Cikel poetik nga AGIM DESKU /

 SHQIPNIA E FISHTËS/ 

Koha e Fishtës më takon nëse më pagëzojnë emrin e Gjergjit /

Ç῾më vie çdo çast kohë e kokë  /

E Fishtës /

Dhe kohë e shqipes /

Në kokën time të krisur. /
Ç῾kohë e krijoj njeriun prej dheu 

Të njëjtë me emrin e zanave 

Eh, kohë e Shqipnisë ma thoshte Fishta 

Lindi dhe rriti në këtë tokë veç hyjni. 
Dhe sot sikur dëgjoj këngët e Malëcisë kryeneqe 

Ku lindja dhe vdekja ngjajnë me Shqipninë e Fishtës. 
Qofshin lavdue trimat kur kishin lidhë besë e fe 

O do rrojmë faqebardhë ,o do vdesim të tanë për atdhe. 
Koha e Fishtës më takon nëse më pagëzojnë emrin e Gjergjit.  

MOS NDALO KARVANIN  E JETËS 

-Qentë le të lehin 

Karvani ecën-  

Bota nëse përmbyset është një e arritur e tij djallëzore 

E njeriut që s´ka tani fuqi të jetoj në gjuhën e zotit as të kombit 

Të vetmit miqt e tij janë qentë kur lehin sipas dëshirave korbaiane 

Çudi pse jeta ime i rri si hije nga frika se unë jam përandor i fundit. 

 

Nuk e kanë thënë kot të parët e mij nga përvojat e hidhura të etjes për dije

Dhe karvani i fisit tim ecte mes të lehurat e qenëve pa frikën se kafshojnë djajtë 

Eci edhe unë kopshtit të Edenit sebashku me shiun shuajmë etjen e trëndafilave 

E di sa herë jam i sharë dhe i vrarë në mijëra copëzash mish qeni. 

-Qentë le të lehin 

Karvani ecën 

Ecë edhe ti miku im,zërë jetën para se ajo të të mallkoj gjuhën e shpirtit prej një demoni. 

Ose vdis para se deti të të fundos bashkë me diellin që ta fali dritën e syve . 

Jeto si palaço i pavlerë dhe i pa nderë e mjerë kombi im për emrin e djallit që ke marrë. 

MA QËNDISË FLAMURIN E BASHKUAR  

Ç´më bëhet sikur njeri uhumbi arsyen e jetës se shenjtë

Dhe toka fuqinë për t´i mbajtur mbi krahë të vetë 

Me demonët asnjë fjalë më nuk na lidhë me gjuhën e zotit 

Përandorët ishin të fundit që u zhdukën nga jeta ime. 

 

Kam bërë be se nuk dua të jetoj në asnjë atdhe të huaj 

Tokës se Gjergjit i kam borxh lindjen dhe vdekjen burrërore 

Gëzimet dhe hidhërimet në çdo kohë i kemi ndarë mes veti 

Dhembjet e plagëve ia kemi shërue njeri-tjetrit. 

 

Asnjëherë nuk e kemi pranue zhdukjen si fund i rëbelimit 

Lumë ai det që ndalon fundosjen e zërave titanikiane 

Jam gati të shndërrohem në simfonitë e funeralit mortor 

Të luftëtarës që di të qëndisë flamurin e bashkuar. 

Ç´FSHIHEN PAS DJAJËVE 

Ç´zëra gjarpërinjësh u zunë me Apokalipsin 

E di në ç´shpirt e fytyra djajësh kohën e shndërrojnë 

Thonë se janë të gjallë herë të vdekur pa asnjë varr toke 

Zotin e luta të di përse të njëjtën kohë lindëm heronjë. 

 

Çfarë të duhej koha e lindjes se kësaj fare të keqe 

Toka për njëqind vjet nuk shërohet nga hellmimi kur e shkelin 

Si të besoj se perënditë kanë krijue njeriun dhe djallin  

Në të njëjtën kohë pa hile. 

