• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

KU HUMBI REVISTA “MËSUESI” ?

August 6, 2014 by dgreca

Nga Kadri Tarelli/
U bë kohë që në dorën e mësuesit e më pak të lexuesit shqiptar, nuk duket gjëkundi gazeta apo revista “Mësuesi”. Më pëlqen ta quaj gazeta “Mësuesi”, pasi u mësuam me të për rreth 60 vjet me radhë. Vallë ç`ka ngjarë, që humbi ky zë i shtypit tonë, sepse për disa dekada, aty janw pasqyruar përpjekjet dhe mundimet e jashtzakonshme të punonjësve të arsimit, për mësimin dhe edukimin e brezave. Kjo fletore e mësuesisë dhe diturisë, ka shpalosur e pasuruar ndër vite mendimin teorik e praktik të pedagogjisë Shqiptare, pa kursyer këtu edhe shpirtin idealist të atyre mijëra mësuesve që shërbyen si “Misionarë të dijes” në të katër anët e vendit. Me keqardhje e shtrova pyetjen: Ç`ka ngjarë? Pasi më duket e pabesueshme, që drejtuesit e rinj në Ministrinë e Arsimit e hoqën nga lista e detyrave dhe punëve që i përkasin këtij sektori kaq të rëndësishëm e delikat të shtetit, për të thënë më shumë, të kombit. Pyetja mund të përsëritet shpesh, pasi askush nuk di shkaqet pse heshti, për të mos shtuar, pse dhe kush e mbylli zërin e mësuesit, si një gjë të tepërt e të pa dobishme.
Para pesë-gjashtë vitesh gazeta, dilte një herë në javë. U bënë përpjekje të mira për ta përmirësuar si paraqitje e më së shumti si përmbajtje, duke i paraprirë kërkesave në rritje të lexuesit mësues, njëkohësisht në ndihmë të zhvillimit të arsimit dhe shkollës shqiptare. Nuk vazhdoi gjatë. U ndëruan drejtuesit ndëruan edhe huqet. Kështu, sa hap e mbyll sytë, dolën me një ide të re: Nga gazetë e shndëruan në revistë, që do të botohej një herë në muaj. Sa për të bindur veten dhe të tjerët, u kërkuan edhe disa opinione mbi dobinë e kësaj pune. Pavarësisht mosdashjes dhe sorollatjeve burokratike, revista doli. Cilësia e letrës dhe e paraqitjes ishte mbi atë që mund të kërkohet dhe pretendohet. Me hapsirën kohore të një muaji, revista e humbi rolin operativ dhe lajmin e shpejtë. Megjithatë pavarësisht vërrejtjeve, revista ishte, si i thonë fjalës, “gjysma e të mirës”. Mësuesit dhe drejtuesit e shkollave kishin një dritare ku mund të shprehnin mendimet, njëkohësisht mes kolegësh të mund të shkëmbenin përvojë në veprimtarinë praktike të zgjidhjeve të problemeve të shumta që ka shkolla. Kjo punë, në mos gaboj, vazhdoi deri në muajin shtator – tetor të vitit të shkuar 2013. Që nga ajo kohë revista humbi “pa nam e nishan”, me një fjalë pushoi së qëni pjesë e shtypit profesional të mësuesve.
Kur ndodhin ngjarje të tilla të papritura e të pajustifikuara, që lenë gjurmë e pasoja, hapet gryka e thesit të hamendjeve. Pyetjes “Pse”, i shtohen edhe shumë të tjera, ku mund të veçohen dy të tilla:
Më e para që vjen në mendje është: Ç`të keqe ka shkolla dhe arsimi ynë nga gazeta, apo revista “Mësuesi”? Të thuash se është e padobishme, s`besoj se ka mendje mësuesi e drejtuesi që e pranon një gjë të tillë. Të thuash se ka shumë shpenzime dhe nuk mund të përballohet, edhe kjo nuk ze vend as tek mësuesi më i ri, madje as edhe te mësuesi më indiferent. Le ta gjykojmë me një llogjikë të thjeshtë ekonomike. Në të gjithë sistemin arsimor punojnë më shumë se 40.000 mësues, (po përdor shifra të rrumbullakosura, hollësitë le t`i mbeten statistikave). Kështu, sikur gjysma, në rastin më të keq çereku i tyre ta blenë apo të abonohen, del që Revista “Mësuesi” të ketë tirazhin më të madh në titujt e mediave të shkruara. Shifër të tillë do ta kishte lakmi çdo botues dhe pronar gazete. Vetiu detyrohesh të kthehesh në kohë e ta shtysh më tej mendimin, sepse është i njohur fakti se edhe në çastet më të vështira që ka kaluar vendi në këtë çerek shekulli demokraci, gazeta ka dalë e ka shkuar në çdo shkollë e mësues. Atëherë mbeten në buzë pyetjet që s`kanë fund. Dikush mund të shtyjë fjalën e të thotë se, kjo gazetë nuk ka lajme. Unë me aq sa njohje kam për arsimin dhe shtypin e shkruar, përfshi këtu edhe gazetën “Mësuesi”, nuk ndaj të njëtin mendim. Nëqoftëse bëhet fjalë për lajmet jo të mira, ato le t`i mbeten “monopol” shtypit