(KUSHTUAR LOKEMADHES SË KOMBIT E NËNËS ATDHETARE)/

Xhemail Peci/

                                                                                                 “E ku të shkruhen ndë kartë,/

Fjalët e gjuhës së zjarrtë?!”/

Naim Frashëri/

1.

Sa herë të kujtoj Ty,/

Shipërinë e shoh në zemër,/

Shqipërinë e shoh në sy./

 

Sa herë í kujtojmë Ata,/

të kujtojmë Ty,/

Haso Topullin tek hiqte valle,/

dhe burrin me opinga baroti,/

Mihal Gramenon kur pendës së tij shkroi:/

se Haso Topulli nuk nxorri asnjë pikë loti,/

tek në dorë í tundej si shqiponjë shamia,/

s’qante dot Haso Topulli,/

se qante Shqipëria./

Se herë që mblidhet Kosova kreshpëruar,/

me zemër të përgjakur dhe me shpirt të lënduar,/

në Kështjellë të Kujtesës – Kështjella e Qëndresës,/

sa herë që dhembjet e shkeujve në gjakun që vlon,/

me ankthin e kohës t’í shporrë hithra e ferra gjakon:/

ato Shenja të Shenjta, e ehu Ajo Kanjushë e Verdhë,/

kushtrimin e brezave dhe kushtrimin e gjyshërve,/

me kësulën e bardhë mbi sy,/

epikën legjendare vargjeve e derdhë:/

eja loke, e ma jep martinën,/

përmbi shkëmb, o ta vë opingën!/

Është Kënga e Kamber Loshit,/

e Kënga e të Gjitha Këngëve,/

nëpër gëzhojat e melodive të barotit çelur,

është vet firmammenti í shqiptarëve,

gjak mbi vetullat mbledhur:

Nanë moj Nana e Bajram Currit,

si shqiponja n’maje t’gurit.

 

2.

 

Me shaminë e bardhë si dëbora e kreshtave të Shkëlzenit,

me sytë si shqiponja e Ilirisë Lidhjes së Prizerenit,

kënga iu fal Drinit e Ibrit, Vjosës dhe Bunës,

shqotave dhe sufierinave, Pashtrikut e Lubotenit,

iu fal Shkumbinit siç iu fal dhe Erzenit,

mes Scillës dhe Haridbës e në Shtratin e Prokursit,

Tivarit dhe Dubovikut, Prevezës dhe Artës,

Tiranës, Tropojës dhe Kukësit,

Ti Shqipëri u dhe gji nga gjiri í Rozafës,

Ti Shqipëri u dhe sy nga sytë e shkabës:

Mëmëdhe quhet toka…

Arbëria matanë detit,

Gitarë me mall të valë,

Kangjelë e Zjarrtë e Poetit,

e qumësht í Teutës zemrat ua ndezi eshkë e strall,

në zemër lirinë, Kosovën në gjoks, Shqipërinë në ballë,

ecur Plisabardhët mbi majën e shpatës,

siç ka ecur gjithmonë Kosova,

në prush, në flakë, në zjarr,

e Shqipërisë shqiponjë: përballë shqotës dhe shtrëngatës.

 

3.

 

Ti Nënlokja e Kombit,

me peshën e moteve të mëdha mbi supet,

dhembja kurrë s’të theu e hasmi kurrë s’ta pa pikën e lotit,

e toka mbolli farën e plumbave dhe shtroi sofrën e barotit,

Ti Djemtë Atdheut ia fale si Lule,

Ti Dardanja e Urtë,

Ti Nënlokja Trime,

Kosovarja Ti,

Krutanja Ti,

 

Shamibardha e Tropojës Ti,

Shamibardha e Ajkunës mbi Bjeshkët e Rugovës – Ti,

Ti Nënë Zahideja,

E Jasharajve Ti,

Shqipëria Ti.

Sa herë të kujtojmë Ty,

oshëtima e vargjeve të Fan Stelian Nolit,

na vie si gjëmim me bubullima,

na vie siç í vente Isa Boletini Vlorës me opinga:

Mbahu Nëno, mos ke frikë…

Gjaku i Djemve t’u bëftë Dritë.

Na vie siç vie dhe gjëmima e vargjeve të Hilë Mosit:

Ah Shqypni, mos thuej mbarova!

 

4.

 

Lokemadhja Ti,

Nënlokja Ti,

Kreshnikja Ti,

epikë fishtjane e epikë kreshnikësh Ti,

gërshetë e thurur psherrëtimash lulevirgjëra,

Ti Praneverë e Ilirisë – si trëndafil përmbi bokërrima:

Cufa e Bardhosha na është mbushë Kosova…

Në një cep të Ilirisë e mu në zemër të Dardanisë.

E diku larg,

kur zemër e Kosovës pak nga pak pikoi gjak:

e ndalën diku, të Ëmën e Jusuf Gërvallës!

U dha lajmi,

e shpirtrat e shqiptarëve í shtrëngoi si lak,

po gjurmët e gjakut me zë trëndafilash,

sfidë u bëjnë ndeshtrashave,

se është zemra dhe shpirti í Shqipërisë,

që u hapë portat Shamibardhave.

