By: Ermira Babamusta/
New York City is known for its nicknames “Big Apple”, “City that Never Sleeps” and “ Center of Universe ”. In the middle of it all, Albanian Film Week, a wonderful cultural event and the first festival of its kind for the Albanian film industry in America .
Organizer Mrika Krasniqi (Nil Productions) started Albanian Film Week in 2012 with the goal of showcasing the best of Albanian cinema to New York . AFW presents the city with a diversity of Albanian cinematic creation from around the world to raise the profile of its talents, culture and film industry. The AFW Artistic Board and team includes: Mrika Krasniqi ( New York ), Robert Budina ( Albania ), Ilir Kabashi (Kosova), Vlora Qosja ( California ), Ben Fejza ( Macedonia ), Bajram Shala (Kosova) and Egzon Bunjaku (Kosova).
“Our mission is to transform the way people see Albanian culture through film. Our vision is to promote cultural understanding and encourage artistic development and growth,” said Mrika Krasniqi, director of Albanian Film Week, filmmaker and screenwriter. Each year AFW presents Red Carpet screenings of feature, short and documentary films, followed by Q&A, workshops, reception with artists and organizers, VIP afterparty and Award Night Gala.
Albanian Film Week is the first Albanian film festival in United States , established in 2012 and it takes place in New York in November. AFW plays a major role in introducing Albanian film to American audiences. Films in the first year included 100 films to commemorate the centennial of the independence of Albania .
The program of the AFW shows about 30 films per year, including feature, short and documentary films. The finalists are selected from works of Albanian filmmakers from around the world. Beginning in 2013, AFW expanded its program to include presentations of AFW Albanian Classics (Programi Bardh e Zi), to show restored films and Albanian classics.
Albanian Film Week program features domestic, international and USA premiers. The 2013 lineup included works from Albania , Kosovo , Macedonia , London , USA and Canada . The festival was graced with special guests, including award-winning filmmakers and artists to debuting film directors, producers and actors. Award-winning director Robert Budina introduced his film “Agon” ( Albania ’s Academy Award 2014 selection) at the Opening Ceremony held at the prestigious SVA Theatre, followed by a Q-and-A session after the screening.
“It was a memorable experience to screen Agon at AFW last year in New York . I appreciate the warm reception the movie had, as well as the open debate with positive and constructive criticism that followed afterwards. I was very pleased to receive the invitation from Mrika Krasniqi to join the Artistic Board and I gladly accepted. It shows the great interest of Albanians in America in the film industry of Albania . The AFW committee wants to review and recognize those films that meet the criteria and show excellence, great storytelling and interesting work,” said director, producer, writer Robert Budina.
AFW vision includes serving as a catalyst for community building and inspiring community engagement through thought-provoking films and open forum discussions with invited guests. The debate focuses on Albanian cinematography, its influence in the world and the future of the film industry.
“Albanian Film Week is one of the most important festivals for the Albanian community. It serves as a bridge in building new networks among Albanians around the world and the global film community. As a producer in Macedonia I am privileged to be a member of the AFW Artistic Board. I think this year we will have a very interesting competition that will showcase the high quality and standards of Albanian filmmakers,” said producer Arben Fejzullai, member of the Artistic Board of Albanian Film Week.
AFW screens most of its films at Producers Club Theatres, owned by two Albanian brothers, Alfred and Ernest Tollja. PC Theatres is a “five theatre, two studio complex with a bar and lounge right in the heart of NYC’s Theatre District, just steps away from Times Square ” (www.producersclub.com). Other venues in past events have included Tribeca Cinemas, Bronxnet Studios in Lehman College and SVA Theatres. The popular AFW screening events have been an outstanding success, attracting the interest of local and foreign media, sponsors and the filmmaking community.
To submit your movie, filmmakers can visit www.albanianfilmweek.net to apply by August 30, 2014 or www.facebook.com/albanianfilmweek2014 for further information. Sponsors can contact AFW director Mrika Krasniqi at albanianfilmweek@gmail.com or by phone: + (1) 347.237.7882 ( USA ) or + 377. 44 347 318 (EU).
