• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

THE MAYFLOWER

April 2, 2018 by dgreca

VATRA’S CALENDAR PAGE/

Faik Konica October 1926_The Mayflower log

Faik Konitza (March 15, 1875 – December 15, 1942)-Foto:Faik-Konica-October-1926_The-Mayflower/

Thanks to the acclaimed journalist Ilir Ikonomi, who is the author of a historic monograph on Faik Konitza, Dielli brings to the reader the original English text of ALBANIA, 88 years after printing its translation./Mayflower Hotel PhotoTHE MAYFLOWER/

By Ilir Ikonomi/
1 IlirWhen Faik Konica was King Zog’s envoy in the United States, he rented a suite in The Mayflower Hotel, the second best address in Washington D.C. after the White House. Konica’s suite which also served as the Legation of Albania, was located on the second floor of the building, facing Desales Street and had the plaque Albanian Republic on the door. Sadly, over the years, this part of the hotel has been completely transformed and the original suite does not exist anymore.

Just like Konica, a number of Senators, administration officials and other celebrities had made The Mayflower their primary residence, for it was the meeting place of the rich and famous. The hotel was aptly nicknamed the Grande Dame of Washington.

When I embarked on writing about Konica I learned with great excitement of the existence of a monthly magazine that kept notes on the celebrity guests and other visitors of the hotel. The historian of The Mayflower guided me through the many issues of The Washingtonian and there I was able to find a few things: In the February 1929 issue of the magazine, a writer named Margaret B. Downing had a few notes about the Albanian minister. At that time, Konica had just returned from a trip to Albania, during which King Zog had promised to promote him to prime minister, as I later learned with great surprise. For reasons hard to explain, Konica never went back to fill the post.

Here is what Downing writes:

“The return of Dr. Faik Konitza of Albania is greeted with cheers. He is one of the bachelors of the corps. But he has important claims to distinction, such as that of having written a novel, which had an unbelievably large circulation for a philosophical-politico work of fiction. It was called “Doktor Gjelpera” but unfortunately has never been translated . Few novel readers of these days understand the cultured language of Durazzo. Dr. Konitza has filled roles which might be compared to Benjamin Franklin’s if that renowned patriot had pleaded the cause of the colonies in Vienna, Berlin and Madrid as successfully as he did in Paris. In 1909, when the first mutterings of Albanian revolt against the Turkish yoke alarmed Europe, he went successively to London, to Rome, to Vienna and Paris and everywhere converted the chanceries to his way of thinking. He was in the actual revolutions in 1912 and 1913 and in the interim he published a journal of liberation in Brussels. Of a renowned and historic family of Albania, the Minister has powerful relatives in every department of its life, military, social, literary, and in political groups about the new ruler.”

In the September 1930 issue, I discovered a long article written in English by Faik Konica, which was subsequently translated into Albanian by Gjon Mili, an Albanian-American photographer best known for his work published in Life magazine. The Albanian translation was printed in Dielli of October 14, 1930. While the Albanian translation is widely known, the English original was considered lost. I believe the English text in The Washingtonian is precisely the original I had been looking for.

Here is the article in full:

ALBANIAAlbania1930_Article by Faik KonicaBy FAIK KONITZA, Minister of Albania to United States

“Albania is a strange, tragic country. There was the first altar to Zeus the Thunderer. He was called Zeus the Thunderer because in this country – winter and summer – are continual thunder storms and violent rains.” This speaks Isadora Duncan in that fascinating book of hers, My Life (p. 281 of the 1927 New York edition). And Isadora’s description is true enough, but true only of some parts of Albania, not of the country in general. Because there are places in Albania that are like exquisite perennial gardens, never touched by winds and storms. Such is, for instance, Tirana, the capital. I was there in January 1929, and while the nearby mountains, surrounding the city as in a close circle, were covered with snow and clouds, in the city itself huge rose trees were in full bloom. As a matter of fact, if I were asked to give in one phrase an idea of the physical aspect of Albania, I would say that its chief characteristic is a great diversity of climates within a small area, the diversity being the result of the intricate net of high mountains and low valleys that cover its surface. In this respect there is some resemblance to Southern California.

