RIO DE JANEIRO, Brazil-Shkodran Mustafi had it all planned. The 22-year-old and some good friends were going to go on holiday in Ibiza and watch Germany’s World Cup games in a nice restaurant.
Then he received a call: would he mind coming to Frankfurt? Just over a week later, he got to see Germany vs. Portugal in Salvador’s Fonte Nova Arena but only until somebody politely asked him to vacate his seat after 73 minutes. Mustafi got up, stepped onto the pitch and calmly played as right-back for Germany. Against Cristiano Ronaldo.
Many football fans, at all ages and levels, dream about their team suddenly calling upon them in the hour of need. If you love the game, you’re familiar with this night-time delusion, and the sense of disappointment that washes over you the moment you wake up the next morning.
What you don’t know is how it feels if a number of extremely fortuitous circumstances combine to actually, truly make this fantastical experience happen. Mustafi, having lived through it on Monday, wasn’t quite sure what it felt like either. “I have to digest and understand this first,” he told reporters after the 4-0 win, a bit bemused by the bizarre situation.
No Nationalmannschaft player has made a more unexpected and peculiar competitive debut, and no one has become an important part of a tournament squad in a mere matter days either, with just a few minutes of game-time.
Mustafi is set to start as right-back in the next match, against Ghana on Saturday, because Jerome Boateng is needed at the heart of the defence (Mats Hummels is likely to miss out with hamstring problems). But the question for a sizeable chunk of the millions that will watch the game on television in Germany will remain the same. Shkodran who? “In 20 years, there hasn’t been a more unknown international player (for Germany),” wrote Der Spiegel.
“How do we pronounce your name?” was one of the first question the defender from Sampdoria was asked by reporters when he was first called up by Joachim Low, for the friendly win against Chile in March. Mustafi was as surprised as his interlocutors to be sitting on the podium.
“I didn’t even know that they were watching me,” said the Hessian-born son of Albanian immigrants. Mustafi had played alongside Mario Gotze in Germany’s -19s but a failed move to Everton (from Hamburg’s youth team) and subsequent switch to Samp had taken him completely off the radar (Serie A matches are not regularly shown in Germany.)
Low didn’t play him against Chile, but Mustafi did make his debut in the B team friendly against Poland in May. Following that, he was nominated for the provisional squad of 30 for the World Cup, only to be one of the seven names that were crossed out at the last minute. Nobody thought he was going to be on the plane to Brazil and the holiday in Spain beckoned.
– Tactics Board: Ozil advanced vs. Portugal
– Koos urges Germany to maintain levels
But then Marco Reus injured his ankle in the friendly against Armenia and Low confounded expectations with his choice of the replacement. Not another attacking midfielder but Mustafi received the call.
“I couldn’t believe it at first,” he told Berliner Morgenpost after the ten hour flight to Brazil from Frankfurt, “I had only just come to terms with not going to the World Cup.”
One day later, he found himself on a ferry crossing the Joa da Tiba river for Santo Andre, where Germany have their base camp. “I stood next to Bastian Schweinsteiger and thought: That’s crazy. It’s really Schweini!” Versus Portugal, Mustafi was chosen ahead of Kevin Großkreutz and Matthias Ginter to replace Hummels and he looked comfortable, albeit against 10 men who had all but given up at that stage.
“My aim was simply to help the team,” he told reporters, before adding that he was aware that the German public must have scratched their heads during his cameo: “I’m a bit of a favourite with the fans in Genoa, but in Germany, I’m Mr Unknown”.
Bundesliga supporters are used to young players or new names having a sudden impact but this sort of thing never happens in the national team, where a country’s elite players — the famous and familiar — are gathered together.
Low and his scouts weren’t put off by his low profile. They were more interested in his versatility. He’s played everywhere in defence in Italy, though mostly in a back-three. Low also appreciates his diverse footballing education.
“In England, I learned to become physical, in Italy more tactical,” Mustafi has said, “I think that’s not a bad combination”. In Lazio-based Miroslav Klose, he has a big fan inside the dressing room as well.