 

Sa herë që të kujtojmë Ty,

i kujtojmë ATA,

Atdhetarët si të parët,

o sa herë që të kujtojmë Ty,

Shqipërinë e shohim në zemër,

Shqipërinë e shohim në sy,

Vallen e Haso Topullit,

kur iu vra Çerçiz Topulli,

në këngën polifonike-

kur iu vra Çeço Bukuria:

Në u vra nga trimëria,

Namn’ e morri Shqipëria.

 

5.

 

E kur bajonetat serbe bebëzat përgjakën të lulekuqeve,

në rafalet dhe në breshëritë e automatikëve,

mbi filizat e njoma që supet kishin mbështetur mureve,

ikonat mesjetare, hijenat dhe gjarpërinjtë me sprijat dhe shtrigat,

gjymtyrët e Atdheut me zinxhirët e tankeve lidhnin shëlligat,

në vaj dhe në lot i mblodhi dhembjet Shqipëria,

në gjak dhe në lak, në zjarr dhe në hekur,

litarin në fyt e thikat ashtin prekur,

përreth hijenat prapë me shëlligat,

gjarpërinjtë në gjak me katallanët dhe shtrigat,

lebetitej kujës, dhembjes dhe gjamës la me gjak Dardania,

e Thirrja erdhi si Zë í Shenjtë,

shprushur prushin e shekujve me ballët tek liria:

Dardania Diell Dardanësh,

Zë e Zemër, Gjuhë dhe Gjak í Shqipërisë,

si Shenjë e Shenjtë e Gitarës së Poetit,

Zë í Zemrës së Jusufit e Zë í Zemrës së Bardhoshit:

T’falemi Shqypni!

U fal një komb í tërë,

para atyre Varreve si përpara vetë Djepit të Lirisë,

Altarit të Shenjtë kur u fali Rozafa fletë fatosave te kombit,

e që lindi prapë në çerdhet e veta shqipet e Kastriotit,

e gjokset digë ia vunë para grykës së topit,

e celula të para si plis í bardhë mbi vetull Nëntor për Nëntor,

Oso Kuka i bëri Kullat e Arbërit – Kulla të Barotit:

Nëntor për në Nëntor,

me gjokset si Tomor e me ballët për në Vlorë.

 

6.

 

Sa zemra dhe sa pena u shkrinë për Shqipërinë,

si në krismat e pushkëve ogurbardha të Tahir e Nebih Mehës:

Dy me dy mijë!

E dridhën në themele tek krimeve po kalbej – vetë Perandorinë,

në Pranverën e Përgjakshme të Motit të Madh 1981,

Pena dhe Pushka e zgjuan Dardaninë,

e në currilat e Gjakut të Janarit të Gërvallëve,

në frëngjitë e Kullave të Marsit,

e në Lumenjtë e Gjakut të Jasharajve,

prillit dhe nëntorëve, gjokseve dhe krahanorëve,

Shqiponjë e Ilirisë Kosova iu falë Lirisë:

E Ilirisë Kosova.

O Bacë, Jusuf ka me ardhë se s’ka që e ndalë,

O Bardh, ka me zbardhë Dita e Madhe e Motit të Madh,

se dardha pikë nën dardhë:

O Shpirtndritur,

O Zemërbardhë,

O Prijatarë.

Drini í Bardhë e Drini í Zi:

Cufa, Bardhi edhe Ti,

Një Shqipëri,

në Fushat e Përgjakura të Dardanisë,

Kalorësit e Lirisë,

e vallen prapë e heqë Fustanella e Ilirisë,

dhe flatrat sërish í hapin shqiponjat,

kur lart fluturojnë përmbi kreshtabardhat,

mbi Dheun e Arbërit – Nuse Malesh,

Tre Mijë Vjet Shqypni mbi Dhe,

si Zotit vet – ti veç Lirisë í falesh,

Flamurin në ballë e Plisin si borë mbi vetull:

Përkrenarja e të Madhit Skëndërbe.

 

7.

 

Nuk është Vojsava që rri vetmuar mendimet duke tretur,

në gurët e çmuar të oratorisë së Fan Stelian Nolit,

Gjergjin dhe Hijen e Tij tek pret,

si Zonjë Bujare në Dheun e Vet,

kur Hyjnitë Ilire Lisit të Dodonës iu falen si Orakullit,

as Doruntina vetëm nuk është,

Konstantinin me Besë të dhanun,

tej nëntë maleve legjendave duke pritur.

Me Gjuhën e Gjakut dhe me Gjuhën e Gurit,

shpalosur e me kokën e shqiponjës plagosur,

e kuqja e Flamurit ka rënë mbi një Nënë,

Në Tokën Jetike Një Zemër Epike e Një Nëne Kreshnike.

Me Shaminë e Bardhë si majat e maleve të Tropojës,

sfidë i bën Vajit të Ajkunës,

Omerin tek vajtonte në Bjeshkët e Rugovës:

Nanë, moj nana e Bajram Currit,

si shqiponja n’maje t’gurit.

Vetullat shkabë mbi harkun e përgjakur të Dardanisë,

epika e këngëve me zë gjaku e me shpirt të Shqipërisë:

Eja Loke, e ma jep martinën,

Përmbi shkëmb, o ta vë opingën.

Tek Qumësht i Rozafës e tek Balli i Nënë Ajshes,

nisë gjeografia e shenjtë e etnisë së Shqipërisë,

e shqiponja merr prapë flatrat në gjakun e të rënëve,

e këngët i merr në vargjet e poetëve,

e lahutën prapë ua jep kreshnikëve:

Është qëndisma e duarve të Marigo Postjes,

Dardanët si Diellit vetë i falen prapë Lirisë,

i falen si t’parët e tyre e si vetë Perëndisë:

Shqipëri Shqiponjë Kosovës,

Shqipëri e Çamëri Shqiponjës.

 

8.

 

Në ndjenjën e përgjakur të zemrës së përflakur,

në stuhitë e egra të shekujve përplasur dhe ngritur,

këmbëzbathur, plagosur dhe vuajtjeve cfilitur,

martirë, përgjakur dhe përpëlitur:

i thanë Diellit bëhu Nuse Lirie,

e gjakun ía falën Pranverave të Dardanisë,

si qumësht i ëmbël i nënës në buzët e fëmisë,

e nëpër djepa hodhën shtat e u bënë si plepa,

pendën nëpër libra e plisat përmbi shkrepa,

t’Rozafës Ninulat e kështjellat në kullat,

përkrenarja në plisat e burrat si lisat,

në gjokset rrufetë e në krahët vetëtimat,

në cohët e opingave mbanin bubullimat,

ngjeshur armë dhe rrethatore:

Mos ma shkel, o barin mbi vorre!

Currilat e gjakut tek rrënjët e pragut,

se s’shterrën as gurrat e as burrat me kullat,

as s’u shembën dhe as s’u trembën,

kohës kur i prinë në ballë:

SHQIPËRI TË QOFSHIM FALË!

 

9.

 

E Kulla e Gërvallajve,

si Agroni kohës i tha:

Vraje Vdekjen dhe Mbretin Blu,

Krajlin që ta shkelë barin mbi vorre,

dhe tradhtinë e zezë si nata,

Tradhtinë që përdredhë trupin si gjarpër:

Vraje Tradhtinë!

Edhe kur e këputi shpirtin fjala,

Rapsodi këngës prapë ia tha:

KUSH TË VRAU, JUSUF GËRVALLA?!

E koha në thinjat e saj si moshë biblike,

prapë i thirri kujtesës së kombit:

Dhashtë Zoti e vrasësit të mos jenë shqiptarë!…

Qau Janari me lot prej bore,

për një Djalë, Djalë Kosove…

E zemrën hasmi í zi, t’ia thente kurrë nuk mundi,

se ishte prapë koha, ajo që si fjala malet i tundi:

Unë kam djem plot,

dhe se ata janë në gjithë Kosovën.

E Derën e Shtëpisë – Ajo,

të mbyllur s’e mbante dot,

se Nënat e Bijve që hasmit tokën ia shtrojnë me barot,

nuk kanë kurrë as lot dhe as mort.

Oxhaku i Kullës së Dubovikut,

le të tymojë përgjithmonë,

Dritë paçin Kullat,

e Dritë U Bëftë Shpirti,

dhe Derën lereni të hapur,

se kështu e donte dhe Gitarë e Tij,

si Gitara e Federiko Garsia Lorkës,

Shqipëri Shqiponjë Kosovës,

Shqipëri e Çamëri Shqiponjës:

Ballkonin të hapur lereni,

si nëpër Këngët e Motit të Madh,

Varrin tek një qiparis a tek një lis,

e kali të hingëllijë gati për logun e luftës,

si kali i Nik Petës tek Kënga e Sprasme e Balës-

në penën e Gavril Darës – të Riut,

kushtrimi i penës është vetë kushtrimi i pushkës,

Flamurin dhe Armët tek koka t’ia veni,

se Konstantini í Vogël nuk ia ka dhënë Besën

Vetëm të Ëmës,

po edhe Doruntinës – në përgjigje të pyetjes:

Kush e solli Doruntinën?

 

10.

 

Se Shqipëria,

me ankthin e shekujve nbledhur në zemër,

í thërret një nga një dhe Emër për Emër:

Jusuf, Ju kam gjallë,

Bardhosh, të kam Djalë,

Kur kam lot e kur kam mall,

u kam eshkë e u kam strall,

Jam Çamëria e jam Kosova,

jam Janina e jam Prishtina,

jam Tetova e jam Tropoja,

jam Preveza e jam Tirana,

Lazarati, Konsipoli e Tivari,

djep pas djepi e djalë pas djali,

brez pas brezi e plis pas plisi,

kur kam lot e kur kam mall,

u kam eshkë e u kam strall:

JAM VET AJSHJA,

QË U PUTHË NË BALLË.

 

 

Janar 1982 – maj 2004.