Albania is situated on the Eastern shore of the Adriatic Sea and, with an area almost equal to that of Belgium, has only a population of one million and two hundred thousand inhabitants. The Albanians speak a very old language of their own, distantly related to Latin, Greek, Teutonic, Sanskrit and others, – in other words it is one of the so-called Indo-Germanic languages. But most Albanians, in addition to their own language, have a smattering of Italian and French, and sometimes even English, and the casual visitor from abroad gets along easily enough. Albania may be reached by many ways. But the shortest and easiest way is through Italy, either by boat from the Italian city of Bari on the Western shore of the Adriatic, to the Albanian city of Durazzo on the Eastern shore, – or by aeroplane from Brindisi to Valona across the Otranto Channel. By boat, it takes about nine hours, while by air it takes some 45 minutes to cross from Italy to Albania.

I would give the preference to the steamer leaving Bari late in the evening and reaching Durazzo very early in the morning. Durazzo built in the year 627 before Christ, was in 48 the scene of a celebrated battle between Caesar and Pompey, and for generations has been the Atlantic City of the Roman Empire : The poet Valerius Catullus calls it “the meeting-place of the Adriatic (Durrachium, Adriae taberna). It is now a modest place but not without certain air of greatness with its mediaeval towers and the King’s summer castle built on a lofty hill hovering above the city. From Durazzo it is twenty miles to Tirana, the capital, and from there, either by car or by air, one can visit the rest of Albania, go south towards Korcha and Girokastra, or go North towards Croya and Shkodra. The last named city was the capital of Illyria (Albania was called Illyria in the old times). Scutari is probably the most interesting place in present-day Albania, and its silversmiths and other craftsmen are famed through all Southeastern Europe.

A visitor will expect to find in Albania a good deal of color, to see gorgeous or picturesque costumes, especially if he happens to have admired in the National Portrait Gallery of London the portrait of Lord Byron in Albanian costume or read in Childe Harold the poet’s sonorous verses on Albania and the Albanians. He will not be entirely disappointed, in spite of the efforts made by some ill-advised persons over there to stamp out the national costume, in the mistaken belief that picturesqueness and culture could not go together. There is still plenty of color; and, because the Albanians are known to be so individualistic, there is variety as well as color. Almost every district has its own special costume though all these costumes have, or until recently had, some feature in common; for instance, black and white as the main colors, and the habit of letting the sleeves fall behind instead of wearing them: The Elizabethan poet Spenser, in his Faerie Queene (III, XII, X) has this verse:

“And sleeves dependaunt Albanese wyse”

There has long been some idea that Albanians dislike foreigners and do all they can to discourage visitors. The English historian, Gibbon, in his “Decline and Fall of the Roman Empire” writes something to that effect. And when, at the beginning of the Nineteenth Century, Lord Byron decided to visit Albania, Shelley wrote him a letter to warn him off. Byron nevertheless went to Albania where he stayed a long time; and the letters that he sent to his mother, even more than the stanzas in his poem of “Childe Harold”, show his delight with the country and the people. More recently, Count Hermann Keyserling (“Europe”, New York, 1928, p. 320) has said that “the Albanian is, as a type, the immortal noble-minded robber”. It may be that the Albanian people, having lived as well as inherited bitter experiences of invasions and wars, has in bygone days been reluctant to allow free access to possible surveyors and makers of military maps in view of future operations; and often harmless travelers may have suffered from such suspicions. But this attitude of mind is now luckily a thing of the past. I will very seriously declare is now by far the best regulated State in the Haemus Peninsula: nowhere in that part of the world is there more order and security than in Albania. I would shrink from saying it myself, if impartial visitors from the outside had not repeatedly declared it before me.

