Kulture – Page 531 – Dielli

SHTATORE PER FAN NOLIN NE BOSTON DHE TIRANE

November 27, 2012 by dgreca

NGA ARTUR VREKAJ/ WORCESTER, MA./

Duke parë gjithë vlerësimin që po u bëhet figurave të ndrituara të kombit shqiptar në Shqipëri dhe Kosovë dhe Diasporë me të drejtë ne shqiptarët e Amerikës duhet të ndërmarrim nismën e realizimit dhe përurimit të një shtatoreje për Fan Nolin në Boston, Massachusetts të SHBA-së dhe një në Tiranë si një nder që i bëhet figurës së një Burri të Shtetit Shqiptar,

të Themeluesit dhe Arkitektit të Pavarësisë së Kishës Autoqefale Shqiptare, të një Njeriu të Zotit që foli Gjuhën Shqipe në Amerikë dhe Shqipëri,

të një diplomati që e bëri kombin shqiptar mik me kombin amerikan dhe e rreshtoi në Lidhjen e Kombeve, të një Shqiptari të Madh që e bëri Shqipërinë mik me Presidentin Willson për ta shpëtuar nga fqinjët,

për poetin revolucionar që ngre peshë edhe sot me vargjet himne shqiptare, për studjuesin e kalibrit botëror, për kompozitorin e njohësin e mirë të kulturës botërore, për Idhullin e shqiptarëve të Amerikës!

Ky 100-vjetor i Pavarësisë së Shqipërisë u bën apel Organizatave shqiptare në Amerikë dhe komunitetit shqiptar të Amerikës sepse Tirana zyrtare nuk e nderoi Nolin në Tiranë ndaj ne Shqiptarët e Amerikës të mos e harrojmë Nolin sepse Noli bashkë me patriotët e tjerë nuk u zuri këmba dhe’ për Shqipërinë që gëzojmë sot!

Për ti treguar brezave të shqiptarëve së Noli është mes nesh!

Dhe se Noli meriton Nder dhe Lavdi!

ARTUR VREKAJ,

Kryetar i shoqatës KOMBI tëWorcester,MA-SHBA

“VËLLAI I PENGUT” I RESHAT AGAJ PROMOVOHET NË VLORË

November 27, 2012 by dgreca

NGA GËZIM LLOJDIA/

Ne kuadër te 100 vjetorit te pavarësisë kombëtare në Universitetin “Pavarësia’ ”u promovua libri me kujtime :”Vëllai i pengut “shkruar ,Reshat Agaj. Msc Gëzim Llojdia:Në parathënie të librit A.Meksi ka shkruar “Në këtë mozaik botimesh zë vend edhe ky vëllim me kujtime , apo siç e quan autori “Vëllai i pengut”, ditar i shkruar në Amerikë nga Reshat Agaj, një nga intelektualët më të njohur vlonjatë, që ndonëse njeri me moral dhe integritet të spikatur, regjimi komunist, qysh në fillim, e burgosi dhe e torturoi deri në skaj të ekzistencës. “Mëkatet” e tij ishin dashuria për atdheun, dashuria për liri dhe për drejtësi shoqërore. Mbasi e burgosën pa asnjë shkak, e torturuan në mënyrë të përbindshme si mijëra intelektualë të tjerë, veçanërisht në vitet e para të vendosjes së diktaturës sllavo-komuniste në Shqipëri, e detyruan të “arratiset” në perëndim, i kërkuan të bëjë të pamundurën; të spiunonte të arratisurit , disa prej të cilëve ishin të afërm të tij. Libri me kujtime i Reshat Agaj mbetet I veçantë për llojin e tij për publicistikën pak të rrahur n gjuhën shqipe në këtë .Kujtimet e Ismail Qemalit në gjuhën shqipe janë botuar jashtë Shqipërisë para 42 vitesh.Përkthyesi ishte Reshat Agaj nga Vlora,shkruan publicist i njohur Dalip Greca, i cili ndërroi jetë në Kenosha të shtetit Ëiskons dhe u varros në Detroit më 1981. Botimi u realizua në Kanada nga Shtëpia Botuse Harmoni Printing Limited. Libri është luksoz, me kopertinë të fortë. Në ballinën me ngjyrë të kuqe është shtrirë një shqiponjë në futurim. Libri ka 275 faqe, që përbëjnë kujtimet dhe 52 faqe plus, ku përfshihet parathënia, shënimi i përkthyesit, albumi dhe kujtimet personale dhe familjare rreth Ismail Qemalit nga Sefa Vlora, që në kohën e përkthimit të “Kujtimeve” jetonte në Romë. Në faqen e parë është vendosur shënimi:Përktheu nga Anglishtja Reshat Agaj. Libri ka dhe një album nga jeta dhe aktiviteti i Ismail bej Qemalit, ku mbizotërojnë fotografi të aktit të shpalljes së pavarësisë. Përkthysi ua kushton librin: “Dëshmorëve të atdheut, dëshmorëve të flamurit; atyre që ranë në çdo vend dhe në çdo kohë për Shqipërinë e lirë dhe të pavarur, për Flamurin e shenjtë të Skënderbe Kastriotit dhe të Ismail Qemalit”.Ti marrësh dhe ti shfletosh me radhë kapitujt e këtij libri shfaq këta personazhe interesant. Kapitujt janë gurët e një fortese. Kujtimet e këtij botimi janë të mrekullueshëm. Për nga mënyra e të shkruarit stilistik dhe gjuhësor mund të krahasohen me kujtimet e mjaftë intelektualëve që mërguan përtej detit..Ky libër është shkruar me sinqeritet dhe realizëm.Dy fjalë për mistikën e autorit. Duke qenë se kam studiuar deri në detaje një tarikat mistik ndër 12 perlat e burimeve hyjnore do të shprehesha se nga thëniet e Baba Rexhebit të teqesë së Detroitit në botimin voluminoz për misticistimën shqyrtohet dhe sillet rasti i përhapjes së betashizmës në Labëri,ku agajt e Smokthinës kanë qenë myhib që është shkalla e parë e gradës në këtë tarikat mistik. Domethënë ata hynin në mejdan,aty s’hyn kushdo dhe dëgjon mësimet hyjnore si dhe të fshehtat e fuqisë hyjnore. Prandaj njerëzia e këtyre radhëve kanë orë shpirti,ora e këtyre njerëzve është ora e kuptimit të gjuhës së fjalëve të pathëna. Po të vini re më vëmendje autori flet për lajmëtarët e fateve tonë të pathëna Reshat Agaj ka qene një ndër personalitete e kulturës tonë që pak I njohur për shkak të regjimit dhe mërgimit, por duhet thënë se Reshat Agaj ky burrë i urtë pak kush e di dhe e njehe që është përkthyesi i kujtimeve të Ismail Qemalit,në këtë kuptim etimologjia e fjalës filozofi jepet dashuri për urtësinë. Njerëzit e mëdhenj i përshkon urtësia .Një ndër këta është Reshat Agaj këtë e kumtojnë edhe shumë autorë që janë shprehur për librin me kujtime si Aleksandër Meksi,Qefalin Hamdia,Prof Nderim Kupi,historiana Nermin Vlora Falaski,Shkrimtari Petro Marko,Dalib Greca,apo Fahri Shaska,Finalanda Qamil Gjonzeneli,Dr Prenjo Imerja,Kastriot Frashëri, dhe të tjerë .Disa fjalë për botimin Ballina e kopertinës është realizuar nga piktori Fejzo Lala.Redaktori i botimit të dytë është Kryeredaktori i gazetës “Dielli” Dalib Greca. Botohet nën kujdesin e familjes të vëllezërve Reshat dhe Petref Agaj me iniciativën e Finlanda Agaj e bija e Petref Agaj dhe bashkëshortit të saj Teki Gjonzeneli,Monika Gjonzeneli vajza e Teki dhe Finalndës tregoi edhe kësaj radhe dashurinë, e pakufishme për atdheun e saj të lindjes Shqipërinë dhe krenarinë për historinë e të parëve të saj duke sponsorizuar botimin librit.