të ditës, që mezi pret të ndodhë diçka jo e këndshme e ta publikojnë me gërma të mëdha në faqe të parë. Sa për gazetën “Mësuesi”, lajmi ka tjetër natyrë dhe mision. A nuk përbën lajm edhe një foto e një shkolle në skajet e largëta të vendit? Po portreti i një mësuesi, nxënësit e të cilit janë fitues të olimpiadave, konkurseve shkencore, letrare, muzikore, pikture apo sportive. A nuk ankohemi se nuk ka botime për mësuesinë, kur në fakt ka plot të tilla dhe mësuesit nuk e marrin vesh, pasi s`ka kush t`i bëjë njohje e publicistikë, sepse autorët nuk ka mundësi e fuqi. A nuk janë lajme veprimtaritë që kryhen nga nxënësit, si brenda dhe jashtë shkollës, shpesh herë për t`u admiruar për nga organizimi, bukuria dhe vlerat edukative. Janë pikërisht këto lloj lajmesh, që shërbejnë si modele dhe nxitje për përmirësim nga kolegët mësues e drejtues shkollash. Po të vazhdohet më tej, fjala e shkruar nuk gjen fund, ashtu si e gjithë jeta dhe veprimtaria nëpër shkollat tona. Duke gjykuar kështu, dalim në përfundimin se, duke mbyllur gazetën “Mësuesi”, nuk fitojmë asgj. Përkundrazi!
Pyetja e dytë që pason të parën, është: Çfarë humbasim? Më duket e tepërt kjo pyetje, mjafton të bisedojmë me mësuesit e rinj. Vallë ku do ta aftësojnë veten për t`u bërë vërtet mësues të mirë, kur nuk ballafaqohen me përvojën e kolegëve të tyre në shkolla të tjera, të cilët nuk përtojnë dhe me vetëdije qytetare marrin mundimin të hedhin në shtyp, atë çka ndjejnë e bëjnë në dobi të nxënësit dhe shkollës. Po pse vallë, vetëm të rinjtë kanë nevojë të kualifikohen e të shkëmbejnë përvojë? Po të thinjurit ku do të ushqehen me të rejat e pedagogjisë bashkëkohore? Vërtet arsimi në koncept është i njëjtë kudo, duke përfshirë edhe kërkesat. Edhe problemet e ngjarjet mund të jenë të përafërta, por zgjidhjet dallojnë shumë nga njëra-tjetra. Pikërisht këtu qendron dhe dobia e gazetës dhe shkrimeve që ajo pasqyron. Ka zëra që përshpërisin se për arsimin shkruajnë edhe gazeta të tjera. Po është e vërtetë. Shkruajnë veç për njoftime të dikasterit të Ministrisë, edhe ndonjë shkrim që ka shigjeta goditwse. Po jetën e shkollës, klasës, metodat, disiplinën, detyrën dhe demokracinë, marrëdhëniet e ndërsjellta me nxënësit, prindërit, bashkësinë e qytetit dhe të fshatit, ku do ta gjejë mësuesi, kur dihet se çfarë pëlqejnë e publikojnë gazetarët dhe gazetat, të cilat çdo shkrim e mbështesin mbi parimin e tregut dhe parasë. Nuk më vjen mirë ta them, po s`më rrihet pa përmendur një histori gazmore që e tregoi një kolegu ynë drejtue shkolle: “S`marrim vesh se ç`bëhet, sepse na mungon Revista jonë “Mësuesi”. Njiheshim me çka bëjnë të tjerët dhe krahasonim veten tone, ku jemi. Po unë e kam gjetur një zgjidhje. Meqw dal herët nga shtëpia, e kam porositur vjehrrin, (edhe ai ka qënë mësues dhe tani është në pension), që të dëgjojë çdo mëngjez leximin e shtypit të ditës. Të mbajë shënim gazetën që ka shkrime për arsimin. Kështu lexoj diçka sa për të thënë. Natyrisht ne nuk mund të rrinim pa qeshur me këtë zgjidhje origjinale shqiptare.
Për titullarët dhe drejtuesit e arsimit, ca më shumë për mësuesit, s`ka nevojë për shumë shembuj që të binden se çfarë humbasim. Mjafton të vlerësojmë atë çka mbetur e shkruar nëpër vite, që përbën pjesën më të plotë të historisë së arsimit dhe pedagogjisë Shqiptare. Një pasuri e madhe, me të mirat dhe mangësitë e kohës. Mbase ka vështirësi, por cilado qofshin ato, nuk e përligjin heshtjen dhe aq më tepër mosveprimin.
Dikush mund të shprehet: Pse kaq vonë po ngrihet e rrihet ky problem? Pwr gjwrat qw duhen nuk është vonë, megjithse u prit gjatë. Me sa jam në dije, një kërkesë për gazetën “Mësuesi”, është shtruar para disa muajsh nga Shoqata kombëtare e arsimtarëve shqiptar, në mos gaboj në Mars të këtij viti 2014, por përgjigjes i`u pre gjuha dhe gazeta nuk e pa dritën e diellit. Ndoshta pritet shtatori i vitit të ri mësimor. Them ndoshta, duke u kujtuar drejtuesve të Ministrisë së Arsimit, atë thënien e mençur të popullit: “Kasollen e vjetër mos e prish, nëse s`je i zoti të bësh tjetër më të mirë”.