“I’ve seen him many times in the league and can tell you it’s completely right that he’s in the squad,” Klose said in March. The two Serie A players now room together in Campo Bahia.
Mustafi’s friends, meanwhile, have forgiven him for cancelling the Ibiza jaunt. They’re following Germany’s games at home or at one of those public viewing fan fests that Mustafi himself frequented during the Euros two years ago.
Now that he’s in Brazil himself, it could well be a while until he gets to sit down and see Germany play again.
Çështja delikate e Himarës është ajo e pronave dhe jo ndarja territoriale
Në të gjitha takimet që kanë bërë në SHBA përfaqësuesit e shoqatës së himarjotëve me banim në SHBA asnjëherë nuk kanë përmendur ndonjë problem me karakter etnik apo fetar që mund të ekzistojnë në Himarë, por në çdo takim ata kanë ngritur zërin për të drejtën e pronës dhe perspektivën e zhvillimit ekonomik të zonës së Himarës./
FOTO: Nga vizita e fundit e himarioteve ne SHBA. Ne kete foto ata shoqerohen nga ambasadori shqiptar ne Washington, diplomati Gilbert Galanxhi/
Shkruan: Arben LLALLA/
Ka disa kohë që vlojnë diskutimet rreth ndarjes territoriale, ku më shumë zhurmë po bëhet rreth rastit të bashkimit të Komunës së Himarës me Lukovën dhe Vranishtin. Këtë bashkim e kundërshton fuqishëm i vetëm kryetari i shoqatës OMONIA-s Vasilis Bollanos i cili ditëve të fundit këtë problem politiko-ekonomik, ai personalisht po i jep një drejtim të rrezikshëm si një problem politiko-etnik. Por e vërteta është se Vasil Bollanos nuk i hanë shumë palla për Himarën dhe himarjotët, por për vetveten e tij i cili edhe pse politikisht partia dhe shoqata që përfaqëson është në pozitë, ai ka mbetur pa asnjë post të lartë shtetëror në bazë të marrëveshjes politike parazgjedhore të 2013 me PS. Humbja e Bollanos në zgjedhjet vendore të 2009 përballë Jorgo Goros i ka shkatërruar atij jo vetëm karrierën politike, por edhe pasurimin në rrugë jo ligjore duke bërë matrapazllëqe me pronat e himarjotëve.
Himarjotët e vërtetë nuk kanë patur dhe nuk kanë asnjë problem të bashkëjetesës me labërit, ata prej kaq shekujsh jetojnë bashkë sepse i bashkojnë gjaku, gjuha, traditat dhe martesat midis tyre. Por në çaste delikate shfaqen disa struktura antishqiptare të njohura tashmë të cilat çirren për një rrezik të madh për ndarjen dhe zhdukjen e Himarës “greke”. Pas viteve 1990, Himara në kohën e zgjedhjeve vendore është kthyer në një Arenë gladiatorësh, ku fytyra të poshtra të ardhur me autobusë nga Athina, nënshoqërinë e politikanëve të njohur grek vinin për të provokuar ndjenjat e himarjotëve dhe labëve për një konflikt brenda vëllazëror. Por sa janë të vërteta akuzat që Bollano me disa sahanlëpirës parashtrojnë sa herë që jemi në prag zgjedhjesh?
Më 14 Nëntor 2013, përfaqësuesit e komunitetit të himarjotëve me banim në SHBA u takuam me ambasadorin grek me seli në Washington z.Kristo Panagopulos dhe biseduan me diplomatin grek rreth problemeve të së drejtës së pronave dhe perspektivën e Shqipërisë në BE. Ku morën garanci se Greqia do ta mbështesë Shqipërinë për tu anëtarësuar në BE dhe zgjidhjen në bazë të ligjeve çështjen e pronave në Himarë.
Në 14 Shkurt 2014, përfaqësuesit e shoqatës së himarjotëve u takuan me ambasadorin e Shqipërisë në SHBA z.Gilbert Galanxhin dhe diskutuan rreth çështjeve politike dhe problemet për zhvillimin e ekonomisë dhe turizmit në zonën e Himarës. Në asnjë çast në këtë takim nuk u fol për ndonjë problem me karaktere etnike që mund të ekzistojë në Himarë. Në fund të takimit përfaqësuesit e organizatës së himarjotëve në SHBA falënderuan përzemërsisht ambasadorin e Shqipërisë z.Galanxhin për kohën dhe respektin që tregoj me këtë përfaqësi.
