Requim Homazh për kantautorin, kompozitorin e shquar të serenatave dhe Korçës, piktorin e talentuar, artistin korcar, Nonda Kajno.

Autorët e serenatave të vendlindjes time i njohin anekënd vendit, i njohin e i adhurojnë të gjithë në Korçë, Shqipëri, në internet, gëzimet familjare e në jetën e përditshme. Serenata, kudo e kurdo, që në shekujt e kaluar e deri tashmë. Përjetësisht! 

Dhe sot me dhimbje e trishtim, mora penën t’i jap lamtumirën njërit  prej  nëndetit të mrekullueshëm të serenatave dhe Korçës sime. 

Ky është Artisti i shquar korcar Nonda Kajno…

***

Mbase deri në atë çast askush nuk e mendonte se tingujt që përhapeshin nga magnetofoni, te lokali, “Sofra Voskopojare”, në qendër të Korçës, të krijonin një gjendje emocionale të shumëfishtë , ndjenjën e qetësisë, të serenitetit, të dashurisë, ku çdo varg, cdo fjalë fiton një vlerë, në tërësi, në akordet e ritmin muzikor apo në imazhe, e kishin autorin e tyre aty. Njeriu që po vështronte nga dritarja duke kënduar me vete dhe duke buzëqeshur kohë pas kohe po me vete, sapo shikonte ndonjë fjollë bore, dritat në pemën e Vitit të ri, ndonjë grup vajzash që ecnin duke qeshur apo ndonjë djalosh që i ka shtënë krahun nënës së tij plakë duke e shëtitur nëpër rrugët e gurta të qytetit antik e mondan, “Parisit të vogël”. Modest si bukuria e Korcës ishte autori, Nonda Kajno. Tingujt përhapeshin e Nonda Kajno, i pangacmuar që të ngrihej në këmbë e të buçiste me të madhe, ashtu ishte ai modest e i pabujë,  se “autori i këtyre serenatave”, ky që po i këndon këto serenata që po u magjepsin, jam unë!”, tanimë ka heshtur së kënduari me vete. Ai sapo ka nxjerrë nga xhepi një libërth me poezi dhe është përthithur atje. Janë lirika të ndonjë korçari apo devolleshe që atë po e tërheqin më shumë se sa ngucja për t’u thënë të gjithëve në lokal se “Jam unë!” I ka vetëtitur në mëndje të krijojë një serenatë të re nga poezitë që ka libërthi që po lexon ndërsa lokali përhumbet duke u nanuritur nga serenatat. Mbase autori apo autorja e atij libri pak njihet, por, ja, pas nja dy ditëve, nga Nonda Kajno, poezia e tij apo asaj, ka për të marrë trajtat e një serenate të kënduar nga ai. Ajo ka për të magjepsur korçarë dhe jo-korçarë ngado, fort, papushim, si një puthje përvëluese dashurie, dhe, mbase rrallëkush ka për ta ditur se nga shpirti i kujt ka dalë kjo perlë e re. Nonda Kajno- artisti korçar që beson në aftësinë e arteve;në pikturë e në veçanti në muzikë është përfaqësues tipik i qytetarisë korçare; e këtij qyteti që e tërë raca e shqiptarëve e quan “Parisi i vogël” Ai është edhe piktor, edhe kompozitor, edhe këngëtar dhe preket menjëherë nga bukuria njerëzore dhe nga dhimbja njerëzore, si një adoleshent që bie në dashuri për herën e parë… Nonda rrjedh nga një familje,- më e vjetra aristokrate korçare, fisi-KAJNO-të njohur si tregtarët më të mëdhenj të kohës jo vetëm në Shqipëri, por edhe më tej, në Ballkanin Juglindor. I rritur mes dashamirësve a pasionantëve për artin e muzikën, djaloshi korçar filloi të kompozonte që në vitet e para të shkollës së mesme. Edhe kur familja e Nondës u godit nga regjimi komunist, kjo nuk e zbehu talentin e tij, por ai arriti të ngjitet në majat e suksesit në qytetin e tij të lindjes, që ai e do aq shumë, -Korçës. Nëna e Nondës është quajtur Izmini. Në kohën kur kishte shumë gra që mbylleshin me perçe, që e ngrysnin jetën në