Miq të VATRËS, më 14 Shkurt 2025, VATRA në Boston në bashkëpunim me MaasBesa organizon ngritjen solemne të Flamurit të Kosovës në sheshin e Bostonit .

Ju ftojmë të gjithëve të merrni pjesë në këtë akt nderimi për ata burra e gra që sakrifikuan jetën, rininë dhe gjithçka kishin, që Kosova të lindte si shteti më i ri i Europës.

Le të mblidhemi së bashku për të përkulur kokën me respekt para dëshmorëve, për të ngritur lart flamurin e lirisë dhe për të dëshmuar se diaspora shqiptare nuk harron kurrë gjakun dhe sakrificën e kombit të saj.

Mos mungoni. Ruajeni datën 14 Shkurt 2026 nga ora 11:30-2:00pm në City Hall Boston

Liria ka emër, flamuri ka histori, dhe historia na thërret.

Na ndiqni edhe web faqja e VATRES, vatraboston.com për çdo informacion e aktivitet të VATRES dega në Boston

Kastriot Fetahu/

Mark Tuen thotë se “fjala pothuaj e duhur me të duhurën janë si xixëllonja me rrufenë”. Do ta korrigjoja Mark Tuenin në një analogji me fjalët Vatra dhe Atdheu, që nuk janë si në aforizmën e tij. Në takimin festiv të dyvjetorit të “Vatra Boston”, në qytetin Beverly, ishte i gjithë Atdheu, që nga shqiptarët e Luginës së Preshevës, nga Mali i Zi e deri në Çamëri.

Qyteti Beverly më sjell në vëmendje adoleshencën, kur ndiqja RAI-n në serialin e famshëm “Beverly Hills”, në kërkim të Perëndimit dhe lirisë. Kalifornia, si një planet tjetër për mua atëherë…

Përpiqesha të kuptoja pse isha aty dhe nuk mund ta harroni kurrë respektin ndaj jush. Vij nga Vatra e Chicagos; as atje nuk kisha të njohur kur më ftuan të jem në drejtimin e saj, po kështu edhe në Boston nuk kisha asnjë njohje dhe kjo më bën të mendoj se Vatra beson në vlerat dhe krijohet mbi vlerat, përderisa asnjë njohje apo lobim në rastin tim.

Nuk ka Vatra Chicago, Boston apo Majemi, por ka vetëm një Vatër me shumë gjymtyrë.

Në një tavolinë me Dr. Pashko Camaj dhe Dr. Sokol Paja ndodheshin edhe sekretari i Vatra Boston, Flamur Vezaj, shkrimtari Aristotel Mici, gjithashtu edhe një djalë nga Presheva, inxhinier mekanik Visari, që banonte në Kembrixhin e famshëm të arsimit universitar botëror. Shikoja njerëz të gëzuar në atë ambient festiv, ku një moderatore serioze si Doriana Dhima, anëtare e kryesisë së Vatra Boston, i dha ngjyrat e fishekzjarreve pa shkrepur të tillë.

Kultura është një tërësi vlerash shpirtërore dhe materiale, të cilat janë një përgjigje ndaj problemeve ekzistenciale, dhe shqiptarët e Amerikës i qëndrojnë besnik kulturës së qytetërimit të tyre në këtë vend kozmopolit.

Himnet kombëtare të SHBA-së dhe Shqipërisë i përcolla me dorë në zemër. Nëse dëgjon himnin dhe nuk të pickon në zemër, apo nuk ndjen lëvizjen e pavullnetshme të flokëve, më duket sikur nuk e do vendin tënd.

Bisedova me shumë vatranë në këtë festë të shqiptarëve të Bostonit. Nuk e di çfarë do të flisja me Nolin nëse do ndodheshim në të njëjtën kohë, ndërsa doktor Camajt i thashë se kur flas me ty jam duke biseduar me Konicën. Buzëqeshi dhe më tha: “Kastriot, Vatra është diçka e mistershme, është sa institucionale aq edhe vëllazërore, që nuk e pranon hierarkinë dhe diferencën mbi vlerat teknike individuale. Vatra është vetëm zemra e vatranëve”, ndërsa më premtoi edhe librin e tij të ri “Brenga”.