Komuniteti himarjot në SHBA që llogaritet mbi 1.500 anëtarë i shkruan një letër Sekretarit të Shtetit të SHBA z.John Kerry dhe ambasadorit të SHBA në Tiranë z. Arvizu. Në letrat që i dërguan dy personaliteteve të qeverisë së SHBA, komuniteti himarjot në asnjë rresht të tyre nuk përmendnin ndonjë problem fetar, gjuhësor apo etnik që mund të ekzistojë në Himarë, por ata ishin të interesuar për pronat e tyre të konfiskuara në vitin 1945 dhe Ligjin 7501 për shpërndarjen e vetëm 20% të tokës së Himarës.
Më 28 Mars 2014, përfaqësuesit e komunitetit të Himarës në SHBA u takuan me z.Christopher Carver, zyrtar i Departamentit të SHBA për Shqipërinë, ata diskutuan rreth çështjeve për rikthimin e pronave të himarjotëve që jetojnë dhe punojnë prej shumë dekadash në SHBA.
Më 21 Maj 2014, komuniteti himarjot në SHBA bënë një takim me Kongresmenin amerikan me origjinë greke z.Gus Biliraqis dhe biseduan rreth problemeve në përgjithësi.
Pra, siç shihet në të gjitha takimet që kanë bërë në SHBA përfaqësuesit e shoqatës së himarjotëve me banim në SHBA asnjëherë nuk kanë përmendur ndonjë problem me karakter etnik apo fetar që mund të ekzistojnë në Himarë, por në çdo takim ata kanë ngritur zërin për të drejtën e pronës dhe perspektivën e zhvillimit ekonomik të zonës së Himarës. Iniciativa e deputetit të zonës Koço Kokëdhima për ndarjen e re territoriale të Himarës e bashkuar me Vranishtin dhe Lukovë, pikërisht tek kërkesat e himarjotëve për një zhvillim ekonomik sa më të përparuar të Himarës dhe fshatrave përreth e ka pikënisjen e saj. Prandaj mendoj nuk ka asnjë pengesë ligjore, politike apo etnike dhe fetare për ti bashkuar këto tre komunat në një bashkësi të vetme me qendër Himarën. Shpresoj dhe uroj që iniciativa e deputetit Koço Kokëdhima për Himarën të përkrahet politikisht nga të gjithë partitë shqiptare për një Himarë të fortë ekonomikisht, të shkëputur nga politika dashakeqëse e Athinës. Sa për ish-kryetarin e komunës së Himarës, Vasil Bollano bënë mirë të japi llogari himarjotëve për ndarjen jo korrekte të tokave që kanë qenë nën juridiksionin e komunës, për mashtrimet e fondeve humane dhe si luftënxitësi kryesorë politik në këtë komunë shqiptare. Nuk duhet të ketë asnjë shqetësim për Himarën dhe himarjotët sepse ata mbeten në thellësi të shpirtit dhe zemrës Kokëshkëmbët e Pathyeshëm Shqiptar.
NE DITEN E CELJES SE SHKOLLES SHQIPE NE JACKSONVILLE
NGA HASAN HAKRAMA/Jacksonville-Florida/*
… Ne sot se bashku po hapim shkollen e pare ne Gjuhen Shqipe ne kete vend ku banojme dhe punojme. Po hapim kete shkolle ashtu sic bene te paret tane 100 e ca vjet me perpara.
Sot ne ndjehemi krenar pasi po perpiqemi qe femijet tane te mesojne gjuhen e bukur shqipe, gjuhen e Buzukut, Bogdanit, Mjedes, Naimit, Cajupit, Samiut, Fan Nolit e shume e shume patrioteve te tjere Shqiptare qe ju perkushtuan me zemer e me shpirt gjuhes sone, ruajtjes se shkrimit te saj.