 

Nuk kam më fuqi të jetoj nën gurët sebashku me gjarpërinjtë 

Me kohën time dhe të perëndive secili tani merremi nëse sonte del hëna 

Ndoshta për fjalën time kujdesen zanat e malit  

Dhe betejat që ende s´kanë përfundue për tokën dhe diellin. 

 

SOFRA 
Ç´më vie në mendje një ëndërr 

Kur ulëshim në një sofër gjithë zemër 

Këmbëkryeq kur ngritnim dolli për diell e miq 

Për liri dhe tokën pengë e lënim kokën. 
Ç´fuqi na kishte fjala kur bashkoheshim në një sofër 

Të tëra mbrëmjet kishin hare dhe vetëm gëzim 

Fytyrat na fluturonin të buzëqeshura pa asnjë hidhërim 

Vëllain e quanim vëlla dhe nënën -Nënë e babain-Baba. 
Në mua sofra ka gjuhën e artit dhe krenarisë  

Për fjalën dhe besën kur jemi veçue nëpër botë 

Sa herë kemi thënë ,PO, asgjë nuk ka ndryshue 

Vdisnim edhe ferrit kurrë miqt nuk i kemi tradhëtue. 
Të bashkohemi prapë në sofrën e shqipeve na është thënë 

Nëse duam të kemi fuqi bashkimi dhe bekimin e tokës nënë 

Në një Shqipëri të vetme ku zoti do të na bekoj 

Ndryshe pa fajin e gjakut të derdhur,ah mos të na mallkoj. 

Ç´HIJE MË NDJEKIN PAS 

(Të zhdukurit kthejnë në pikturë) 

Nuk ka dehje që më bindë se ti nuk je më 

Dëshmitare e kam fytyrën tënde prej engjëlli 

Ta njoha ecjen nëpër mbrëmjen me hënë 

Jam i sigurtë se hapat e trimit tim ishin. 

Sonte më duket u bëra beteja më e ashpër  

E luftëtarit të një mijë e njëqind ëndrrash 

Për sa vjet dritë cili u larguam nga njeri-tjetri 

Kujtimet e jetës se bukur vallë kështu harrohen. 

 

Sonte nuk kam fuqi ta ngritim gotën sebashku me ty  

Në betejat dhemb për dhemb u shndërrove në gjeneral 

Më thanë se asgjë nga lufta më nuk më mbeti 

Përse nuk ta di varrin as funeralin. 

 

Cili sonte hyri pa trokitur në portën time 

Varg loti i syve të mij të vërbuar u bë 

Koka nuk më zë më asnjë ëndërr dimri 

Gjithë jeta ime sonte në pikturë ndalon. 

LUFTO MBI SHPATËN E SATANIT 

Më fal zoti im pse nuk t´u fala kur më shumë se jetës ty të ngjava . 

Ç´më duhet dashuria kur nuk di për plagët e njëind betejave 

Dhe jetën e ferrit kur peng e lash për të bukurën e detit. 

 

Ndalo për një çast në kujtimet që na ngritën afër diellit 

Vdekjes se djallit ju kanë gëzue edhe demonët 

Mos e merr si të vërtetë shkopin e tradhëtisë që të ulët pranë 

Lufto dhe fito mbi shpatën e satanit nëse e do shpetimin nga vdekja. 

Mos e merr si të vërtetë shkopin e tradhëtisë që të ulët pranë 

Dashuro si një luftëtare që ia ka fal gjymtyrët atdheut pa kthim në jetës 

Nëse jeton më mua mendoje flakën e diellit ku atje të ngriti si mbretëreshë  

Në një gotë pijmë dhe dehemi deri sa jetën askush nuk mund të na burgos. 

Të dytë e kemi kohën të fitojmë mbi edhe shpatën e Satanit 

Kështu do e mbrojmë vetën por edhe tërë një botë nga tradhëtarët e kohës 

Që nuk zgjedhin mjete as fiijime në errësirën e pafund perandorësh. 

