Relikte shpirti/

Poezi nga Rafael Floqi/

Anija e kujtimeve/

Ky dokumentar,/

më solli ndër mend atë ditë,/

kur shokët e fëmijërisë u zhdukën brenda ditës./

Atë ditë kur Durrësi mundi të shihte për herë të parë/

portin,/

« Mollën e ndalueme » që mund ta lakmoje vetëm nga larg…/

Kur një anije e zezë me flamurin e largët,  « Panama »

me një emër aq sarkastik, « Legend »

mori me vete të gjithë kujtimet e fëmijërisë sime.

Një anije qymyri,

e zezë si në ëndrra,

po i çonte njerëzit drejt dalldisë së lirisë,

kacavjerrë ne kuvertë si pas shpresash,

pas litarësh dhe cimash …

pas fantazisë që kishin ndjellë ekranet

dhe antenat e fshehura nën çati,

dhe ajo kutia e vogël magjike

me një emër metalik « kanoçe »,

po i merrte me vete të gjithë…

Tok me fëmijërinë time

të ushqyer prej gëzimit

lodrave dhe balonave

kodrave të Vilës…

 

 

Iku Anija “Tirana”|. Iku “Vlora”. Iku “Durrësi”, iku Fieri, Shkodra, Kavaja.

Të gjithë qytetet ikën,

si anijet me emrat e tyre,

ikën,

Si të gjithë djemtë e lagjes

edhe dashuritë e tyre të rrëfyera veç imagjinatës

lundruan

dhe ikën.

 

Pashë sot në film, pas 25 vjetësh,

fytyra te njohura të lagjes së fëmijërisë sime

që ishin ngulur diku në memorie

dhe mu zgjuan,

ato fytyra të brishta, me ato flokë të çoroditur.

të shokëve të rinisë…

Ku iku Çimi, Luli, Liri, Jani, e sa të tjerë

edhe Kujtimi ….?

Kujtimet enden si një biçikletë kineze udhëve të qytetit

kur unë kërkoja,

tim vëlla, maturant,

mes zallamahisë të portit

mes qymyrit, bitumit, kromit dhe vinçave,

të cilët po të kish mundësi do të ikin atë ditë,

duke ndjekur njerëzit

tok me pulëbardhat ….

Dhe sa litarë sa litarë pashë atë ditë

kur te gjithë iknin dhe unë kërkoja vëllain

që si Atlasi

ruante i vetëm derën e shkollës….

qe dezhur ?!.

Sa e kotë ajo fjalë

atë ditë.

sa makth pat qyteti

atë natë,

kur i shpuar nga krismat e plumbave,

porti që s’ kish më asnjë anije,

dukej si një govatë llamarine bosh

pa sirena anijesh…dhe pa ëndrra

ishte koha për të ikur ..

Dhe në atë mbrëmje

në apelin e vatrave të shtëpive memece

flinte sa frika dhe gëzimi.

Ata bijtë

ishin në udhë…

Uliksat e lirisë…

Sa makth pat dhe hëna atë natë

dhe shpirtrat e nënave

në pritje të lajmeve nga përtej detit.

Por nuk kish apel më te hidhur te nesërmen

në maturën e shkollës « Naim Frashëri »

tek jepja mësim letërsie

t’u shpjegoje atyre që mbetën

poezi për atdheun…

ku vetëm një e treta e klasës…

përgjigjej « këtu ».

kur shokët e bankës

si dashuritë efemere të gjimnazit

ishin larg diku …

Kur pas një “m”-je

në regjistër…

kishte një makth

aty…

Atje përtej magjisë RAI

zilisë dhe makthit

që sillnin kanoçet.

në fytyrat e tyre ecejaket dyshimi,

e atyre që mbetën, « Bëmë mirë apo keq ?! »

Tok me ta dhe ngushëllimi cinik

i dhimbjes dhe dyshimit,

kur shihnim vuajtjet e moshatarëve të tyre, rrethuar

stadiumeve të Barit…

që flinin mbuluar thjesht me cipën e vesës

dhe shpresës që i mbulonte

me një copë qese plastmase,

me bukë që hidheshin nga helikopteri

dhe shpirtra

që i dhimbeshin vetë Krishtit

sa do të hidhte diçka prej qiellit.

 

Sa më trondit kujtimi i anijeve sot.

më kujton një boshllëk

atë vakum

që kurrë s’ humb,

si kur të zë deti.

Dhe vonë pas vitesh

kur jam kthyer në lagjen e vjetër,

ku s’ më njihte kurrkush dhe nuk njihja kerrkënd

vetëm fantazmat e ditëve të fëmijërisë sime

të shkalafitura gërricnin gjunjët

në ferrat e kodrave,

e ngecnin

në rrodhet e kujtimeve

të përmbytura

si anijet e mbetura në breg

si një peng

që s’kishin ikur dhe ato atë ditë

tok me pulëbardhat

dhe patën mbetur si balona tabake,

të harruara

telave të telefonit

të memories…

 

Mars 2016

 

 

 

Makina e vjetër

 

Prehet në rrugicën e shtëpisë sime

makina e vjetër

me një shenjë te kuqe

si një leukoplast

“Për shitje”.