Kadri Tarelli
Durrës

Filed Under: Opinion Tagged With: Kadri Tarelli, KU HUMBI, REVISTA “MËSUESI” ?

“MAT DY HERË E PRE NJË HERË “

August 6, 2014 by dgreca

Nga Fadil LUSHI/Tetove/
Në këtë shkrim të radhës nuk do të vihemi në rolin e fallxhorëve politikë, por as në rolin e disa opinionistëve a analistëve që në vijimësi shkruajnë me porosi a me pagesë. Besojmë se ende nuk “ka ardhë vakti” që të na pëshpëritin në vesh njerëz që nuk e kanë “hallin”? Dikur moti një “shehërli” kishte angazhuar një “katundar” që t’ia ndërtonte pullazin e shtëpisë. Për këtë arsye kishte blerë trarët me gjithë dimensionet e duhura dhe ia kishte sjellë “mjeshtrit”. Çuditërisht ishte larguar shpejt pa dhënë udhëzime shtesë. Pas disa ditësh ishte kthyer për të parë se deri ku “kishin vajtur” punët. I habitur nga “vendndodhja e gabuar e katundarit”, ai kishte parashtruar pyetjen: “Pse nuk gjendesh në pullaz” !? Kurse “katundari” ishte përgjigjur: “Hë, i preva trarët para se t’i mas dy herë”! “Po mirë, ç’bën tani”? “Jam duke vizatuar ujkun”. “Shehërliu” ia ktheu: “Kur të përfundosh ujkun…, të lus, po pate durimin, të vizatosh edhe një sorrë, për mua”! Ky ia ktheu: “ Po ç’të duhet ty sorra”!? “Të m’i hajë mendtë e mia, ndërsa ujku të të hajë ty të tërë, me gjithë salltanetet e tua”!? Pastaj që të dy u larguan nga “vendndodhja”. “Shehërliu”, i zemëruar tej mase, mori rrugë nga veriu, gjegjësisht në të “djathtë” , ndërkaq “katundari” shkoi nga jugu, respektivisht në të “majtë”.
Se “katundari” e kishte vizatuar sorrën (me urdhër dhe me porosi të “shehërliut”), shpjeguesi i kësaj fabule (nuk dihet se kush ka qenë) asnjëherë nuk siguroi asnjë të vetmen provë. Të gjithë ata që e njohin mirë vërtetësinë e kësaj fabule paksa politike, thonë se “katundari mjeshtër” nuk ishte përnjëmend kokëbosh, aq sa “shehërliu” ishte një paragjykues i papërmirësueshëm dhe një njeri i shkujdesur. “Katundari” këtë gabim e kishte bërë me qëllim (ishte një hakmarrje), mbasi fare mirë mbante në mend atë vakinë a meselenë me qengjin qëkur ia kishte shitur këtij “sherxhi shehërliut”, i cili pasi e rropi qengjin, e tregtoi lëkurën dhe ia dha lekët “katundarit”. Të gjithë ata që e njohin për së afërmi këtë “mesele”, thonë se nga ky “aksham pazari”, “shehërliu” kishte dalë përfitues i dyfishtë.
Moralin e dyfishtë të kësaj fabule shumë herët e kanë njohur rrobaqepësit, sidomos ata të cilët kohë pas kohe i qepnin “kostume mbretërore” Ahmet Zogollit dhe bashkëpunëtorëve të tij. Ata detyroheshin që fillimisht dy herë ta masin stofin dhe njëherë ta prisnin…, se po të gabonin dëboheshin nga oborri mbretëror. Këtë filozofi a logjikë – “mat dy herë e pre një herë”- o nuk e kuptuan, o e shtrembëruan disa politikanë shqiptarë këtej pari në Republikën e Maqedonisë dhe ca të tjerë të tillë që vepruan në Shqipëri dhe në Kosovë. Dhe kur e anashkaluan këtë logjikë ata formuan parti politike. Toptan këto parti politike ishin jetëshkurtra për faktin se që në fillim u mungoi platforma politike, u munguan ofertat, disave u mungoi vizioni dhe ajo filozofia e politikëbërjes afatgjatë.
Sot e gjithë ditën e Perëndisë, gjithandej flitet e përflitet për një nismë rreth formimit të një partie të re politike shqiptare, këtu në hapësirat e Shkupit, Tetovës apo edhe në ndonjë fshat. Mandej lakohen edhe emra të ndryshëm të ish-politikanëve të “dështuar”, të disa biznesmenëve, ish-diplomatëve dhe të ca politikanëve aktualë në detyrë, të cilët mund të jenë në krye të partisë. Këtë iniciativë asnjeri nuk mund ta mohojë e as ta kontestojë, aq më tepër kur dihet se kjo është një e drejtë kushtetuese e gjithsecilit shtetas të këtij nënqielli. Por ama, inicuesit e kësaj nisme (pavarësisht se kjo ide (s’) është fisnike, e qëlluar a edhe e ngatërruar) duhet të kenë parasysh se e gjithë kjo nuk mund të bëhet në kurriz a në emër të protestave, kjo ide nuk mund të jetë pjellë e procesit gjyqësor “Monstra”, nuk mund të jetë prodhim i të dënuarve shqiptarë nga Tetova, “Bit Pazari”, nga Kërçova, Gostivari, Struga apo edhe nga ndonjë vendbanim tjetër shqiptar. Në parim, kjo nismë do të ishte jokorrekte dhe joproduktive, sidomos në aspekt human. Një është e vërtetë, nismëtarët që në fillim do të dështojnë…, do ta humbasin rrugën e drejtë që të shpie në realizimin e kësaj ideje. Nëse të gjithë ata që janë kureshtarë ta njohin për së afërmi këtë nismë dhe nëse nuk i besojnë kësaj “shkarravinës” sime, atëherë le t’i referohen historisë që llafos kohën kur gjithsecili filloi të formojë parti të re politike shqiptare…, në kohën e “pluralizmit” dhe tranzicionit të pafund, të bezdisshëm dhe shterp.
Dikur moti “një politikani i kishte shkuar mendja ters” me çka edhe kishte “ikur” nga partia politike, nga ajo parti që i kishte “blerë këpucë allafrënga”. Thonë se ishte paksa i çuditshëm, megaloman dhe i katandisur. Nuk i donte njerëzit që e donin dhe e respektonin dhe, e kundërta, i donte ata që nuk e donin. Dhe ditën që braktisi partinë “gjeti vend në strehën dhe hijen e tij”. Shquhej për nga makiavelizmi i tij i tepruar, me atë mosrespektimin e vijës së kuqe, me anashkalimin e hierarkisë politike të partisë…, jo se këtë e bënte qëllimisht, por mbase nuk dallonte ngjyrat, ishte thjesht daltonist…, por ama derisa qëndronte pranë “kryeminderit” të lidershipit të partisë, nuk të krijonte përshtypjen se ky ishte ai që luante rolin e opozitarit dhe rebelit të brendshëm, brenda strukturave dhe në veçanti brenda kuvendit dhe kryesisë qendrore. Miqtë e tij shumë vonë e kuptuan se ishte një inatçor kokëfortë, një politikan i shkujdesur, një politikan që e donte dhe e adhuronte partinë, por që nuk i respektonte udhëheqësit e saj. Ai nuk “kërkonte status” të veçantë, përkundrazi pretendonte ta zaptonte po edhe ta uzurponte udhëheqjen e partisë, të cilën e konceptonte si ato plakat që i shkojnë rreth e rrotull “liqenit (ortak) duke tjerrë lesh arapi”!? E gjithë kjo i nxori një mijë e një telashe, njësoj si ajo “puna e qengjit që pa pyetur bariun, lë kopenë dhe shkon drejt e në gojë të ujkut”!? Të gjithë ata që kishin ndërtuar autoritetin e partisë sidomos ata që i blenë kostume politike, me plot gojën thanë se ishte një “politikan me sjellje prej shpellari”. Edhe ky formoi parti politike…, por ama nuk i eci zari.
Thënia “Mat dy herë e pre një herë” mos është vallë më shumë se një filozofi dhe një pragmatizëm!!