The man Albania has chiefly to thank for the order that reigns everywhere is its young sovereign King Zog. I am glad that the American press, now better informed and less accessible to spurious propagandas, recognizes the extraordinary capacities of this ruler of genius. Because Albania geographically and politically is, as they say, “a key position”, its importance is out of proportion to its area , and it cannot be indifferent to the outside world whether such a country is successfully governed or not. King Zog, in addition to being a man of decision and energy, has a personality of great charm. Tall, slender, with large blue eyes, he loves simplicity and naturalness, reducing ceremonies to the minimum. He has a sense of humor, and enjoys a witticism or a good joke. Besides Albanian, he speaks French and German. Whenever the affairs of State allow him a respite he loves to indulge in his favorite sports which are riding, hunting, and swimming. Being still unmarried, he is assisted in Court functions by the princesses, his sisters, charming and simple girls who try to keep as much as possible out of the lime-light but cannot escape the respect and affection of their people.

I have just jotted down a few notes fearing that a more formal contribution would bore the casual reader. I hope this may induce some readers to know more about the country of Albania.

 

EDITOR’S NOTE: Mr. Faik Konitza who writes a few notes on Albania in this issue of The Washingtonian, has represented his country in the United States since 1926. He is a scholar, and is said to have contributed more than anybody else to the making of a literary language out of the old colloquial language of Albania. He spends most of his time in his private library, though he now and then likes to meet people. He has been living at The Mayflower during the last four years.

 

Filed Under: Politike Tagged With: Ilir Ekonomi, Konica Faik, Vatra's Calendar

VDEKJA E KARAGJOZIT LA NJË ZBRASTËSI TË MADHE NË KOMUNITETIN TONË

April 1, 2018 by dgreca

1 HarryNGA HARRY BAJRAKTARI/

Vdekja e Agim Karagjozit është një humbje e madhe, sepse ai ishte shtyllë për Komunitetin tonë shqiptaro-amerikan. Mund të them se të rrallë janë ata njerëz që nga rinia e hersheme e deri në vdekje, do të thotë mbi 70 vite, t’ i jetë përkushtuar çështjes shqiptare, siç ishte i ndjeri Agim Karagjozi, i cili ndërroi jetë në New York.
Duke qenë gjatë Luftës së Dytë Botërore i inkuadruar në Organizatën e “Ballit Kombëtar”, mori pjesë në mënyrë aktive kundër komunistëve dhe si vullnetar shkoi në Kosovë për t’ i luftuar forcat e errëta çetnike të Drazha Mihajloviqit.
I ndjeri Karagjozi, si shumë nacionalistë nga Shqipëria dhe Kosova, qe i detyruar ta lënte atdheun dhe pas një qëndrimi në Turqi, vendoset në SHBA, ku me profesion ishte inxhinjer.
Agim karagjozin pata rast ta njoh qysh në vitet e 90-ta në aktivitetet e përbashkëta që zhvillonim për çështjen e Kosovës dhe të Shqipërisë. Ai për një kohë të gjatë ka qenë kryetar i Federatës ” Vatra”, dhe shumë aktiv në kundërshtimin e politikës së Enver Hoxhës dhe kishte një përkushtim të veçantë për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës.
Në vitin 1991 kur e themelova gazetën “Illyria”, ai vinte shpesh në redaksinë tonë dhe bëmë lidhje bashkëpunimi me gazetën “Dielli”.
Kemi qenë bashkë në protesta dhe demonstrata dhe, kur filloi fushata e bombardimeve kundër pozicioneve të forcave serbe nga NATO, ishim në takim tek presidenti Clinton, së bashku me veprimtrë të tjerë të komunitetit dhe ia paraqitem presidentit pikëpamjet tona rreth Kosovës.
Me z. Karagjozi kemi qenë edhe në State Department për çështje të Kosovës dhe për çështjen e demokratizimit të Shqipërisë.
Agim Karagjozin e kujtoj si një nacionalist të vendosur, një burrë bujar, i sinqertë dhe bashkëpunues për çështjen shqiptare.
Me këtë rast familjes së tij i shpreh ngushëllimet e mia më të sinqerta për këtë humbje të pazëvendesueshme.