shtëpi dhe që u gëzoheshin thashethemeve, ajo ka qenë violinistja e piktorja e talentuar korçare, zotëruese në mënyrë perfekte e tre gjuhëve të huaja, nxënëse në kursin e pikturës të piktorit famos, Vangjush Mio, mike, shoqe e ngushtë banke e në jetë, e mitit të këngës korçare, Tefta Tashko Kocos. Këto dy pasione Nonda i trashëgoi nga nëna e tij. Ndërsa babai përveçse një biznesmen i suksesshëm i kohës, nuk iu nda edhe pasionit për muzikën, e cila zinte një vend kryesor në shpirtin e tij, duke regjistruar në pllaka gramafoni këngët dhe meloditë e sazexhinjve të Korçës, së bashku me këngëtaren e asaj kohe Qerimenë. Ato janë edhe sot e kësaj dite të ruajtura në arkivin e Radio Korçës. Që këtu e kanë zanafillën, rrënjët e krijimtarisë së kantautorit Nonda Kajno. Në vitin 1965, Nonda me talentin, vizionin dhe pasionin për muzikën, së bashku me shokët e tij, djem të rinj plot ëndrra e shpresa, adhuruese të mjaft këngëtarëve italianë që nga Toto Kotunja, Modunjo, Celentan, Mina, Milva, si edhe grupet amerikane të asaj kohe; Bitëllsat, Rrollingstone, arriti të formojë orkestrën e parë ritmike në Shqipëri me tre kitara elektrike e një bateri. Grupim që kishte mes tyre edhe tre vajza korçare të emancipuara, mes tyre këngëtaren e muzikës së lehtë, Fatbardha Hoxha. Ky grupim, do të bëhej shumë shpejt i famshëm, jo vetëm në Korçë, por në tërë Shqipërinë. Kudo sukses. Kudo duartrokitje. Ishte hera e parë që dilte një grup i tillë me përmasa perëndimore. Altoparlantët gjëmonin. Salla, mbushej plot e përplot. Ishte muzika që i përkiste rinisë. Suksesi i grupit, u imitua vite më vonë, nga grupi i disa të rinjve gjimnazistë në Tiranë. Por muzika ritmike e Nondës do të binte në sy të sistemit komunist duke e quajtur atë, muzikë dekadente-borgjeze. Duke qenë edhe me “cen” në biografi, ai regjim nuk do e kursente djaloshin korçar. Goditja e Festivalit të 11’të nga rrëgjimi komunist, do të ndëshkonte edhe artistin korçar, duke pësuar të njëjtin fat të artistëve të njohur. Për një kohë të gjatë ai punon në minierë e bujqësi. Më vonë punon në disa ndërmarrje si drejtues i aktiviteteve kulturore. Grupet që ai drejtonte me profesionalizëm e mjeshtëri, kanë fituar çmime në disa festivale. Me durim e shpresë, pjekuri, urtësi e maturi, pjesë të karakterit të kantautorit korçar, -Nonda-do të ringrihet përsëri. Kësaj radhe ai shpërthen me këngën; Lida, Lida!I dyzuar mes triumfit dhe frikës, Nonda sfidoi. Ai iu dha kënaqësinë e rikthimit në skenë, rinisë korçare që mezi e kishte pritur. Ajo rini, që për vite me radhë kishte kënduar këngët e tij, nën zë, apo në familje, në gëzime familjare, tani e duartrokiste dhe gumëzhinte nga britmat e gëzuara. Mbas viteve ’90 Nonda, filloi të ndjehej më i lirë. Sapo kishin filluar lëvizjet demokratike, ai jep koncertin e parë recital te Teatri;” Andon Zako Cajupi”për gjashtë net me radhë. Në korrik të vitit 1994 jep përsëri Koncert Recital te pishinat e qytetit, ku përsëri të ftuar ishin humoristët Koco Devole, Rita Kati e Met Bega.Mbas dy muajsh jep koncerte në disa qytete të Shqipërisë me grupin amerikan “Ëatch Band”.Në vitin 1996, jep përsëri koncert te Pallati i Sportit “Tamara Nikolla”, ku të ftuar ishin përsëri këngëtarët ;Aleksandër Gjoka, Redon Makashi, grupi “Ritfolk” e drejtuese e Spektaklit, Miss Albania e atij viti, Monikoa Zguro. Pjesëmarrës në Festivalet e Radio-Televizionit