Ndërkohë më çuditi editori i gazetës Dielli, Sokol Paja. Nuk e dija se kishte gradën doktor në gazetari. Modestia e këtij njeriu qëndron në atë se midis fjalëve dhe nënkuptimit nuk ka kurrë një hendek të madh, pasi aq natyrshëm i lexohet dëshira për lartësimin e Vatrës dhe shqiptarisë, si një idealist i palimit. Sakrifica e tij për të udhëtuar në kthim në kohë me borë rreth 5 orë, bashkë me doktor Pashko Camaj, më bëri të mendoj për përkufizimin e fjalës “sakrificë”.

Visari i Preshevës (më ka tërhequr gjithmonë fjala Preshevë me atë asonancën e bukur të zanoreve) më tregoi patriotizmin e Luginës.

Jeni istikami i parë i kombit në raport me serbët, i thashë.

Buzëqeshi dhe më tha se shqiptaria nuk vdes kurrë në ato vise.

Ndërsa një djalë nga Bujanovci më tregoi se në fshatin e tij në çdo shtyllë ka flamuj shqiptarë.

Po pyesja veten: “Kush është më shumë shqiptar, në aspektin e dashurisë për flamurin?”

Burgun e ka shpikur dikush që nuk ka qenë vetë aty, ndryshe është emigrimi, një jetë e jetuar me ngjyra burgu shpirtëror në vitet e para.

Duket sikur ka lindur me qytetërimin ndoshta pyetja më e vjetër “Quo vadis”.

Bisedova edhe me shkrimtarin Aristotel Mici, librat e të cilit i kemi lexuar në fëmijërinë tonë; ai më dhuroi një libër me këtë rast. Mësova se babai i tij ka qenë emigrant në SHBA dhe është kthyer në vendin tonë, ku mbylli sytë në vitin 1939.

Anëtari i kryesisë së Vatra Boston, Andrea Pani, më dhuroi një libër që e konsideroj thesar, të shkruar nga ati i tij për familjen Pani si themelues të Vatra bashkë me Fan Nolin.

Gjatë bisedës me të ngula këmbë të mësoja mbi autenticitetin e librit. Ai më tha se gjithçka është mbi bazë dokumentesh të kohës, të cilat dua t’i dixhitalizoj për të mos humbur.

Fjala “origjinale” mbart në vetvete ngjyrime pozitive: autentike, e mirëfilltë, e besueshme, e qëndrueshme, me vlera të brendshme.

Në libër lexova se Konica i kërkon ministrit të Zogut, Sotir Martini, që t’i jepen 5000 dollarë Vasil Panit për kontributin e tij financiar për Vatrën (vlera e një shtëpie në SHBA në atë kohë). Çfarë njerëz, mendova, për mbiemrin Pani.

Ndërkohë bashkëshortja e Andreas, një zonjë me origjinë nga Maroku, më çuditi me shqipen e saj të kulluar dhe dashurinë për Shqipërinë.

Djemtë si Joridi dhe Klajdi, anëtarë të kryesisë së Vatra Boston, ishin në lëvizje pranë çdo zgjidhjeje të çastit.

Një organizim shembullor nga një njeri i tillë si Mentor Maksutaj, kryetar i Vatra Boston, që më sjell eposin e kreshnikëve me pamjen e tij. Do të ishte krenar Adem Jashari për këtë djalë nga Suhareka, i cili në vitet e represionit serb përfundoi në Amerikë i përzënë si student aktiv kundër atij represioni dhe pas tre muajsh është lidhur me familjen.

Gjenocid edhe mes të përndjekurish në vendosjen e raporteve midis tyre.

Kurse sekretarin e Vatra Boston, gazetarin Flamur Vezaj, të cilin në ato kohëra e kisha cilësuar Roberto Saviani shqiptar, e kisha humbur nga fokusi i Tiranës dhe, si nga qielli, e gjej këtu në Boston. I them me shaka: “Si e le atë punë që do të kishte bërë me vila atje?”