Harry Bajraktari,
New York, 2018

Filed Under: Politike Tagged With: harry bajraktari, Vdekja e Karagjozit

Në Serbi kanë nisë fushatën kundër shqiptarëve dhe Kosovës në Amerikë

April 1, 2018 by dgreca

Serbia nis fushatën në Amerikë kundër Kosovës,qeveritarët tanë ia kthyen shpinën LQSHA-së Joe DioGuardi-t/

Skender-Karaçica-autor

Nga Skënder Karaçica/
Qarqe të caktuara qeveritare,shoqëria civile,bota universitare,kulturore,shkencore dhe diaspora në Serbi kanë nisë fushatën kundër shqiptarëve dhe Kosovës në Amerikë.
Këto ditë përfaqësuesit qeveritar dhe të përkrahur nga presidenti serb Aleksandër Vuçiç është themeluar Kongresi Serbo-Amerikanë që për qëllim të afrojë projektin nacional të Serbisë për të ndryshuar qëndrimin amerikan ndaj këtij vendi që,si thuhet nuk është vetëm Serbia fajtore për tërë problemet në Ballkan.
Në programin e Kongresit Serbo-Amerikan thuhet se ka ardhë koha që tashti me tërë potencionalin njerëzorë që kemi në Amerikë si biznesmenë,
kompani,profesorë të universiteteve dhe të diasporës serbe,ne mund të përafrohemi me 
institucionet e shtetit amerikan në Kongres dhe Senat,ndonëse qysh tash katër senatorë dhe kongresmenë kanë shprehë gadishmërinë që të ndihmojnë Serbinë në mënyrë që Amerika të ndryshojë qëndrimin dhe tash e tutje mos të jetë vetëm Serbia fajtore për konfliktet në hapësirën 
e ish-Jugosllavisë dhe,si thuhet në programin e këtij Kongresi Serbo-Amerikan të shqyrtohet çështja Srebrenicës,Bosna e Hercegovina dhe Kosova.
Tërë ky mekanizëm politiko-diplomatik i Serbisë është në përkrahje të gjerë nga të gjitha nivelet e institucioneve të shtetit serb dhe qëllimi fund e krye ka të bëjë që edhe njëherë të luhet loja ,,fol e mashtro para botës,,që për ne tashmë është doktrinë e njohur që nga vitet e errëta antishqiptare të Serbisë 1844-1999.Këso kohe shteti serb nuk po lenë la luar të gurët e qendrave të vendosjes dhe nuhajtja e saj ,,lotët e Nikolla Pashiqit,,në tepihun e kuq në shtëpinë e bardhë në Vashington të kohës tashti janë bërë platformë e qarqeve për tërë segmentet e shtetit të Serbisë me moton,,Të nisim diçka,të fitojmë diçka,,(!).
Po ritheksojmë se tash gati 30 vjet në Nju Jork vepron dhe punon me taban të fortë kombëtar Liga Qytetare Shqiptaro-Amerikane (Joe DioGuardi),i cili në programin e lobimit të tij kishte çështjen shqiptare në Ballkan dhe Lirinë dhe Pavarësinë e Kosovës.Mirëpo,për shkaqe që paksa janë të panjohura për ne dy qeveritë dhe institucionet në Prishtinë dhe Tiranë dhe në pjesën etnike shqiptare në Maqedoni,Mal të Zi dhe Preshevë sikur e kanë harruar abëreshin Joe Dioguardi në Nju Jork dhe kohëve të fundit e kanë anatemuar duke e lënë në margjinat e ,,historisë,,
dhe si thuhej nga njëri nga diplomatët e MPJ të Kosovës,sikur atij i paskësh ka kaluar koha(!).
Në dritën e ngjarjeve antishqiptare të Serbisë që në stilin ,,hap pas hapi,,të bëjë të mundur përafrimin e Amerikës me Serbinë dhe një ditë ajo të bëhet faktor i miqësisë serbo-amerikan,krejt kjo në të vetmen pikë referimi:çështja e Kosovës sipas tryezës diplomatike serbe dhe një udhë e re kah Ballkani që duhet të kaloj Amerika nëpër Serbi.
Përkitazi me programin me ngjyrat antishqiptare të Serbisë shtron nevojën e ngutshme që institucionet qveritare në Prishtinë dhe Tiranë të afrohen sa më parë në Ligën Qytetare Shqiptaro-Amerikan(Joe Diogurdi)në Nju Jork,në mënyrë që të forcohet doktrina e lobimit për çështjen shqiptare në Ballkan dhe mos të lejohet përfshirja e Serbisë me programet fashiste kundër popullit shqiptar dhe të Kosovës,madje përmes logjistikës 
së njohur ,,lot para miqëve,,dhe roli i saj gjoja si ,,viktimë,,dhe agresorë i vërtetë i orëve të historisë së gjenocidit ndaj popujve joserb në ish-Jugosllavi dhe shqiptarëve në Kosovë.
 