Ne sot edhe pse shume vite me vone po bejme ate qe bene motrat Qirjazi, duke hapur shkollen e pare Shqipe 100 vjet me pare ne qytetin e Korces nen sundimin Otoman. Nese ato e hapen shkollen ne kushte shume te veshtira, ne bashke po e hapim kete shkolle shqipe ne kushte te tjera, midis miqve tane te shtrenjte amerikane, qe po na mbeshtesin me shume dashamiresi dhe per kete I falenderoj nga zemra.
Ne sot edhe pse shume vite me vone po bejme ate qe bene motrat Qirjazi, duke hapur shkollen e pare Shqipe 100 vjet me pare ne qytetin e Korces nen sundimin Otoman. Nese ato e hapen shkollen ne kushte shume te veshtira, ne bashke po e hapim kete shkolle shqipe ne kushte te tjera, midis miqve tane te shtrenjte amerikane, qe po na mbeshtesin me shume dashamiresi dhe per kete I falenderoj nga zemra.
Ne po hapim kete shkolle qe femijet tane te mesojne e te flasin gjuhen e nenes dhe te babes se tyre, te mesojne se si u shkrua kjo gjuhe, te mesojne historine e lavdishme te popullit tone, te mesojne edhe te ruajne traditat e shtrenjta shqiptare ne breza, te mesojne perpjekjet e patrioteve dhe te dijetareve shqiptare si Kristoforidhi, Xhuvani, Ceka, Fishta, Noli e Konica etj etj gjuhetare e dijetare. Krijuan edhe vendosen ne Kongresin e Manastirit ne Vitin 1908 Alfabetin (shkronjat) e kesaj gjuhe te bukur e melodioze. Te Kesaj gjuhe qe studiuesi Albanolog I diteve te sotme nga Izraeli Noam Chomsky (Naum Comski) qe duke perdorur gjuhe te vjetra Indo-Europiane shqipen e quajti “Thesar Ari”, pasi me fjalorin e gjuhes shqipe, zbertheu fjale edhe shprehje te nje gjuhe tjeter te panjohur qe nuk e kishte bere dot me pare duke perdorur gjuhen e vjeter Indiane.
Me kete rast pershendes Ambasadorin e Republikes se Kosoves Z. Bekim Sejdiu qe na dhuroi Abetaren e bukur shqipe, librin e shenjte qe na ndricon rrugen edhe na udheheq ne mesimin e gjuhes sone Kombetare.
Falenderoj Drejtuesit e Vatres dhe Bordin e saj dhe Vecanerisht, Kryetarin e Deges Vatra Z. Adriatik Spahiu, dhe Z. Bukurosh Curre, qe bene te gjitha keto perpjekje qe ne sot te hapim Shkollen tone Shqipe.
Falenderoj mesuesit e pare te kesoj shkolle, Znj. Lavdie Mato, Leta Coca, Emanuela Hysesani qe moren persiper keto detyra te medha, vullnetare dhe patriotike.
Falenderoj te gjithe juve Prinder qe na Mbeshtesni ne kete aksion te madh Atdhedashes, dhe jut e dashur nxenes te kesaj Shkolle te pare Shqipe ketu ne Jacksonville. Ta mesoni, ta gezoni, me dashuri e pasion, gjuhen e prinderve tuaj te dashur. Ta gezoni edhe ta ruani si syte e ballit kete gjuhe te mrekullueshme. Do te jete detyra juaj ta mbani gjalle, edhe tu’a mesoni femijeve tuaj, gjuhen e bukur shqipe.
Kjo qe ne po bejme sot eshte nje ngjarje e madhe per ne Shqiptaret e Amerikes.
Edhe nje here, te gezojme se bashku, Shendet e gezime ne Familjet tuaja.