Përgjigjja e tij ishte epike: “Leku është karakter, por jam unë i përjashtuar nga ai lloj karakteri”.

Po kërkoj fjalët e duhura të gjej ndryshimin midis qenies sime në Tiranë dhe tani në Boston, por…

Në Tiranë kisha frekuentuar “dyqanin e dollarit”, po kurrë nuk e kisha kuptuar “lirinë e dollarit”.

Një udhëtim i madh nis me një hap të vogël.

Nuk ka zhurmë më trishtuese sesa kërcitja e zinxhirit të valixhes kur e mbyllim dhe marrim udhën e aeroportit me biletë me një kahje.

Të gjithë fytyrat e qeshura që shikoja kishin kaluar në këtë rrugë ndjesish dhe ia kishin dalë.

Do guxim të madh të ndryshosh jetën.

Vatra e Bostonit, gurthemeli i shqiptarisë në Amerikë, ka të ardhme të ndritur me këta personazhe, mendova, kur tingujt e muzikës dhe njerëzit e qeshur që vallëzonin më rrëmbyen e më çuan në Tiranë me imagjinatë…

Nga Merita B. McCormack/

Kam dy librushka të shtrenjta ne raftet e mia letrare. Ato nuk mund t’i gjesh nëpër libraritë me emer, as në amazon.com.  Ato janë thesare të cmuara historike për familjen tone më së pari e pastaj për kedo qe mund të këtë interes të dijë origjinën e fisit Bajraktari ne Cangonj dhe  historine e ndodhive ne zonën tonë (Korcë e Devoll) nga koha e fillimit të  Luftës se Dytë Botërore e deri ne mes të viteve nentëdhjetë kur familja jonë nga nje fole e madhe, u shndërrua ne disa kurora martesore e secili krijoi folezën e vetë.

Doja që, jo vetëm si vajza e Samiut, por edhe si një bashkëkombëse e tim eti, e një brezi tjetër, ta falenderoja edhe kështu në mungesën e tij fizike, babain për plotësimin e dëshirës së fëmijeve të tij për të shkruar kujtimet e për ti treguar gjerat ashtu si i mbante mend ai e pa shtimin ose heqjen e elementeve që mund ta bëjnë ndodhinë më shumë interesante dhe për të shkruar e dokumentuar origjinën e fisit, brez pas brezi për aq sa mbante mend ai nga rrëfenjat e më të parëve.

Babai gjenealologjinë e “ka qarë”, tregoi aty për të parin e fisit tonë, për fëmijet e tij, për personin që udhtoi Brenda ditës me kale në Manastir në moment delikat e historik. Por ai rrëfen në liberthin me kujtime edhe për vegjëline e tij, pjekurinë e parakohshme të brezit të tij, mbrojtjen nga rreziqet e luftës, largimin e Mbretit Zog përmes fshatit tone dhe sentimentet e burrave të krahinës në ato momente. Shkruan për periudhen e vështirë kur Shqipëria u përfshi në L2B dhe se si e manaxhuan prindrit e tij dhe bashkëkohësit e tyre atë periudhë.

Babai nuk harroi të shkruajë për muajt e parë pas Luftës së Dytë Botërore, për dëshirat e fëmijëve, të djelmoshave e vashave të mësonin shkrim e këndim e të kontribonin në rimëkembjen e vendit e rritjen e mirëqenies pas luftës. Ai shkoi në shkollat e atëhershme katër vjecare dhe kur u mundësua shtatëvjecarja në fshatin Proger, i mbaroi tre vite shkollore në dy vite kalendarike.

Ndihmonte prindërit me punët e tyre si fermerë dhe pa i “dale ende mustaqja” ai morri pjesë në nje trajnim për sanitarizimin e mjedisit dhe shumë shpejt mësoi edhe gjëra elementare nga shkenca e mjekësisë. E vlerësuan mjekët, infermierët dhe kur shkoi ushtar në Vlorë ai për tre vjet u trajnua edhe me shumë në atë fushë. Atij shume shpejt ia ngjitën nofkën “doktor” pa qenë i kualifikuar ose i licensuar. Kjo sepse ai ishte nje diagnostikues i pagabueshem i sëmundjeve, një dorelehtë ne injeksion e një njeri i papërtuar në cdo orë të ditës apo natës për t’i sherbyer njerezve. Sami Bajraktari, babai im nuk përtoi kurrë t’i vinte në ndihmë  cdokujt!

Ndërkohë që babai kishte aspiratat e tij për edukim e punësim, me mbarimin e Luftës se Dytë Botërore e vendosjen e pushteti komunist, pronat, arat e kodrat e babait të tij, u kolektivizuan e u rishpërndanë nëpër gjithë popullin në menyrë të barabartë për nga sasia. Shume shpejt pastaj, filloi kolektivizimi, ndertimi i kooperativave bujqesore e ndermarrjeve shtetërore. Gjithcka u bë prone e shtetit. Në një nga  liberthat e tij , im atë tregon për rezistëncen e familjes dhe gjithë fisit e bashkefshatareve të tjere për t’iu bashkuar kooperatives, dhe gjithashtu edhe për kercënimet e pasojat e mos bindjes dhe marrjen e shtëpisë sonë nga qeveria për ta përdorur si hotel e mencë për punonjesit e qytetit. Ai kujton deklasimet, varjet e vrasjet e disidentëve, e futjen e frikës ndër njerezit. Të gjitha këto jane ilustrime të luftës klasore.

Babai tregon dhe për jetën e tij si beqar dhe si i martuar. Martesa me nënën time, Hamidenë nga familja Kalaja, fisi i kulakëve të Zemblakut, shkaktoi të tjera probleme. Ato ishin humbje pune, humbje mundësish shkollimi, bullizëm politik, marrje shtëpie, gjera këto që iu ndodhën shumë shqiptarëve, si fenomene shoqëruese  të regjimit të flamosur.

Por në  të gjitha kujtimet e tij, unë ve re një djalë e burrë të zgjuar, nje kapedan, një optimist, që shumë herë, sic thoshte ai e ka shpëtuar Zoti. Po ashtu ai nuk urreu shefat e Keshillit Poullor të kooperatives kur ja nxinin karakteristikat politike, por me durim e forcë shikonte si ta shndërronte dhimbjen në forcë e si të gjente rrugen e duhur e pa kompromis për mbijetëse e për të mos na plagosur më tej, ne femijët. Unë kam vene re si si në gjithë këto shkrime, babai nuk gjykon njerëzit, por gjykon fenomenin, një veti që e kam pare edhe tek gjysherit e mi.

Teksa nëna ime lante me lot fushat e Devollit kur Partia na ndalonte të jetonim sipas natyrës e regullit hyjnor e njerezor, të ushtronim të drejtat tona më elementare, të benim “nje copë shkolle” babai thoshte : “edhe këtë here, do ja dalim”. Gjyshja thoshte “eshtë mort me shokë, bëni durim”, e megjithë pasojat që kemi kaluar, mendoj se ka qenë pikërisht largpamësia e tim eti, forca e tij, aftësia e tij e talenti i tij professional ( kurrë nuk bëri një gabim mjekësor , sado të vogël) që mëshiroi dashurinë e Zotit në familjen tonë. E kur s’kishim drita, vaj ose bukë mjaftueshëm, babai im me gjithe nënën time, ja merrnin këngës, herë folklorike, herë serenata. Ata kishin shumë dashuri mes tyre.

Keshtu u rrita une, mes asaj dashurie e mes idesë që gjithmonë do ja dalim. E kur dita ish me diell e babai ishte ne shtëpi, ai praktikonte bletëritjen dhe lojen e shahut. Mes vjeljes se majltit dhe lojës së shahut nuk mungonte asnjeherë edhe humori e vjersherimi I tij i memorizuar. Një  mendje enciklopedike, një kujtesë e pakrahasueshme, një humor që shaktonte të qeshura që degjoheshin në mehalle, ky ishte babi im, i rrepti shqiptar, i brishti ati im.  