Serbia ka nisë ti luaj gurët,ne nuk guxojmë të bëjmë gjumë (vetëm)në krahun e majtë.Diasporën shqiptare në Amerikë duhet të unifikohet më shumë dhe më afër me LQSHA-së Joe DioGuardi në Nju Jork!
 

Filed Under: Politike Tagged With: fushate ne SHBA, Serbia, Skender Karacica

Mbi nocionin e “barbarisë” qytetare dhe mizorive të kryeministrit!

March 31, 2018 by dgreca

2 enver-Bytyci-11 Kukes

Nga  Enver Bytyçi/*

Sot kukësianët, hasjanët, tropojanët, besa edhe kosovarët u mblodhën dhe kundërshtuan politikat mizore të kryeministrit të Shqipërisë. Ky, kryeministri ynë, në ditët e para të fitores së qershorit 2013 u përkul me betimin se do të sihte shërbetor i shqiptarëve. Shumëkush e besoi! Por në javën e parë të ushtrimit të detyrës e tradhëtoi veten. Urdhëroi heqjen e fotograsië së Presidentit nga zyrat e shtetit dhe kur i tha opozitës se “Nuk keni parë gjë akoma”! Dy sinjale këto që thonin shumë për mizoritë që do ta shoqëronin qeverisjen e kryeministrit Edi Rama. Dhe çfarë bëri në të vërtetë? Të gjitha vendimet e tij, të gjitha ligjet, në gjithçka ka bërë dhe bën Edi Rama na shfaqet mizor, më mizor sesa vetë çifligarët e Myzeqesë në kohën e otomanëve. Asnjë vendim i tij, asnjë projekt-ligj dhe ligj që ka miratuar me mazhorancën e vet në parlament, asnjë urdhër që ka dhënë nuk është konsultuar ndonjëherë e publikun, as me grupet e interesit, as me qytetarin, madje nuk është konsultuar me partnerët në qeverisje dhe as me grupin parlamentar që ai vetë e drejton. Nuk po flas për studime dhe ekspertiza që duhet të shoqërojnë vendimmarrjen e një shteti serioz e demokratik. Gjithçka ai e vendos vetë, sipas interesave të familjes së tij dhe oligarkëve që e rrethojnë. E tillë është dhe taksa për Rrugën e Kombit. Kë konsultoi? Bashkia thotë se nuk është konsultuar. Po ashtu Qarku i Kukësit! Autoritetet e Kosovës nuk dinin asgjë për vendimmarrjen e Ramës. Opozita ishte kundërshtare. Populli po ashtu. Nëpër dhëmbë e me zemër ishin kundër vetë deputetët e grupit parlamentar socialist që kanë përfaqësuar Kukësin, (këtu nuk bën pjesë Mimi). Ishin dhe u shprehën kundër këshilltarët socialistë e demokratë të Bashkisë. Të gjithë kundër kësaj takse, vetëm Edi Rama pro saj, madje në mënyrë kryeneçe e mizore, pa llogaritur efektet shkatërruese për njerëzit në mbijetesë. Në mbrojtje të tkësaj mizorie sot Edi Rama i kërcënoi kukësianët, duke e konsideruar si “akt barbar” djegjen e pikës së mbledhjes së taksës nga koncensionari. Madje tha se ligji do të veprojë ashpër. Në këtë