Filed Under: Opinion Tagged With: “MAT DY HERË, E PRE, Fadil Lushi, NJË HERË “

Heshtja nuk është më flori : Zogu-Floriri-Fullani

August 6, 2014 by dgreca

Nga Sulejman GJANA/
“Mbreti vodhi floririn dhe paret e shqiptarëve” është ky refreni që republikat në radhë (dikatoriale, socialdemokrate dhe kriptokomuniste) kumbonin herë me zë “në akuta” e herë me zë belbacak, për 70 vite më radhë.
“Historianët”, “politologët”, “politikanët”, “filozofët”, “intelektualët” dhe shumica e krijesave të komunizmit alla-shqiptar të formuar në “shkollat” dhe “universitetet” enveriste, kanë mbajtur iso. Kori i mjeranëve.
Por sot nuk është më një këngë kundra mbretërisë së Ahmet Zogut, por një kaba qaramane që të bezdis veshin kur e ridëgjon për të satën herë sidomos nga goja e atyre që vazhdojnë t’i shërbejnë ideologjisë, kastes, rrjeteve dhe klaneve që shkatërruan shqipërinë dhe themelet e identitetit të kombit tonë. Ndërsa heshtja e këtij soji të pasoj sharlatanësh dhe manipulatorësh kundrejt krimeve që i bënë komunistët dhe neokomunistët pasurisë së Shqipërisë dhe Shqiptarëvet, është shurdhuese dhe e pa tolerueshme. Sot duhet kthyer shikimi pas…
Refreni: Mbreti Zog ka vjedhur floririn dhe paret e shqiptarëve”…
Rast ky unikal në botë ku “vjedhja” ndodh me vendim të organeve përkatëse, me proces-verbal dhe akte konform dispozitave ligjore. Aq më tepër kur floriri i “vjedhur” shpenzohet (po me proces-verbal dhe dokumentacion të arkivuar) në shërbim të të “vjedhurit”…
Refreni: Mbreti Zog ka vjedhur floririn dhe paret e shqiptarëve”…
Enveristet vodhën floririn (madje edhe atë me vlerë numizmatike) nga “bejleret dhe agallaret” e Mbretërisë Zogiste. E më pas e derdhën këtë flori në statuja prej bronzi, shtepi prej parafabrikati, statura prej allçie, bunkera të çimentuar dhe… në depozita bankare në Zvicer e gjetke. Madje binjakëzuan edhe lekun me dinarin dhe…floriri shqiptar mori rrugën Tiranë-Beograd. Më pas erdhën titanët, bijtë e enveristëve, kriptokomunistët, bijtë e bllokut që e çuan floririn, devizat dhe lekun shqiptar në zgrip. Terapia e shock-ut ishte vepër e një biri që babain e kishte kokekëmbë bllokmen.
Nëse Shqipëria kishte akumuluar një sasi marramendëse pasurie gjatë 11 viteve të Mbretërisë, çfar pasurie duhet të ishte akumuluar gjatë 45 viteve të diktaturës komuniste dhe pse nuk dëgjohet zëri i sharlatanëve për vjedhjen e kësaj pasurie dhe për shpenzimin e saj në dëm të Shqiptarëvet?
Refreni: Mbreti Zog ka vjedhur floririn dhe paret e shqiptarëve”…
Sudja dikur deklaronte shkallëve të pallatit ku ‘merrte e jepte para me thase’ : “nuk e dini ju se ne jemi komunistë, skemi lidhje me të deklasuarit” (vetëkuptohet, kur Sudja ishte “Shën Sudja e shqiptarëve të ’97-ës). Rrapush Xhaferi mbante mbi tavolinë paret e shqiptarëve dhe nën të, portretin e Enverit. Edhe ai i bëri rrush e kumbulla paret e shqiptarëve.
Nëse Shqipëria dhe Shqiptarët kishin fituar lirinë dhe kishin përqafuar armikun kapitalist dhe ekonominë e tregut, përse u lejua edhe njëherë “shtetëzimi” i pasurisë së akumuluar për 5 vjet dhe pse nuk dëgjohet zëri i sharlatanëve për vjedhjen e kësaj pasurie dhe për shpenzimin e saj në dëm të Shqiptarëvet?
Refreni: Mbreti Zog ka vjedhur floririn dhe paret e shqiptarëve”…
Në fillim të mijëvjeçarit të ri, mushkat e Krrabes mbartnin mbi shpinë floririn e shqiptarëve dhe thesari i shtetit u zhduk “pa nam, pa nishan”…dhe sigurisht pa fletë-dalje por me garancinë e mbylljes së çështjes dhe të…gojëve!
Nëse krimi i shumëfishtë që lidhet me të njëjten vepër penale e zbeh objektin parësor të krimit (pra kur sasia që e shkaktoi krimin humbet rendësinë dhe vlerën e saj) duke rritë shkallën e dënimit, pse nuk dëgjohet zëri i sharlatanëve për vjedhjen e kësaj pasurie dhe për shpenzimin e saj në dëm të Shqiptarëvet?
Refreni: Mbreti Zog ka vjedhur floririn dhe paret e shqiptarëve”…
Sot kemi mbërritur tek i fundit që s’po njeh fund. Fullani…i Bankës së kusarëve me kollarë të ngjyrosur sipas ngjyrës së siglës që merr-e-jep pushtet. Partitë politike ‘më të mëdha’ në vend, po kërkojnë tí japin ‘share’ aksioneve politike të Fullanit sa majtas aq edhe djathtas. Në fund të fundit janë në të drejtën e tyre demokratike të artikulimit të qëndrimeve politike, por…kabaja qaramane dhe heshtja shurdhuese vazhdojnë…
Refreni: Mbreti Zog ka vjedhur floririn dhe paret e shqiptarëve”…
Frengjishtja ka një shprehje idiomatike “maison de tolérance” (shtëpi publike, bordello)… Prej këtej në shqip mund të thuhet troç fare: “në shëpinë publike nuk mund të flitet për moral”.
Dhe shtëpitë publike të djeshme e të sotme vazhdojnë avazin: “Mbreti Zog ka vjedhur floririn dhe paret e shqiptarëve”… Sepse “e përdala të bën të përdalë”- thotë populli ynë.
Në këto rrethana, për të mos u përballur nesër as me ndonjë kaba qaramane as me një heshtje shurdhuese të sharlatanëve, Fullani do të bënte mirë të jepte dorëheqje.
Ndërsa refreni do të vazhdojë derisa populli shqiptar të zgjohet nga gjumi dhe heshtja në të cilat e kanë vënë melodia e saj.
* Kryetar i Partise Levizja e Legalitetit

Filed Under: Opinion Tagged With: : Zogu-Flori, Heshtja, nuk është më flori, ri-Fullani, Sulejman Gjana

“STOP” vrasja e fjalës së lirë dhe kërcënimet ndaj gazetarëve!

August 4, 2014 by dgreca

Nga Asllan Dibrani/
“Disa njerëz në Kosovë nuk e shohin lirinë e fjalës si një ideal abstrakt, por më shumë si një mjet i kërcënuar, po që shkruan dhe publikon realitetin e hidhur? Ndjeshmëria ma e theksuar po ndihet të temat politike qe i përket publicistikës ,korrupsioni, hajnisë ,hapjes se dosjeve mbi të bërat e bashkëpunëtoreve të UDB-ës dhe ish regjimeve mbi popullin e Kosovës. Janë në thumb kritike dhe të censuruara, apo edhe krejt të ndaluara nëse trajton tema të çështje politiko-shoqërore të ditës etj, siç ju ndodhi këto ditë edhe gazetarëve konkretisht, kryeredaktorit të gazetës “Bota Sot ”Idriz Morina dhe gazetari tjetër të kësaj të përditshmeje Nehat Shaqirit!
Tërësia e shkrimeve që trajtojnë çështje politiko-shoqërore të kohës në shtypin e përditshëm atë periodik ose në botime të veçanta, sot po ndihen si të rrezikshme për një pjese të klasës politike.
Në fushën e publicistikës “Gazetaria” e mirëfilltë,dhe gazetarët e shkëlqyeshëm janë dritarja dhe sinjali ma i mire për mbrojtjen e vendit nga kasaphana e matrapazëve politik, që me politiken e tyre janë duke e rrezikuar vendin me një rezistencë të re, kërcenim ndaj fjalës së lirë . Të përzihet politika në punën e gazetarëve është barazi me përzierjen e punës se gjykatësit, në punën e shkencëtarit apo mjekut, dentistit,artistit etj . Qeveria dhe njerëzit e zhytur nuk duhet t’i frikësohen realitetit ,dhe gazetarëve të vet, publicistëve të vet , dhe krijuesve të vet pa marrë parasysh se cilit krah politik i përkasin përbrenda kornizave kombëtare. Gazetarët duhet privilegjuar e jo ndëshkuar! Ligjvënësit e parlamentit të Kosovës duhet të skuqen para popullit të vet, që foltoret e “Parlamentit” i kanë shndërruar në (qërim hesapesh në gara), se kush kenë po e akuzon ma shumë , se kush kenë po e shanë ma shume, se kush po e shet ma shume vendin , se kush po mbjell ma shumë ekstremizëm dhe zhbërje të kombit . A thua pran këtyre skenave dhe këtij barbarizmi të mbyllet goja dhe shprehja e lirë ?. A thua të heshtet e kaluara e bashkëpunëtoreve ,që akoma i kanë duart e përgjakura me neve qe na burgosen ,vranë dhe shantazhuan për qefin e Beogradit!!!???… -A thua është në rregull t’i diktohet gazetarit se për cilin institucion të shkruan mirë, e për cilin keq?A thua të heshtet kërcënimi që ju bë kryeredaktorit të ” Botes sot” zotit Idriz Morinës, një gazetar i shkëlqyeshëm , që në thumb kritike ka ta mbroj shtetin nga partizanët bizantin te barbarizmit dhe krimit te organizuar!. Ta mbrojmë, apo ta gjykojmë gazetar të devotshmërisë dhe të guximshëm që trajton temat e ndryshme, po edhe ato me karakter politik, qofshin pozitiv apo negative. Ky tregon realitetin dhe e publikon artikullin në gazetë. Nëse pala ka arsye demontimi ,dil mbroje veten apo edhe demanto shpifësin kush do që të jetë? A thua kërcënimi i poshtëshënuar nuk është një argument i mjaftueshëm për ta shqetësuar opinionin tonë. Sjellim ma poshtë citatin e të shprehurit nga kërcënuesi ndaj kryeredaktorit të “Botes sot”:
-“Nuk ka rëndësi se sa kanë gabuar të tjerët, as ata që e kanë botuar listën që në vitin 1999, as ata që e kanë risjellë në media në vazhdimësi për shumë vite, me rëndësi është, se “Bota sot”, stafi i saj është pritur që të bie në këtë pikë. “Ne këtu, bash këtu ju kemi pritur, s’ka rëndësi se çfarë ka ndodhur më parë! Tash ju do të paguani”!