On the final night of the festival AFW will announce the finalists by giving away 10 prizes: best feature film, best short film, best documentary film, best actor, best actress, best music, best camera, best screenplay, production award and public award. Last year, special guest Ambassador Bekim Sejdiu presented the awards at the Awards Night Gala held at PC Theatres in New York . “Right to Love”, directed by Paul Kurti and written by Amina Zhaman won Best Feature Film Award. Actress Pavlina Mani won Lifetime achievement Award. Other winners included: “Last Confession” directed by Ibrahim Deari, winner of Best Short Film and “The Price of Being a Woman” directed by Ilir Kabashi, winner of Best Documentary.
Theodor Anton Ippen, hebreu austriak që ia rizbuloi Europës, Shqipërinë!
Nga Fahri Xharra/ Gjakove/
Prof. Dimçe Kosev,historian i shquar, në praninë e studentëve maqedonas(sllav), ka thënë se muri që gjendet midis Kalasë së Shkupit dhe Elektrodistribucionit, është pjesë përbërëse e qytetit të antikitetit të Shkupit Dardan, kurse për kishën e ngritur rrëzë Kalasë së Ohërit, pohoi se ishte dhuratë e themeluesit të prinicipatës së Arbërit – Progonit. Kurse dramaturgu i njohur serb, Prof.Braisllav Nushiq thot : “Shqiptarët janë autoktonë, të cilët gjatë të gjitha dyndjeve të popujve, e ruajtën tipin dhe karakterin e vet në mënyrë të theksuar. Ata u bënë ballë sulmeve të romakëve, mësymjeve të dendura të sllavëve, të cilët ua pushtuan të gjitha fushat, ultësirat, dhe lumejtë”.
Historisë sonë të mëshehur nga të huajt , i kemi ndihmuar edhe ne më shumë që ajo të struket dhe të humbas lavdinë dhe krenarinë e saj .
As qeveritarët dhe as akademikët tanë nuk i dhanë kurrë rëndësi asaj që sado pak dhe me më shumë falemnderim të trajtohet figura e Theodor Anton Ippenit, hebreut austriak që ia rizbuloi Europës, Shqipërinë; që sado pak të përmend njeriun që kishte nxjerrë me aq hollësi në dritën e botës shkencore të kaluarën e vjetër të Shqipërisë. Ky njeri i madh i Austro Hungarisë , përveç shkruarjës së të vërtetës për ne “kishte ndihmuar prapa kuintave të diplomacisë në mënyrë vendimtare në krijimin e shtetit shqiptar, i cili themi se pa Ippenin, si të vetmin ekspert të çështjeve shqiptare në Konferencën e Londrës do të ishte katandisur edhe më keq nga sa doli me dhimbje në vitin 1913.”(A.K)
Kush ishte Theodor Anton Ippen-i ? Theodor Anton Ippeni ka lindur më 1861 në krahinën e Bohemisë, aso kohe pjesë e perandorisë austro-hungareze. Pasi kreu studimet e mesme në Pragë, u regjistrua në Akademinë Orientaliste të Vjenës, ku u diplomua më 1884. Po në këtë vit emërohet në konsullatën e Austro-Hungarisë në Shkodër. Ai ka qenë për shtatë vjet me radhë konsull i përgjithshëm i monarkisë austro-hungareze në Shkodër (1897-1904) dhe është autor i një radhë studimesh e librash për historinë, etnografinë, arkeologjinë e shoqërinë shqiptare. Vepra e tij shkencore është përqendruar thuajse e tëra mbi Shqipërinë. Studimet e Ippenit kanë bërë të ndriçohen shumë aspekte të jetës fisnore në Shqipërinë e Veriut, të historisë së Lidhjes së Prizrenit etj, duke hyrë kështu në radhën e shkëlqyer të albanologëve të monarkisë austro-hungareze, që fillon me Hahnin e vijon me Gustav Meyerin, Hopfin, Franz Nopscan, Milan Shuflajn, Gustav Weigandin, Norbert Joklin etj.