Jacksonville, 18 Maj 2014
* pershendetje me rastin e hapjes se shkolles shqipe ne Jacksonville
Detyra e Lartë ndaj Republikës
Nga Aida Dismondy/
Në Republikën e Kosovës zgjedhjet përfunduan dhe tani populli po bëhet spektator i mishmashit politikan kush e si e qysh do të formojë qeverinë, e kush do ta udhëheqë atë qeveri. Në këtë kacafytje politike bëhet e qartë se politikanët nuk e kanë në mendje kaosin që po shkaktojnë në demokracinë e brishtë të Republikës së Kosovës, e, çfarë është më e rëndësishmja, po del në pah se këta politikanë kanë më
tepër ndërmend zënien e karrikes sesa interesat e Republikës. Kjo vjen në një kohë kur interesat e shtetit kërkojnë që këta politikanë të jenë udhëheqës për Kosovën e popullin e saj. Politikanët e Kosovës kanë kohë të zihen mes vete, kur punët që presin s’lenë kohë për zënka.
Ata kanë kthyer mbrapsh shprehjen shumë të cituar të Presidentit John F.Kennedy “ mos kërko çfarë do bëjë atdheu për ty, por çfarë po bën ti për atdheun.” E kthyer në maksimë kjo shprehje në qendër të saj shtron detyrën që secili prej nesh si shtetas ka ndaj vendit, ka ndaj Republikës. Kjo detyrë kerkon marrjen e pergjegjësisë qytetare ku secili shtetas t’i thotë vetes “Si të kontribuoj dhe unë për vazhdimësinë dhe prosperimin e vendit.” Kjo përgjegjësi dhe kjo detyrë i përket çdo
qytetari në qeverisje apo jo, i punë apo i papunë, shkolluar apo i pashkolluar, i
varfër a i pasur, pra, secilit individ që e konsideron veten shtetas të Republikës së
Kosovës.
Kur më pas shtetasi ka privilegjin të jetë thirrur të shërbejë në qeverisje e udhëheqje të vendit e të popullit, sikurse politikanët e Republikës së Kosovës kane privilegjin të kenë këtë nder, atëherë detyra ndaj vendit është një detyrë më e lartë e njejtë sikurse detyra për ta mbrojtur atë, apo detyra për ta çliruar atë. Porse në kohë të lirisë kjo detyrë e lartë kërkon përgjegjesi të atillë që bën imperative shtrimin e rrugës në të cilën do të ecë shteti e demokracia e vendit. Kjo detyrë e
lartë dhe përgjegjësi është e tillë dhe ndaj popullit që iu ka dhënë këtyre bashkështetasve besimin për të drejtuar fatet e Republikës.
Por shumëpak kush ndër politikan e merr seriozisht këtë detyrë. Veç një javë më parë populli i besoi këta politikanë sërish që të marrin përsipër udhëheqjen e shtetit, por nga sherret e shamatat që këta politikanë po luajnë duket dhe është mjaft e qartë se ata nuk e kuptojnë detyrën për të cilën janë thirrur të jenë përgjegjës, pasi shqetesimi i tyre kryesor është “do bëhem ç’do bëhem” e për hir të
atij “llagapi” janë gati të venë mënjanë interesat e shtetit, të shkelin mbi besimin që
iu dha populli me 8 Qershor, le më pastaj të kryejne obligimet për të cilat i thërret detyra.
Situata ekonomike e Kosovës, statusi delikat politik i shtetit të ri kërkojnë pikësëpari dhe me urgjencë që këta politikanë të braktisin teatrin grotesk që po luajne dhe po bëhen karagjoz në sy të atyre diplomatëve dhe pushtetarëve te të cilët nesër do të trokasin për të kërkuar këtë apo atë gjë prej tyre, për të qenë më të saktë për të shkuar në dyert e Brukselit e të kërkojne viza për lëvizje të lirë, për të shkuar nëpër shtete të ndryshme me paratë e shtetit e të ndërtojnë argumentin bindës pse
kompanitë e huaja duhet të kthejnë sytë për investim nga Kosova. Këta politikanë me menyrën sesi po sillen jo vendit qe nuk i sherbejne por as vetes së tyre, pasi duket se keta shtetas të thirrur për të shërbyer nuk kanë respekt për vete e jo më proceset demokratike të cilave duhet t’u binden. Shkurt, kanë humbur tërësisht kredibilitetin si individë të aftë për të udhëhequr. Çështja mbetet a do të zgjohen shpejt këta politikanë e të mendojnë me logjikë për detyrën për të cilën janë thirrur të përmbushin? A i thotë kush mes tyre vetes “Vendi më thërret për t’i sherbyer e ky është qëllimi im i lartë”?
Për ata që duan rifreskim të kujtesës e janë të paqartë qëllimi më i lartë në këto momente është prosperimi ekonomik i Kosovës. Kosova nuk mund të paguajë dhe të vazhdojë të lengoje prej miopisë e udheheqjes që ka pasur në këto vite të lirisë dhe në këtë fillim të ekzistencës gjashtë vjeçare si shtet i pavarur. Kosovës në këto momente i duhet një vizion i qartë për të ardhmen, që përmban në qendër të tij zhvillimin ekonomik të Kosoves, çfarë do të përmbajë zhvillimin e politikes ekonomike të cilat do të çojnë në progresin e ekonomisë vendase, strukturës ekonomike, zgjerimin e tregëtisë (eksportit), edukimin dhe investimin në kapitalin njerëzor, krijimin e infrastrukturës vendore që të lehtësojë transportin e mallrave, dhe formulimin e nje politike te jashtme që mësyn në integrimin e mire në BE.
Pra, ndjekja e nje plani progresist që do të çojë në krijimin e një të ardhme të qëndrueshme: më pak te varur nga fondet e huaja, që janë sherbyer një copë këtu një cope atje si arna për të mbyllur vrimat e më tepër të mbeshtetur nga vizioni i qartë dhe veprime të guximshme.
Për këtë zhvillim progresiv kërkohet që politikanet e zgjedhur të lenë mënjanë karikaturën që po krijojnë dhe t’i shërbejnë popullit e Republikës me të njejtin pasion që i shërbyen Kosovës në kohën e luftës apo me të njejtin pasion që po synojnë karriken. Kancelarja Merkel e tha qarte se, nëse Kosova anëtaresohet apo jo në BE kjo varet prej saj. Prandaj, është imperative për ata që do të marrin timonin
udhëheqës të Kosovës e të popullit të saj ta marrin tejet me seriozitet detyrën e lartë për të cilën janë thirrur të përmbushin për shtetin e për të cilën i duhet t’i pergjigjen popullit që i zgjodhi. Pa kuptuar tërësisht detyrën planet më fantastike e më progresive për zhvillim do të mbeten ëndërra në sertaret e popullit, keshtu dhe prosperimi i Republikës së Kosovës, kaq i trumpetuar gjatë fushatës së fundit, do të qëndrojë në vend numëro. Pra, vihuni në shërbim të vendit.
© Aida Dismondy, Qershor, 2014
Carnegie Hall ushtoi nën tingujt dhe zerat e muzikës klasike shqiptare
Nga Beqir SINA/
BIG APPLE NYC:Nën kujdesin e Misionit të Përhershëm të Repubikës së Shqipërisë pranë OKB-së, natën e diel me datë 15 qershor 2014 – u organizua, në Carnegie Hall, Nju Jork, aktiviteti “Një Mbrëmje me Muzikë Klasike Shqiptare në Nju Jork”.
Përtej kuriozitetit të pastër dhe kënaqësisë, që të jep një koncert i tillë tek çdo njerit për të qënë të pranishëm në koncertin e artistëve të rinjë shqiptar – tek interpretuan muzikën klasike shqiptare, në një nga altaret e muzikës botërore siç është Carnegie Hall, tregon se në çfarë suksesi kanë arritur këta artistë shqiptarë, teksa e bënë mbrëmjen muzikore që të ushton Carnegie Hall për 2 orë nën tingujt dhe zërat e muzikës klasike shqiptare.
Në aktivitet të ftuar morën pjesë anëtarë të trupit diplomatik në OKB Nju Jork, nga të gjitha kontinentet, zyrtarë të qytetit të Nju Jorkut, përfaqësues të fushave të ndryshme të jetës e aktivitetit të qytetit, miq e dashamirës të Shqipërisë dhe shqiptarëve si dhe përfaqësues të komunitetit të artistëve shqiptar, vepritarë të dalluar në SHBA.
Organizatori tha se :”Aktiviteti përbën një premiere historike pasi asnjëherë më parë nuk është organizuar një aktivitet i tillë në Nju Jork, një nga qendrat botërore më të njohura të aktiviteteve kulturore, përfshirë muzikës klasike, me veprat më të mira e të njohura të fondit të muzikës klasike shqiptare të interpetuara nga artistë shqiptarë”.
Në hapje të koncertit, Përfaqësuesi I Përhershëm i Shqipërise pranë OKB-së, Ambasadori Ferit Hoxha, duke falendëruar të pranishmit, theksoi se “diplomacia është gjithnjë në përpjekje të bëjë cdo gjë të mundur për të ndikuar në imazhin që të tjerët kanë për vendin. Por pak gjë mund të krahasohet me shpalosjen e vlerave kulturore, me muzikën dhe Artin. Muzika u flet shqisat tona, unit tonë të brendshëm; është një përmbushje e admirueshme, dhe padiskutim, një mjet më të mira të komunikimit; Muzika sjell një cilësi të shpresës, një arritje të imagjinatës përtej kushteve të së pranishmes”, theksoi Hoxha.
Duke cituar një kompozitor të shquar ai tha se “Muzika është akti shoqëror i komunikimit në mes të njerëzve, një gjest i miqësisë, më të fortë nuk ka. Është pikërisht një pjesë e asaj Shqipërisë, shpirtin e saj muzikor dhe trashëgiminë e saj kulturore, këtë ndjenjë miqësie që ne shpresojmë kemi sjellë sonte dhe duan të ndajnë me ju.”
Zoti Hoxha falendëroi në mënyrë të vecantë producentin Xhevat Limani si dhe kompozitorin, Mjeshtrin e Madh, Aleksandër Pecin, për kontributin e tyre në realizimin e aktivitetit. Mediha Kosovrasti falenderoi sponsorët e tjerë duke vënë në dukje rëndësinë e mbështetjes së muzikës klasike nga artdashësit.
Më pasë Mediha Kosovrasti se një falemnderim ei veçantë për këtë mbrëmje muzikore, u shkon biznesmeneve dhe veprimtarëve të komunitetit : Rexh dhe Shpresa Xhaklli, Ardian Hoxha, Refik Kosovrasti, Toni dhe Fortuna Ramadani, Abib Veseli, Medin Islami dhe Azem Hasangjekaj – Martini
Më pas, për rreth 90 minuta, Nermin Zhabjaku dhe Redi Llupa në pinao, sopranoja Era Hoxha dhe baritoni Kreshnik Zhabjaku interpretuan më talent e virtuizotet të admirueshëm, e që u duartrokit gjatë nga rreth 250 të pranishëm, një program muzikon ndër më të pasurit.
U interpretuan vepra të njohura të Cesk Zadesë, Tonin Harapit, Limoz Dizdarit, Gjon Simonit, Feim Ibrahimit, Akil Kocit e Prengë Jakovës, Lola Gjokës e Simon Gjonit dhe në mënyrë të vecatë, veprat e kompozitorit Aleksandër Peci, I cili ishte I pranishëm në sallë. Disa prej kompozimeve më të reja të z. Peci, të tilla si “Valle zcherzante e Tiranës”, “Vajza e Valëve” dhe “Ti Shqipëri”, u interpetuan për herë të parë, në një premiere botërore në Nju Jork.
Në përfundim të koncertit, artistët shqiptarë si dhe kompozitori Peci u nderuan me një “standing ovation” të gjatë e të merituar për një interptetim të shkëlqyer duke shkruar në Nju Jork një faqe të librit të historisë kulturore muzikore shqiptare, duke shpalosur në një mbrëmje të paharruar vlerat më të mira artistike të kombit, duke u dhënë Shqipërisë dhe shqiptarëve një shkëlqim të rrallë, të pazakontë në metropolin më të madh botëror, dhe të pranishmëve të shumtë një parfum të Shqipërisë dhe shqiptarëve në më të mirën e tyre.
Baritoni i talentuar Ergin Brahimi, që ndoqi mbrëmjen muzikore, tha se :”Koncerti i sontëm realizuar në Carngie Hall, nën drejtimin e zotit Xhevat Limani aktor/producent në bashkëpunim me Misionin e Përherëshë të Shqipërisë në OKB na bëri krenarë, mbasi ai ishte një aktivitet me rëndësi të jashtzakonshme në korniza superlative!, përball një audience të përzier kulturash, racash e ngjyrash, ku në metropolin e botës, prezantua në mënyr të dinjitetshme muzika klasike shqipetare!”
Me prezencën e kompozitorit të madh Aleksandër Peci (ardhur enkas nga Shqipëria, veprat e të cilit u interepretuan në më shumë se gjysmën e koncertit – hapsirës koncertale, dhe një kasti interpretësh të dëshmuar, bën atë që publiku Amerikan si dhe a’i Shqiptar i diasporës përjetuan një mbrëmje të mrekullueshme (mbushur plot ndjenj’ dhe emocion).
Koncerti pati arie dhe këngë të kompozuar nga mjeshtra të mdhenj’ të plejadës së kompozitorëve shqipëtar (të gjeneratave të ndryshme) të cilat u interpretuan si solo ashtu dhe në duet nga Era Hoxha / soprano dhe Kreshnik Zhabjaku / bariton, nga të dy interpretët dëgjuam realizime me mjeshtëri!,
Simbas baritonit Ergin Brahimi, K. Zhabjaku, doli pata publikut me një tingull solid prej baritonësh lirik Mozartian (zë me shumë eksperienc’), timbrika e të cilit shkrihej me shumë mjeshtëri nga gjoksi në tingullin e kokës dhe anasjelltas. Aria shqipe e realizuar nga ai vinte shumë më epike dhe plot prezenc’, në anën tjetër,
Ndërsa, E. Hoxha ishte një soprano e cila e sjell më shumë ndjenj’ këngën dhe arien shqipe, e kënduara prej saj në tingujt e thell tregon ngjyrën e duhur e cila puthitet fiks me melosin shqiptar, së këndejmi atë e gjejm’ të sigurt dhe dinjitoze në teritorin saj.
Të dy interpretet u shoqëruan në piano nga pianistja dhe mjeshtrja e korepitimit e cila për 36 vite shërbeu pran’ Operas dhe Baletit në Tiranë Nermin Zhabjaku. Ajo me shumë zell dhe në frymë me kangtarin rrjedhnin si dy lymenj që shkrihen vazhdimisht në nji! shprehet Brahimi duke shtuar se Muzikaliteti dhe mjeshtrija e saj jan’ për t’u admiruar.
I ftuar ishte poashtu dhe pianisti i shkëlqyer i cili tashmë ndodhet rreth majave të suksesit Redi Llupa, ai detyrën e tij prej pianisti virtuoz e krynte si një ushtar në fron’. Mrekullia e lidhjes së tingujve që ai krijon është si rrjedha e një ujvare në mënyr të qetë dhe të një ‘trajtshme.
Së fundi : Publiku Amerikan normalisht ka ngelur me gojë hapur nga interpretimi briliant i tij. Eshte per t’u vlersuar fakti që vepra si: Barokajare (për piano solo), Vals i Drondafilleve, Valle mbi Xham, interpretuar nga Redi Llupa, ishin vepra Premier’ të Aleksander Peci i cili me prezencën e tij i dha veprës më shumë pesh’. Krahas Veprave si: Barokajare (për piano solo), Valle scherzante e Tiranës, Vajze e Valeve, Vals i Drondafilleve, T’i Shqipëri, Valle mbi Xham të shkruara nga vetëprezenca e tij Aleksandër Peci, kompozitorë tjerë të perfshirë në këtë mbrmje muzikë klasike të autorve shqiptarë ishin: Cesk Zadeja, Tonin Harapi, Gjon Simoni, Feim Ibrahimi, Limoz Disdari, Lola Gjoka, Akil Koci, Prenk Jakova.