Kjo mjafton që ta kuptojmë shtruar se për çka bëhet fjalë? Këtu ka të bëjë me listën e agjenteve të UDB-ës jugosllave,para lufte dhe pas saj .Të zbulohen vrasësit dhe të shpallen përgjegjës para popullit teëshume vuajtur.

-Për mua nuk ka rëndësi si e ka emrin kërcënuesi. E rëndësishme është heshtja dhe jo aftësia jonë si shoqëri dhe shtet për të mbajtur të kërcënimin e fjalën së lirë, informimin e drejtë dhe gjithçka tjetër që s’u shkon për shtati grupeve kriminale.
E vërteta dhemb pastaj ta qojmë deri në fund . Nga këtu bashkërisht si shoqëri ti themi “STOP” kërcënimeve ndaj gazetarëve dhe të jemi në mbështetje të gjithë atyre që e luftojnë të keqën në shoqërinë kosovare.
Vet emërtimi i etikes gazetar, ka kuptimin e drejtë për ruajtjen e fjalës së lirë ndaj abuzuesit i cili donë të ushtroj shtet policor me kodin e aprovuar penal gjegjësisht nenet kontestuese sipas kutit të tyre. Sot gazetarit, po i imponohet ta luaj rolin e policit, të spiunit dhe të një njeriu demagog një krahi politik qoftë edhe kriminal!!!???…
Reportazh-karikaturë Gusht 2014- Karikaturë e ilustruar nga autori Asllan Dibrani,simbolizim i vrasjes së fjalës së lirë?

Filed Under: Opinion Tagged With: "STOP", asllan dibrani, dhe kërcënimet, ndaj gazetareve, vrasja e fjalës së lirë

Mos po perëndon dielli i shqiptarëve ? Jo!

August 4, 2014 by dgreca

Nga Fahri XHARRA/
Kur dielli ikë, çdo gjë ikë !
Jemi apo nuk jemi ata që me dekada kemi trokitur ne dyert e shtetëve te cilivizuara për të pasur pak mirësi për ne, për popullin tonë të shkapërderdhur? Neve aspak nuk na takon që të nderhyjmë në punët e të tjerëve.Jemi ende në gëzhojen tonë dhe gjithësesi duhet ta ruajmë vetëvehten e të mos biejmë pre e ndikimeve mashtruese rajonale.
Iku drita dhe erdhi terri , i ulur jam. Nuk po mund të shoh rrugën time.
Cilët bij të trathëtuan
Dhe të doqnë dhe të shuan ?
Dhe të lan’, o Shkab’ e ngratë
Pa fole, pa zog, pa shpatë? ….. Iku ngrhtësia , i ulur jam në të ftoftë të cilin vetëm eshtrat e mi po e ndiejnë.
Pa fole, pa zog, pa shpatë? .. Iku ushqimi i shpirtit , dhe unë vuaj për atë që dikur e kishe ( gjer më sot) Më humbi bukuria e nënës ,është terr nuk po e shoh.
Populli im , o i dashur popull, po t” bi ngjuj e t”lus me za, ta shpetojme , cka mund t” shpetohet, sepse kohe ma shume nuk ka…… klithë poeti në këtë muzg kombëtar..
Dhe disa minuta para se dielli të humbet në pafundësinë e tij , i mahnitur nga bukuria e tij dhe me dro se a do ta shoh përsëri . Bukauria e qiellit ndërron me të madhe e unë ulur mendoj :
Ç’thot’ ajo e ve e gjorë,
-Mbretëreshë pa kurorë-
Faqe-çjerrur, lesh-lëshuar,
Shpirt e zëmër përvëluar;
Gjysm’ e vdekur: “O Shqiptarë,
Nënës mos ia bëni varrë!”……. Ka disa ditë që mediet shqipfolëse na vërshuan më një krim të tmerrshëm, ku shihet L. M. duke e ther në fyt adoleshentin diku në Siri. Ish punëtori fizik i Kampit të Bonstillit. Ai u bë heroi i ditës nga mediet shqiptare pa e vra asnjë armik të shqiptarëve, përkundrazi kërcënonte çlirimtarin tonë SHBA-të. (G. M.)…..
…..Nëpër xhamitë e Kosovës, Maqedonisë e Shqipërisë, ku predikojnë hoxhallarë me mjekra e pa mjekra, i përgatitën të rinjtë trushpërlarë të bëjnë krime, vazhdojnë t’i mbështesnin lukuninë e vrasësve edhe tash. Lufta fetare e grupeve shqiptare në Siri e Irak mbështetej edhe nga ndonjë mjeran i tipit të Lutfi Hazirit, i cili për të neutralizuar kritikët e kësaj lufte mesjetare bëlbezonte: ata që luftojnë në Siri, bëjnë të njëjtën gjë që bënin dikur shqiptarët në luftën e Spanjës!(G.M.) .. Shiko çfarë djallezie nga Dukagjini (Dugi) dëshiron që ta relativizoj gjestin e L.. Ky llum i (Dukagjini) shoqerisë civile i cili neve të tjerëve na zen njerëz primitv është i interesuar që populli i tij të jetoj në mjerim e skëterrë sepse vetem në të tilla gjendje ai dhe lloji i tij mund të jetojnë duke themeluar e udhëhequr mijëra e mijëra OJQ në emër të luftës kundër dukurive negative.. Por.dihet botërisht se rekrutimi i mercenarëve islamikë në Kosovë është bërë nëpër xhami që qeveriseshin nga Bashkësia Islame e Kosovës, ndërsa qeveria jonë e mbështeste pa rezerva këtë grup zyrtarësh të BIK-ut, duke shpërfill me arrogancë grupin e hoxhallarëve shqiptarë që e predikonin tolerancën në mes të feve dhe vëllazërinë e gjakut, pavarësisht fesë së ndryshme.