shqiptar dhe “Këngët e stinës”, ku është edhe fitues i disa çmimeve, falë bashkëpunimit të shkëlqyer që pati me grupin “Ritfolk” dhe me këngëtarën Mira Bregu. I vlerësuar me çmim në “Fest Serenata”, me kompozimin “Lermë të të puth”, që u këndua nga këngëtarja e talentuar e serenatave korçare, Ermira Kola, me të cilën Nonda pati një bashkëpunim disavjeçar. Vazhdon të bashkëpunojë me këngëtarë të mirënjohur si brenda e jashtë vendit, si këngëtaren e shquar korçare, ikonën e këngës popullore e serenatave korçare, Eli Fara, Laxarela Deti, me tenorin me famë botërore, Kastriot Tushën, me një; “Serenatë për Qytetin e serenatave”, “Qyteti i ëndrrave”, Manjola Nallbanin, Ardit Gjebrea, Elsa Lila, vëllezërit Endri e Stefi Prifti, e deri te këngëtarja më e re, Anjeza Shahinin. I ftuar në Festivalin Tradicional Europian Rinor që zhvillohet në Torino të Italisë, ku mes 56 konkurrentëve, kënga e kompozuar nga kantautori Nonda Kajno, zë vendin e tetë. Dhe përsëri në nëtor të vitit 2007, kënga e tij “Ëndërroj”, e kënduar nga këngëtarja shqiptare Elsa Dega, me banim në Romë, zuri vendin e parë në të gjitha komponentët e saj. Këngët e kompozuara, kryesisht serenata, nga Nonda Kajno, janë nga më të klikuarat në internet në programet, “Ilike & Youtube”, krahas këngëtarëve me famë botërore; Madona, Celion Dion, Mariah Carey, apo e Anjeza Shahini si fituese e Festivalit Europian.
Sot kantautori korçar Nonda Kajno, përveç punës së tij të palodhshme në kompozimin e serenatave, drejton edhe Agjencinë e “Spektakleve Korca”.Gjithmonë me përkushtimin e kujdesin e tij, për të mos e deformuar serenatën, këtë pjesë qënësore të Korçës. Muzika rrjedh ëmbël! Jeta ecën. Nonda Kajno ecën me vrullet e përditshme të jetës dhe me një brengë në shpirt. Nëna e tij, Izmini nuk rron më. Nuk rron sot. Nonda psherëtin dhe sytë e tij të hirtë përloten. -Të më shihte nëna ime! Sado suksese të arrij, atyre u mungon dora e ëmbël e nënës sime, me të cilën fjalosesha netëve ndërsa bota më godiste… Por gjithsesi e bukura Izmini mundi ta shikonte birin e saj të ngrihej në skenë. Të ringrihej atje. Pas kësaj, ajo dha shpirt. Për t’u prehur e qetë në botën e amshuar. Nonda e do shumë Korcën. Këtë dashuri ai e përjetoi në një himn, që ia ka dedikuar asaj, dhe këndohet ngado, jo vetëm nga rinia korçare, por edhe nga i madhi e i famshmi, Kastriot Tusha: ”O Korçë e dashur, po të këndoj këtë serenatë, mall edhe brengë, kur un’ jam larg e ndiej për ty. O Korça ime, po të këndoj i përmalluar, këngën më të bukur, me sy të përlotur po të këndoj, Korça ime e dashur…” Kjo është një nga këngët më të bukura, krenaria e korçarëve. Nonda Kajno, është krenaria e këtij qyteti. Poetë dhe poetesha të bukuroshes së gëzuar, Korçës sime që ma trishtojnë nganjëherë! Shkruani lirika! Shkruani lirika të bukura, shumë të bukura, që të dalin vetiu nga shpirti sic dalin vetiu lulet e pranverës në livadhe pa pyetur askënd, siç dalin vajzat e Korçës me fustane pranverore nënë blirët e Korçës duke pyetur vetëm pranverën dhe…Ta dini ato do të shkojnë menjëherë drejt e në shpirtin e faunës së papërsëritëshme të nëndetit të Korçës sime; në shpirtin sensibël të Nonda Kajnos.. Ai do të kompozojë gjëra të bukura, serenata të shpejta si rinia dhe magjepsëse si dashuria që ka mbërthyer si një shpend i artë poeteshën apo poetin korçar dhe që po e shëtit nëpër retë e trëndafilta. 