Teki Gjonzeneli cili sëbashku me bashkëshorten Finlanda përgatitën ,pajisën me shënime dhe u përkujdesën për botimin librit. Teki Gjonzeneli tha : Me brengën e pashuar në zemër, për të gjetur varrin e babait,me mendimin se çdo njeri reflekton për të kaluarën dhe të tashmen,20 vjet pas rënies së komunizmit po nxjerrim në dritë botimin e dytë të kujtimeve të xhaxhait tonë të paharruar Reshat Agaj që vdiq në Amerikën e largët zëmërdjegur për vendin dhe njerëzit e tij të afërm. Në prill të vitit 1950 komunistët e Vlorës „pushkatuan“ babanë tim, Petref Bajram Agaj. Pas një jave si kishin marrë lajmin, se Petrefi me shokë u vranë xhaxhai babait, Hatja, kishte vajtur në burg për të marrë rrobat e babit, si të gjithë atyre që i vrasin .Për të vërtetuar “veprën” e tyre Sigurimi i Shtetit ia dha rrobat e tij të shpuara me plumba dhe të spërkatura me gjak. Që nga ajo kohë dhe në vazhdim njerzit e familjes kërkuan kudo për të gjetur varrin e njeriut të tyre të dashur, por pa sukses. Me përmbysjen e diktaturës komuniste rifilluan kërkimet me shumë përkushtim, por edhe këto kërkime nuk patën sukses me gjithë preokupimin dhe seriozitetin që iu kushtoi qeveria e Partisë Demokratike kërkesave tona. Vëllai i Piro Xhezos, “pushkatuar” me babanë tim, Xhezo Iliazi, së bashku me bashkëshortin tim Teki Gjonzeneli u munduan shumë duke bërë edhe thirrje të hapura në shtypin e përditshëm, ata iu drejtuan me emër terroristëve komunist Aranit Çelës, Skënder Konicës dhe Jonus Mersinit, por komunistët heshtën duke provuar edhe një herë, shpirtin çnjerëzor dhe imoralitetin e tyre. Më 10 gusht 1990, bashkëshortët, Finlanda dhe Teki Gjonzeneli u larguan në Itali, me synim të mbërrinin në Amerikë, duke marrë me vete edhe një prokurë prej Astritit që të vepronin në emrin e tij.Sapo ata mbërritën në Amerikë, me numurin që kishte testamenti, morën në telefon Qefalin Hamdinë, në Çikago, që për fatin e tyre të mirë ai u përgjigj. Në vitin 1991, ky burrë fisnik erdhi në Vlorë për të takuar familjen e mikut të tij Reshat Agaj, duke i dorëzuar kujtimet e Reshatit, fotografi dhe sende të tjera personale, si dhe pjesën e parave që iu takonin sipas testamentit. Bashkëshortes së Reshatit që i kishte qëndruar besnike gjatë gjithë jetës sajë të zezë, i bëri garancinë për të shkuar në Amerikë e për të vizituar varrin e të shoqit.Në vitin 1992, vjen nga Amerika në Vlorë Teki Gjonzeneli dhe u njoh me kujtimet e Reshatit, si dhe për herë të parë mori vesh se përse ishte “arratisur”, jashtë shtetit Reshati dhe thekson se: “ Gjatëudhës së jetës u njoha me një vajzë me emrin e rrallë Finlanda, që më vonë pata fatin të bëhej shoqia ime e jetës.Kur hyra në familjen e tyre pashë se ajo trashëgonte virtytet e Ervehesë, nënës së saj, personifikim i gruas labe që ngrihet mbi vuajtjet dhe shtypjen e diktaturës komuniste. Hyrja në këtë familje më imponoi në angazhimin për të hedhur dritë mbi jetën plot peripeci e privacione të Reshat Agaj, xhaxhai i bashkëshortes sime.Vëllezërit Agaj, Reshati dhe Petrefi, iu përkushtuan një ideali të madh ati të lirisë, për këtë ideal ata vërtetësisht sakrifikuan gjithëçka dhe nuk u ndalën para asnjë pengese. Ndjehem i lumtur që po paraqes para botës shqiptare, me anën e këtij libri sakrificat e pafundme të tyre për lirinë e vendit tonë”.Në vitin 2009, familja ra dakort dhe kujtimet u botuan në VlorëBotimi parë u prit mirë. Na erdhën shume urime dhe falnderime të mirëpritura, nga shokë dhe miq të shumtë brënda dhe jashtë Shqipërisë. Libri u vlerësua edhe nga shtypi përditshëm në Shqipëri dhe në Amerikë.Por pavarësisht vlerësimeve, pati edhe vrejtje të cilat menduam t`i korigjojmë në botimin e dytë: Inkuadruam kujtimet në periudhën historike në të cilën ato u mbajtën dhe u zhvilluan ngjarjet, duke foluar për fisin e Agajve të Smokthinës, organizatën antikomuniste „Rilindja Kombëtare“, për të cilën u dënua me vdekje Petref Agaj dhe u nda nga atdheu vëllai tij Reshati. Plotësuam figurën dhe personalitetin e autorit të kujtimeve Reshat Agaj, duke botuar parathënien e përkthimit të kujtimeve të Ismail Qemalit dhe letërkëmbimin e pakët që ishte ruajtur nga familjarët. Jemi duke u interesuar për artikujt që Reshati ka botuar në shtypin e përditshëm dhe periodik në Amerikë.Pajisëm librin me shënimet e domosdoshme që të kuptohen e vlerësohen drejt faktet dhe ngjarjet e trajtuara në kujtime. Shënimet janë të Finlanda dhe Teki Gjonzenelit.

Fari Shaska, gazeta “Liria”, dt. 8. 5. 1996, f. 6,Dalip Greca, gazeta “Republika”, dt. 10. 1. 2010, f. 14-15, Kastriot Frashëri, gazeta “Republika”, dt. 2. 2. 2010, Enver Memishaj: gazeta “ 55 ”, dt. 29 – 30. 9. 2009, f.16-17,gazeta “Republika”,dt. 4 dhe 10.10. 2009, f. 14-15, gazeta “ 55 “, ribotim, dt. 23. 8. 2010, f. 16-17Gëzim Llojdia, gazeta “Republika”, dt. 17. 8. 2011 , f.16-17

Botuam dokumenta dhe fotografi.Kapitulli i I, i III, i IV dhe i V, janë shkruar nga përgatitësit elibrit: Finlanda dhe Teki Gjonzeneli Në këtë mënyrë, libri merr vlera historike dhe do të shërbejë sinjë dokument, dëshmi dhe një material më shumë për të njohur dhe denoncuar regjimin diktatorial komunist. Jemi duke punuar për të grumbulluar artikujt, intervistat dhe poezitë e tij të botuara në shtypin amerikan si dhe në gazetat “Dielli”, “Atdheu”, “Krahu i Shqiponjës”, “Djalëria”, “Shqiptarët e Argjentinës” etj, në të cilat ai shpalos idetë e tij demokratike,intelektin, atdhedashurinë etj.

Studiuesi Fahri Shaska do të rreferojë rreth përkthimit të kujtimeve të Ismail Qemalit nga Reshat Agaj

Shaska tha se në vitin në vitin 1996 kemi bërë një tubim për veprën e përkthyesit të Ismail Qemalit,Reshat Agaj.Shaska më pas sqaroi rrethanat dhe kurthet e sigurimit të shtetit për vëllanë e Reshat Agës. Shpresim Kasaj,mësues dhe kryetar i shoqatës :”Armeni “ u përqendrua më tepër tek dhimbja e madhe që la regjimi te Agajt.Historiani Agim Ahmetaj solli të dhëna dhe fakte rreth fisit të dëgjuar Agaj të Smokthinës,qendrën,patriotizmin e tyre në luftëra dhe përpjkeje për lirir dhe pavarësi kombëtare.Ahmetaj tha se duhet vlerësuar roli i Shero agaj si dhe lidhjet e tyre me familjen madhe Vloraj. Në emër të fisit Agaj folën: Irfan Agaj,Astrit Agaj.

Studiuesi Fahri Shaska do të rreferojë rreth përkthimit të kujtimeve të Ismail Qemalit nga Reshat Agaj.Shaska tha se në vitin në vitin 1996 kemi bërë një tubim për veprën e përkthyesit të Ismail Qemalit,Reshat Agaj.Shaska më pas sqaroi rrethanat dhe kurthet e sigurimit të shtetit për vëllanë e Reshat Agës. Shpresim Kasaj,mësues dhe kryetar i shoqatës :”Armeni “ u përqendrua më tepër tek dhimbja e madhe që la regjimi te Agajt.Historiani Agim Ahmetaj solli të dhëna dhe fakte rreth fisit të dëgjuar Agaj të Smokthinës,qendrën,patriotizmin e tyre në luftëra dhe përpjkeje për lirir dhe pavarësi kombëtare.Ahmetaj tha se duhet vlerësuar roli i Shero agaj si dhe lidhjet e tyre me familjen madhe Vloraj. Në emër të fisit Agaj folën: Irfan Agaj,Astrit Agaj.

NJI URIM I BEFTË PËR RITA ORËN

November 26, 2012 by dgreca

Nga Jozef Radi/

Emni Rita Ora, prej kohësh e rreh veshin tim, po siç ndodh random me gjithë ata që kanë tashma nji reliev të përcaktuem të shijeve dhe ekzigjencave të tyne muzikore, e shtyjnë pak me arrogancë në shpërfillje ose i lejojnë nji hapsinë aq të vogël asaj çka ndodh përreth, sa nji ditë mbeten paksa jashtë kohe, bash prej këtyne mënyrave selektive e shijeve të tyne, fatkeqsisht të paaxhornuara…

E ndërsa “shetisja” ashtu i përhumbun midis flamurëve të nji feste të madhe ndër shqiptarë, befas bukuria tallazuese e Kim Kardashian m’u shfaq e plotë, veshun e gjitha në të kuq me nji shqiponjë që i rrinte gjoksit të saj si nji grafullim tundues…

Mendova se asht nji lojë… Po edhe nëse asht lojë fotoshopi – thashë, – i lumtë atij që e ka mendue! Ndala pak ma gjatë dhe e kundrova at bukuri të veshun me diçka që m’përkiste edhe mua, e kjo më dha nji afërsi të çuditshme, nji atmosferë dashnie që merr befas kuptim dhe ti s’e gjen psenë e kësaj që ndodh me ty… Megjithatë, thashë, po e gërmoj pak psenë e këtij operacioni mediatik dhe gjeta ndër rreshta se… i vëllai i Kim: Rob Kardashian, ishte afërsisht “i dashtuni” i Ritës, kangtares së lindun në Kosovë në vitin 1990…

Pra, nji lidhje ishte… ashtu krejt pa lidhje nuk ishte!!!

Po kush dreqin na qenka kjo Rita Ora, që paska kaq pushtet në muzikë dhe që unë s’po ditkam asgja… thashë me vete, dhe ia nisa nji udhëtimi kërkues që më zhyti ndër botë të panjoftuna rinie… Mbrenda pak çastesh ti e gjen veten mes nji mrekulli të pabesueshme: takohesh me nji vajzë të ikun nga vendi i saj, dhe ndjen nji artiste komplete, me përmasa të jashtzakonshme, artiste që pak çaste ma parë ishte për ty krejt e huej, e largët, askushi…

Hej injorant! – i thirra vetes – dhe vazhdova zhytjen nëpër at natë magjike, ku nji bionde sensuale, diçka ma shumë se njizet vjeçe, të afronte gjithçka: mbi të gjitha nji za plot jetë me nuanca e vibracione grabitëse; energji dhe shlirtësi të natyrshme, nji timbër edhe pse disi të ngjashëm e të krahasuem me superyjet e momentit, kishte diçka të vetën, të pangatrrueshme, rrebel; kisha njoftë kangtaren e nji brezi që jeton në rrugë, në hare, në shkujdesje të plotë dhe pashë se ajo, me nji lehtësi të pabesueshme, ishte nji prej atyne…

Ishte nji udhëtim rrëmbyes… mahnitës… që më detyroi me kuptue se kangë mbas kange përballesha nji personalitet muzike, me nji arrogancë të pabesueshme vokale, që i kishte thye gjithë portat dhe hendeqet dhe me drejtohesh me forcë: Sonte jam unë mbretnesha e shijeve të tua… Unë… dhe askush tjetër!!!

Dhe ti ndjehesh i vogël dhe i madh njiherësh: i vogël pse vizita jonë në kangët e saj asht në kufijtë e të qenit i 100 milionti; i madh sepse ajo i ka dhanë nji përmasë të re shpirtit tand, nji përmasë që prej kësaj nate s’mundet kërkush ta vrasë…

Ishte nji udhëtim që e kapërceu mesnatën pa u ndje, që më futi atje ku s’e besoja, më bani të ndjehesha adoleshent, i pamoshë, i papranguem; të ndjehesha njiherësh planet dhe grimcë… dhe e gjitha kjo prej asaj vajze që kishte kapërcye hendeqet dhe ngurtsinë e etapave ngutshëm falë nji talenti dhe energjie të pabesueshme… Ajo ishte nji vajzë kosovare, që pjesën ma të madhe të jetës e ka kalue në Angli, e që raportet muzikore i kishte me ma të randsishmit e kohës së vet; nji vajzë që shfaqej ngado skenave si nji prej kangtareve ma të sukseshme të panoramës muzikore botnore…

Të Falemnderës Ritë,

zani yt prej sot, prej kësaj mesnate vjeshte, iu ba pjesë e atij relievi tashma të konfiguruem qartë, edhe pse me pak vonesë, e ndjeu se zani yt i paska mungue pa e ditë as ai vetë pse…

Ndërsa nata e mbyllte ciklin e vet duke u futë te dita e re, pashë se n’at shoqni magjike e të pabesueshme të kësaj çupuline të skenës dhe spektaklit, ajo kishte mbushë 22 vite të jetës së saj…

O Zot – thirra! Rita Ora mbushte at çast 22 vjeçe: e pabesueshme!