Qan e lutet Nën’ e mjerë,
Kërkon vatrën edhe nderë,
Do lirinë dhe atdhenë,
Si ç’e pat me Skënderbenë,
Bijt’ e besës thërret pranë.
Kur i thirri dhe s’i vanë?……. “Perendimi e ka pranuar pavaresine e Kosoves , por jo vendet arabe. Sikur Izraeli te kishte patur aq ndikim atehere pse nuk e cfrytezoji ndikimin e vet ne pengimin e saj? Nese dikush beson ne ndikimin e Izraelit , gabim e ka. Kosova nuk eshte pranuar si etille fale shteteve arabe dhe muslimane ,dhe jo Izraelit Arabet e kane mbajtur qendrimine Serbise e jo Izraeli “ ( Mohamed Nabhan i Palestinës)).
Ka pesëmbdhjetë vite që ne kemi lejuar që nepër xhamitë tona dhe ambiente të tjera sociale të predikohet në mënyrë të papenguar dhe sistematike fanatizmi fetar islamik, që do të thotë predikimi sipas të cilit ka vetëm një mënyrë të drejtë dhe të lejuar të të jetuarit, e ajo është mënyra salafiste ( radikalizmi islamik) dhe të gjitha të tjerat janë të gabueshme dhe të pamoralshme, se shiitët janë devijant të poshtër të islamit, se hebrenjtë janë popull i mallkuar, se amerikanët janë djaj, se gratë duhen nënshtruar e përbuzur, se xhihadi është forma më e lartë e përkushtimit fetar, se të gjitha të këqijat e shoqërisë vijnë nga mungesa e fesë, e plot gjëra të ngjajshme, krejtësisht të paqëndrueshme. Ky lloj predikimi tanimë i ka arritur efektet e veta: prodhimin e militantëve, si puna e Muhaxherit dhe shokëve të tij.(Blerim Latifi)
Cilët bij të trathëtuan
Dhe të doqnë dhe të shuan..
Qan e lutet Nën’ e mjerë,
Kërkon vatrën edhe nderë,
Do lirinë dhe atdhenë,
Si ç’e pat me Skënderbenë,….” Viktima më të mëdha të këtij manipulimi janë padyshim të rinjtë kosovarë, të cilët të kapluar nga frika e paperspektives bijnë lehtë pre e propagandës fetare.
Pyetja: Si funksion mekanizmi i kësaj propaganda tek të rinjtë?
Latifi: procesi i prodhimit të një fanatiku, qoftë ky fetar, ose fanatik i një ideologjie tjetër, kalon nëpër tri faza.
1) Faza e parë, faza e shpërlarjes së trurit
Në këtë fazë personit të kapur nga mekanizmi i propagandës i shpërlahet truri, që do të thotë i hiqet e gjithë dija dhe edukata e fituar më parë nga familja, shkolla e rrethi social.
Kjo bëhet përmes etiketimit të kësaj edukate si “e gabuar”, “e rrejshme”, “e pamoralshme”, “në kundërshtim me parimet e Zotit”, e të tjera.
2) Pas shpëlarjes së trurit fillon faza e dytë, faza gjatë të cilës në trurin e zbrazur injektohet dogma e re dhe modeli i ri i sjelljes
Papritur një djalosh që deri dje e keni parë me xhinse rrugëve të Prishtinës a Prizrenit, tash e shihni duke u mburrur me tunikën e tij arabe. (M.L)
… “ Flakët ishin përhapur nga të gjitha anët, duke shtënë tmerr në të zotërit dhe ata që shihnin, kur një grua fort e re dhe e tmerruar, me duart kryqëzuar, erdhi tek unë dhe duke qarë, më tha: “Aman Kapiten djalin tim se po digjet!” M’u drodhën mishrat në këtë dëgjim po ç’mund të bëja? “Nuk u porositëm të nxirrnit gjënë e gjallë?! – i thashë.
E mjera grua! Fatzeza nënë. Këpuste leshrat dhe bërtiste si e prishur menç: djalën dhe djalën!…Atëherë shpirtmiri dhe trimi Abdyl Mersini, i cili kishte edhe ai një djalë të vogël lënë në shtëpi të tij, lëshohet me rrezikun e jetës në mes të flakëve dhe hyn në dhomë, rrëmben djalin dhe ia sjell të dëshpëruarës nënë. Burrëria e Abdylit më mbushi plot gaz dhe e putha në ballë! E gjora nënë rrëmbeu djalin dhe as kujtonte që po i digjej shtëpia”.(Antikat kombëtare”, Mihal Grameno,)
Sa kërkon e sa të duhen?
Burrat nga detyra s’ndruhen!
Trim i mirë do të japë,
S’kursen jetën as paratë; …. Por Kim Mehmeti mendon ndryshe “Më në fund, vetëdija për përkatësinë kombëtare është çështje individuale dhe shikuar nga ky këndvështrim, kthimin e tyre në gjirin kombëtar e shoh vetëm si të drejtë individuale. Andaj, nuk jam i prirë që këtë proces të mundshëm ta ngre në shkallën e ndonjë heroizmi me përmasa mbarëkombëtare. Njësoj siç nuk e kam trajtuar si tradhti edhe atë që ka ndodhur dikur dhe që është duke ndodhur edhe sot: që shqiptari ta mohojë përkatësinë e tij etnike! Dhe, nuk dua që këtë rikthim të disa shqiptarëve ortodoksë në gjirin kombëtar ta vulgarizojmë, duke i pritur ata me daulle e dekorata. Pra, dua që këtë dukuri ta lëmë aty ku e ka vendin: në rrafshin e vetëdijes individuale.”
:”O Shqiptarë,
Nënës mos ia bëni varrë!”
Mbahu, Nëno, mos kij frikë ,edhe pse…..Duke folur për Shkupin, gjatë promovimit të librit të tij ‘Shkupi’, shkrimtari Kim Mehmeti u shpreh, midis tjerash, se islami e ka shpëtuar shqiptarinë. Ndërkaq, duke folur për atë se si kanë arritur shqiptarët ta ruajnë identitetin, Mehmeti tha se kjo është arritur përmes islamit.
“Absolutisht, matematikisht, mund të dëshmohet, edhe nëpërmjet asaj që e thash ma parë, se islamizmi e ka shpëtuar shqiptarinë në disa vise shqiptare, absolutisht! Unë ua dëshmoj me këtë: ortodoksët shqiptarë nuk i keni, katolikët shqiptarë nuk i keni në Shkup. I keni vetëm shqiptarët myslimanë”, tha Mehmeti.Kim Mehmetit “Vetëm në oborret e xhamive, e ndjejnë veten te sigurt, vetëm aty ende nuk është zgjatur gjithaq dora policore “…..
Përkundër të gjithave , edhe nata pa diell do të jetë e shkurtër….. Në mes tuaj kam qëndruar,E jam duke përvëluar,Që t’ju jap pakëz dritë,Natën t’jua bëj ditë.(thoshte Naimi)
Do të perëndoj për të humburit, sepse janë të destinuar për prishje, ndërsa për shqiptarët që kanë dashuri për komb, Atdhe dhe që kultivojnë paqen, dashurinë dhe mirëkuptimin midis njerëzëve është kohë e ringjalljejes dhe e dekontaminimit nga kalldrëmet mesjetare! Shqiptarët stuhit i patën vazhdimësi, por i tejkaluan pikërisht atëherë kur askush nuk e priste! Ne jemi popull i zgjedhur, këtë e dëshmon më së miri ëndërra e Shën Palit, që ishim të paracaktuar, përgëzuar dhe shenjtëruar nga Perëndia i gjallë! na inkurajon Erton Gashi.
. O Zot ! une isha zgjedhur te behesha viktima e nje kohe te rebeluar.e nje kohe kryeneqe dhe e disa njerezve te cmendur ,te cilet nuk kishte askush guxim as fuqi ti ndalte. .S,guxoja te arratisesha nga vendi ku isha strehuar .Fusha nga do ecja ishte e mbjellur me vdekje.I thash vetes me zerin qe me dridhej,, ,,qendro e patrembur, mos u dorezo para fatkeqesise!!.Nuk e dua me trishtimin ,e kurre nuk e kam dashur dhunen e as urrejtjen .Dua te jetoj si dua une e jo si thua ti Dua ti dua te gjithe qe me duan .sepse .,,Te jetosh e vdekur me mesin e te gjalleve qenka shume e rende ,,.DUA te jetoj ne mesin e te gjalleve sepse jam e gjalle .( nga Mimi Qiraxhiu )
Dhe dita e diellit shqiptar rifillon.