Shkruar nga Raimonda MOISIU-SADE 

Korcë –Shqipëri 

 2011

Të dashur miq, ju falënderojmë për pjesëmarrjen në festimin e ditëlindjes së legjendave të veprimtarisë lobuese në Washington, Joe DioGuardi dhe Shirley Cloyes DioGuardi.

Kjo ishte hera e parë që komuniteti ynë i madh, në një mënyrë të bashkuar, bëri diçka për Joe-n dhe Shirley-n, pas 40 vitesh pune të tyre të palodhur dhe historike për çështjen shqiptare në Amerikë.

Për këtë ngjarje të rëndësishme, ftuam shumë udhëheqës të komunitetit, të cilët gjatë katër dekadave kanë punuar me Joe, Shirley dhe Ligën Qytetare Shqiptaro-Amerikane. Ftuam themeluesit, ish-anëtarët e bordit dhe anëtarët e rinj të bordit. Ftuam gjithashtu udhëheqës të shumë organizatave shqiptaro-amerikane të vjetra dhe të reja.

Jemi shumë të lumtur me përgjigjen e ngrohtë, edhe nga ata që nuk mundën të merrnin pjesë. Pjesëmarrja e Kryeministrit të Kosovës, z. Albin Kurti, e bëri këtë ngjarje edhe më të rëndësishme dhe të veçantë. Respekti dhe madje dashuria për Joe, Shirley, Kryeministrin Kurti dhe për njëri-tjetrin ishte mbresëlënëse.

U përpoqëm me gjithë forcën tonë t’ju mirëpresim dhe t’ju akomodojmë secilin prej jush në mënyrën më të mirë të mundshme, sepse e dimë që të gjithë e meritonit vëmendjen më të madhe. Shpresojmë të kuptoni se kur organizohen ngjarje të mëdha dhe komplekse, mund të ndodhin gabime – veçanërisht kur janë si kjo, në momentin e fundit. Duam t’ju sigurojmë se, nëse ndodhën, ato ishin të paqëllimshme dhe shpresojmë në mirëkuptimin tuaj.

Në fund të fundit, shpresojmë që të gjithë ta kuptojnë se kjo ishte dita e Joe-t dhe Shirley-t dhe e askujt tjetër. Ne ia dolëm mbanë së bashku, ata ishin jashtëzakonisht të lumtur, gjë që besoj se na bën të gjithëve shumë të lumtur.

Faleminderit edhe një herë,

Agim Aliçkaj

Drejtor Ekzekutiv, LQSHA

THANK YOU! – to the Albanian-American community of New York, New Jersey, Connecticut and many other states in America

Dear friends,

We thank you for attending the birthday celebration of the legends of lobbying activity in Washington, Joe DioGuardi and Shirley Cloyes DioGuardi.

This was the first time that our large community, in a united way, did something for Joe and Shirley, after 40 years of their tireless and historic work on the Albanian issue in America.

For this important event, we invited many community leaders, who over a period of four decades have worked with Joe, Shirley, and the Albanian American Civic League. We invited the founders, former board members, and the new board members. We also invited leaders of many old and new Albanian-American organizations.

We are very happy with the warm response, even from those who could not attend. The participation of the Prime Minister of KosovA, Mr. Albin Kurti, made this event even more important and special. The respect and even love for Joe, Shirley, Prime Minister Kurti, and for one another was impressive.

We tried with all our strength to welcome and accommodate each of you in the best possible way, because we know that you all deserved the greatest attention. We hope you understand that when big and complex events are organized, mistakes can happen – especially when they are last-minute ones like this. We want you to know that, if they did occur, they were

Ultimately, we hope everyone understands that this was Joe and Shirley’s day and no one else’s. We succeeded together, they were extremely happy, which I believe makes us all very happy.

Thank you again,

Agim Aliçkaj

Executive Director, AACL

Julika Prifti/

Teatri Professional Petro Marko në Vlorë hapi mjediset e tij për një eveniment jo teatral por një ekspozitë të titulluar “Aromë Hungarie” të fotografit të njohur Roland Tasho. Ekspozita po udhëton në qytete të tjera të Shqipërisë në kuadrin e javës së kulturës hungareze.

Fjalën e hapjes e mbajti Drejtori i Teatrit Artur Dhamo i cili pasi përgëzoi fotografin Roland Tasho ia dha fjalën Ambasadores hungareze në Tiranë znj. Martina Kasnyik. Ajo falenderoi pjesëmarrësit e shumtë në sallën e hyrjes së teatrit dhe foli për lidhjen kulturore shumëvjeçare të dy vendeve. Ajo tha se në hapjen e ekspozitës ishin ftuar edhe artistë hungarezë që luajtën disa pjesë muzikore për të pranishmit.