Ne këtë ditlindje të tij  (16 Janar, do të behej 90 vjec), shfletoj libërthat dhe here qesh e herë mallengjehem, e me vjen se dua të shkoj ta gjej atje ulur ne divanin karshi derës, ta përqafoj e ta  falenderoj. Por ai s’eshtë më aty, por me shpresën se është me Zotin në mbretërine e tij, une  ngushëllohem e i bej homazh , keshtu publikisht e ti them se jam krenare qe jam bija jote dhe shpresoj se ti e ke ndjerë dashurine time. Mirenjohje e nderim  ty o Zot që më dhe për at Samiun. Mirenjohje për atin tim, për të gjitha dhuratat prinderore. Pusho ne paqe babi dhe megjithëse të ndarë fizikisht, ne nuk do ndalojmë të themi Gezuar  Ditlindjen me shpresën se Zoti të ka ndjerë e të dhuron hirin e tij.

Vatra, Dielli dhe mbarë vatranët e kujtojnë dhe nderojnë më respekt. I përjetshëm kujtimi dhe nderimi. 

Vatra Chicago e filloi Vitin e Ri 2026 me një event festiv dhe të rëndësishëm në ambientin e Cafe Mirage në të cilin u ndanë dy bursa për dy studente të përzgjedhura të komunitetit shqiptar në Chicago me shumën $1000 për secilën prej tyre. Studentet në fjalë janë Samina Hoxha dhe Stela Bregu. Fondet u mundësuan nga Federata Pan Shqiptare Vatra në New York. Fjalën e hapjes në këtë event e mbajti Kryetarja e Vatra Chicago Zj. Mirela Kanini e cila midis të tjerave falenderoi të pranishmit si dhe mbështetësit e vazhdueshëm të kësaj organizate. “Komuniteti i shqiptarëve në Chicago është një komunitet që gëzon një reputacion të shkëlqyer me njerëz punëtorë, të suksesshëm dhe të integruar në jetën amerikane por që di të mbajë dhe vlerësojë traditat e të parëve tanë. Të gjitha këto virtute ne i përcjellim tek fëmijët tanë ndaj dhe ata sot shkëlqejnë nëpër shkolla dhe kudo gjetkë duke na bërë të ndihemi krenarë për arritjet e tyre”- tha Zj. Mirela Kanini. Ajo theksoi që ky donacion i sotëm është vetëm fillimi dhe në të ardhmen do krijohen konkurse kompetitive për ti dhënë mundësinë të gjithë studentëve në Chicago dhe mbarë Illinois të marrin pjesë ku do të përzgjidhen pastaj sipas kritereve të vendosura. Kjo do të realizohet me fuqizimin e Vatra Chicago dhe shtimin e anëtarësimeve çdo ditë e më shumë dhe me punën e palodhur të kryesisë. Studentet në fjalë dhanë falenderimet e tyre në sallë duke folur me një shqipe të përkryer edhe pse janë lindur dhe rritur në Usa. Zj. Kanini përgëzoi punën e shkëlqyer të anëtarëve të Kryesisë që ajo drejton dhe të cilët janë, Ardian Ruci( sekretar), Ernest Nasto( nënkryetar, Emanuela Cako( shefe kabineti), Artan Nati ( arkëtar), Dhimo Jano, Anjeza Muça. Në vazhdim fjalën e mori arkëtari i Vatrës Z. Artan Nati i cili shpjegoi detajet e anëtarësimit që janë kundrejt një pagese $100 në vit ku përfshihet dhe Gazeta Dielli çdo muaj. Pastaj mbrëmja kaloi në aspektin argëtues nën tingujt e muzikës me këngëtarët e ftuar Brikena Asa, Juli Tollozhina dhe me DJ Albert Hide…

(Vatra Chicago)

Prof.Dr.Fejzulla BERISHA/

Me rastin e ditëlindjes së të madhit Fan S. Noli, është një privilegj i veçantë të shpreh përshëndetjet më të përzemërta dhe respektin e thellë për Federatën Panshqiptare “VATRA”, SHBA – institucionin e shenjtë ku kam nderin dhe krenarinë të jem pjesë dhe anëtar aktiv.

Fan Noli: Një jetë e shenjtë për komb dhe liri

Fan Noli nuk ka qenë thjesht një figurë historike, por një simbol i pavdekshëm i përkushtimit për lirinë dhe identitetin shqiptar. Si kryeministër, diplomat, poet, shkrimtar dhe intelektual, ai i dha kombit shqiptar një vizion të qartë për kulturë, atdhedashuri dhe unitet kombëtar. Themelimi i Kishës Ortodokse Autoqefale Shqiptare, veprimtaria e tij politike dhe diplomacia ndërkombëtare janë dëshmi të përkushtimit të tij për një Shqipëri të lirë dhe të bashkuar. Fjala e tij dhe veprat e tij mbeten sot burim frymëzimi për brezat e rinj.

VATRA – Nderi dhe identiteti i shqiptarëve në diasporë

Federata Panshqiptare “VATRA”, e themeluar në vitin 1912, ka qenë gjithmonë temeli i qëndrueshëm i identitetit dhe krenarisë shqiptare në Amerikë. Si pjesëtar aktiv i këtij institucioni, kam nderin të kontribuoj në ruajtjen dhe përhapjen e trashëgimisë së Nolit, duke organizuar aktivitete që lidhin shqiptarët kudo në botë me kulturën dhe historinë e tyre.

Një shembull i gjallë i kësaj veprimtarie është “Dita e Fan Nolit” në Boston, ku çdo vit zhvillohen ligjërata, ekspozita dhe performanca kulturore që rikujtojnë jetën dhe veprën e tij të madhe. Ky aktivitet ka fuqinë të bashkojë të gjithë komunitetin shqiptar, duke ripërtërir dashurinë për gjuhën, letërsinë dhe historinë tonë kombëtare.

Po ashtu, programet edukative të Vatrës për shkollat shqipe në diasporë kanë bërë të mundur që brezat e rinj të njohin thelbin e identitetit kombëtar dhe të kuptojnë rëndësinë e unitetit dhe bashkëpunimit ndër shqiptarë. Iniciativat për botimin e librave shqip dhe promovimin e kulturës shqiptare janë dëshmi se VATRA nuk është vetëm një organizatë historike, por një institucion aktiv, frymëzues dhe jetësor për çdo shqiptar në Amerikë dhe kudo në botë.

Fryma e pavdekshme e Nolit dhe përkushtimi i Vatrës

Si pjesëtar i këtij institucioni të shenjtë, ndihem i thellë i përkushtuar që të ruaj dhe të mbaj gjallë frymën e pavdekshme të Fan Nolit. Çdo aktivitet, ligjëratë, takim dhe iniciativë kulturore është një mundësi për të forcuar dashurinë për kombin dhe respektin për traditat tona. Fan Noli dhe VATRA janë më shumë se histori – ato janë një dritë udhërrëfyese që nuk shuhet kurrë, një inspirim për të gjithë shqiptarët, kudo që ndodhen.

Mesazh për brezat e rinj dhe komunitetin shqiptar

Në këtë ditë të shënuar, le të kujtojmë se trashëgimia e Nolit dhe veprimtaria e Vatrës nuk i përkasin vetëm të kaluarës. Ato janë mision, përgjegjësi dhe privilegj për çdo shqiptar që dëshiron të mbajë gjallë identitetin dhe krenarinë kombëtare. Le të punojmë me pasion, guxim dhe përkushtim për të mbajtur gjallë këtë trashëgimi të shenjtë, duke e bërë çdo veprim të vogël një hap drejt unitetit dhe fuqizimit të kombit shqiptar.

Lavdi Fan Nolit! Lavdi Vatrës së shenjtë!

Ata janë themeli i përjetshëm i krenarisë shqiptare, drita që ndriçon rrugën e brezave të rinj dhe frymëzim për çdo shqiptar në botë. Në këtë ditë, le të nderojmë jetën, veprën dhe vizionin e tyre të madh, duke ripërtërir dashurinë për kombin, kulturën dhe historinë tonë të shenjtë.