikë, pas demonstratës, Gjukanoviçi ka thënë se përfaqësues të disa partive shqiptare janë dakort për projektin e një komune të Tuzit në vartësi të Kryeqytetit. A thotë të vërtetën ai në këtë rast?
N. Camaj- Po ai e thotë të vëretetën dhe këtë për fat të keq e kanë nënshkruar shumnica e aktorëve politike në Malësi. Cila ishte arsyeja nuk e them dot, por i vjen era tregti. Dhe ne e kemi këtë problem. Të gjithë ata që e nënshkruan kërkesën për një nënkomunë, mandatet i kishin fituar me projektin për komunë të plotë. Pra, ata e hiluan zgjedhesin e vet dhe shpresoj se do t’i dënojnë në zgjedhjet e 25 majit. Nëse kjo nuk ndodhet atëher manipulimi ka arritur kulmin, së bashku me korrupsionin politike. Por ajo në çka nuk ka të drejtë z. Gjukanoviq është se ai me këtë tenton ta arsyetojë edhe zvarritjet e mëparshme. Ai nuk kishte asnjë arsye që këtë ta zvarriste me realizimin e komunë së Malësisë, përpos atyre që i përmenda më parë, pra arsyeja e mbijetesës së vet politike.
Zoti Camaj, ju keni 25 vjet në politikë dhe keni qenë një luftëtar i të drejtave të shqiptarëve. Pyetja ime: Në dekadën e fundit, është në ulje asimilimi i bashkatdhetarëve tanë atje, apo në rritje?
N.Camaj- Për fat të keq, edhe pse nevoja kurrë nuk ishte më e vogël, mundësitë janë më të mëdha se kurr më parë, kështu që asimilimi është në rritje, në rend të parë për shkak të prezencës së madhe të elementit boshnjak dhe bashkndiesisë kombëtare të “sheherlinjëve” të Tuzit, në bazë të përkatësisë fetare. Përpos ardhacakëve boshnjakë edhe ky fenomen ka ndikur dukshëm në ndryshimin e strukturës etnike në Malësi.
A ishte një këmbanë alarmi situata që u krijua në zgjedhjet e fundit lokale me partitë shqiptare në Ulqin?
N. Camaj- Do të duhej të ishte, por nuk e di nëse është. Druaj se Tuzi nuk mësoi gjë nga Ulqini, dhe këmbanave nuk u arriti zëri këndej. Vet fakti se në koalicion parazgjedhor kemi një parti shqiptare me një parti boshnjake dhe me partinë e Millo Gjukanboviq, fletë më së miri se ku gjendet “patriotizmin” i disa partive shqiptare dhe se sa të interesuara janë që në Malësi të qeverisin shqiptarët. Si duket disa shqiptarë, për pak privilegje personale, më hall kanë si të ruajnë pozitat e Millo Gjukanoviqit se të vetat, e të popullit të vet.
Para demonstratës pat kundërshtarë të organizmit të demonstratës, pat prononcime në rrjetet sociale, ndërkohë që kishte nga ata që mendojnë se shqiptarët e Malit të Zi duhet t’i kërkojnë fajet dhe tek vetja, tek boshatisja e vendlindjes, tek shitja e pronave, etj. Si mendoni ju, kanë të drejtë zëra të tillë?
N. Camaj- Nëse duhet të kërkohen fajet edhe te ne, kjo s’do të thotë se nuk duhet të protestojmë për te drejtat që na takojnë. Protesta është legjitime dhe duhet drejtuar gjithë atyre që mbahen për fajtorë, por po e përsësrisë, nuk është mirë të nivelizohen viktima dhe xhelati. Në këtë drejtim duhet pasur kujdes që të dallohen viktimat e vëreteta nga ato “viktima” që janë strukur nën fustanellën e Millo Gjukanoviqit dhe rrinë nën hijne e lisit pushtet. Përgjithësimi se “të gjithë janë njësoj” ndoshta bënë edhe më shumë dëm se vet aktivitete e partisë në pushtet. Por duhet ditur se edhe këtë “përgjithësim” e kurdisin strukturat e pushtetit, të përgaditura për të manipuluar me masat. Personalisht jam munduar me gjithë forcën që të dëshmoj se jo të gjithë jemi njësoj dhe se, jo që të gjithë jemi të gatshëm të bëjmë kompromise të kalbura me pushtetin. Edhe fakti se ne nuk e nënshkruam kërkesën për eksperimentin “komunë e kryeqytetit” dëshmon se dijmë të ruajmë dinjitetin tonë dhe se nuk bëjmë pazardhiqe në dëm të popullatës sonë.
Federata Vatra e Amerikës i ka propozuar ansambleistit të Shtetit të NY, z. Mark Gjonaj, që është me origjinë nga trevat shqiptare në Mal të Zi, që t’i prijë një delegacioni shqiptaro-amerikan për një vizitë në Ambasadën Amerikane në Podgoricë. Mendoni se do të jetë efekte një vizitë e tillë, nëse bëhet?
– Propozimi është shumë me vend, por kam një sygjerim; duhet pasur para syshë se malezazët premtojnë shumë dhe nuk e kanë fare problem që të mashtrojnë dhe për mashtrimet e veta shpikin “fajtorë”.
Një mesazh përmes Diellit për shqiptarët e Amerikës?
N. Camaj- Për fund do të përkujtoja vetëm vargjet e Nolit: “Mbaju nëno mos kij frik’, se i ke djemtë në Amerikë”, të cilat janë akom aktuale. Nëna Malësi gjithnjë ka nevojë për bijtë e vet kudo që janë. Edhe pse ka zëre që dëshirojnë t’i menjanojnë, ata asesi nuk guxojnë të pranojnë një rol të tillë. Ata kanë lindur këtu, kanë pronat këtu, kanë eshtrat e të parëve këtu, prandaj kujdesi për Malësinë është më se i natyrshëm.