Shefi i seksionit Fon Rapaport (Von Rapapport) në një nga botimet e tij historike te Ipenit e quan “nje kryeveper e eminentit dijetar te Shqiperisë „Vlera e Ipenit rreth çështjes shqiptare qëndron ne faktin që ai ishte perkrahës i kesaj çështjeje dhe ishte ndër hartuesit e memorandumit mbi formimin e një Shqiperie te pavarur. Viti 1896 që shënon, , fillimin e një aksioni energjik të monarkisë austro-hungareze për Shqipërinë, sjell edhe emërimin në Shkodër si konsull i përgjithshëm të një njohësi të mirë të i rrethanave shqiptare, sllave e turke, Theodor Ippenit.
“Eminenti dijetar i Shqiperisë “Zoti Ippen, qendrimi i pare i të cilit ne Ballkan ishte pikerisht Shqiperia,perkatësisht Shkodra,qyteti në tëcilin gjatë viteve 1884 kreu funksionin e konsullit,por jo për shumë kohe,pasi u transferua për në Plevne ku zëvëndesoi konsullin austro-ungarez Ritter von Mayer.Kohën e qëndrimit në Plevne e shfrytezoi edhe për të kryer shumë udhëtime në brendësi të vendit.Dhe përshtypjet e tij gjatë këtyre udhetimeve,të cilat kishin të bënin me gjeografinë, etnografinë apo politikën ai i mblodhi në formën e skicave dhe i botoi ne studimin e tij, “ Novipazar und Kosovo „ (Novipazari dhe Kosova), 1892.Në vitin 1891 Ipeni transferohet si Nënkonsull në Konsullaten e Kostandinopojes ku si një njohës i mirë i maredhënjeve që kishin të benin me shqiptarët kreu atje edhe funksionin e këshilltarit për çështjet shqiptare. Me 1894 u emërua nga Ministria e Jashtme,konsull në Jeruzalem dhë ne vitin 1897 si Konsull i Pergjithshem i perandorise dualiste ne Shkodër,funksion te cilin e kreu der më 1904.” ( nga periodikët)
Që prej vitit 1896 Ministria e Jashtme austro-hungaeze do të ndërmerrte një aksion energjik lidhur me Shqiperinë.Se pari asaj i nevojitej një konsullatë me perbërje sa më të mirë,me njerëz që i njihnin mirë rrethanat shqiptare,i duheshin njerëz, të cilët e njihnin mirë vendin,popullin dhe gjuhën shqipe. Ministria e Jashtme udhëzonte ndër të tjera qe nëpunësit e konsullatës perveç te qenurit njohës të mirë të kushteve shqiptare,ata duhet që nepërmjet udhëtimeve që do t`i bënin në territorin shqiptar,te njihnin mirë edhe gjendjen administrative, ekonomike dhe përmes personave me influence të lidhnin kontakte me popullsinë vendase të çfarëdo lloj feje dhe kështu te përdornin këto pozicione te arritura prej tyre në favor të perandorisë.Të gjitha arritjet e konsullatës perandoria do t’i përdorte p|r zhvillimin e Shqiperisë dhe për perkrahjen e përpjekjeve kombëtare të shqiptarëve,për zgjidhjen e çështjes së tyre.(nga libri “Shqipëria e vjetër” e Th.A.Ippenit)
Përveç aktivitetit intesiv për te zbatuar politikën austriake,konsulli Ipen gjatë qëndrimit 7 vjeçar ne Shqipëri ndermori edhe shumë udhëtime në brendësi tëvendit,veçanerisht në trevat veriore të Shqiperisë,udhëtime të cilat ndikuan shume tek ai për të thelluar simpatinë e tij për Shqiperinë dhe popullin shqiptar.
Ky “udhëtar” i Shqipërisë gjatë viteve të 800-ta të shek.XIX është fare pak i njohur për publikun shqiptar, megjithëse atij i njihen merita të veçanta edhe për formimin e shtetit shqiptar, ku ka luajtur një rol kyç. Tre vjet para se ai të vdiste mbreti Zog ia pati akorduar atij Urdhrin e Skënderbeut.