E veshur me të zeza si një plakë e moçme

që si bën derman makijazhi.

Sa milje dhe sa shqetësime

mbarti me vete?

Gomat mund t’i jenë shfryrë

po frenat ende punojnë

motori ndizet …

Makina e vjetër në pritje të një pronari të ri

nuk do të ndahet …

Ne pasqyrat e saj reflekset tona u plakën…

Kullon ndryshk makina e vjetër,

si pezëm kujtimesh.

Miljet e saj janë

pjesë e jetës që shkoi…

e kujdesit të një nëne

për vajzat që ktheheshin nga shkolla

Në ditët me borë

që s’kishte freksion t’i ndalte

dhe

kur i koloviste tymshëm

djepet e tyre.

Ndaj mban aromë mirësie

si një dado e vjetër,

e që tani se zgjedh kush më në Craiglist….

 

“Duhet dhuruar”, thonë,

Po s’mundem…

 

Mars 1916

 

 

Ish-at dhe tavolina e nderit

 

Poezi satirike

 

Ata gjallojnë mes nesh,

por vdesin për të qenë në tryezë të nderit.

si ata që në jetë kanë bërë diçka,

e më shumë ata që s’kanë bërë asgjë.

Ata që dinë me bashku dhe ata që dinë me përça,

ata që kërkojnë te jenë atje mbi të tjerët

shprehen se ata qenë të parët një herë,

dhe pse jo përherë?

Pasi ata janë dikush,

dhe vesh më vesh, shprehen lirisht:

“Dhe në qofsha Ish, ç’ punë prish…”

 

Kështu në çdo tubim,

nuk ka rëndësi sa është numri i miletit

nuk ka rëndësi, seç është mexhlisi

karrigia është caku

ku para burrit turret “pisi”.

Dhe mendon e thotë vetit

Se karrige do me thanë.” Jam kah rri…

Si dikur, dikush

Dhe pra, në qofsha Ish, ç’ punë prish”.

 

Rëndësi ka të zë at’ vend nderit,

me ftesa pa ftesa,

sa e ëmbël kjo tryeza!

E qederit apo e (me)nderit.

S’ka rëndësi puna, lufta, kontributi

E gjitha kjo si punë muti.

Dhe kështu ky trim,

me vargje i jep vetes, guxim,

“Jam i gjallë jam në jetë,

Jam në dritën e vërtetë,

Jam dikushi,

dhe në qofsha Ish, ç’punë prish”.

 

Kështu shtyjnë, turfullojnë dhe pështyjnë

ish- politikanë, ish-veteranë,

ish- ministra, ish- nëpunës,

ish- atashe, ish-diplomatë

madje ca “pushta” që ende s’kanë “cof”

ish- veprimtarë, ish sekretarë,

ca enveristë dhe ca titistë,

ish- spiunë dhe bashkëpunëtorë,

dhe thonë, Shtt… mos i thuaj kujt,

Jam dikushi,

Dhe në qofsha Ish, ç’punë prish.

 

Ca ish-cuba, tani njerëz zoti

ca grekofilë ca sllavofilë

ca grafomanë, ca laramanë

ca shkrimtarucë, ca për birucë

ca lobistë që lypin pare

ca biznesmenë që s’japin pare.

ca drejtues shoqatash veç me dy veta

ca mbledhës fondesh për hallet e veta,

dhe thotë me vete: “Në kët’ çervish

dhe në qofsha Ish, ç’punë prish.”

 

 

Dhe hidhen në sulm,

sa dallkaukë, aq dhe kopukë

sa dinshumë, aq dhe dinpakë

sa mendjemprehtë, aq dhe mendjethuktë

sa horra aq dhe maskarenj

në shkallë sipërore mendjemëdhenj.

në kët’ tubim në kët’ përvjetor

ngrenë zërin e pëllasin:

“Për Atdhe e për Shqipëri

për flamur, ne të vrasim,

jemi patriotë, nuk themi kot,

duam urdhra, dekorata,

Jemi dikushi,

S’ jemi kot Ish, e ç’punë prish”.

 

Të gjithë turren

kush e kush të japë mend

dhe ma i pari të mbajë kuvend

Dhe pse si dëgjojnë,

Dhe pse kush s’ia vë veshin

Për atdhe bërtasin,

për Shqipëri “zjarr” qesin

Edhe pse kanë 10 parti për një qind shtëpi.

Po s’ka rëndësi,

Mjafton të hanë dhe të pinë

Dhe kuq e zi të mbushin bullçinjtë…

Dhe çirren, zërin nuk e ulin,

“Ej ju, doni më për Behlulin”

dhe ai qe një Ish, po ç’punë prish.

Por thonë se ai pat lënë një fjalë,

një urtësi

“E shkuara të jep kënaqësi

kur veten s’e njeh ti”.

 

Prill 2016