Dr. Faton Bislimi/
Në këtë ditë, 36 vite më parë (më 28 Prill 1990), një delegacion i vogël por me zë të madh e me bindje të palëkundur bartëte shpresat e një populli të tërë përtej Atlantikut. Të udhëhequr nga Joe DioGuardi dhe Liga Qytetare Shqiptaro-Amerikane, ata u mblodhën në New York në ngjarjen historike “Salute to Albanian Freedom and Democracy in Kosova.”
Në mesin e tyre ishte Presidenti Historik Ibrahim Rugova, së bashku me Akademikun Idriz Ajeti, Zekeria Cana, Jusuf Buxhovi, Rexhep Qosja, Luljeta Pula dhe shumë figura të tjera të shquara të kohës. Ata nuk erdhën me pushtet, por me qëllim. Jo me siguri të suksesit, por me bindje për të.
Ajo që pasoi nuk ishte thjesht një ngjarje—ishte një kthesë historike. Seanca e parë dëgjimore në Kongresin Amerikan për Kosovën, që erdhi menjëherë pas, vuri gurthemelin e një prej miqësive më jetike në historinë tonë: lidhjen Kosovë–Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Burrështetas amerikan si Tom Lantos e Bob Dole e çuan këtë kauzë përpara, duke i dhënë zë një populli që refuzonte të harrohej.
Sot e nderojmë atë moment historik!
Por sot duhet edhe ta përballemi me realitetin politik aktual.
Ne jemi hyrë në një “qorrsokak pokitik” jo nga fati, por nga paaftësia jonë për të vepruar. Dhe kështu, historia sot na shikon—jo si viktima të rrethanave, por si autorë të zgjedhjeve tona.
Para 36 vitesh, uniteti nuk ishte luks—ishte domosdoshmëri. Udhëheqësit tanë, pavarësisht dallimeve, e kuptuan peshën e momentit. Ata u ngritën mbi vetveten sepse kauza e kërkonte.
Çfarë kërkon ky moment sot nga ne?
Kosova nuk u ndërtua nga hezitimi. Ajo u ndërtua mbi guximin, sakrificën dhe një qartësi qëllimi që tejkalonte vijat partiake dhe ambiciet personale. Brezi i Rugovës nuk pyeti “çfarë fitoj unë?”, por “çfarë ka nevojë Kosova?”
Kjo është pyetja që duhet të na udhëheqë sot.
Nuk mund të lejojmë që institucionet për të cilat ata ëndërruan—dhe shteti që ata ndihmuan të lindë—të dobësohen nga ciklet e bllokadave dhe përçarjeve. Presidenca nuk është çmim për t’u fituar; është përgjegjësi për t’u përmbushur. Dhe dështimi për ta përmbushur atë nuk është procedural—është historik.
Si dikush që ka pasur privilegjin të punojë në Capitol Hill më shumë se dy dekada më parë, nën udhëheqjen e Kongresmenit Lantos, e kam parë nga afër se sa thellë ishte rrënjosur përkushtimi amerikan ndaj Kosovës—një përkushtim i ndërtuar mbi ato përpjekje të hershme. Ajo lidhje nuk ishte rastësi—ajo u fitua, u kultivua dhe u mbajt gjallë nga lidershipi me parime.
Ne i kemi borxh asaj trashëgimie—dhe brezave që vijnë—të ngrihemi në lartësinë e momentit sot!
Le të mos jetë 28 prilli vetëm një përkujtim i historisë. Le të jetë një përballje me vetveten.
Një kujtesë se kur Kosova qëndroi në prag të historisë, udhëheqësit e saj zgjodhën unitetin mbi përçarjen—dhe ndryshuan fatin tonë.
Tani është koha që Kosovën ta vendosim mbi gjithëçka tjetër, momenti për Kosova e Para!