Cikël me poezi

Nga Gladiola JORBUS/

Larg

Ika larg…

pa dorën tënde shtrënguar.

Përshkova mijëra kilometra

ëndrrash, puthjesh e premtimesh.

Ika larg…

përtej errësirës së shpirtit.

Mos më kujto në trishtim!

Buzëqesh me erën që të dhuron

aroma e rremë e pranverës.

Në zgavrat e thella të syve,

në dhembjet e mia,

në mimikën e ngrirë të ndjesive

lexohet malli për ty.

Buzë liqenit të dritës

dëgjohet murmurima e reve…

se dashuria, tutjemë fluturoi

dhe u fsheh ndër yje.

Net ëndrrash magjike

Net ëndrrash magjike
që ringjallen me tingujt e shiut.
Errësira ndriçon nga shkreptimat zigzage
që gjëmojnë mbi lutjet e mia.

Net ëndrrash magjike
si muzika, puthjet dhe dashuria.
Imazhet e zbehura nga koha
enden pas delirit të nostalgjisë

që zgjohet nga letargjia.

Liqeni

Dielli kukafshehti luan,

me liqenin nazeli.

Pas malesh struket – që të shfaqet,

i perëndishëm pakufi.

Buzëqesh liqeni në çdo valë,

në çdo frymëmarrje, drithërimë.

Praruar dielli rrezeartë,

mbi ujëra kridhet farfuri.

Nën pëshpërimën e liqenit,

agimi mbuz mbi shpirtin tim.

Qielli i purpurt buzëqesh,

me zogjtë e erës – cicërimë.

Zgjohet liqeni hijerëndë,

ditën fton në valëzim.

Si bulëza vese vezullojnë,

mbi male – retë në fluturim.

Kozmonaute

Çuditem se si mbi Hënë shkel,
Edhe pse nuk jam veshur si kozmonaute.
Dashuria ime prej letre,
me erën fluturon.

Dhe largohesh në heshtje…
veç pak nga ti, mbeti në shpirtin tim.
dhe venitem në heshtje…
duke mbyllur sytë, të shoh kaq pranë.
dhe ti nuk je…
krahët e tu nuk janë më oazi im.
dhe një mijë mendime treten në tym…
dot nuk shqiptojnë atë që në mua pulson.
dhe dita nis pa ty…
çdo çast jemi gjithnjë e më të largët.
dhe koha na ndan…
më shumë se përjetësia.

Balada, heshtje dhe lotë…
Sapo një rreze dielli më çik,
nata zbret sërish.

Dhe kozmodromi i fatit

Dyert ia mbyll lumturisë.