Filed Under: Opinion Tagged With: dielli, Fahri Xharra, i shqiptareve, Jo, Mos po perëndon

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 727
  • 728
  • 729
  • 730
  • 731
  • …
  • 865
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • NJË GJUHË, NJË IDENTITET – STUDENTËT DALIN NË MBROJTJE TË SHQIPËS
  • “Shqiptarët e Amerikës” ndjekin me shqetësim të thellë zhvillimet e fundit në Maqedoninë e Veriut
  • Eshtrat e Hasan Tahsinit duhet të sillen në atdhe
  • “Irani dhe Siguria Kombëtare”!
  • Pamja e Hënës të cilën nuk jemi mësuar ta shohim
  • Analizë strategjike: Roli i SHBA-ve dhe ndikimi i NATO-s në suksesin operacional ushtarak
  • MICKOSKI DHE POLITIKA E KAMUFLUAR NË BALLKAN
  • ÇËSHTJA KOMBËTARE NË POLITIKËN E TIRANËS TË VITIT 1920
  • Në ditëlindjen e Vaçe Zelës, legjendës së gjallë të këngës, zërit që i dha shpirt një epoke
  • 115 vjet nga Kryengritja e Malësisë së Madhe dhe ngritja e flamurit në Deçiq
  • GEORGE POST WHEELER, AMBASADOR I SHBA-SË NË SHQIPËRI (1934) : “SHQIPËRIA DHE BURRAT E SHQIPONJËS…”
  • Përshtypje nga Bashkëbisedimi i AFC-së dhe Mjekëve Gastroenterologë AAGA
  • Një princeshë evropiane përballë traditës shqiptare
  • Arkeologët shqiptarë nën vlerësimin e studiuesit anglez Nicholas Geoffrey Lemprière Hammond
  • E drejta për përdorimin e gjuhës amtare në arsimin e lartë në Maqedoninë e Veriut

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT