Neki Lulaj, Agim Gashi, Rrustem Geci, Kozeta Nushi, Arjan Kallco, Bajram Muharrem Bistrica, se bashku ne Sofren Poetike te DIELLIT/

Neki Lulaj/Gjermani/

LUGINA E KRENARISË/

Ato ditë/

Isha si në endërr/

Zjarr pas zjarri e ëndërr pas ëndrre/

Në Muzeun e Arteve Historike/

Preka me buzë shpatën e stërgjyshit në Vienë/

Në shtëpinë e Lidhjes plaku nga Ulqini po kthen

Në qytetin e konsujve të Alfabetit të Manastirit

Gjuha ime po dritëron si hyjneshë e bekuar

U çmalla gjatë në Rrugën e Kombit kreshnik

Dhe pushova në pragun e folesë së Flamurit

Nga duart e Nënës së Shejtë mora bekimin

Në Velani pranë shallit të shekullit të urtë

Bëra betimin

Erdha me Bogdanin në Luginën e Krenarisë

E bartëm gurin e ndarjes nga rrasa e Kosharës

U ndalëm ne Devë e në Gllogjan

Uruam jetëgjatësi dëshmorve në Likoshan

Konakun e bëmë në Kullën e Jasharajve

Në Oborrin e Krenarisë së Kombit

Mbi secilin mermer shkruante nga një epigram

Lavdi atyre që i dhuruan Atdheut

Pajën e shpirtit – testamentin e Skënderbeut

 

 

ME DASHURI

 

Dikurë u mboll fara hyjnore

Në tokën e babës, gjyshit, babëgjyshit

Dhe stërgjyshit plak

E ujitën farën shpirtërore

Me ujin e bekuar o im at

Nga ai fryt u gatuan

Bogdani e Fishta dhe Kadareja

Agani Tereza e Rugova

E shumë e shumë të tjerë

Ajka e kombit urtak la nderë

Kohërat u strukën nën hijet e fisit

Me sytë e shqiponjës e fjalët si flori

Zërin e patën krismë pushke e buzëqeshjen ylber

Mendjen teh shpatë qëndrimin gacë bungu

Kurrë si plaku koha Rilindësit tanë

Ndale o lumë vrapimin ndale o kohë shtegtimin

Ta shuajnë etjen krojet buzë bregut në stom

Jeta ka baticat si deti uturimat e shungullimat

Jemi shkëmbinj të thepisur atje buzë detit Jon

 

 

IMAZHE KUJTIMESH

 

Imazhe mbi shkronja

Zanoret po m’i mbyllin shtigjet e vetmisë

Mbi shtratin e faqeve të librit

Po i kullos sytë mbi shkronja e vargje

E shpirti shpesh po thehet si xham i zifisë

Historia e pasuroi me brumin e lavdisë

Këto po më sjellin kështu si një trok kali

Sa në Krujë Lezhë Vlorë Prishtinë e Janinë

Herë në Prevezë, Preshevë e Jeni Pazar

Mes valëve të Detit të tërbuar bubullimë

Atje mbi gjysmë shekulli zërat po vijnë

67 vjet notojnë katërmijë lulëkuqe gjaku

Në Tivarn e heshtur pa lapidar në monopati

Nuk u ngopa me librin e Barletit

Kur më përforcoi heroizmi i shkodranëve të mi

Përjetimet prekëse të engjëjve që vdiqën si njerëz

Të atyre që qëndruan si truproje të At Zef Plumit

Më solli në Boston Nasho Jorgaqi i pavdekshëm

Që të çmallem me At Fan Nolin e përjetshëm

Dhe me Vatranët e vyer të Nju Jorkut

Imazhe kujtimesh për miqtë e mi

 

 

ADOLESHENCË RINIE

 

U deshëm atëherë

Sepse ishte koha për dashuri

Duke i dhuruar njëri-tjetrit

Buzëqeshjen e brishtë

E diçka më shumë kur ishim të ri

Dje i besuam vetëvetes

Se jemi të pjekur para kohe

Për shtigjet e mundimshme

Që i sjellë jeta bashkë me marshue

Gabuam sa keq ishim mashtrue

Dje ishim shumë të lumtur

Fluturonim si zogjtë e lirë

Në qiellin pa re

Fantazuam papra

Që çerdhen e ëndërrave

Ta bejmë Kala

E jeta ka fantazmat e veta

Me lugetër e muza dhe zana

Që e ndërtuam në kohë studimesh

Para shërbimit ushtarak

Na i rrënoi ndarja si një plak

E ti qanë e qanë moj zanë

Unë qeshë e kënaqem

Se tradhëtia më ke pas thënë

Një herë, herët apo vonë

“Pret gjyqin e Dantes”

 

Agim Gashi

MOJ KOSOVË

Moj Kosovë e mjera ti
Spo t´blun ma asnji mulli, 
Politikajt parat në çanta
Popullata koken n´kanta!

Hajmedet për këtë shtet, 
Na mjel mirë haraç na qet, 
Sa shumë shtohet kjo varfëri
Milionerat përditë tuj bi.

Po qan populli nga varfënia
Mbretnon krimi dhe hajnia, 
Nuk ka barna në spitale
Shtohen firmat që mbjellin varre.

Po qohu ma popull i shkretë
Se për vete je Zoti vetë, 
Kerko buk, kerko liri, 
Udhëheqës të drejtë e jo mafi.

Sa të rrish kështu si je
Kan me të lanë edhe pa atdhe, 
Kan me të lënë pa buk e kryp
Çdo gjë kombtare t´u ta mbytë.

Kan ngulfat jetën e re
Lëngon keq i lumi atdhe, 
Kërkon popullin ku ka mbetë
Krenaria ku i ka tretë?

03.03.2o14
Düren-

Cikel poetic nga RRUSTEM GECI/Gjermani/

 

Himni për token

Shqipëri në çdo shtëpi
është detyrë e shtëpisë
është arbërim i të folmes
është përparim i shkrimit

Ky zë i afsht për gjuhën
që ka zënë në çdo shtëpi
krahët i ka nga sintaksa
dhe zemrën nga flamuri

Shqipëri në çdo shtëpi
është betimi për gjuhën
është çasti ynë i sotëm
për një shqipe poetike

Shqipëri në çdo shtëpi
është urdhër kulturimi
dhe detyrë e çdoditshme
për gjithsecilin shqiptar

Trojeve të mia

Tërë uji i lumit Vardar
është ujë i Kosovës
ujë i bardhë i maleve
ujë i bardhë i borës

Tërë uji i lumit Vardar
është ujë i Kosovës
ujë i dhéut të zemrës
ujë me Shkup e Iliri

Tërë uji i lumit Vardar
është ujë i Kosovës
uji ynë i përëndishëm
ujë që derdhet ilirisë

Tërë uji i lumit Vardar
është ujë i kombit
ujë i réve të rimta
ujë i shkriftë i gurrave

LUTJA E ÇAMIT

A më lë o tokë të qaj
unë dua tek t´i një varr
unë dua këtu të rritem
gjaku im të mos thajë

Gurë gjyshi kam këtu
në beteja i ka mbjellë
brenda kam disa këngë
gjyshi im i ka shkruar

Toka ime, shumë të dua
më prano të vde s këtu
të betohem kam ardhë
tek shtëpia ku kam jetu

Çamëri o zemra ime
zëri i nënës më troket
guri gjyshit atje brenda
ngritu o bir, më thërret!

Trokitje Çame

Këngëve me Çamëri
fjalës i bien drithma
djersë të ftohta kohe
të rëna të përgjakëta

Këngëve me Çamëri
populli i vogël çam
çdo ditë i bie daulles
se popull i saj s´ flë

Në këngët me Çamëri
të trojeve të ilirisë
çami tregon Greqinë
lirinë e tij të shkelur

Këngëve me Çamëri
prej ku nis Çamëria
Plot lule të gjakut
me këngë Çame çelin

Ç A M Ë R I

Shqipe e vendit Çamëri
ke kraharorin me flori
I ke krojet bar me ves
Tek ulliri po të pres

Shqipe e vendit Çamëri
plot të vrara ke në gji
tri të korra në një pemë
tri të vjela në një lëmë!

Shqipe e vendit Çamëri
tremijë vjet moj i l i r i
populli ynë është burrë
është gjaku në flamur

Shqipe e vendit Çamëri
ti je moj njëmijë hijeshi
kënga çame s´do të thaj
gjaku ynë do ta mbaj

Gjuha në luftë

Unë flas gjuhën shqipe
i pat thënë mikut të tij
Aristidh Kola – Arbani
para se grekët ta vrisnin

Asgjë nuk ka mbaruar
më duhen 4 shekuj jetë
për ta kthyer mbarë, të
kaluarën tonë të shkelur

Nën atë qiell të Greqisë
të të vërtetave përmbys
gjuha bën luftën e saj
Çamëria të mos bjerë

Homeri shkruante shqip
në shqipen e pellazgëve
O ju, ndihmojeni çamin
gjuhën mbajeni në luftë!..

Mali i gjyshit

Te lisi i gjyshit në Thevi
tek ullinjtë e plagosur
çami ka 13 mijë vjet
që e mbjellë tokën e tij

Bijë e kuqe e gjakut
bijë e kuqe e betejave
trokitjet tuaja për liri
i kam thellë në zemër

Çamëri o tokë e çamit
në u plagostë kënga jote
Gjuha do të jet në luftë
që çami të vetmbrohet

O diell i lashtë i çamit
O Iliri e para Krishtit
Çamëria s´ di të jepet
Çamëria s ´ di të falet!..

P R E V E Z A

Kam një lutje Çamëri
Kam një fjalë amanet
Kam një lutje Çamëri
Zot të fatit të jemi vetë

Kam një lutje Çamëri
Kam një fjalë amanet
Kam një lutje Çamëri
Shqipëri jam tokë e det

Kam një lutje Çamëri
Kam një fjalë amanet
Babë dielli dhe flamuri
Çamërisë i japin shëndet

Kam një lutje Çamëri
Kam një fjalë amanet
S´ ka Greqi në Çamëri
Tokë e Çamit Shqipëri!..

Kënga e K´lumshtit

Mëmë e gjakut
Mëmë Shqipëri
Zemra më digjet
Të jem me ty

Loti i diellit
Në pemë pikon
Çami e çamja
Gjëmë lëshojnë

Qiellit të gjerë
Ndodhë ka re
Jo rrallë erërat
Fshehin rrufe

Në tokën çame
Homerit plak
Emri e sytë
I kullojnë gjak

2 )

Shkruan Janina
jam Prishtinë
jem Tiranë
e jem një himn

Trapi i çamit
traget me nam
mijëra vjet
lundron n´këto anë

Qan Janina
gjakun e saj
nën Greqi
pema do thaj

Dheu i çamëve
një dhe flori
sa jam Çam
aq jam Shqipëria e bashkuar

Aristidh Kola

Tek një lis në T h e v i
Aristidhi mblodhi veten
ndezi një q i r i në gur
në kujtim të gjyshërve

Bari i çamit në Thevi
foli sikur të ish njeri
ai mirëpriti birin e saj
d j a l i n mendjeshumë

O i bukuri A r b a n i t
o biri im i Çamërisë
këndoma këngën trim
që bari të bëhet pemë

Jam gjak i juaj o Thevi
Jam gjak i pastërt çam
unë i kam dy z e m r a
të dyja i kam Shqipëri

GJUHA SHQIPE

Jam nënë e disa gjuhëve
mëmën e kam pellazge
ajo mua më trashëgoi
të jem e gjithmonshme

Ky mesazh i shekujve
10 mijë vjet pellazgji
dhe 3 mijë vjet Iliri
është gjuha jonë shqipe

Kosovë, Iliridë, Çamëri
flamuj të gjuhës shqipe
me ju unë jam shqiptar
me ju unë jam Shqipëri

Jam nënë e disa gjuhëve
folni bija të gjuhës sime
Sa gjuhë nga gjuha jonë
u bënë gjuhë më vete

R I L I N D J E

Rend Prishtinë rend
Rend shpirt i kombit
Rend Prishtinë rend
Rend e mos pusho

Rend Prishtinë rend
Me flakët në gji
Rend Prishtinë rend
Flamurit Kuq e Zi

Rend Prishtinë rend
Me Preshevën rend
Rend Prishtinë rend
Me Tetovën rend

Rend Prishtinë rend
Me T i r a n ë n rend
Rend Prishtinë rend
Rend atdheut tënd

ÇKA THA LIRIA ?

Zemrën e kam të fortë
po trupin në pesë pjesë
e v r o p a t më copëtuan
kur Evropa s´ish e drejtë

Kosovës shumë po flitet
se bisedat s ´ janë mirë
Kosovën e duam tamam
pa pranga e pa mynxyrë

Imja është kjo tokë
foli liria, vetëtima e saj
unë jam e juaja, sa të më
mbroni, dhe të më mbani

Zemrën e kam të fortë
po trupin në pesë pjesë
më shumë se një shekull
jam nën degë të rrufesë!..

Konti i Roganës

Poeti e thotë me gojë
shkruan edhe në letër
se poezia do të rrojë
aq sa do të rrojë njeriu

Krijimet me shkronja
mbetet maja e gjuhës
pasqyra e pëjetimeve
udha nga duhet të eci

Ky diell në gjelbërim
është nga duart tona
është një diell vendas
që banon te gjithsecili

Poeti e thotë egzaktë
të bukurën gjeje vetë
jam Konti yt i këngës
Jam konti yt i fjalës

AMANETI I PRINDËRVE

Pjesë të tokës së pushtuar
toka të Shqipërisë së lashtë
të mbytura nga fqinjët tanë
na thërrasin ti shpëtojmë

Pellazgji, jam mbetja jote e
lashtë, Jam n´tokën që më
ka mbetë. Jam 13 mijë vjeç
në dhéun tim të zvogëluar

Në këtë truall të atdheut
një flamur në diell e kam
m´u në kodër ku veton
m´u në kodër ku bubullon

Shqipëri, Kosovë, Çamëri
trashëgimtare të të lashtëve
amanet tokat e pushtuara
amanet, bëjeni vet gjeniun!..

 

Cikli : Kontradikta jete nga ARJAN KALLCO

 

DRITA E PAVARËSISË

Po bien lodrat e kushtrimit

Anembanë Kosovës,

po bien,

Por jo më për luftë! Ajo tashmë

Ka mbetur një fjalë e dalë

Nga fjalori edhe pse zhurma

E saj ende krejt nuk është shuar.

Fillikate  tingëllon në memorien

E zhveshur nga harrimi që në çdo

Përvjetor zgjohet gjithmonë e para

Dhe  jep lajmin e madh të lirisë.

E pas saj në një paradë të përndritur

Rrethuar me aureola lavdie,

Krah për krah, ecin heronjtë e heshtur

Në figurat e gjalla mes portretesh

Dhe bijtë e tyre të paepur.

Etër e bij, siç e do zakoni ynë

I të parëve, në një rresht bashkuar.

Jo ky nuk është mort, nuk është

Përlotje e zakontë! Një jetë

E dhuruar për atdheun

Vlen me mijëra jetë nën robëri.

Koha do të fluturojë mes pëllumbash

Të bardhë që sillen rrotull, mbi ty Kosovë,

Engjëll mbrojtës në  pavarësi.

 

Kështjella e Selanikut

 

Shekullore sot dergjesh e harruar

majë kodrës, e plagosur rëndë,

kështjellë e pamposhtur ngadhnjimtare,

që pushtuesit  rrob dot  s’të bënë.

Muret e tua, ah sa keq,

s’janë më veç  një grumbull gurësh

mbetur në këmbë,

nga tërmetet e kohës së shkuar

që i goditën furishëm, e

verbërisht  skërmitën dhe dhëmbët.

Tashmë nuk kanë as forcë të flasin,

janë tepër të lodhur nga heshtja e gjatë,

që copëza jete martirësh të tregojnë,

që betejave të ashpra shpatat vringëlluan,

e bëmat e tyre i ngjizën në këngë.

E këngët, janë vetëm për heronjtë,

që trupat e tyre i derdhën në mure,

e zotër të saj u bënë.

Dëshmimtar i gjallë është ai,

deti përballë,

ku hija e saj edhe pse rrënojë e çalë,

si fantazmë e përjetshme vigjilente,

ngrihet madhështore mbi valë.

Të mposhtësh një komb,

duhet të shëmbësh muret e gurtë

në fillim,

që thellë kanë ngritur në zëmër.

 

Rruga Egnatia

 

Kjo rrugë tash llamburit

nga dritat shumëngjyrshe

që mes vezullimesh të kristalta xhamesh

të mbajnë pre’ tundimesh nga

reklamat luksoze dhe

mallrat firmato.

Përgjumja nuk i ka më hije

në kohët moderne.

Dikur zbrazëtia e udhëtarëve

që në të vozitnin rrallë

fshihej pas tingujve të zileve

kapriçoze të kuajve që shpesh

trokisnin me jehonë,

shpërndanin jehonë kobndjellëse

kur hapat e lodhur zvarriteshin

mbi dhe’ e të hareshme kur

troku melodioz

të shtynte jashtë dere që

heshtur ta shijoje.

E mora dikur edhe unë

këtë rrugë nga larg me trastën

e kohës ngarkuar

se historia nuk është zonjë leone

e papërvojë

që lind për herë të parë,

por matkë e pafat shenjtore.

Hiseja e saj kurrë ka fund,

e vetme qëndron e hipur mbi kalë.

Errësira është maska e ndarjes

nga dita dhe udhëtarët s’janë

më të parët.

 

Bisedë e heshtur me Harkun

 

Edhe pse pamja jote e cunguar

duket sikur s’i jep kuptim

Triumfit,

nuk të bën të pashpresë.

Pa më thuaj, prej sa vitesh

qëndron aty i patundur?

Epokat erdhën, ikën,

ndërtuan tempuj të shumtë.

Ndoshta më joshës.

Sot ku janë? Ku shkoi krenaria

e tyre e përkohshme? Po prepotenca

foshnjarake veshur me naivitet?

Varrosur diku

nën këmbët e tua gjigande,

të tretur si dhe’,

përbuzur nga lavdia boshe

që dot s’të rrëzoi,

por që e qetë nuk fle.

Dhe vetë ringjallja ka mbetur e ve,

pa asnjë thirrje grishëse legjendash,

pa të lartin atdhe.

Fati s’merret me gurë,

plagët koha t’i shëron,

edhe sikur bota të vidhiset,

idealet e shenjtë nuk shuhen,

aty pranë teje, në këmbë,

do të mbretëroni gjithmon’.

 

 

Në ditën e shenjtërimit

Skënder Sallakut
Provoni t’ia hiqni lirinë një populli, por dijeni,

herët a vonë do ta kërkojë derisa ta arrijë.

Provoni t’ia hiqni humorin, e

do të shihni se shpirti do të plaket plotësisht.

Nëse nuk e kërkon në sheshe si liria, Zoti

i plotfuqishëm qoftë me të,

u preftë përgjithmonë në paqe.

Ylli i agimeve
(Kryebilbileshës sonë)

Lajmi i hidhur
prej dheut të huaj
ma zbardhi mëngjesin e përlotur
të shkurtit shtatanik.
Një zë i dashur u arratis
prej rrumbullakësisë së burgosur
mes shtresash të pajeta
që të kumbojë i lirë në hapësirë.
Nuk e duronte më
robërinë hipokrite të qytetërimeve
në asfiksim e që tash po i mbyt
vetë bijtë e saj.
Një këngë e largët më vjen
ndërmend në këtë vajtim
për yjet që kurrë s’perëndojnë, e

sytë më njomen me lotë.
Edhe 1000 bilbila që dot s’pushojnë

janë në zi, ndërsa po thurrim qindra vargje
dhe dhurojmë miliona karafila.

6 shkurt…..

 

Meditim…

Pak aromë miqsh
po e marr me vete në udhëtim,
pa emra të bujshëm, pa piedestale.
Eh, do të vijë ndoshta ajo kohë,
kur njëri-tjetrin do ta kërkojmë
në labirinthet e letrave, të fshehur

diku nëpër rafte bibliotekash,
në të vërtetat e paprekshme universale.

 

Pa Cicërimat e tua…

Cicërimat e ëmbla të klarinetës
në këtë të dielë të ftohtë janari,
tash që më shumë se kurrë
kishim nevojë për ngrohtësi të shpirtit,
ashtu papritur na braktisen. Na thanë
një lamtumirë të përlotur dhe drejt një
udhëtimi të pavdekshëm po flatërojnë.
Në buzët që dridhen prej vajit
të qindra klarinetave që ti i mësove
si të cicërojnë, notat e tua buçasin.
Tingujt i shpërthyen akujt e pathyeshëm
të akullnajave gjigande të pandjeshme,

zërin tonë në një këngë të vetme e bashkuam.
Bilbilat plot vesë mund të rrinë të qetë
në vendet ku kanë shtegtuar.

26 janar 2014

Jeta nuk është lodër

Bulevardi “Dëshmorët e Kombit”
Sot duhet të heshtë, asnjë
Zhurmë të mos e zgjojë gjëmën
Që shqiptarisht e ngritën në kurth
Bajlozë të sakatosur e të pangopur.
Bulevardi sot duhet vetëm
Të kujtojë të shkuarën e afërt,
Të vajtojë jetën që si një lodër
E përdorën.
Eh, Bulevardi.. sot duhet larë me lot,
Po, po, me lot të tharë, sepse
Edhe këtë herë historinë
Dot s’e kuptuam. Mbetëm
Fanatikë të instikteve djallëzore,
Kujtuam se heronjtë
Duhen vetëm një herë, e, më pas,
Paqja do të mbretërojë.
Fati është shpagimi i sakrificave
Në emër të dinjitetit.
21 janar 2014

 

Muzgu në lartësi

Sa shumë u enda muzgjeve magjike
Në tokën tonë:

Lindje – Veri – Jug – Perëndim
Për të kapur sensin e së natyrshmes.
Sa më shumë i afrohesha dogmës
Ajo papritur më largohej, si për të thënë
Se gjetiu duhet ta kërkoja, diku lart
Në qiejt e ndarë në kufij, ku njeriu dot
Nuk u qas. Nuk gabonte në profecinë
e vet, tek po përskuqeshin horizontet e zbehta
Dhe retë e egërsuara lundronin mbi çdo breg.
Poshte toka po ngrysej me hap të penguar
Kalërimi, Hëna e pakët si kandili në shterim
Këtu sipër duket objekt i pavlefshëm;
Retë ia kanë zënë rrugën ku të
Shihet, ku të nazetojë mbi të kaltrin det.
E kur dita në këtë pjesë
Të universit po merr fund, ditënata nuk
Merr më të tjera koloritë, pika loti e lagin
Ajrin, e takimin e nesërm pret.
Me qindra muzgje do më shoqërojnë

Në rrugën tonë të panjohur, por

Muzgu në qiejt lart mbetet përrallor, e duke ecur

Si këmbësor i pangopur mbi re

Vetja të duket mbret.

1 shkurt 2014, në lartësi

Koha që s’na u bë mike

Vesa ambrore m’i trazojnë kujtimet
e një kohe që asnjëherë s’u bë
mikja jonë. Më mirë ta kemi
kundërshtare tek ikën fodulle,
vitet pa na i kursyer. Mike
le ta bëjnë frikacakët që për
të mos u harruar, i lëpihen çdo ditë
në foltoret memece të historisë. Në skajet
e zhurritura të xhaketës, fijet e zhderitura
nga përplasjet e paevitueshme, valëviten të lodhura,
si kallinjtë e thatë qe mezi
presin drapërin e pastaj të përfundojnë
në ndonjë hambar të mykur, ku askujt
s’i bie ndërmend t’i bluajë, megjithatë
miell do të përfundojë në ndonjë magje,
por nikoqiret e mira duart s’do t’i ndyjnë
e me kot do të presë të bëhet bukë,
askush s’ka për ta gatuar.

20 shkurt….

 

Mjegull

 

Mjegulla e bardhë mbi liqen

Si retë puplore tek derdhen

Vrapthi në qiellin e ngrysur

I lëpihet vjedhurazi sipërfaqes

Në përpjekjen që t’i shqitet sadopak

Pasqyrës së shëmtuar

Që për çudi nuk ia tregon më fytyrën.

Nëpër mjegull kudo heshtje, asnjë peshkatar

Asnjë rrjetë hedhur, bile dhe

Peshqit nuk e kryejnë më krcimin hopthi

Për pak ajër të mjegulluar. E qetë mbi liqen

Një pulëbardhë e pashqetësuar

Po fluturon qorrazi.

 

Janar 2014

 

Pak frymëzim prej tëndit

(Migjenit në këtë përvjetor)

 

Jehona e lashtësisë së klithjeve

E lutjeve të dëshpëruara të njerëzve

Për pak bukë në tryeza që kurrë

Të mos mungonte, e kishte grishur

Etjen tënde për një botë të re.

Edhe lotët e fëmijëve tek qanin

Lagjeve të varfëra të kontinenteve

Duke ecur këmbëzbathur ,

Ta kishte mprehur shikimin,

Ta kishte sosur durimin. Diku më afër

Një tjetër këmbanë alarmi binte

Në mendjen tënde, i godiste fort

Në zemër ndjenjat dhe i shkundte

Shpirtat e trazuar mes “ të birve

Të  shekullit të ri”,

Në kacafytjet e përditëshme

Me Fatin tonë të mbrapshtë që s’donte

Të na shqitej dot.

Këmbanat shqiptare s’e ndalnin vajin

Të tërhequr zvarrë nga pas

Në shekuj, gjithmonë e më të ngjirur, dhe

Si për çudi askush nuk e dëgjonte më.

Barqe të stërmëdhenj çaheshin

Nga lukset e shfrenuara nëpër lokale nate

Dendeshin ngijshëm shtëpive madhështore

Por prej tyre nuk tepronte asgjë.

Po ti, barqet e vegjëlisë nuk i le të thaheshin

Të rrudheshin dhe rreshkeshin më kot:

I ushqeve me tjetër bukë, me tjetër dashuri.

Me to mjerimi e pa dritën e shpëtimit të agonte

Me to skamja foli shqip.

 

12/10/2013

Bajram Muharrem Bistrica

MUHARREM BISTRICA I HYPI ”ATIT”

(Gjyshit tim-Muharrem Bistricës)

Trim e burra ka pasë Kosova!

Kanë qenë shtyllë në votrat toan,

Trima në luftë, n`oda për pleqni,

Janë mbetë emna në histori!

 

Krejt këta burra Kosovar

Të gjithë me zemër e shpirt-shqiptar

Si pikësynim dhe qëllim të parë,

E kanåe pasë bahkimin Kombëtar!

 

Ka pasë ”krenë” e ”bajraktar”

Si n`cdo vend ku ka shqiptarë,

Në shpirt e zemer e kanë ruajt traditën,

Janåe frikësuar mos p okoriten!

 

Ruajtën fortë traditën e shqiptarit,

E quen në vend amanetin e t`parit,

Djalë mbas djali e korë mbas kore,

Kurrë Kosovën pa e lkëshue prej dore!

 

Ndër këta trima e burra të kosovës,

Shtyllë e vendit dhe e votrës

I ka takue gjithmonë “Balli I Odës”

Sherif Vocës prej ”Shalës Bajgorës”!

 

Ky burr-trim zemër bujari!

Djalë maësorje e bir shqiptari,

N`mexhlis* t`burrave ishte i par

Për Komunë t`Shalës-kryetar.

 

Me shkrue krejt për këtë njeri,

Pak një libër, po një histori,

Po tregojmë për një vaki,

Që i ka ban ë jetëne  tij!

 

Hic Sherifi nuk është kujtue,

Ka dashtë miqt`me I nderue,

“Selamin” e tyne n^vend m`I cue,

E ka nijet n`dasmë me shkue!

 

Sherfi Voca I hypi “atit”,

Ja dha majës ja dha shpatit,

Frenin ”atit” ja kish hstërngue

Gojë t`atit

Ka mësy Llapin në dasmë me shkue!

 

N`derë të mikut kur ka mbërrijt`

I dalin përpara burrat m`prit`

T`tanë të zgjedhun burra ”llapjan”

-Mirë se vjen o burrë ”shaljan”!

 

Sherif Voca si djalë petriti

Mirë se ju gjejë, jut ha Sherifi,

Prej zinxhisë kambën e hici,

Këcej prej shale e  n`tokë zbriti.

 

U fal`me burra dorë për dorë

I prinë përpara e cuen në Odë,

E ulën Sherifin në ”Ballë të oxhakut”

Ishte vendim I t`zotit t`konakut!

 

”Përhajr” dasmën Sherifi po ja u ban,

I qitën kafe dhe duhan,

Po e dvesin e po e llafojnë

Një adet t`dasmës po ia kallxojnë!

 

Këtë ”adet” Llapi e ka trashegue,

”bakshishin e dasmës” për me fitur?

Kush din “atit” me I ndejt “binxhi”

”Shtate zjarmie” duhet me i kapercy!

 

E kuptoj Sherifi ”adetin llapjan”

Burrë I mëncur Sherifi a kan`

I ra n`mend për një djalë ”shaljan”

Me shkue e m`i marrë, Sherifi kërkon!

 

Sherfi Voca në këmbë u cue,

Nja dy djem më m`I shtërngue,

Deri n^Bistricë ata kanë me shkue,

Muharrem Bistricën këtu me ma pru`!

 

Du djem`llapjan`i kanë shtërngue,

Mirë Sherifi ua ka kallxue,

Deri në Bistricë ju me shkue

”Selamin” Muharremit me ja cue.

 

–Sherfi Voca po pret në Lllap,

Hypi atit e hajde vrap

 

Dogri djemt n`Bistricë janë shkue!

Shpin`e Muharremit e kanë kërkue,

Muharrem Bistricën e kanë takue,

Fjalët e Sherfiti ja kanë kallxue:

 

Me ”selam” Sherifi na ka cue,

N`mujsh ma shpejt, mos me na vonue

Betë Sherifi na I ka mbledh`për krye!

Pa tu n`Llap s`guxojmë me u kthye!

 

Hala fjalët ata pa I marue,

Mirë Muharremi i ka kuptue!

OPritmni djem`vec dy dakika,

Shkova shpejt ”atit” i hypa!

 

S`vonoi hic, Muharremi erdh`

Drejt për Llap, ata janë dredh`

Aman Zot “atat” tuj nga,

Tim e mjegull, s`shihte gja!

 

Ati I Muharremit, me t`mëdhajat hapa,

Dy llapjant`mbte¨ne shumë mprapa,

I vinte keq se ishin me ta miq,

Se nuk pat me i pritë hic!

 

Krejt ai ”milet” po bajnë cudi,

”Pa hesap shpejt djemt`janë kthy`

Muharremi n e muerr n`gryk Sherifi!

Dhe ia nisi me I kallxue:

 

Këtë #adet” Llapi e kish trashëgue,

“Bakshishin e dasmës” për me e fitue?

Kush din “atit” me I ndje “binxhi”

”Shtate zjarrmie” duhet me i kapercye

 

Po ja ban Muharremi me sy,

Sherif Aga dert mos ki!

 

Ja nisën “llpajant” tuj u lavdue,

T`tanë me rtend ”atat” tuj i ladrue,

Merrshin turr se jo mahi,

Po asnjo`zjarmet s`mujti me i kapërcy`

 

Fill mbas tyne edh do si t`parë,

Disa ”kren” e shumë ”bajraktar”

T`tanë me ”ata” turr tuj marrë,

I ngajshin ”atat” si t`pakrye,

Asnj`zjarmet me i kapercye.

 

Muharrem Bistrica mbet ma i mrami,

Po viket sa i mujti zani!

Muharremi ky djal dai

Bertet t`madhe, o ju tupanxhi!

Rrehne, rrehne fort tupanin,

Tash e shihni ju ”shaljanin”!

 

Ja ka shtërngue ” atit” frenin t`atit,

U skejuan e ja lëshuan vendin,

Aman Zot`”ati” tuj e nga

Thojshe fryma me t`u da,

Kur iu afrua zjermit t`parë,

Sa fuqi “atit” I ka ardhë

Përmbi zjarmie ”ati” a gjue,

Thojshe ti tuj fluturue!

Porta e “ t`shtati zjarm” a fërëllue.

 

Sherfi Aga, dert mos ki

Po t`baj be në perendi

“Shtatë zjarmie” t`I kam kapercye

Ja s`i tham vetit ” binxhi”!

S´ta marr ftyrën në këtë mledhi.

Për fjalë t`ande, une n`zjarm hi!

Se koriti veten as ty!

S`e unë jam nji djalë shaljanë,

Kan me m^gjoftë sod këta llapjanë!

Histori n`Llap kem`me lanë!

Fort sherifit p ona i vjen mirë,

Për q`ata i kam cue me t`thirrë!

Mire e di, që ti sna koritë,

Nji za të madh në Shalë m`i qitë!

Ta marrin vesh këta llapjanë

S`e cfarë miku kanë t`shaljanë!

 

Nuk vonoi e erdh`” vakti”

Tash po i vjen Muhharemit ”sahati”

Muharremi po bahet gati

I gjue n`shpinåe q`ati ”ati”

Ishin mbledh populli ”bytevi”

Po bajnë dajre shume dajrexhi

Po I bijnë tupanave do tupanxhi

Ish ba ai vend me t`ardhë cudi!

I kishin kale “shtatë truca zjarmi”

 

Ja nisën ”llapjant`” tuj u lavdue,

T`tanë mer end ”atat” tuj i ladrue,

Merrshin turr se jo mahi,

Po asnjo`zjarmet s`mujti me I kapërcy`

Filla mbas tyne edhe do si t`parë,

Disa ”kren´” e shumë ”bajraktar`”

T`tan me ”ata” turr tuj marrë

I ngajshin ”atat” si t`pa krye,

Asnjo`zharmet me i kapërcye!

 

 

Muharrem Bistrica mbet ma i mrami,

Po viket sa i mujti zani!

Bertet t`madhe, o ju tupanxhi!

Rrehne, rrehne fort tupanin,

Tash e shihni ju ”shaljanin”!

Ja ka shtërngue ” atit” frenin t`atit

U skejuan e ja leshuan vendin,

Aman Zot` ”ati” tuj e nga,

Thojshe fryma me t`u da,

Kur iu afrue zjermit t`parë,

Sa fuqi “atit” I ka ardhë

Përmbi zjarmie ” ati” a gjue,

Thojshe ti tuj fluturue!

Perte  “t`shtati zjarm” a färfëllue,

Muharremi djal drangue,

Frenin “ atit” j aka shtërngue,

Se dojke ” ati” me fluturue!

 

Krejt ai popull po bajke seri

Qysh ”shtatë zjarmie” i kapërcei kly njeri!

Fluturojke me ”at” si zog skyfteri,

S`kemi pa n`Llap kësi beteri.

Kësi beteri s`ska ba vaki,

S`kemi pa kurrë me sy!

Me I kapërcye “shtatë zjarmi”

Sherif Voca u gëzue shumë,

E po ban për veti lum,

Asnje fjalë s`po e flet`,

Nxuerr mamxerrën përpjetë po qet!

 

Krejt ai ”hallk” po bajne cudi,

Kurrë në Llap s`ka ba vaku

Muharrem Bistrica ky djalë i ri,

Sod në Llap bani t`madhen cudi!

I kapërcej me at`”shtatë zjarmi”

Le ta dijn ë pleq`e t`ri

Nji djalë shaljanë bani n`Llap histori!

Muharrem Bistrica po i thoijshin atij!

Fluturojke me krah`ati I tij!

Me pas kanë edhe ”shtatë zjarmi” tjera

I kish kapërcy`Muharremi me arin si era!

 

Kush janë kanë aty janë kapë për kry`

Thojshin: Q`esi dragoni s`kemi pa me sy!

Si vetëtima I kapërcej “shtatë zjarmi”!

E fitoj ”Bakshishin e t`zotit të shtëpisë”

Ia zbradhi fytyrën Sherif Agë-Zotnis!

Muharrem Bistricës, aferim I qoftë

Sa Bjeshët e Shalës Muharremi rrnif`!

Sa t`jenë jeta mos u harroft`!

Sa për n`fund, edhe kjo lavdi!
Sherif Voca, o burrë dai!

I lumi ti për këta djemni`

Që në Llap bajnë histori!

Sod krejt Llapi ndiejnë kënaqësi

Me ”shaljanë” që kanë miqësi

 

KOZETA NUSHI/ BRESCIA – ITALY/

 

ME DIELLIN NË QIELLIN E ZOTIT U NGRITA

NJë ditë iku me shiun.

U çudita.

Një ditë iku me bardhësinë dhe Diellin.

Psherëtita.

Një ditë iku me dashurinë.

Ulërita.

Një ditë iku me harresën e gjakut

Të derdhur për Kosovën dhe Çamërinë.

Me Diellin në qiellin e Zotit u ngrita

duke folur me vargjet e të parëve të mi:

Zgjohuni politikan, prej gjumit, zgjohuni!

Me shkrimet e Prof.Dr. Eshref Ymerit bashkohuni!

Dhe mos shikoni kolltuqe e salltanete!

Se Nëna Shqipëri shumë po vuan.

Dhe ka shumë derte.

Dhe nëse me bekimin e Zotit

Do ta doni si Ai lirinë

Në piedestal do ta ngrinit veten dhe Shqipërinë.

26 SHKURT 2014