Më takonte ndër të parët me e urue…!

Takoheshim papritmas në vetminë e nji nate dhe ndjeheshim miq prej kur s’mbahej mend… Edhe njiqind ditë si kjo Rita!

Çfarë mund t’i uroja tjetër?! Asgja ma shumë se at pavdeksi që zani i saj tashma e ka; at mrekulli që ma kishte falë aq papritmas dhe që tash e kisha të pamundun ta braktisja…

Nji falenderim ari Rita Ora, për magjinë e kësaj nate, ku krejt rastësisht të njofta ty, zanin tand, të cilin mjaft prej atyne që sot ndjehen dive të kangës, ta lakmojnë…

U ndala për pak dhe mora frymë thellë! Gjithë kët shkrim e kisha shfry nën tingujt e kangës së saj “Hello, hi, goodbye!”, dhe pa frikë mund të shprehem se mund ta ndigjoj pa u lodhë për nji kohë të pacaktueme… dhe jo vetëm atë…

Prej kësaj nate, bjondja e lindun në Kosovë, e që sot jeton skenave të mëdha, Rita Ora, nji prej mbretneshave të popit botnor, asht edhe mikja ime… Uroj të jetë edhe mikja e gjithkujt që s’u lodh së lexuemi këto shënime mesnate, nën shoqninë magjike të Rita Orës!!!

VENDOSET BUSTI I PETRO MARKOS NE DHERMI

November 26, 2012 by dgreca

NGA GEZIM LLOJDIA*/

Në fshatin Dhermi-Vlorë, u organizua ceremonia e përurimit të bustit të
shkrimtarit të madh-Nderi i Kombit, Petro Marko! Më parë se të zhvillohej
ceremonia u bë një vizitë dhe u vendosën buqeta me lule te ka varri i
shkrimtarit. Kjo vepër e përkryer dhe e realizuar në bronx nga skulptori Agim Rada,
financuar nga Ministria e Kulturës Rinisë dhe Sporteve, është një dhuratë e
çmuar dhe respekt për veprën e këtij kolosi të letrave shqipe.
Sheshi i fshatit ishte zbukuruar me flamuj kombëtar. Bashkëfshatarë të moshave
të ndryshme prisnin me padurim të shikonin Petron e tyre në bronx sepse i
kishte marë malli dhe kanë shumë për t’i thënë njeri-tjetrit!
Për të nderuar këtë ngjarje ishte e pranishme edhe deputetja e kuvenditpopullor, zonja Rajmonda Bulku, drejtoresha e artit dhe kultur ës në
Ministrinë e Kulturës, rinisë dhe sporteve, zonja Mimoza Ylli, drejtori I librit, zoti Ermir Nika si dhe skulptori Agim Rada. Ishte dhe zoti Aleksandër
Çipa-kryetari i unionit të gazetarëvë si dhe kryetari i klubit të shkrimtarëve
“Petro Marko”-Vlorë, z. Myrteza Mara.Në këtë ceremoni merrte pjesë edhe vajza e shkrimtarit të madh Petro Marko, Arianita Marko!Bustin e zbuloi deputetja Raimonda Bulku dhe Kryetari i Bashkisë Himarë, z.GoroKryeplaku i fshatit dhe kryetari bashkisë Himar, zoti Goro përshëndetën tëpranishmit, falnderuan Ministrinë e Kulturës dhe qeverinë për këtë kontributdhe vlerësim të figurës së shkrimtarit Petro Marko! Më pas përshëndetën zonjaMimoza Ylli, deputetja Rajomonda Bulku, z. Aleksandër Çipa dhe z.Myrteza Mara! “Ky bust-tha ndër të tjera z. Aleksandër Çipa është i pari në zonën e Himarës dhe për figura të ndritura si Petro Marko duhet të bëhen simbole drite, kulture
dhe patriotizmi.”“Më shumë se kurrë e ndjej veten krenar që klubi ynë i shkrimtarëve mban emrin Petro Marko! Petro Marko është i gjithë Shqipërisë, i Ebros dhe i Ustikës, i
luftës dhe paqes, i burgut dhe i lirisë, i dritës dhe i lotit, i historisë dhe
i lavdisë! Petro Marko ndriçon kohën dhe kombin, brezat i janë mirënjohës
veprës së tij!”Shumë emocionuese ishin fjalët e ngrohta të banorëve të fshatit të cilët
vendosën lule tek busti dhe bashkë me to edhe lutje e falnderime të përlotura!

Lindi në fshatin Dhërmi.

Petro Marko ka lindur më 25 nëntor 1915 dhe ka vdekur më 27 dhjetor 1991. I ati quhej Marko,kurse e ëma Zoica. Që kur ishte nxënës i shkollës tregtare nVlorë, që e nisi më 1924 dhe ekreu nvitin 1932, filloi të shkruajë poezi dhe proza të shkurtra. Natë shkollë
pati si drejtor edhe arsimtarin e studiuesin Kolë Kamsi dhe si mësues Ernest
Koliqin; shkollë në të cilën jepnin mësim dhe shumë mësues italianë. Një nga
këto i prezantoi “Manifestin” e Marksit. Pasi kreu shkollën,
sorollatet nëpër Tiranën e zymtë të asaj kohe në kërkim të ndonjë pune, derisa
i bien në dorë një ditë Hilë Mosit, asokohe ministër Arsimi, i cili e caktoi
mësues nDhërmi. Më pas transferohet për nDhuvian të Dropullit. Qëndron nkontakt
të vazhdueshëm me shtypin komunist nëpërmjet gazetave greke, të cilat ia jepte
Asim Vokshi. Nga një ngatërresë që pati, u gjet preteksti se Petroja u jepte
nxënësve literaturë komuniste (akuzë e pavërtetë). Kështu që u detyrua të
largohej për herë të parë nGreqi. Qëndron nKorfuz, ku bie nkontakt me
emigrantët politikë të atjeshëm, me nkrye dr. Omer Nishanin. Pastaj niset për
nAthinë, ku kishte të vëllanë, Dhimitrin (Mimon), që ishte larguar që fëmijë
nga Bregu. Atje hyn ne fakultetin e letërsisë, por përjashtohet pas një debati me
rektorin, të cilit Petroja i thoshte: “Turp për ju që ende jetoni ne kohë të
Bizantit!…”, ngaqë ai e shikonte si turp që një himarjot të ishte mësues
i shqipes. Nëpërmjet punëdhënësit të të vëllait krijohet mundësia të hyjë në
një shkollë joshtetërore, në Fakultetin Ekonomiko-Politik. Shqyrton mundësinë
të shkojë nBashkimin Sovjetik, ku natë kohë ishte dhe Sejfulla Malëshova, Ali
Kelmendi e Tajar Zavalani, por bie poshtë si mundësi. Kthehet nShqipëri, por
ikën fill pas dështimit të kryengritjes së Fierit. Kthehet pas vendosjes të
qeverisë liberale të Mehdi Frashërit (verë 1935). Planifikohet kryengritja e
Fieri, që dështon që nzanafillë, dhe ikën nga Vlora për nKorfuz. Kthehet në
nëntor, pasi Branko Merxhani e Ismet Totoja e thërrasin, ngaqë do të hapej një
gazetë (“Koha e re”) si organ i qeverisë. Gazeta mbyllet pas një
artikulli bombastik mbi punëtorët e Kuçovës, që Ethem Totoja, asokohe ministër
i Brendshëm, e pa si reaksionar e komunist. Shëtit nga një gazetë në tjetrën
(“Illyria” etj.) dhe më 1936 boton revistën “ABC” bashkë me Branko
Merxhanin, Dhimitër Godellin, Zavalanin, Migjenin, e cila u mbyll pas numrit të
dytë. E internojnë në Porto-Palermo (2 javë) e pastaj në Llogora. Lirohet me
interesimin e Merxhanit e Totos. Bashkëpunon në “Përpjekja shqiptare”
të B. Merxhanit, që donte ta vinte si antipod i “Hyllit të Dritës”.
Por largohet mbasi u shkrua një artikull se sishte gazetë komuniste nga
Brankoja. Pasi në një gazetë tjetër del haptas me idetë e tij proproletariatit,
i bie halë në sy Musa Jukës, i cili për ta pajtuar i propozon postin e
zëvendësprefektit të Himarës. Petroja i jep fjalën se do ta pranojë pasi të
shkojë në Athinë e të japë ca provime. Takohet me Migjenin para se të niset
(1937) dhe pastaj me të mbërritur në Athinë merr anijen për në Francë, Marsejë.
Anija i ra përreth Mesdheut (Izmir, Xhafa, Aleksandri, Tripoli). Mbërrin në
Marsejë dhe gjen nParis Llazar Fundon e Ali Kelmendin. Merr direktivat nga një
“shok” serb që mbante nofkën “Roberti”. Dhe caktohet
kryetari i grupit prej 113 vetash që u nis për nAlbacete, ku ishte qendra e
brigadave internacionale. Bashkohet me vullnetarët e brigadës “Garibaldi” në
Spanjë, shkon për në “Kuintanar de la Republica”. Merr pjesë në mbledhjen e
shkrimtarëve antifashistë nValencia, ku ishin dhe Ernest Heminguei, Pablo
Neruda etj. Lëviz nga Estremadura, Aragona, Gondez e mandej prapë në Francë, ku
herë në Paris e herë në Grenoble i financuar nga Ndihma e Kuqe Internacionale,
i veshur me petkun dhe karizmën e interbrigadistit (vullnetar me brigadat
internacionale), u ngarkue me agjitacionin në rininë universitare të Grenoble.
Hyn nItali nga fundi i 39. Pas 1 mijë e ca ditësh kthehet natdhe, sepse
KOMINTERN-i kishte porositë me i çue legalisht ose jo të gjithë komunistët në
vendet e tyne. Kthehet në Dhërmi dhe mendon pajtimin me Dukatin – hasmëri të
vjetra. Në Vlonë nis e harton trakte, shqip e italisht, kundra fashizmit. E
burgosin në Vlonë, në Tiranë (maj 1940)… Mbas marsit 1942 e nisin për Itali,
Palermo e Ustikë. Shkruan “Një natë e dy agime”, poemat “Nase
labi”, “Horizonti në kuletë”, “Parada e të uriturve”,
romanet “Kodashi”, “Rrugëve të luftës”; “Nisja pa
mbarim”, “Bija e kapitenit”… Pas çlirimit të Jugut tItalisë
nga forcat aleate anglo-amerikane çan burgun së bashku me të burgosur tjerë dhe
kalon në zonat e çliruara italiane. 1944 arrestohet nga gjermanët dhe po atë
vit kthehet në Shqipëri. Në përfundim të Luftës Antifashiste në vitin 1944
kthehet ne Shqipëri, duke organizuar edhe ardhjen e gati 300 shqiptarëve të
tjerë në kohën kur shqiptarët kishin mbetur pa kurrfarë organizimi. Është në
Shkodër në shtëpinë e Nush Topallit kur Shkodra bastiset nga trupat serbe. Te
“Retë dhe gurët” citon N. Spirun, që i thoshte se Shqipëria kishte
material të mjaftueshëm jo vetëm për të dhe për kushedi sa vjet – bollëk ky që
bënë të mundur tregtarët shqiptarë nën okupacionin italian e pastaj gjerman,
ngaqë pushtuesit kishin nevojë për material. Kur kthehet në Shqipërinë e
çliruar, ftohet që të qëndrojë në krye të gazetës “Bashkimi” në
Tiranë nga 1945-1947. Nga një kontroll i befasishëm i gjejnë shkrime jashtë
vijës së partisë (shkruan se Hysni Kapo e shpëton nga pushkatimi), lirohet më
15 maj 1950. 1957 mësues në teknikumin “8 Nëntori”. Boton “Hasta la
vista” (1959). 1973 i hiqet e drejta për botim. Më 1975 i fusin në burg të
birin. Romani “Çuka e shtegtarit” (1980) si direktivë për autokritikë
nga Partia, por sia pranuen e nuk u botue. Kjo për të vetmin shkak se nuk mund
të pajtohej që në ditët e para të pushtetit me fillimin e diktaturës, e sidomos
kur provoi ti rezistojë diktatit që i vinte Shqipërisë asokohe nga jashtë,
kryesisht nga Beogradi. 27 dhjetor 1991 vdes dhe varroset sipas amanetit pa
ceremoni.
I paharueshmi Petro Marko

Në ka zë më të bukur në poezinë dhe letrat tona, poeti Petro i kësaj ane është
i paarritshëm. Petroja ka pasur frymëzimin e detit, d.m.th., kur mbushej me atë
gjënë hyjnore, fryhej e kërkonte ta derdhte nëpër fletëzat e vogla njëfarsoji
si velëzat e këtij deti harbut, që në dimër kaq kokëfortë shkon e përplaset te
bregu. Mirëpo poeti Petro ishte një valë e bukur e ëmbël, e bardhë, hyjnore e
këtij deti dhe e kësaj toke. Ku mund ta takojmë sot poetin Petro Marko? Është
një pyetje që nuk di ku ta bësh. Poeti dhe shkrimtari Petro nuk është ndër
xhinët e kësaj bote. Është në kohëtretjen e madhe, por të paharrueshmen. Është
në mendjet dhe në fjalët e të gjithëve në këto anë, është në kopertinat e
librave, është në derën e një teatri në qytetin e Aulonës, është në koperturën
e një shoqate shkrimtarësh, është kudo i gjithëgjendur, është dhe nuk është.
Por koha nuk e ka harruar poetin tonë Petro Marko. Dhe pse të harrojë? Kam
kaluar kohëra të mira dhe të këqija, që kanë bashkëshoqëruar edhe banorët e
këtyre viseve jugore, por emri “Petro” nuk besoj se është bërë i harrueshëm.
Nuk e kam njohur dhe dua ti çoj një lule atje ku prehet paqësisht, mirëpo ku ti
gjej këtu lulet dhe në këtë stinë? Mirëpo mendimi im është se më mirë të vemi
ta vizitojnë. Ka një veçori, që dua ta përmend. Petro ishte një shenjtor i
fjalës së shkruar shqipe, ishte një soj qiriu që u shkri me një jetë në luftë
me regjimet dhe diktatorët e diktaturat, që e qëlloni sa majtas, djathtas, para
e mbrapa, se ishte krijues, ishte poet dhe si poet ndihej ngushtë në kohëra dhe
përpara regjimtarëve të të gjitha kohërave. Prandaj dua të them se poetët e
rinj duhet të bëjnë një lloj poeteke aty ku ka lindur dhe sot ku fle pikërisht
i miri poet, i biri i Markos dhe nënë Zoicës. Por historia me poetin dhe shkrimtarin Petron për ne që e lexonim nëpër këndime
ishte si me Lasgushin. Përmende fare pak, aspak madje dhe nuk dihej ishte i
gjallë apo i vdekur, vetëm kur vdiste e mbulonte nuri i bukurisë, që ia kishin
fshehur, ia kishin marrë ose ia kishin ndryshuar qëllimisht.