rast duhet zgjidh dilemma se kush është ligji. E drejta apo vetë kryeministri. Edhe Luigji XIV i Francës thoshte se “ligji jam unë”! Por në demokraci nuk mund të jetë ligji një kryeministër mizor dhe i pamëshirshëm që u ka vënë shqiptarëve lakun në grykë e i kërcënon me jetën e bukën e gojës në emër të shtetit. Ligji nuk mund të drejtohet kundër qytetarëve që protestojnë qoftë edhe dhunshëm për të mbrojtur të drejtën e tyre. Ligji duhet të dënojë lidhjet me krimin të kupolës së qeverisë, mizorinë, inhumanitetin dhe pashpirtshmërinë e Edi Ramës . Nëse do kishim një ligj që do ta dënonte kryeministrin tonë për bëmat e shkeljet e tij të ligjit, nuk do të kishim sot një protest të dhunshme në kufijtë e së pranueshmes për të fituar të drejtën qytetare. U takoi kukësianëve kjo barrë e rendë. Mund t’u takonte shkodranëve të përmbytur, lezhjanëve të dhunar nga shokët kriminelë të Ramës, krutanëve të poshtëruar nga kanabistët e kryetarit të bashkisë, durrësakëve të nëpërkëmbur nga një farë Gjushi gjysmak! Kjo ska rëndësi. Rëndësi ka që “miti u thye”! Mizoria mori tatëpjetën! Mizorët do të duhet të mendohen mirë para se të kryejnë mizori! Prej sot Shqipëria do të jetë ndryshe. Do të fillojë të rikthehet shpresa. Qoftë dhe për këtë akt kukësianët duhen vesh me lëvdata e dekorata. Nëse Rama dhe Xhafa, por edhe kryeprokurorja Arta Marku, do të ndezin zjarrin e urrejtes e do të ushtrojnë dhunë mbi kukësianët, atëherë ky zjarr do të përvëlojë autorët e vet. Uroj që të gjithë protestuesit sonte ta bëjnë gjumin e qetë, sepse bënë një akt heroik duke rilidhur kombin me arterien e vet. Por nëse priishet gjymi i njërit prej tyre,, atëherë të gjithë kukësianët do të jenë pa gjumë. Kukësianët durojnë shumë. Kanë duruar dhe gati sa nuk i kanë falur mijëra hektar tokë pronë e tyre private për t’i dhënë dritë Shqipërisë. Por thikën e mozorëve në kockë nuk e durojnë. Mizoritë duhet të marrin fund. Asnjë mizor nuk është ndalur me lutje prej prifti! Eshtë dashur gjithnjë një lloj forcë e balancuar që mizorët të kuptojnë se nuk kanë të ardhme. Këtë forcë e dëhmuan sot bashkëvendasit e mij kukësianë! Kështu u mbijettojnë popujt e civilizuar mizorive të udhëheqësve të vet! Prej sot Edi Rama do të matet shtatë herë përpara se të planfikojë ndonjë mizori të radhës kundër kukësianëve!

  • Falendwerojme prof. Enver Bytyci qe e ndau opinionin e tij me lexuesit e Diellit

 

Filed Under: Politike Tagged With: Enver Bytyci, Mbi nocionin e “barbarisë” qytetare dhe, mizorive të kryeministrit!