Fotografi Roland Tasho shpjegoi se fotografitë e përzgjedhura në ekzpozitë ishin subjekte të ndryshme si ndërtesa historike të Budapestit, një nga kryeqytetet më të bukura të Evropës, figura të shquara shqiptare si Skënderbeu, Nënë Tereza të përjetësuar në statuja në parqe të Hungarisë, momente nga ndeshje sportive midis dy vendeve tona dhe portrete të diplomatëve hungarezë me kostume kombëtare shqiptare.

Banda Flaska interpretoi pjesë folklorike popullore hungareze të cilat u pëlqyen nga pjesëmarrësit që mbanin ritmin gjatë programit artistik. Atmosfera u bë edhe më e gëzueshme nga kërcimtari i bandës i veshur me kostum tradicional hungarez. Për të ftuarit u shërbyen pije e fruta ndërsa pjesëmarrësit bisedonin me entuziazëm e admirim për fotot profesionela dhe peizazhet e paraqitura në ekspozitë. Shumë përuronin fotografin Roland Tasho dhe fotografoheshin me të.

Ekspozita do të jetë e hapur këtë javë për tu vizituar nga shumë artdashës dhe admirues të artit fotografik që kur është e arritur flet në gjuhën e vet unike siç është fotografia e Roland Tashos.

Përgatiti Rafael Floqi, sipas agjencive te lajmeve/

“E kam parë këtë botë të ndryshojë. Ka aq shumë urrejtje. Nuk e kuptoj.”

Nën majat e mprehta që qëndrojnë mbi çdo kapelë të Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme, ndodhet një tabelë që thotë: “Vizitorët janë të mirëpritur” – një dëshmi për përpjekjet e fuqishme misionare të këtij besimi.

Por të dielën në mëngjes, një ish-marins dhe veteran i luftës në Irak përfitoi nga mikpritja e këtij besimi – duke përplasur kamionin e tij në një kishë të LDS në Michigan, duke qëlluar besimtarët me një armë luftarake dhe duke i vënë zjarrin kapelës.

Të paktën katër persona u vranë në kishën në Grand Blanc Township, një vend i qetë. Tetë të tjerë u plagosën. Deri në shtatë persona mund të jenë ende të zhdukur ndërsa ekipet e kërkimit vazhdojnë të kontrollojnë rrënojat e djegura të asaj që dikur ishte një strehë shprese.

Sulmuesi vdiq në një përplasje me armë me policinë. Nuk është ende e qartë pse ai kreu këtë akt të tmerrshëm në këtë kishë të veçantë, rreth 60 milje në veriperëndim të Detroitit. FBI po e heton këtë sulm si një akt dhune me pikësynim, thanë autoritetet.

“FBI aktualisht po ekzekuton urdhër-kërkime në banesat dhe shtëpitë familjare të këtij autori për të kuptuar pse ai do ta kryente një akt të tillë të lig,” tha zëdhënësja e Shtëpisë së Bardhë, Karoline Leavitt, për Fox News të hënën, duke përmendur një bisedë me drejtorin e FBI-së, Kash Patel.

“Sipas bisedës që pata me drejtorin e FBI-së, e vetmja gjë që dihet për momentin është se ky ishte një individ që urrente njerëzit e fesë Mormone, dhe ata po përpiqen të kuptojnë më shumë rreth kësaj, sa ishte planifikuar, nëse ka lënë ndonjë shënim,” shtoi ajo, duke thënë se familja e autorit po bashkëpunon me hetuesit.

Kapela në rrugën McCandlish – një zonë e qetë pranë një fushe golfi dhe një liqeni – është një nga 324 masakrat me armë që kanë ndodhur këtë vit në SHBA. Kjo është gjithashtu një nga vendet më të fundit të adhurimit të shkatërruar nga dhuna e përhershme me armë në Amerikë – nga një kishë katolike në Minneapolis, te një sinagogë në Pittsburgh dhe një tempull Sikh në Wisconsin.

Të dielat “duhet të jenë një kohë paqeje, reflektimi dhe adhurimi,” tha Timothy Jones, një anëtar i një kongregacioni LDS rreth 15 minuta larg Grand Blanc, për Associated Press.

Por pas dhunës në vendet e adhurimit, një sulm i tillë “duket i pashmangshëm,” shtoi ai, “dhe aq më tragjik për shkak të kësaj.”

“Një shpërthim i madh dhe dyert u hapën me forcë”

Ishte ajo që besimi e quan “e diela e agjërimit”, kur anëtarët në të gjithë botën inkurajohen një herë në muaj të shmangin dy vakte dhe të dhurojnë ushqimin, ose paratë që do kishin shpenzuar, për të varfrit.

“Kjo është një ditë kur anëtarët e kishës udhëzohen të mendojnë për të tjerët, të jenë bamirës, të jenë të sjellshëm, të japin,” tha profesori i historisë dhe fesë, Matthew Bowman nga Claremont Graduate University.

Agjërimi është gjithashtu praktikë e zakonshme gjatë periudhave të zisë – dhe ata që shkonin në shërbesën javore në orën 10:00 paradite në Grand Blanc kishin arsye për të qenë në zi.

Vetëm një ditë më parë, udhëheqësi i Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme, Presidenti Russell M. Nelson, 101 vjeçar kishte ndërruar jetë.

Vonë të dielën në mëngjes, besimtarët sapo kishin përfunduar Sakramentin – pjesa e parë e shërbesës dy-orëshe, pas së cilës disa njerëz largohen – kur ndodhi sulmi, tha një besimtare me emrin Paula për CNN (përmes WXYZ).

“Dëgjuam një shpërthim të madh,” tha ajo, “dhe dyert u hapën me vrull.”

Një kamion me katër dyer dhe dy flamuj amerikanë të vendosur drejt lart pas dritares së pasme, përplasi pjesën e përparme të kishës.

Sulmuesi 40-vjeçar, Thomas Jacob Sanford, hapi zjarr me një armë sulmi ndaj besimtarëve, tha më vonë policia. Një besimtar me emrin Brian po ndihmonte disa zonja të moshuara të hipnin në makinë kur sulmuesi qëlloi mbi automjetin e tyre, tha ai për WXYZ.

“Po përpiqeshim të mblidhnim sa më shumë njerëz që mundnim,” tha ai, me këmishën e njollosur nga gjaku dhe dorën e djathtë të fashuar. “E pashë sulmuesin që doli nga ndërtesa, dhe në atë moment thjesht u përpoqa të largohem me makinë.”

Paula nuk e pa sulmuesin dhe nuk dinte nëse ai kishte hyrë brenda kishës. “Nuk dija nëse duhej të fshiheshim sepse nuk po shihnim askënd,” tha ajo.

Besimtarët nxituan të mbronin fëmijët, duke i mbuluar dhe zhvendosur në vende të sigurta, tha shefi i policisë së Grand Blanc Township, William Renye.

Kur infermierët që ishin në grevë në spitalin pranë, Henry Ford Genesys, dëgjuan për të shtënat, disa braktisën linjën e grevës dhe vrapuan drejt kishës për të ndihmuar ekipet e emergjencës, tha presidenti i Teamsters Local 332, Dan Glass.

“Jeta njerëzore është më e rëndësishme se mosmarrëveshja jonë e punës,” tha ai.

Por të shtënat nuk ishin i vetmi rrezik. Në ndërtesë kishte shpërthyer zjarr.

“Papritur, pashë tym që dilte,” tha Cindy Walsh, e cila banonte afër kapelës, për WXYZ. “Dhe më pas njerëzit filluan të dilnin.”

Policia mbërriti në vendngjarje rreth 30 sekonda pas thirrjes së parë në 911, tha Renye. Dy oficerë ndoqën sulmuesin dhe u përfshinë në shkëmbim zjarri. Tetë minuta pas mbërritjes së policisë, autori u vra në parking.

Ndërkohë, zjarri përfshiu me shpejtësi ndërtesën – me disa persona që mund të ishin ende brenda – ndërsa tymi i zi dhe i dendur ngrihej në qiell.

Kur ra nata, ekipet ishin ende duke kontrolluar rrënojat, “duke punuar pa pushim për të gjetur trupa të tjerë,” tha Renye, duke shtuar se nuk mund të konfirmonte numrin e saktë të të zhdukurve.

Deri në shtatë persona mund të jenë ende të zhdukur, tha një burim i zbatimit të ligjit për CNN.

Autoritetet po përpiqen të përcaktojnë “saktësisht kur dhe ku ka filluar zjarri,” por besojnë se autori e ka nisur zjarrin me qëllim, tha Renye.

Disa viktima ishin “afër zjarrit dhe nuk arritën të dalin nga ndërtesa”, shtoi ai.

Sanford besohet të ketë përdorur një substancë djegëse si benzina për të ndezur zjarrin, tha James Deir, agjent i posaçëm në Byronë për Alkool, Duhan, Armë zjarri dhe Eksplozivë (ATF).

Hetuesit shkuan të përpunojnë vendngjarjen pasi zjarri u shua dhe thanë se gjetën “disa pajisje të dyshuara eksplozive.”

“Jam e tronditur, shumë e tronditur,” tha Walsh. “E kam parë këtë botë të ndryshojë. Ka aq shumë urrejtje. Nuk e kuptoj.”

Kapela, dikur e ndriçuar nga dielli dhe e rrethuar nga gjelbërimi, tani është e panjohshme. Ndërtesa është një “humbje totale”, tha Renye. 

Në vend të stola kishash, tani ka grumbuj rrënojash; shtëpia mikpritëse është mbyllur; dhe dhimbja e kishës LDS vetëm po thellohet.

Dhe maja e bardhë e gjatë që dikur ngrihej mbi besimtarët në Grand Blanc, tashmë është zhdukur.

---

US • 6 min read 

How the mass shooting and a devastating fire unfolded at a Michigan church 

By 

Danya Gainor

, 

Holly Yan

Updated 1 hr 51 min ago 

Officials respond to deadly shooting and fire at church in Michigan

0:37 

Far below the piercing spires atop every Church of Jesus Christ of Latter-day Saints chapel rests a sign that beckons, “Visitors welcome” – a testament to the faith’s robust evangelizing efforts. 

But on Sunday morning, a former Marine and Iraq War veteran took advantage of the denomination’s open arms – plowing his truck into an LDS church in Michigan, shooting worshippers with an assault weapon and setting the chapel on fire. 

At least four people were killed at the church in tranquil Grand Blanc Township. Eight others were wounded. And up to seven people could be unaccounted for as search crews resume a harrowing search in the charred debris of what used to be a haven of hope. 

The assailant died in a shootout with police. It’s not clear why he unleashed multifaceted horror at this particular church, about 60 miles northwest of Detroit. The FBI is investigating the attack as an act of targeted violence, authorities said. 

Related article 

What we know about Michigan church shooter Thomas Sanford 

“The FBI is currently executing multiple search warrants at the residences and the family homes of this perpetrator to try to get to the bottom of why he would commit such an act of evil,” White House spokesperson Karoline Leavitt told Fox News on Monday morning, citing her earlier conversation with FBI Director Kash Patel. 

“Based on my conversations with the FBI director, all they know right now is this was an individual who hated people of the Mormon faith, and they are trying to understand more about this, how premeditated it was, how much planning went into it, whether he left a note,” she said, adding the killer’s family is cooperating. 

The chapel on McCandlish Road, a quiet stretch dotted with houses near a sprawling golf course and lake, was among 324 mass shootings this year in the US. It’s also the latest place of worship devastated by America’s unrelenting gun violence – from a Catholic church in Minneapolis to a synagogue in Pittsburgh to a Sikh temple in Wisconsin. 

Sundays are “supposed to be a time of peace and a time of reflection and worship,” Timothy Jones, who belongs to an LDS congregation 15 minutes away from Grand Blanc, told the Associated Press. 

But in the wake of violence at houses of worship, a shooting “feels inevitable,” he said, “and all the more tragic because of that.” 

‘A big bang, and the doors flew open’ 

It had been what the denomination calls a “fast Sunday,” when members globally are encouraged once a month to forgo two meals and donate the food, or the money they would have spent on food, to the poor. 

“This is a Sunday in which members of the church are being told to think of other people, to be charitable, to be kind, to reach out and give,” said Matthew Bowman, professor of history and religion at Claremont Graduate University. 

Fasting is also common in the church in times of grieving – and those headed to the weekly 10 a.m. service in Grand Blanc had reason for it. 

Just a day earlier, the leader of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, President Russell M. Nelson, had died. 

Late Sunday morning, the worshippers had just finished the Sacrament – the first half of the two-hour service, after which some congregants leave – when the attack unfolded, a churchgoer named Paula told CNN affiliate WXYZ. 

“We heard a big bang,” she said, “and the doors flew open.” 

A four-door pickup with two American flags sitting straight up against the back window in the bed rammed into the front of the chapel. 

Jeff Caryl, who lives a block from the chapel, took this photo of the gunman’s truck. 

Jeff Caryl 

The 40-year-old attacker, Thomas Jacob Sanford, fired several rounds from an assault weapon at the worshippers, police later said. 

Churchgoer Brian was trying to help some elderly ladies into his car when the gunman opened fire on their vehicle, he told WXYZ. 

“We were trying to gather as many people as we could,” said Brian, his button-down shirt stained with blood and right hand wrapped in gauze. “I saw the active shooter come out of the building, and at that point, I just started trying to drive away.” 

Paula couldn’t see the shooter, she said, and didn’t know whether he had entered the church. 

“I didn’t know if we had to get down because we couldn’t see anybody,” she said. 

Church members and residents reunite Sunday at Trillium Theater across the street from the site of a shooting and fire at the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in Grand Blanc Township. 

Emily Elconin/Getty Images 

Churchgoers rushed to protect children, shielding them and moving them to safety, Grand Blanc Township Police Chief William Renye said Sunday. 

When nurses on strike at nearby Henry Ford Genesys Hospital heard about the shooting, some left the picket line and ran to the nearby church to help first responders, Teamsters Local 332 President Dan Glass said. 

“Human lives matter more than our labor dispute,” he said. 

But gunfire wasn’t the only danger. A fire had started in the church’s red brick meeting house. 

“All of a sudden, I saw smoke coming out,” Cindy Walsh, who was at home near the chapel, told WXYZ. “And then people were coming out.” 

Exhaustive search for victims continues 

Police officers descended on the scene some 30 seconds after the first 911 call, Renye said. Two pursued the suspect and “engaged in gunfire.” 

Eight minutes after police arrived, the gunman was killed in the parking lot. 

Meanwhile, the raging fire moved rapidly, quickly engulfing the chapel – with an unknown number of people still in the church – as it billowed massive plumes of thick, black smoke. 

As the sun went down, crews were still sifting through debris and “working tirelessly to find additional bodies,” Renye said, adding he couldn’t confirm the exact number of people missing. 

Up to seven people may be unaccounted for, a law enforcement source familiar with the investigation told CNN late Sunday. 

Emergency services respond Sunday to a shooting and fire at the chapel in Grand Blanc. 

Bill Pugliano/Getty Images 

Chapel building a ‘total loss’ 

Authorities are “trying to determine exactly when and where that fire ended up coming from and how it got started,” though they believe the shooter started the fire “deliberately,” Renye added. 

Some victims were “near the fire and they were unable to get out of the church,” the police chief said. 

Sanford used an accelerant, like gasoline, police believe, to light the church on fire, said James Deir, special agent in charge of the Detroit field division of the Bureau of Alcohol, Tobacco, Firearms and Explosives. 

Caryl, the neighbor, took this photo as the church burned. 

Jeff Caryl 

Evidence technicians went to process the scene after the fire was extinguished, and investigators said they found “some suspected explosive devices.” 

“I’m shaken, I’m very shaken,” Walsh said. “I’ve seen a change in this world. There’s so much hate in this world. I just don’t understand it.” 

The chapel, once bathed in sunlight and surrounded by greenery, is now unrecognizable. The building is a “total loss,” Renye said. 

Debris piles have replaced pews; the welcoming meeting house has closed its doors; and the LDS church’s mounting grief has swelled. 

And the tall white spire, which once towered over Grand Blanc worshippers as it reached toward heaven, is gone. 

Presidenti i Republikës së Shqipërisë z.Bajram Begaj dhe Presidentja e Republikës së Kosovës znj.Vjosa Osmani u takuan me Presidentin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës Donald Trump. Presidenti z.Bajram Begaj pas takimit ceremonial shkroi: “Miqësia shqiptaro-amerikane – një lidhje e fortë dhe e pathyeshme, një aleancë historike dhe strategjike”. Presidentja e Kosovës znj.Vjosa Osmani pas takimit ceremonial shkroi: “Një takim i planifikuar si protokollar me Presidentin Trump u shndërrua në një bisedë të gjatë dhe shumë përmbajtësore. Faleminderit Presidentit Trump për interesimin e veçantë që tregoi rreth rolit të pazëvendësueshëm të Amerikës në Kosovë dhe në rajonin tonë, si dhe për angazhimin e tij të palodhshëm për paqe! Miqësia dhe aleanca me Shtetet e Bashkuara mbetet boshti i pathyeshëm. Kosova do të jetë gjithmonë në anën e demokracisë, lirisë dhe partneritetit me SHBA-të, sepse pikërisht aty rreh zemra e lirisë sonë”.