nga një fis i Kaonisë rridhnin, madje në shek 15 “”Himarë”
quheshin jo vetëm trevat e sotme, por edhe Lumi i Vlorës dhe Kurveleshi dhe
diku aty nga shek 17-18 në letrat që himarjotët u shkruanin fuqive të mëdha se
lidhja himarjote shkonte deri në Tepelenë, Butrint, Sarandë, bregu i Jonit dhe
përfshinte rreth 53 katunde, ndërsa në një akt zyrtar të M. Argiroit
shënoheshin 38 katunde deri para myslimanizmit në Lumin e Vlorës e Kurvelesh
kanë qenë të krishterë, të traditës iliro-arbëreshe. Një pjesë e madhe e fiseve
të Himarës (sotme) kanë ardhur aty nga Kurveleshi e Lumi i Vlorës. Në Himarën e
madhe në shumë dokumente dalin emrat e fshatrave: Piliureus, Drimades (Dhërmi),
Nivicë Pallasa, Pikern (Piqeras), Llukova, Vunoi, Dukat Radhim, Gjonboqari
(Tragjas), Gumenica, Durbag (Terbaq), Kudesi (Kudhes), Liopes (Lopesi), Mavrove
Vranishta, Smokthina, Kallazherates (Kallarat Zgugliati, Vermiki, Lepenica,
Progonates, Tepelena, shprehet pikërisht pak a shumë kështu një studiues dhe në
mos gaboj është Sh. Delvina tek “Epiri”… Mbi kurrizet e Çikës godiste me…
vetëtima Zeus (mitologji, të vjetrit)… “Nëse Homeri do të kishte zgjedhur malet
e Himarës për skenën e Iliadës, gjërat do të kishin marrë rrjedhë tjetër gjatë
periudhës 3000-vjeçare shprehet Pukëvil.” Kaonia (Himara), vendi ku circet
porositën Odiseun të ruhej prej sirenave… malet mbi Himarë quhen “të
Vetëtimave”? Zeusi lëshonte ato nga qielli sipër saj… (Emri “Himarë”
(Himera, edhe Kimera)… përfytyrohej si qenie mitologjike me trup dhie e kokë
luani, me bisht dragoi… që villte zjarr nga goja (zjarri nga flakët e
vullkani, tashmë të shuar, në Llogora…) Deti Jon. Legjenda thotë se Jonin,
birin e Dyrrahut, pas vrasjes së tij në luftë e hodhën në det, i dha emrin
(varianti tjetër) “deti Jon” (deti ynë).Fiset epirote kanë banuar që në lashtësi: Kaone Himara, Thesprotet, çamët,mollosët – Janina, amantët – Lumi i Vlorës… Kaonia (ka hone) shtrihej ngaumi Aos, Aosta (Vjosë deri në lumin Thyamis (Kallamas) në Jug. Straboni dheTukididi thonë se “Pellazget e Ankandës quheshin kaonë. Variant i emrit
kaon (ka hone) dhe varianti tjetër “Kaoni”, biri i Priamit… Kaonet zinin pjesën
më të madhe të Epirit. Nga Himara pellazgjike shkuan në Itali etruskët,
japigët, mesapët… shprehet një studiues i këtyre anëve te gazeta “Demokracia” e
vitit 95… Mirëpo vetë poeti dhe shkrimtari Petro çthotë për origjinën e tij dhe
të fisit?Me sa kam dëgjuar, me sa di unë, rrjedh nga një familje që në fshatin Dhërmi
quhet Bua. Shekuj më parë në fshatin tonë erdhi për tu strehuar Gjin Bue
Shpata. Nipi i luftëtarit Gjin Bue Shpata. Ai, nipi, siç, thonë pleqtë, banoi
ne një vend midis Shenapremtes dhe Shën Theodhorit, aty ku kishte nomenë Zhupa
dhe që quhet Paloshpita… Pastaj erdhi dhe ndërtoi një konak, nën Qëndushen,
aty ku ende i themi Konaku i Gjinit. Aty i lindën dy djem: Markoja dhe Gjoni.
Pak metra poshtë ngriti një kishë të vogël, Shën Janin, që është ende.
Djemtë e tij u rriten dhe ndërtuan shtëpi të tjera të vogla nën shpellën e Pano
Gjinit. Markoja dhe Gjoni i bënë pranë e pranë. Aty në atë vend Markajt Gjanët
bënë shtëpi të tjera, se u shtuan. Edhe Buajt shtëpi pranë Konakut të Gjinit.
Kështu që shekuj me radhë Markajt, Gjonët, Buajt ishin një bark, një fis gjer
vonë, sa isha unë i ri, nuk martoheshin me tjetrin. Kishin të drejtën e gjakut
për njëri-tjetrin…

Mirëpo Petron unë sot nuk kam ku ta gjejë, ndritë veçse shpirti te varrezat.
Aty paqësisht ai fle, në ditë të mira dhe të këqija, në dimër, në verë, në
stërbima, llohëra e zheg, pra ka kohën e prehjes së madhe. Petroja ishte një
shqiptar i mirë, që shprehte vetë dhe mburrej me këtë, kishte edhe një ideal,
por Petroja ishte me gjak e kockë të vërtetët shqiptari. Në të vërtetë figura e
tij është një lloj ndriçimi yllësor dhe ylli i tij tashmë ndriçon në planetin
tonë të letrave. Ai është udhërrëfyesi i poetëve dhe shkrimtarëve, është njeriu
që sakrifikoi kur regjimet i kërkuan gjithçka deri në zhdukjen fizike, por
poetët mbesin, sepse pavdekësia tek ata është lexuar qartësisht që ditën kur
vijnë. Mirëpo a kishte pranga për të burgosur Petron, a kishte kurthim për
zemrën e poetit, a kishte hekura për ti lidhur duart, ndonëse dhimbshëm e lanë
të presë, ku poeti i robëruar nga ai realitet më mirë thotë “të vdesë”? Edhe
deti i gjorë sot fle si Petroja. Në tablonë e portretit të tij anija petrojane
ecte në detin e gjerë të letrave. Deri në palcë i futën hekurin dhe deri në
kockë e ndjeu thikën. Viktimë e këtij shekulli, që kurrë se humbi muzën edhe
nga gjumi zgjohej, në detin pa rërë e guaska, në natën pa hënë e yje, në atë
botë thashethemesh, ku ishte Petroja, perverse lundronte në dallgët e regjimit
që e shtynin andej, këtej lart, para dhe gjithë kohës. Për jetën e këtij poeti
mund të thuhet se e mbuloi një oqean vuajtjesh, kur regjimi e shtrëngonte çdo
ditë drejt vdekjes, kush do ta shpëtonte këtë vend kur fytyra nxinte nga kroma
e socializmit mashtrues. Kështu, ai priti gjallërimin e kohardhjes pranverë,
sepse kishte vite e vite që nuk e ndiente mungesën e reve, të shiut dhe
mungesën e vrapit të erës së re.

* Sekretar i klubit të shkrimtarëve “Petro Marko”

MARTY MAGZ, I FAMSHEM NE BOTEN E HIP HOPIT

November 24, 2012 by dgreca

Marty Magz merr nominimin e dytë prestigjioz ‘Reperi me Premtues 2012′ në UMA/

Shkruan: Nora Kalaja, New York/Prishtinë/

Biografia: Marty Magz/

Zëri i veçantë dhe karizmatika e tij e kanë ndihmuar Marty Magz të bëhet MC-u më ndikues në botën e hip hopit. I famshëm për kreativitetin e tekstit të këngëve Marty ka bërë një karrierë të një artisti të ri të suksesshëm në Amerikë dhe Evropë. Si themelues i grupit “Mob Type” ka shtyrë lëvizjen e hip hopit underground duke krijuar një interest të veçantë për kulturën e hip hopit në mes të viteve 2000.

Marty Magz njihet për stilin e tij Evropian të 1920-tave në hitin “Not Adding Up”, një bashkëpunim me reperin e famshëm Gem Belushi. Gjatë karrierës të tij të suksesshme, Marty ka lëshuar hite të tjera si “Make it Happen” ft. G-Jon, “Mob Type” ft. R-Mean dhe “They Don’t Want It” ft. Niko. Dhe në solo ka patur një karrierë me sukses me hite si “Money Days“, “Road to Myself” dhe “Patiently Waiting“.

Në 2012 Marty u bë pjesë e kompanisë muzikore “Eagles Up”(Shqiponjat lart) Entertainment, ku arriti dhe famë botërore. Marty Magz ka marrë dy nominime prestigjioze nga Underground Music Awards (UAM’s), shfaqja çmimi më famoze dhe më e shikuar në MTV: “Most Promising Male Rapper in 2011″ (Reperi më premtues në 2011) dhe “Most Original Artist in 2012” (Reperi më origjinal në 2012). Reperi i famshëm është shfaqur dhe në revistat më të njohura të hiphopit amerikan si XXL Magazine, World Star Hiphop, All HipHop, The Source, si dhe në media të njohura në Shqipëri, Kosovë, Angli, Gjermani, Suedi, Zvicër dhe Itali. Gjithashtu është ftuar disa herë për intervista eksklusive tek radio e reperit famoz Eminem, “Shade 45” në New York. Këngët e Marty Magz kanë arritur majat e toplistave të muzikës brenda dhe jashtë Amerikës.

Fillimet: Krijimi i Identiteit Artistik të Marty Magz

Lindur si Martin Berishaj në Queens, New York. Në 1992 lëvizi në Detroit, Michigan. Familja e tij është me origjinë shqiptare nga Malësia e Madhe, e cila emigroi në Amerikë gjatë viteve 1970-të.

“E vlerësoj prejardhjen time. Më jep identitet. Për mua është me rëndësi të mos ta harrosh nga ke ardhur. I ndjek traditat shqiptare edhe pse jam amerikan. Unë besoj që identiteti im kulturor më veçon nga persona të tjerë nga mënyra se si i trajtoj të tjerët, jap respekt dhe ruaj vlerat e familjare,” u shpreh Marty Magz.

Që kur ishte fëmijë Marty performonte para kameras dhe u apasionua pas muzikës. Ëndrra e tij për të bërë muzikë u realizua në vitin 2005 kur bleu studion e tij të inçizimit. Në studion e tij të parë Marty eksperimentoi me aftësitë e tij teknike dhe kreative ku zbuloi dhe identitetin e tij artistik.

“Hip Hopi më ka thirrur. Nuk e mbaj mend kur ndodhi, por kur erdhi më befasoi dhe jam magjepsur pas tij. Nganjëherë ndjehem i shumëanshëm me muzikën; disa ditë më vjen të shkruaj për gabimet në jetë dhe herë të tjera për të harruar të kaluarën. Muzika ime influencohet nga ato ndjenja që po kaloj në ato momente. Çdo ditë e re zgjon një ndjenjë dhe një stil të ri tek teksti dhe muzika ime,” tha Marty Magz.

Rritja e Suksesit: Nga shfaqjet legjendare të ‘Shelter E Shows’ tek Seria ‘Shady 45’

Në 2006 Marty Magz themeloi grupin underground hip hop “Mob Type” në bashkëpunim me G-Jon dhe Niko në Detroit. Si themelues dhe drejtor i grupit Marty kishte në përgjegjësi zbulimin e talenteve të reja dhe menaxhimin e tyre. Grupi “Mob Type” u bë i njohur në konkurimet e hip hopit underground të quajtura ‘rap battles’. Grupi ka performuar në vendin legjendar të hip hopit me emrin ‘Shelter’, të cilin repri Eminem e bëri legjendar në filmin e tij “8 mile”.

“Shfaqjet dhe‘open mics’ (mikrofoni i hapur) në Shelter më kanë lançuar karrierën time. Aty arrita të shfaq stilin tim dhe vetveten para botës. Besoj se kam një histori për të treguar dhe dua ta ndaj këtë me fansat e mi. Si një MC kam respekt për skenën muzikore të hip hopit underground dhe gjithmonë synoj të zhvilloj vlerat e mia personale dhe artistike. Vlerësoj mbi të gjitha vërtetësinë në muzikë. Koncepti im për të arritur sukses në këtë biznes duhet të kesh origjinalitet, ndershmëri dhe individualitet. Kam kuptuar që vlerat e vërteta të hip hopit janë të jesh sa më i vërtetë me veten dhe me patur një vizion që afron fansat me muzikën dhe me artistin,” tregon Marty Magz.

Marty Magz adhurohet nga shoqëria dhe fansat e tij për repin e tij të zgjuar dhe shfaqjen e ndjenjave në muzikën e tij. Ka arritur të ruajë lëvizjen klasike të hip hopit underground nëpërmjet tekstit të tij. Në 2007 grupi lëshoi të parin mixtape “Chapter 1” dhe pati sukses për 3 vite si grup. Në 2007 Marty lëshoi singlin hit “Pretty Ladies”. Në 2010 Marty Magz dhe G-Jon lëshuar videoklipin “Make it Happen”, prodhuar nga Kings Sage dhe xhiruar nga Pine Grove.

Karriera ‘Solo’

Gjatë kësaj kohe Marty zhvilloi imazhin e tij artistik dhe ndërkohë jeta profesionale u rrit. Vazhdoi solo për 2-3 vjet ku i la përshtypje komunitetit të hip hopit. U bë i njohur për hitet “Road to Myself“, “Anymore“, “Who is Next” dhe “Money Days” (www.youtube.com/user/MobTypeMusic).

Shumëllojshmëria është tipar që ia ngren vlerat Marty-t si artist të madh. Secila këngë që ai shkruan shfaq një stil dhe kreativitet të ri. Muzika e tij prezanton stile të pandëgjuara më parë, me tekste dhe rrjedha më të mirat, repin më të mirë me një prezantim të shkëlqyer. Influencat e hershme nga konkurset ‘battle raps’ e kanë ndihmuar Marty Magz të bëjë të njohur personalitetin e tij të veçantë, aftësitë dhe stilin e tij. Që nga koncepti te përmbajtja, nga rrjedha në prezantim, aftësia dhe teksti i Marty Magz i japin kuptim të ri identitetin të hip hopit. Duke u bazuar në një muzikë të frymëzuar nga përvoja personale dhe ndjenjat e tij, Marty Magz afrohet shumë shpejt me fansat, të cilët nuk i zhgënjen.

Marty Magz bën një muzikë që vlerësohet në një shkallë botërore. Ai përmend Notorious B.I.G. dhe Nas si influecat e tij kryesore. Si një MC me një mëndje gjithmonë në kërkim, Marty Magz nuk ka frikë të jetë vetëm vetvetja. Prodhon muzikë me tekste origjinale me mesazh pozitiv ku shfaq dhe preferencat e tij muzikore. Mesazhi i tij është respekt për veten, vendosmëri, dashuri për hip hopin dhe tolerancë.

“Kam respektin më të madh për muzikën legjendare të Notorious B.I.G. dhe Nas. Kam studiuar muzikën e tyre dhe dua të mësoj nga ata. Ka shumë repera të talentuar sot, por kemi nevojë për MC. Fatkeqësisht, artistët sot në hip hop lavdërojnë vrasjet, krimin, dhunën, keqtrajtimin e femrave, tradhëtinë bashkëshortore dhe ‘kurvat’.Për mua hip hop duhet të ketë një mesazh pozitiv. Është e lehtë për gjeneratën e re sot të bie kurth nga presionet negative të shoqërisë dhe duan të bëhen të këqinj për të patur një imazh të një të forti. Nuk dua që të rinjtë të mësonjë këto gjëra. Unë mundohem të jap një mesazh pozitiv dhe t’i jap shpresa të rinjve për një të ardhme të mirë për veten e tyre” rrëfen Marty Magz.

Marty Magz ngren hip hopin në një nivel me lart. UMA’s nderon vizionin e tij artistik

Gjatë viteve Marty Magz ka transformuar tingullin e hip hopit me rrjedhat emocionuese dhe një zë të ri që ai sjell. Secila këngë e tij është një bukuri artistike. Marty Magz është shfaqur në disa nga revistat më të njohura të hip hopit si XXL Hip Hop Weekly, Eminem Radio, “Shade 45” Series, Urban Buzz Factor, AlwayzTherro dhe Yo Raps. Revista “Source” e vlerëson si një artist “dinamik dhe mbresëlënës”, i cili po “ndërton një lëvizje të madhe” në hip hop.

“Marty Magz është një ‘Rebel’ me shkak. Magz përcjell një flou dhe një përformancë vokale të shkëlqyer. Ky MC i shumëanshëm vazhdon t’i tregojë vlerat si artist. Muzika e tij ndërlidh një intensitet origjinal dhe origjinalitet me tinguj fantastik. Stili i shumëllojshëm dhe pamja e tij unike e ndajnë Magz nga kompetenca e tij” (The Source, 2011, “S.I.H.H.N. – Marty Magz”).

Shfaqja përvejtore Çmimet për Muzikën Underground (The annual Underground Music Awards – UMAs) e kanë nderuar Marty Magz me dy nominime prestigjioze rradhazi. Marty Magz u nominua me çmimin “Reperi më Premtues i 2011-tës” (Most Promising Male Rapper) dhe “Artisti më Origjinal i 2012-tës” (Most Original Male Artist). Shfaqja “The Underground Music Awards” është shfaqja më e madhe kombëtare në Amerikë për artistë të pavarur, organizuar nga MTV. Nominues të tjerë në këtë shfaqje kanë qenë Ice-T, Run DMC, Nickey Minaj, etj (www.yo-pr.com, www.undergroundmusicawards.com).

“Është një nder i madh të nominohem në 2011 dhe 2012 nga Underground Music Awards. Më vjen mirë kur nominues të kësaj shfaqje prestigjioze kanë vazhduar në gjëra më të më mëdha në muzikë. Është kënaqësi ta përjetoj këtë mbrëmje me Drake, Nicky Minaj, Lil Mama dhe artistë të tjerë të respektuar dhe të njohur. Hip hopi dhe veçanërisht lëvizja underground nënkupton për mua rrëfimin e një histrije, e cila flet për jetën dhe ralitetin që përballojmë çdo ditë. Për mua hip hopi nuk ka rregulla. Është jetesa në mënyrën më të mirë dhe të lesh pas një trashëgimi për të tjerët për ta vlerësuar,” tha Marty Magz.

Projektet e Tanishme: Lidhja me Eagles Up dhe fillimi si sensacion internacional

Në korrik 2012 Marty Magz u bashkua me kompaninë muzikore Eagles Up Entertainment (EU), themeluar nga Gem Belushi. (www.eugang.com )

“Bashkëpunimi me Gem në EU ishte një lidhje e duhur. Gem Belushi punon shumë dhe ne të dy kemi të njëjtin vizion, motivacion dhe qëllim në jetë. Kam lidhje dhe njohje me persona që janë mjaft lart në fushën e muzikës, por për këto dy vite jam munduar të gjej personin e duhur. Besoj se Eagles Up po hap tregun për komunitetin shqiptar dhe ne do jemi të parët që kemi cekur hip hopin. E di që shqiptaro-europianët dhe shqiptaro-amerikanët do na përkrahin,” tha Marty Magz.

Në korrik 2012 Marty Magz lançoi mega-hitin “Not Adding Up” me Gem Belushi në radiot dhe valët më të famshme të Nju Jorkut si dhe në Radion e Eminem-it, Shade 45. Kënga mori vlerësim të lartë nga Miss Mimi dhe Dj K Black, që para kamerës thanë që ‘ky rekord është i pabesueshëm’ dhe e luajtën për të dytën herë këngën në radio, pas prezantimit. (Videoklipi ‘Not dding Up’: https://www.youtube.com/watch?v=8M4shBx1JTU)

“Kam një respekt të jashtëzakonshmë për Miss Mimi dhe Dj Black që janë zëra të fuqishëm dhe përkrahje e forte e lëvizjes underground hiphop. Është një nder i madh të jesh i ftuar special në Shade 45 sepse radio orgjinale e Eminemit e ka mbajtur hip hopin gjallë dhe sjell me muzikë të vërtetë te fansat,” tregon Marty Magz.

Në gusht 2012 Eagles Up lançoi videoklipin “Not Adding Up“. Singli dhe videoklipi u bënë hit i menjëhershëm.

Në nëntor 2012 Marty Magz lançoi videklipin e ri “Droppin Heat“. Singli “Droppin Heat” është një bashkëpunim me artistin e talentuar shqiptar Niko (Niko Ulaj). Lajmi i xhirimit të videoklipit në Detroit u bë një lajm ndërkombëtar me publikime në New York, Shqipëri, Kosovë, Angli, Gjermani. Videoklipi u xhirua me 10 nëntor 2012 nga drejtori i famshëm Jynx, i cili është më i njohuri dhe më i preferuari për vipat amerikan si Big Sean, Dusty Mcfly, etj. (Videoklipi ‘Droppin Heat’: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=m_S457cDLlM)

“Plani im është që të performoj live në Miçigan dhe një turne në Europë. Kam patur një përkrahje të jashtëzakonshme nga Kosova, Malësia, Shqipëria, Detroiti dhe New York. Malësorët dhe shqiptartët më kanë përkrahur që nga fillimi dhe i jam shumë mirënjohës për këtë. I uroj të gjithë shqiptarëve gëzuar festën e flamurit kudo që janë,” tha Marty Magz.