Kështu përpjekjet e ketij politikani të zellshem mbi Shqiperinë në Konferencën e Ambasadorëve në Londer (1912-1913) zenë një vend te veçantë në historinë shqiptare.Kjo duket edhe nga këshillat e tij dhënë Kontit Mensdorff apo udhëtimet dhe informacionet e tij në Vjenë per Kontin Berchtold,por mos t`i harrojmë raportet,letrat,takimet në Londër me Ser. Eduard Grejin,kontin Mensdorff,Sekretarin e Foreign Office-it Tynell apo me perfaqesuesit rus,italianë,gjermanë. Për Gjakovën, shkruante: “Ky qytet është qendra politike dhe ekonomike e malësorëve dhe këmbëngul edhe më shumë për ruajtjen e tij, pasi te këto fise shoh bastionin e natyrshëm shqiptar kundër ekspansionit serb” (telegram i dt. 1.2.1913).
Theodor Ippeni në atë konferencë ishte praktikisht i vetmi specialist dhe njohës i Shqipërisë; gjithë pjesëmarrësit e tjerë ishin politikanë ose diplomatë, që operonin sipas nevojave ose diktateve politike.
(Tarifa, Fatos (1985). Drejt pavarësisë: çështja e çlirimit kombëtar në mendimin politik-shoqëror rilindës 1900-1912 , Elsie, Robert. “1916”. Blumi, Isa (2007), Ardian Klosi )
“Eminenti dijetar i Shqiperisë “Zoti Ippen
Fahri Xharra 23. 07.14, Gjakovë
JA KUSH DO TA PERFAQESOJE SHQIPERINE SI AMBASADORE E BASHKIMIT EUROPIAN
Suela Janina, kandidate për Ambasadore ne Bashkimin Europian/
Nga Sonia Memoci/
Komisioni parlamentar i Jashtëm shqyrtoi kandidaturën e Suela Janinës për postin e ambasadores së Shqipërisë në Bashkimin Europian.
Drejtoresha e Përgjithshme e Marrëdhënieve Shumëpalëshe në Ministrinë e Punëve të Jashtme, Suela Janina, pritet të jetë ambasadore e Republikës se Shqipërisë pranë BE-së. Aktualisht ky post mbahet nga Mimoza Halimi e emëruar në vitin 2010.
Kush eshte Suela Janina?
Suela Janina vjen nga radhët e shërbimit diplomatik, me një eksperiencë 15 vjeçare dhe do të zëvëndësojë në detyrë ambasadoren aktuale Mimoza Halimi. Karrierën në shërbimin diplomatik, Janina e ka nisur në vitit 1999.
Nga viti 2004 deri në vitin 2007 ajo ka qenë konsulle e Shqipërisë në Milano ndërsa më pas është rikthyer në funksione të ndryshme në Ministrinë e Jashtme. Aktualisht znj. Suela Janina mbanpostin e Drejtoreshës së Traktateve dhe të Drejtës Ndërkombëtare në Ministrinë e Jashtme.
CV-ja e Suela Janinës
Janar 2014 – (7 muaj)
Drejtoreshë e Përgjithshme e Marrëdhënieve Shumëpalëshe ne Ministrinë e Punëve të Jashtëm
Qershor 2012 – (2 vjet e 2 muaj)
Drejtore e Departamentit Juridik Ndërkombëtar në Ministrinëe Punëve të Jashtme të Shqipërisë
Korrik 2011 – (3 vjet e 1 muaj) Gjenevë, Zvicër
Anëtare / Nënkryetare e Komitetit te Kombeve të Bashkuara
Maj 2013 – (1 vit e 3 muaj) Vienna
Gjykata e Pajtimit dhe Arbitrimit të OSBE-së pa qëllimfitimi; 1001-5000 punonjës; Industria Çështjet Ndërkombëtare
Qershor 2012 – (2 vjet e 2 muaj) Tirane
Anëtare e Komitetit Shqiptar të Birësimeve
Janar 2004 – Jan 2007 (3 vjet e 1 muaj) Milano, Itali
Konsulle tek Konsullata e Përgjithshme e Republikës së Shqipërisë në Milano
Gusht 1999 – Janar 2004 (4 vjet e 6 muaj) Tirane
Eksperte ligjore tek Ministria e Punëve të Jashtme të Shqipërisë.