 

Vdisni për pesë pare të fytyrës se ndyrë kur ngjani në buzëqeshjet e ulkonjave 

Tokën do të na shkërdhejnë nëse na shohin kah e vrasim zhdukjen e djallit 

Vdisni për pesë pare të fytyrës se ndyrë kur ngjani në buzëqeshjet e ulkonjave 

Se nuk i pendohemi vdekjes se fjalës të dhënë kur e nënshkrova me gjuhën e perëndive. 

Më fal zoti im pse nuk t´u fala kur më shumë se jetës ty të ngjava . 

 

PËRSE ËSHTË DIELLI LARG 

(Mbesës sime Kiarës) 

Sa larg e sa afër më rri dielli  

Flakën e ndajmë në grimca të krisura 

Ç´mallë ndjejmë për gjuhën e shqipeve  

Kur e flasim me mbesë në fluturim.  

 

Edhepse më rri larg nga toka e artë 

Shqipërinë e kemi dëshmitare të gjuhës se shejtë 

Pagëzimin e emrave të rrënjëve të Durrahut 

Kush na mallkoj që u tretëm metropoleve evropiane. 

 

Cilët shekuj s´do të flasin kurrë me ne 

Perse ndonjëherë u bëmë edhe argat të dreqit 

Etjen dhe urinë çdo herë i kishim si bukën dhe krypën 

Por jetuam me zemrat e mirëditorëve dhe malësorëve. 

 

Në të njëjtën kohë u bëmë heronjë të jetës atdhetare 

Vitët ma të bukura të jetës i shndërruam në legjenda për plisin 

Vetëm kur e falëm besën undjemë se jemi pakëz shqiptarë 

Ah,si lotët nuk na lënë të vërtetën kurrë pa e thënë. 

 

Çfat na është shkrue nga perënditë e tokës dhe detit 

C´ilët nga ne diellin e kemi me larg se të gjitha dashuritë 

Ç´faj na është thënë pse të dielave nuk bëmë lutje për dritë 

As zotin nuk e dijmë a e patëm mik apo pse nuk ju falëm çdo ditë. 

BABA  

Baba,sonte ç´më tregojnë yjet  

Shkëlqejnë më mirë këtë mbrëmje. 

Pikturën e fytyrës tënde e shoh në ozon 

Ëndrra më fton nepër shkallët e olimpit  

Të të takoj baba. 

 

Sa afër jam me sytë plotë lot malli 

Sonte kemi ndarë kohën të jemi pranë njeri-tjetrit 

Me fjalët tërë një jetë betejash të fituara . 

 

E mbaj në mendje frymën me ngrohtësi dielli  

Kur më porosite,bir,atdheu nuk i ka njëqind fytyra . 

Nëse e do jetën me nder sikur babai që të do 

Jeto vetëm më fytyrë atdheu pa asnjë betejë të humbur. 

 

Baba,tani edhe unë jam baba dhe jetën e ndajmë përgjysmë 

Ti jeton dy jetë më shumë se secili nga ne të gjallët. 

Gjyshi i ëndrrave të mia që aq shumë i kam pritur 

Roni,Kiara,Aurela,Dreni,Dea janë pëllumbat në fluturim. 

 

Baba,më fal që nuk shkrova për burgun e Auhvicit 

Kur lufta të mori dhe për pak u gjende i vdekur i gjallë. 

 

Betejat më shumë i kisha për bukën e gojës  

Se si mëshira ju vishej qenëve dhe patronës Merkel. 

Janar 2018@DESKU  

PS-Në vitin 1945 babai ishte një nga shumë shqiptarët e intërnuar në Kampin e Aushvicit,ku për fat të liruar sebashkume grupin e të burgosurve nga Kosova. 

 

 

 

 

 

 

 

 

FRYEJ ERË 

 

M´i merr fjalët nëse i kam të mëkatit 

Edhe atëherë kur mendon se kisha fytyrë bajlozi 

Më mirë prangosëm të mos iku më larg se urrejtja. 

 

Fryej erë 

M´i kujto një nga një takimet e betejave 

Humbjet i di vetë se i kam plagë shpirti 

Dëshmitar e kam vetëm zotin  

Dhe fatin tim të luftës. 

