Astrit Lulushi – Page 54 – Dielli

GJYQE

July 14, 2020 by dgreca

NGA ASHTRIT LULUSHI/

Akuza; Pro-fashist,/
Dënohesh me vdekje/
(në mungesë)./
Gjyqi vazhdon
Në mendësinë e tyre./

Komunistë të veshur sport/
Si dikur etërit mafiozë/
Me kapele republike/
E këpucë të bardha,/
Rihapin të njëjtat çështje,/
Ku shtojnë fjalën “poli-agjent”,
Pas emrit që përdorën
Për shokët e tyre, dhe i qërruan.

Oreksi për të zbuluar, damkosur
Vrarë përsëri është rihapur.
“Hakmarrje!”, thërrasin,
Por thirrja bumerang kthehet;
Janë ata ndaj të cilëve
Haku duhet të merret
Prej atyre që dje hoqën,
Për një fjalë goje,
Në burgje, gropa e qeli nëndhe.

Enden ministrive e parlamenteve,
Palarë, rrugeçër dikur,
Sot kashaisur si kuaj cirku,
Dje, Djem të bashkuar të ideve k….
Këta çuna, Çebatikë të kohës sonë,
Trotuareve bredhin
Atlete adidas veshur
Kamulflazh e kilota,
Taksa mbledhin dhe
Studiuesit e nomenklaturës
I lëshojnë arkivave si zagarë
për të kapur gjahun e tyre.

Shqipëria vazhdon të sundohet
Nga e njëjta parti me emër tjetër;
Mendojnë se një ditë populli
Do t’i harrojë krimet e tyre.
Brezi i vuajtësve ngadalë po shuhet,
Njerëzit pas nuk e dinë si ishte,
Por le të shohin këtë kohë,
Që i ngjan asaj periudhe
Si të ishin dy pika uji.

Pellg ujëndënjur, Shqipëri,
Këtë e ke nga bijtë e tu
Që i lave, i pastrove
I mëkove, i ushqeve,
Por u ndanë me të njerkës
Që një ditë për ty të thonë,
Se nuk ishe nënë e mirë.

Diktaturë simulante

July 13, 2020 by dgreca

Nga Astrit Lulushi/

Çfarë do të thotë Amerika – Çfarë kërkon Perëndimi? A nuk është çfarë duan ata shkumës i bardhë dhe vendi ynë tabelë e zezë? Dhe pse duhet t’a thonë me forcë se çfarë duan, si në rastin e një zbulimi të madh “tokë tokë”? Shqipëria është e shqiptarëve, jo e dikujt tjetër. Apo është ndonjë kalim përreth Ballkanit e kontinentit që të huajt duan të gjejnë? Këto janë problemet që na shqetësojnë ne më shumë se njerëzimin. Pse qeveria është si njeriu i vetëm që e ka humbur fare, sa që njerëzit e tij duhet të jenë aq të zellshëm për ta gjetur? Dhe për t’a bërë punën e vet më të lehtë, kërcënon e shpall masa izolimi gjoja kundër Covidit.

Bëni më tepër….gjejini vetë rrjedhat dhe oqeanet tuaja a ku ju pikon çatia; eksploroni gjerësitë, lartësitë e thellësitë tuaja — mos llogarisni ngarkesat e anijeve për t’ju mbështetur, deri tani po jetoni të mbytur me borxhe, dhe grumbulloni kanaçe boshe. A nuk e rrëzuat diktaturën që të çliroheni? Apo u shpik mishi i thatë për të ruajtur thjesht mishin dhe jo për të shuar urinë në udhëtime të gjata? Pse e latë përmbysjen përgjysëm dhe nuk u bëtë zotër në vendin tuaj brenda botës, të hapnit rrugë e kanale të reja, jo për tregti, por për mendime. Njeriu që mendon është zot i një mbretërie përkrah të cilës perandoritë e Cezarit, Sulltanit e Stalinit ishin shumë të vogla, një hummerë e lënë nga akulli. Megjithatë, shumë mund të jenë atdhetarë, të tjerët nuk kanë respekt as për veten dhe sundojnë më të mirët; e duan tokën, por nuk kanë simpati për frymën që mund të gjallërojë dheun. Patriotizmi është magji në kokën e tyre, që sjell fuqi, para dhe tërheq turma. Cili është kuptimi i vizitave me gjithë parada e shpenzime, veç një njohje indirekte e faktit se ka kontinente dhe dete në botën morale, ku çdo njeri është një portë, ende e pahapur e pashpjeguar nga ai vetë. Por është më lehtë të fluturosh mijëra kilometra në një aeroplan qeveritar, me dhjetra-dhjetra vetë për të ndihmuar një, sesa të eksplorosh vendin tënd që është vetëm e i mjerë. Lërini ata të enden të shqyrtojnë vendet e huaja, për të marrë fjalë përkrahëse e për të zgjatur mandatet, ju e keni vendin tuaj, të cilin një tufë horrash e plaçkitësish e mbajnë peng. Digjiani Kartonin, mos i lejoni t’iu përfaqësojnë. Mos votoni për ‘ta. Nëse s’gjeni njeri, mos votoni fare. Mësohuni të duroni vuajtjen e parë që të mos keni më vuajtje. Sepse kështu filloi; së pari pranuam një Shqipëri të cunguar, dhe prej asaj kohe vetëm të zeza e vuajtje kanë rrjedhur, deri me një regjim diktaturë simulant me aftësi të kufizuar vendosur para 30 vjetëve.

Pastërti

July 11, 2020 by dgreca

Nga Astrit Lulushi/

Supozojmë që njeriu nuk është kafshë, vetëm sepse flet e arsyeton. Por ai është i vetëdijshëm se një kafshë brenda tij jeton, e cila zgjohet e rritet në përpjestim me shkallët që ngjit, sa më lartë aq më kafshë bëhet, dhe nuk mund të dëbohet tërësisht. Ndodh si me mikrobet, të cila, edhe kur njeriu është i shëndetshëm, ato pushtojnë trupin tij; njeriu mund të gëzojë shëndet të mirë, por jo të pastër. Kush e di se çfarë jete do të rezultonte nëse do të ishim të pastër? Ndoshta jeta nuk do ishte as më e mirë, as më e keqe, ose nuk do të quhej me emrin që e thërrasim.

Dëlirësia është tjetër gjë; është lulëzimi i njeriut; dhe ata që quhen Gjeninj, Heronj, Shenjt dhe të tjerë të ngjashëm, nuk janë veçse lulet që ia dalin mbanë të bëhen fruta. Nëse njeriu është mishërim i Krijuesit, atëherë, kafsha brenda vetes vdes dita ditës; për shkak të natyrës inferiore dhe brutale, vetë kafsha tërhiqet, por lë pas gjurmë vesesh, si në rastet kur vetë jeta bëhet turpi.

Sa i lumtur është njeriu që u ka treguar vendin bishave që shkurajojnë mendjen; ai mund të përdorë një kafshë, por nuk është gomar për të gjithë të tjerët. Njeriu tjetër bëhet pjesë e turmës që ka kafshën brenda dhe nxitet me tërbim të përkeqësuar. E gjithë ndjenja është një, megjithëse merr shumë forma. Është e njëjta gjë me një njeri i cili ha, pi, bashkëjeton, ose fle për të jetuar. Ai ka vetëm një oreks, dhe i duhet të shohë një person tjetër të bëjë ndonjë nga këto gjëra për të ditur se sa e madhe është ndjenja e tij.

Papastërtia as qëndron e as nuk ulet së bashku me pastërtinë. Kur kafsha sulmohet në njërën anë, ajo e tregon veten në anën tjetër. Nëse njeriu do të ishte i dëlirë, duhet të jetë i butë i sjellshëm. Kemi dëgjuar për këtë virtyt, por nuk e dimë se çfarë është. Ne flasim konform me thashethemet që kemi dëgjuar. Nga ushtrimi i mendjes vijnë mençuria dhe pastërtia; nga plogështia vijnë padituria dhe papastërtia, zakon i mendjes së ngadaltë a të përgjumur. Një person i papastër është në përgjithësi përtac, që ulet të pushojë pa qenë i lodhur, dhe përpiqet të pengojë sa më shumë të tjerët që mendojnë se Natyra është e vështirë për tu kapërcyer, por ajo duhet të tejkalohet duke hyrë nëpër ‘të.

Shëndet

July 10, 2020 by dgreca

Nga Astrit Lulushi/

Njeriu i ngjan atij që ka humbur në pyll. Ndjen uri e rraskapitje dhe ulet rrëzë një peme. Vetmia e tij lehtësohet nga iluzionet. Për shkak të dobësisë trupore e të mendjes imagjinata e rrethon, ndërsa beson se çfarë sheh është realiteti. Kur shëndeti na lë, ne kërkojmë mbrojtje nga një shoqëri e ngjashme ëndërrash zgjuar dhe kuptojmë se kurrë nuk jemi vetëm, si në mot të ftohtë, kur Dielli duket se bëhet dy, por vetëm pjesa që ngroh është e vërtetë.
E keqja është larg nga të qenit vetëm.
Pafajësia dhe dobia e Natyrës – dielli, era, shiu, vera, dimri – janë shëndet dhe një gëzim të tillë njeriu e përballon, sepse e gjithë natyra preket, shkëlqimi i diellit venitet, erërat psherëtijnë njerëzishëm, retë bien lotë, pyjet derdhin gjethet dhe një perde zie bie në mes të verës.
Cila është pilula që e mban njeriun mirë, të qetë, të kënaqur? Mjekësia natyrale, e cila ka mbajtur veten gjithnjë të re, ka mbijetuar aq shumë herë, duke u ushqyer me barëra të skaduar dhe ajër të mëngjesit.
Një shkop rreth të cilit një gjarpër, përdoret si simbol i mjekësisë. Sipas mitologjisë, ati i mjekësisë ishte Aesculapius, që kishte dy bija Higjenën perëndeshë e shëndetit; dhe Panaceian perëndeshë e shërimit ose pacientit. Por ishte Hebe a Juventas, bija e Zotit – mbajtësja e kupës prej së cilës Perënditë kishin besim të pinin barërat a barnat për t’u rinuar – e vetmja zonjë plotësisht e shëndetshme që shëtiste globin, dhe kudo që ndalej ishte pranvera.

Pasqyrime lashtësie

July 9, 2020 by dgreca

Nga Astrit Lulushi/
Njeriu kurrë nuk është i plotë, gjithmonë i mungon diçka. Por mjafton të ketë pranë një libër, një vëllim të Homerit, për shembull, dhe të ndjehet i përmbushur. Aty rapsodi përshkruan 10 vite luftë e 10 vite paqe, ose çfarë nuk duhej të kishte ndodhur që disa heronj të mos provonin fundin e hidhur të rrugës së kthimit.Por nëse të gjithë njerëzit do të jetonin thjeshtë, të panjohura do të ishin edhe vjedhjet, grabitjet e korrupsioni. Këto ndodhin vetëm në komunitete ku disa kanë marrë më shumë sesa është e mjaftueshme, ndërsa të tjerët nuk kanë mjaft – “Ju që drejtoni punët publike, çfarë nevoje keni për të zbatuar ndëshkime? Duajeni virtytin dhe njerëzit do të jenë të virtytshëm. Virtytet e një njeriu superior janë si era; virtytet e një njeriu të zakonshëm janë si bari – bari, kur era kalon mbi të, përkulet”, kështu thotë një shprehje homerike.Poezia dhe mitologjia antike sugjerojnë, se puna ishte dikur art prandaj nuk duhej bërë me nxitim, a shkel-e-shko. Sot, synimi nuk është puna, as arti, por mjafton që prej tyre njeriu të sigurojë të ardhura të shumta.Asnjë nga ne nuk është i lirë, për sa i përket tokës, pronës, ose pasurisë; kryesisht, peizazhi është deformuar. Njeriu e njeh Natyrën, hynë në të’, por si vjedhës, jo si mik. “Terre e Cere” thonin romakët e lashtë për “Tokë e Korrje”, ku dielli kalonte në fushat, në kodra dhe pyjet pa asnjë dallim; të gjithë pasqyronin dhe thithnin rrezet e tij njësoj; toka kultivohej në të njëjtën mënyrë si një kopsht; prandaj drita dhe nxehtësia e diellit duheshin marrë, si me besim edhe me madhështi, njësoj.