AKADEMIA E MYKUR E TIRANËS
Nga Kolec TRABOINI/
14 vjet pas vdekjes së juristit e studiuesit Aristidh Kola, më së fundi miqtë e tij në Tiranë arritën të ndikojnë që një institucion shtetëror të organizojë një konferencë përkujtimore në 70-vjetorin e lindjes së arvanitasit të madh. Eshtë e vetmja veprimtari zyrtare që është zhvilluar në Shqipëri për këtë figurë që do të thonim me plot gojë se është arvanitasi më i madh i shekullit të 20-të. Miqtë e lexuesit e shumtë e kanë kujtuar, por gjithnjë me nisma private ku megjithëse kanë qenë të ftuar nuk ka marrë pjesë asnjë akademik, asnjë studiues, asnjë nënpunës ministrish apo institucionesh universitare me përjashtim të prof. Nasho Jorgaqit, që gjithherë është gjendur në këto përkujtime.
Këtë përvjetor, anipse doli si organizator një institucion shtetëror nuk u bë asnjë tentativë të ftoheshin përfaqësues të Lidhjes së Arvanitëve të Greqisë apo dhe pjestarë të familjes. Në mënyrë private njoftimi është bërë, por këtu nuk flitet për njoftim, por për ftesë. Është e vërtetë që erdhën drejtori i Muzeut Historik Kombëtar dhe drejtori i Arkivës së Shtetit, që i nderon këto institucione, por si ndodhi që as një e treta e sallës nuk arriti të mbushej, kur punonjësit që paguan shteti për studime në institucione janë shumë herë më shumë se vendet e sallës UNESKO të Muzeut Historik Kombëtar. Nuk dimë sa rrogëtarë me tituj ka Akademia e Shkencave të Shqipërisë, por mendojmë se ata u kish dashur të gjendeshin të gjithë në respekt të një studiuesi të madh me gjak shqiptar që bëri një vepër të madhe, zgjoi arvanitët nga gjumi letargjik shekullor e vetë u kthye në një martir. Jo, ata nuk kanë ardhur as në 2010-ën kur miqtë e Aristidh Kolës kujtuan 10-vjetorin e ndarjes nga jeta, por nuk erdhën as në këtë përvjetor lindje që në fund të fundit u organizua nga një institucion shtetëror. Çfarë ndodh në këtë Akademi që duhet të ishte sa një institucion shkencor i studimeve albanalogjike aq dhe një institucion që punon për kombin shqiptar.
E dimë shumë mirë se cili është mendimi i disa pseudostudiuesve të qorrollepsur për Aristidh Kolën, e dimë shumë mirë se punohet me një platformë për t’ia nxjerrë veprën e tij madhore një fantazi më shumë se një realitet, po si është e mundur që paguan populli shqiptar e bëhen duaja e qarqeve në boshtin strategjik antishqiptar Beograd-Shkup-Athinë. Për kë punon Akademia?!
Edhe një zë i fuqishëm, i vetmi mund të themi në Akademi si i Prof. Kristo Frashëri sa vjen e mbetet në minoritet brenda në Atdheun e vet, në institucionin e vet, edhe për shkak të moshës, të shëndetit, por edhe sepse akademikët e profesorët të mbirë si kërpudha pas vitit 1990 krijojnë një klimë mbytëse a më e vogla, heshtëse që vret të vërtetën shqiptare.
Pikërisht kjo klimë mbytëse, ca frikëra e të tjera i kanë bërë që Arbëreshët me At Antonio Belusci-n të heshtin, Arvanitasit me Lidhjen e tyre të heshtin, por u kemi ndihmuar edhe ne nga Shqipëria që çështja arvanite të shuhet.
Ne shqiptarët qenkemi shtetshkatërruesit më të mëdhenj që ka parë bota. Ndryshe nuk ka si shpjegohet që ka 24 vjet ftohje ndaj arvanitëve e arbëreshëve dhe kauza e Albanalogjisë është thuajse e shuar edhe në sajë të të përgjumurve tanë akademikë të cilët e mendojnë të kryer punën e tyre duke quajtur studime ca botime me albume fotografish, pikturash, grafikash me diçitura, pa asnjë mendim të tyrin, duke konkuruar kësisoj me amatorët.
Si nuk u vajti mendja një herë të paktën që dy figurat qendrore të Arvanitëve dhe Arbëreshëve, studiuesve të shquar Aristidh Kola dhe Antonio Belusci-t t’u jepej titulli Akademik, qoftë dhe pas vdekjes për A. Kolën, t’u vendosej fotografia në një nga sallat e mbledhjeve akademike në nderim të tyre. Kaq të vështirë e kanë?! Jo nuk e kanë të vështirë, por në këtë akademi punohet me një platformë që vetëm shqiptare nuk mund të quhet. Punohet edhe aty si në politikë në platformën e xhepit, mikut, tarafit. Punohet pa asnjë përgjegjësi kombëtare sepse nuk kemi as dhe një ndërlidhje të fuqishme ndërakademike me Prishtinën për çështje mbarëkombëtare. Atëherë pse duhet kjo Akademi?! Pse paguan populli kur ajo nuk kryen asnjë funksion dhe të vjen keq se në kohën e diktaturës kjo ishte një strukturë, sado e ngurtë, më frutdhënëse në fushën e shkencave e studimeve shqiptare. Kush e shkatërroi këtë Akademi, kush e ktheu në një ndërtesë me lagështirë e myk mendimi ku mund të organizojë veprimtari çdo lloj mediokri e çdo lloj vjershëtari që nuk arrin as nivelin e Hasan Zyko Kamberit. Po le të flasim më hapur: ku janë statistikat për veprimtarinë e kësaj Akademie; a botohem çdo tre muaj në shtypin shqiptar, apo vjetor të paktën. Pse nuk ndërmerret një studim sado i vogël: sa profesorë ka Shqipëria. Si i kanë marrë titujt, sa studime kanë bërë e çfarë rezultatesh kanë arritur kur shtetet fqinjë punojnë me ngarkesë të plotë në këtë sistem dhe po na e nxjerrin tabanin ne shqiptarëve. Po na nxjerrin popuj aziatikë. Pak t’u flasësh për origjinën pellazgjike të shqiptarëve, çfarë dhe Aristidh Kola i mëshonte fort, akademikët tanë me rroga të majme të përqeshin. Aristidh Kola na thoshte se shqipja është gjuhë e perëndive, këta honxho-bonxhot tanë akademikë na thonë se Aristidh Kola nuk ishte studiues i mirëfilltë dhe nuk i ka veprat mbi baza shkencore, se këta quajnë bazë shkencore çdo pseudohulumtim që vjen nga kulisat e qarqeve ballkanike. Kjo Akademi të kujton ndërtesat e vjetra ku gëlojnë minjtë me shkakun se janë të shkreta. Rilindja e reforma nuk duhet të jenë një fjalë mikluese, por një program i vërtetë për rigjallërimin e të gjithë mekanizmave të shtetit. Kjo ide e mrekullueshme në një situatë kur ishim thuajse të paralizuar, nuk duhet të flashket e të shuhet si flakë kashte. Kur do të nisë fshesa për Akademinë që është kthyer në një “paçavër” siç do të thoshte Migjeni. Nuk mund të reformohet trupi para se të reformohet mendja që e drejton atë.
I bëj thirrje Qeverisë e tërë instancave të shtetit: Fshijeni nga faqja e dheut këtë myk akademik e reformoni tërë sistemin e institucioneve shkencore e studimore nëse doni të bëni Shqipëri.
korrik 2014
PERPARIM HYSI: M’u prish gjumi në mesnatë
M’u prish gjumi në mesnatë/
Përparim Hysi/
M’u prish gjumi në mesnatë, më s’u mbyll ky syri im
Dhe u nisa nëpër natë, rrugë të gjatë e në shtegtim
Shkoj në vënde ku kam shkelur, nëpër miq e nëpër shokë
Ca prej miqëve s’i kam gjetur dhe nga malli bie n jë lot.
Kaq mjaftoi që mos mbyll sy dhe më mbetën sytë kllap
Ah, ç’më gjeti, miqtë e mi! Mu në zëmër kam një plagë
Mëndja shkoi e bredh azat në gjithë vëndet ku kam shkelur
Ndaj mua sytë më mbetën haptë dhe nga malli krejt jam shkrehur.
Shpirti im
Shpirti im mbushur lirika seç mbuisi tepër vonë
Në se pak unë u mbollisa,qe një kohë, për mua,zezonë!
Sepse ikje kotë së koti, mu si qeni,- thonë,- në vreshtë
Dhe nuk isha Don Kishoti që atë kohë ta gjuaj me “heshtë””
Prandaj heshta… edhe heshta (të rrah gjoksin,është e kotë)
Nuk guxova të shkruaj vjersha (qe një kohë,aman, o Zot!)
Sepse shkrimi ish dëshmi,s’ka seç duhej dëshmitari
Shkurt e shkurt lexues të mi: drejt për drejt tek Haznedari *
Ky për ditë lëpinte kosën, nuk ish kosë, po qe hanxhar
As mos pyesni për Golgotën, më mirë vdekur se i gjallë
Ndaj buisa pak si vonë,siç buis dhe Agavita **
Më mirë kurrë a më mirë vonë? Edhe heshtjes i ra pika!
* Haznedari- një nga xhelatët e asaj kohe
** Agavita çel pas 25 vjetësh.
*** Kam filluar të shkruaj pasviteve ’90-të.
Imazhi
Para meje- fleta e bardhë
Dhe stilolapsi në dorë
Në mëndje- një kumt i bardhë
Si kredhur, i tëri, nën dëborë.
Mandej imazhi i bukur
Dhe sytë: eh,ç’sy,si qiellorë!
Tek shkruaj, jam krjet turbull
Tunduar nga një tis nervor.
Se aq imazhin ma ka ënda
Sa jam nën trysni e nervoz
M’i kënda ata sy m’i kënda
Imazhi vjen e më nakatos.
Sikur të kem pirë një ilaç
Ilaç që më rregullon midenë
Ah, imazh! I bukuri imazh
Gjumin ma prishe dhe e di dhe psenë?
Dhe vjen një kohë
Dhe vjen një kohë që zihen etërit me bijtë
Zihen, nuk merren vesh dhe sa nuk kacafyten
Sikur për jetën dinë më shumë të rinjtë
Sikur,sa plaken, etërit shkuan: u “lajthitën?!”
Dhe kjo kontradiktë sa vjen e rritet
Ashtu si lumi që fryhet nga shirat
Do të thoni ju:- A mund që të zgjidhet?
Jo. Kështu vazhdojnë zënkat dhe mërirat.
Se me kut tjetër pret e mat pleqëria
Të rinjtë,s’do mend, kanë tjetër “matë”
Sa vjen e mes tyre-dëborë dashuria
Dhe, në mos zihesh me bijtë, je me fat.
Kështu shkruaj dhe,kështu, dhe po ndodh
Çdo gjë është e dukshme: pasqyra është përpara
Të mohosh ç’shkruaj, kot mos u lodh
Se kam parë shumë dhe jam me flokë të bardha.
O moj gusha rrath-rrath!
O moj gusha rrath-rrath!
A e sheh? Po bëj bërdaf!
U ciflosa porsi xhami
Dhe mëdysh më ndahet xhani.
Më këputi për ty malli
E pësoka dhe kokëbardhi
Më dogj malli mua për ty
Mua, plakut,sevdalli.
Mua plakut sevdalli
Që më plaçin që të dy
Më dogj vapa e korrikut
Dhe m’u ngjall malli i ashikut.
Ca nga vapa,ca nga malli
Shkoi e vate kokëbardhi…
Tiranë, korrik 2014