 

Fryej erë 

Edhe atëherë kur ma gjen trupin  

Në mijëra grimca fjalësh 

Ma dërgo në foletë e zanave 

Mbështjellur me trëndafilat e Kopshtit të Edenit. 

 

Fryej erë  

Se s´kam më fjalë për të dhënë 

Më dërgo një stuhi cunamësh 

M´i fshijë nga faqja e dheut kujtimet e hidhura. 

 

Fryej erë 

Edhe takimet e djajëve më janë duhur t´i rikujtoj 

Ju i besuat këngës se hutinit kur këndon melodi mortore. 

 

Në çfarë t´i besohet kohës kur ajo është vetë e pakohë 

E kisha ndërrue veten me erën të fryej diçka nga shpirti im 

Diellin e kisha zbritë në tokë në një kuvend burrash. 

 

Fryej erë 

Tokën e diellin t´i bëjë bashkë para se të fundosëm unë apo Titaniku 

Sa larg fryen oj erë e nuk fryen brenda jetës që ma tradhëtuan demonët. 

 

Fryej erë 

E di për sa kohë jetuan perandorët jeta m´u bë ferr i Dantës 

Ju besoj vetëm atyre që i besojnë vetes më shumë se perëndive 

Një ditë do të zbritni në legjenda si Doruntinë e fatit tim. 

 

 

 

E KRISUR Ç´MË RRI KOHA 

 

Koha dhe koka si nuk më ndryshojnë fare 

Ç´më rëndonë lloje fjalë rrugësh 

I mbetur në udhëkryqe larg jetës  

As i gjallë as i vdekur jetoj në rrëfimin tim. 

 

I kam thënë mirëmëngjes gjarpërit 

Ndoshta njëri nga ne  u vërbua 

Sa i besoja vetes dhe rojeve të folesë sime 

Më dhemb nëse vazhdon si ikje nga betejat. 

 

Luftëtarët janë vetë bekimi i zotit për fitore 

Kurrë nuk e ndjejnë humbjen e betejave për jetë a vdekje 

Emri yt të mbanë në mbretërinë e yjeve 

Atje ku sebashku me diellin falni jetës gjallëri. 

 

Cilës fjalë i beson, të betohëm se nuk e mbaj natyrën e mëkatit  

Jetën e dua vetëm si një pikë ujë të detit kryeneq të kujtimeve të hënës 

Që kurrë nuk di të ndalët duke fundos bajlozët e tij të krisur 

Sa e krisur më rri koha kur furtunat e zhdukin tej gjuhës se zotit. 

 

Çfarë çmendurie i mori miqt që humben miqt e shenjtë të jetës 

Koha nuk ishte fajtore pse u bënë më demonë se vetë demonët 

Ndoshta një ditë riktheheni edhe në perandorë të zi 

Ky është atdheu që flakën ja vutë secilës anë të shejtë. 

 

Tani si të rri më kohën që ju e vratë bashkë me udhët ngado që ecni 

I vutë zjarr edhe emrit tim ma tretët atje ku miza brenë hekur 

Kështu ju i zgerdhiheni atdheut gjoja vdiqet në ëndrra për jetën e tij 

Ah,asnjë kohë kurrë mos e takofsha sikur sot që jetoj në kohën e juaj të pakohë. 

 

NË DYSH 

 

Më shumë se vetë betejat jam bërë çlirimtar 

Nuk kthej më në kohën e vrarë 

A nuk është pak ndarja e zotnave në dysh. 

 

Me botën kurrë nuk arrita ta njoh veten 

Pse duhet njoftuar për fuqinë e legjendave 

Që i kam dhënë dheut të kësaj toke. 

 

Në vetëvrasje urrejtjen kurrë nuk e kisha menduar 

Dikush nga varri u ngrit ta vras diellin 

Të tjerët vrapojnë pas palaçove perandorësh 

Asgjë në jetë nuk është si më parë e vërtetë. 

 

NË Ç´KRAH DIELLI 

 

Sa të madhe ma bën jetën dielli kur edhe unë jam bir atdheu. 

 

Në ç´krah dielli m´i pave krahët e shpuar përtej syve tuaj 

A nuk mjaftuan çmenduria e shpatave të pesëqind shekujve sultanësh 

Përtej njërës histori ,plagët m´i vënë në historinë tjetër  

Ende nuk e njeh as nuk e ka shkrue bota në një nga legjendat e zanave. 

 

Edhe njëqind herë nëse lindi vdekjen ia kam borxh këngës se heroit 

Me diellin kurrë nuk mund të matëm në asnjërën kohë kalërimi 

Luftëtar u bëfsha me fytyrë Davidi dhe me zemër Orfeu 

Sa të madhe ma bën jetën dielli kur edhe unë jam bir atdheu. 

 

Derisa luftëtarit tim nuk i përulën në secilën lutje dhe të falim uratë 

Kam frikë se të tjerët na e marrin bashkë me emrin e e kësaj toke të artë 

Me Gjergjin jam shndërrue në një dhembje dhe fitore të përbashkët ,çdo çast 

Asnjëri nuk vdesim pa njeri-tjetrin si Gjergj e Agim çdo ditë e natë. 

 

Me mua askush mos të barazohet pash diellin që ti ma fale 

Ngrohtësinë e tij e di se në cilin varg të tokës më rri më mirë 

E kam takuar vetëm njëherë në jetë kur më shpetuan nga ferri 

Kur menduan se vdekjen ma kishin përgatitur si bukën e ujin. 

 

Vdesin vetëm palaçot që tërë jetën e kanë vrasëse të zotnave 

Unë që rri në kopshtin e luleve dhe ujiti çdo trëndafil me lotin e shpirtit 

Me fjalën që zanat e mbajnë në gji edhe motrat tona suliote dikur në lashtësi  

Për fytyrë trimëreshash u hodhën shtatë pash nën thellësitë titanikiane. 

 

Në ç´krah më rri dielli, aty më rri jeta ,një e vërtetë që dhemb e shemb 

Perandorë dhe demonë në një fjalë ngjajnë si dikur të pabindurit e ferrit 

Në ç´këngë sot më shumë ju takoj mbrëmjeve kur s´ka hënë as yje   

Të gjitha udhët një ditë a do të kenë kryqzim të në zotit a rrugë pa krye. 

 

Mjerë ai që ma shanë dhe ma vranë atdheun e heronjve të plagëve të se vërtetës. 

 

OBELISK 

 

Jetën në katër sy e dua 

Të njëjtën ma thua edhe ti  

Kur për një çast shndërrohesh 

Në flakë dielli. 

 

Vdekjes kurrë nuk i iku  

Nëse jeta ime i takon 

Fytyrës se babait . 

 

Njëqind herë  

Është më e i gjallë 

I atdheut tim. 

 

IM ZOT 

(Rikujtojmë Presidentin,I.Rugovën) 
im zot 

M´i fal fjalët  

Që i shërojnë shekujt 

Të cilat ende na rëndojnë  

Mbi supe . 
 

Im zot 

Më fal përqafimin  

Që ëndërr më rri  

Buzëqeshja e jote. 
 

Im zot 

Më prijë lindjeve 

Se vdekjet ia kam fal atdheut. 
 

Im zot 

Më fal bekimin e Shqipërisë 

Pa plagët dhe lotin e nënave. 
 

Im zot 

Brezat e mij 

Mbetën flakë e Prekazit 

Në njëqind vjet  

E di  

Prapë ju lindë kjo tokë. 

 

 

ÇFARË FSHEH HESHTJA 

 

Një zot e di çfarë fsheh njeriu i sotëm në shpirtin e tij 

Askush nuk e njeh më mirë se unë ish mikun e dollive festive 

E di edhe në cilin det derdhet ferri i tij që na groposë më thellë se Titaniku. 

 

Për  luftëtarët e di çfarë ruajnë në gjirin e tyre më ka thënë babai im 

Betoheshin në sofrën e shqipeve dhe në gjakun e bekimit të atdheut 

Nuk çuditëm pse heshtja varros ëndrrat e rikthimit të heronjve. 

 

Të vetmit heronjtë e ruajnë vdekjen si heshtje për lavdinë e legjendave 

Ndarjet me lotin e nënave e vëjnë jetën e tyre mbi fuqinë e perëndive 

Asgjë nga dhembjet që nuk e kanë gjuhën e rikthimit të Gjergjit tim. 

 

Heshtjen e mallkofshin ëndrrat e tokës se vrarë 

E di përse tornadot më shumë se kurrë vrasin pafajësitë e zotit 

Në stuhi më kanë shndërrue deri edhe emrin tim. 

 

Ndoshta bëra faj nëse për tokën e fala edhe kokën  

Të vërtetën e jetës mos e fsheh nga asnjë perëndi a njeri. 

 

Të rikujtoj baba pse nuk vdiqe edhe kur të shndërruan në ferr të Aushvict.  

 

HESHTJA 

 

Mijëra vjet përmbys dritën 

Pa fuqi të dal nga dhembja 

Plagë më vdekjepruese e jetës. 

 

Nëse ka shërim  

Vetëm pas vdekjes. 

 

Çfarë t´u thueht syve 

Kur heshtja i vërbon. 

 

 

NATA E SHEKUJVE TË RËBELUAR 

 

Më e gjatë se njëmijë vjet dritë larg diellit ishte nata e shekujve rëbel 

Më e shkurtë se kënga besës se rikthimit të Aga Ymerit. 

 

Mbrëmë në apartamentin e hënës ç´më zunë peng 

Më  duhej të bëhesha njeriu më i krisur në jetë 

Tani sa e kisha dhënë fjalën që më peshoj shumë shtrejtë 

Nuk kisha fuqi rebelimi as të vëj një fytyrë djalli. 

 

Para heshtjes që vjellte zjarr dhembjesh e dorëzova shpatën e vetëvrasjes 

Sa ju besova gurëve edhe kështu të thyer në grimca atomësh 

Sa e gjatë dhe sa e shkurtë ishte stuhia e tornados 

Ktheva të shëroj plagët e luftërave në natën e rikthyer të shekujve. 

 

Më ftuan në mbrëmjen e poratve të hapura të Venedikut 

Në ekspozitën e pikturave më të bukura se vetë Mona Liza 

U deha kur ngrita dollinë për flakën e ndezur të diellit 

Im zot më fal pse nuk u bëra më i krisur se Adami. 

 

Tani tërë jetën e jetoj me urrejtjen pse nuk e kafshova mollen e Evës 

E di se ç´faj bëra në natën më të gjatë të shekujve në rikthim 

Mëkat për engjëjt pse ma zhdukën fytyrën e djallit nga shpirti im 

Ndoshta në rëbelimin e tij do e gjëja udhën më të shpejt drejt diellit të lirisë. 

 

MA FAL KOHËN E HERONJVE 

Kohën e heronjve të atdheut nëna ime e mbante në gji. 

 

Heronjtë a lindin heronj 

Tradhëtarët a lindin tradhëtarë 

Demonët a lindin demonë 

Perandorët a lindin perandorë. 

 

Cilët janë heronjtë që lindën dhe u rritën heronj 

Tradhëtarët besoj se e morën emrin që ju takon 

Demonët linden dhe vdesin demonë 

Perandorët u ngritën mbi fatin e njerëzve në perandorë. 

 

Kohën e heronjve të atdheut nëna ime e mbanë në gji. 

 

Një mijë vjet dritë është rruga për t´u ngritë në heronj 

Tradhëtarët janë faqja e zezë e marrja tepër e kombit 

Mjerisht përse zoti ende nuk i mallkon apo nuk shohin më larg vetes 

Sa keq për tokën që çdo ditë e shkelin këmbët e tyre fatzeza. 

 

Demonët janë vetë bajlozët që rrëmbejnë të bukurën e detit 

Janë vetë gjuha e mallkuar e kombit dhe fytyrat korbiane 

Nga legjendat dolën si humbës të shpatave të sulltanëve  

Mos i ngroh më o diell as ti hënë mos ju falë kurrë buzëqeshje. 