TEPELENA,KAMPI KOMUNIST I SHFAROSJES SË FËMIJËVE

March 29, 2018 by dgreca

Rrefimi:…Mbas vdekjeve masive te femijve na hoqen nga Turani duke na derguar per ne kampin e Tepelenes .Une shkova ne ate kamp ne moshen 4-5 vjec. Ne kamp ishin afersisht rreth 2500 apo 3000 te internuar nga rrethe te ndryshme te Shqiperise , kampi perbehej kryesisht nga gra ,femije e pleq…/

simon-mirakaj

Ne Foto:Kampi Tepelene ,nga e majta Simoni, Katrina e Sokol Mirakaj/

Nga Simon Mirakaj/

Mbas prishjes me Jugosllavine vjen edhe transferimi i te internuarve qe gjendeshin ne Berat , Kucove,Kruje , per ne Tepelene.Fillimisht na dergojne ne Turan e Veliqot te Tepelenes,na strehojne ne stanet e dhive,ku te mbysnin pleshtat e pislliku.Mbas nje kohe te shkurter shume femije humben jeten nga mungesa e ushqimit si dhe nga kushtet cnjerzore ne stanet e bagetive.Mbas vdekjeve masive te femijve na hoqen nga Turani duke na derguar per ne kampin e Tepelenes .Une shkova ne ate kamp ne moshen 4-5 vjec. Kampi perbehej nga disa gazerma te cilat ishin ndertuar nga Italianet ne luften Italo- Greke.Ne njeren gazerme kishin mbetur vetem muret pa cati, aty na lanin nenat ne vere e dimer .Akoma i mbaj mend te qarat tona nga te ftohtit . Ne kamp ishin afersisht rreth 2500 apo 3000 te internuar nga rrethe te ndryshme te Shqiperise , kampi perbehej kryesisht nga gra ,femije e pleq.Kampi Ishte i rrethuar me tela me gjemba,jashte rrethimit ishte komanda e policise, komandant kampi ishte toger Haki Pogace, mbas toger Hakiut erdhi toger Ahmeti,marshall Tomi,aspirant Syrjai dhe kapterri apo tmerri kampit kapterr Selfo. Brenda kampit ishte infermeria dhe furra e bukes,jashta telave ishte bacja e policise.Buka ishte 600gr per ata qe punonin dhe 400 gr per te pa punet ,gjella ndahej nga kazanet qe kishin here groshe qe duhej mikroskop per te gjetur ndonje kokerr dhe bollgur me krimba.

Ishte lumturi kur motrat tona Lajdja,Klorja na sillnin gorrica , manaferra qe i mblidhnin rruges kur ketheheshin nga puna, apo ndonje gavete me hirre qe ja falnin nga baxhot fshataret Tepelenas. Ato punonin duke pre dru ne mal per policine e kampit dhe degen e Puneve te Brendshme te Tepelenes. Nga njehere i dergonin ne Turan per te mbajtur pleh ne kurriz per bahcen e komandes se policise se kampit. Motrat bashke me gruan e xhaxhait  Gjinen i ndane nga ne i nisen ne fabriken e tullave ne Valijas, kur ato nuk i kishin mbushur akoma 15 vjec.Gazerma kishte nje sobe dhe njerzit shtyheshin me njeri tjetrin per te pjekur lendet e dushkut qe ishin ushqim per derra,uria ishte e pranishme tek te rriturit tek femijet te cilet bertisnin naten dua buk o nane. Ajo qe e bene me te temerrshem kete kamp eshte se ne oborrin e saj afersisht prej dy hektaresh gjindeshin predhat e luftes Italo-Greke dhe i detyronin femijet per ti mbledhe e i stivonin si turre drush,kishte raste kur nenat per te zier rrobat ,ndiznin zjarrin e vendosnin kazanin icili shperthente nga mina poshte duke marre me vete dhe femijet qe ishin afer per tu ngrohur. Policia sic thashe me lart kishte bacen ku mbillnin zarzavate ,bostan etj,bacen e punonin te internuarit por frutet i hanin ata, ne vere ne kohen e pjekjes se bostanit ata i kepusnin dhe uleshin per te ngrene,femijet shtrinin duart mes telave duke shpresuar si femije do perfitonin ndonje cope bostan, por ata jo vetem qe nuk i jepnin por dhe lekurat i gerryenin mire e pastaj i hidhnin femijeve,ata kenaqeshin e qeshnin kur shikonin femijet qe turreshin per te kapur lekurat e bostanit te hedhura prej tyre.