 

Ku mbetën perandorët që ikën një nga një me fytyrë zezonash 

Me cilat fytyra do të ikin perandorët e kohës sime ku ferr ma bënë jetën 

Të jetohet në një kohë pa perandorë dhe klyshë të tyre a e thot edhe zoti 

Falma këtë kohë të shoh se as vend për varr nuk do të kënë,as deti s´do i merr. 

 

PENG 

 

Puthjen ia lash peng luftëtarës se njëqind betejave të lavdisë 

Me mua u morën gjinjtë e saj të më vërbojnë sytë e diellit 

Me djajtë nuk e deshta kurrë ndërrimin e emrit të vërtetë  

Kaq larg urrejtje fitova nga demonët kur fjalën nuk e tradhëtova. 

 

Nëse kam lindur për të qenë njeri i lirë 

Më shumë e dua lirinë tënde o njeri i shenjtë 

Zotin të dytë duhet ta kemi në mos tjetër për atdheun  

Ndoshta unë apo fisi im luftarak një ditë jetojmë për betejat e lirisë. 

 

Nga Gjergji për brezaat e mij e dua uratën dhe pagëzimin e tij 

Nëse do e ndërroja emrin me një emër që më ngjanë në fytyrë atdheu 

Asnjë nuk do më shkonte më për shpirti sikurse i bukuri Orfeu 

Tërë jetës peng i mbeta pse kurrë nuk e kam thënë tërë të vërtetën. 

 

SERISH GURËT E NUSËRISË  

 

Ndalova sonte serish  tek gurët e nusërisë 

Sa tërë një jetë atdheu peshojnë këta shkembinj të lirisë 

Këtu e fali Tanagra shaminë e beqarisë 

Ç´hyjëri u bë e lutjeve për tokën dhe diellin. 

 

Edhe njëherë m´i the gurët e ndarjes o diell 

Në mijëra grimca atomësh vetëm në heshtje mos i le 

Të ja thej fjalët që më nuk i meritojn metropolet evropiane 

Së këta gurë më  krijuan mua dhe jetën e gjallë në tokë. 

 

Sonte prapë u takova më lule bogjuret 

Dikur anë e kend të shpërndara deri në ozon 

Sot aroma e tyre kenaqë njerëzimi kur feston 

Janë nga toka pellazge që ruhen nën gurët e mij. 

 

Le t´i falim prapë botës sikur që i falëm mendjen e lirë 

Edhe atëherë kur këtu u thyen shpatat e sulltanëve dhe secilit djall 

Le të më fal nëna ime uratën e gurvëve gjithë ar 

Që më pagëzuan më emrin e luftëtar Gjergjian. 

 

Nepër këta gurë nuk kaluan asnjë perandorë 

U thyen në shpatat që kryeqëzuan më ne 

Ende ka edhe pak dëmonë që faqën e zezë ia qesin kombit 

Ngado që shkelin dhembje dhe plagë tokës i sjellin.  

 

SIMFONITË E PRITJES 

 

Sonte nuk mund t´i zë tërë tingujt e erës 

Simfoni krijova kur biente shi  

Papritmas krijova sytë e pikturës 

Nuk vëra emra Mona Lizash të huaja. 

 

Sa emra shqipesh kam gjetur në gorët e Durrahut 

Tanagrën  e kanë krijue hyjnitë e tokës dhe diellit 

Të këtë parë bota hyjërinë pellazge nga Itaka 

Gjashtëmbëdhjetë shekuj para Krisht kur foli shqip. 

 

Me simfonitë e zanave jemi rritur si popull i lashtë 

Në listën e Don Zhuanëve të Venedikut e lexova veten 

Puthjet kurrë nuk na shpetonin pa ia fal muzës 

Ditën e re e filloja pasi kam shenuar kujtimet në ditarin e jetës. 

 

Gurët dhe tokën tani ma ruajnë hyjnitë pellazge 

Le të çmendet bota sa herë të do 

Thellë ma fundosen Titanikun bajlozët e saj 

Nuk ka fuqi që na ndalon të jetojmë me zotnat dhe yjet.