Dy femije jo me shume se 9 vjec Liman Koleci e Zef Mirakaj nga uria kaluan rrethimin e telave e u turren murrizave per te mbledhur ca kokrra te kuqe qe leshonin ato per ti ngrene,kur po beheshin gati per te hyre ne kamp, i shikon kapterri i kap dhe i lidh per shtylle jashte telave afer cezmes.I mbajten te lidhur gjithe naten per shtylle edhe pse nuk pushonin se qari, ne pra nena e Zefit motrat e nena ime qendronim brenda telave duke i thene mos u frikeso se ja ku jemi,ai qante se thoshte po me ha shtriga,shihte ender ndersa flinte ashtu I lidhur dhe era e perplaste ujet e cezmes ne ftyren e tij ku zgjohej perseri .Cdo dite kishte vdekje femijsh apo pleqsh,ne kamp kane vdekur 400 femije,por ne si kemi dale gjalle nga ky kamp as une nuk e di! Tre here u levizen varret ,dhe sot ato nuk gjenden me se heren e fundit i vendosen ne buze te lumit Bence,icili dimrit vershonte duke marre cdo gje perpara!Kampi i Tepelenes u mbyll ne vitin 1954 dhe te gjithe te internuarit u shperndane ne kampe te ndryshme te Lushnjes si Saver,Plug,Rrapez ,Cerme,Gradishte,Grabjan,Gjaze. Ne keto kampe u be dhe bashkimi familjar me motrat dhe pjesen e ndare qe ishin derguar ne fabriken e tullave ne Valijas te Tiranes.

 

Filed Under: Politike Tagged With: Ju rrefej, Kampin e Tepelenes, Simon Mirakaj

  • « Previous Page
  • 1
  • …
  • 486
  • 487
  • 488
  • 489
  • 490
  • …
  • 668
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • “Saint Paul in Dyrrach”
  • THEMELIMI I “ALBLIBRIS” – LIBRI SHQIP NË SHTETET E BASHKUARA TË AMERIKËS
  • Dy kryeqytete, një komb
  • Dashamir Gurabardhi: “Arti si zhvillim dhe emancipim kombëtar”
  • SHUMËSIA STILORE-LIGJËRIMORE NË PROZËN DOKUMENTARE TË REXHEP QOSJES
  • Atë Arthur Liolin, kleriku, studiuesi dhe shërbestari i shquar i komunitetit shqiptar në Shtetet e Bashkuara të Amerikës
  • FEDERATA VATRA URON: GËZUAR FITËR BAJRAMIN
  • Gjykata: Mbyllja e “Zërit të Amerikës” e paligjshme, urdhërohet rikthimi i 1,000 punonjësve
  • Experience History: Ambassador William Walker’s inaugural visit to the Saint George Orthodox Cathedral and the Fan Noli Cultural Center
  • 𝑺𝒉𝒆̈𝒏𝒅𝒆𝒕𝒊 𝒊 𝑺𝒊𝒔𝒕𝒆𝒎𝒊𝒕 𝑻𝒓𝒆𝒕𝒆̈𝒔 – 𝑩𝒂𝒔𝒉𝒌𝒆̈𝒃𝒊𝒔𝒆𝒅𝒊𝒎 𝒎𝒆 𝑱𝒖
  • NICOLAE IORGA, HISTORIANI ME I MADH RUMUN DHE ZBULUESI I SHKRIMIT TE PARE NE GJUHEN SHQIPE
  • Doktrina Wilsoniane dhe mbijetesa e shtetit shqiptar – nga shpëtimi i Shqipërisë te e drejta historike e Kosovës për vetëvendosje
  • Zarfi që sfidoi censurën në Shqipërinë komuniste
  • Albanian Night @ Yankee Stadium
  • O SOT, O KURRË! O FLAMUR, O DEKË!

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT