FIJET E JETËS TJERR/

Dy shekuj jeta më fali,/

në të dy jetoj pa vdekur,/

dyqind rrudha kam te balli,/

dy shekujt m’i kanë gdhendur./

Jeta ime dhe e tjetrit/

u trazua, u bë dimër/

kudo frone lanë mbretërit,/

prapa tyre erdhën princër./

Zbrita shkallët e rregjimit,/

derën ma përplasi shteti,/

në kërkim të moderimit/

udhëtoj si dallgë deti./

 

Bota sillet qark, e di

prapa pushtetit më nxjerr,

lëmsh u bë, po përsëri

fijet e jetës i tjerr.

 

1. 1.     NUK DUA TJETËR

 

Dua vendin, jo partitë

shokët dua

dhe kolegët,

vrisnja mendjen fort një ditë:

-Ku i kemi sot strategët?

 

Më i madhi mes të mëdhenjve,

ai me emrin Skënderbe,

mur u ngriti maskarenjve,

dritë jeshile pamë ne.

 

Ishte frymë, shpirt i kombit

me bëma dhe histori,

i shqiponjës, jo i korbit

mbreti Zog pa mbretëri.

 

Në stuhi i erdhi rradha,

lart na ngjiti dy-tri shkallë,

hodhi hapin mbi gërmadha

po kohës s’i bëri ballë.

 

Më moderni për Europën

pas Enverit u ngrit Sala,

shkelmoi muret, puthi botën

nga integrimi merr të fala.

 

Vendin dua, jo partitë

sistem të ri, jo të vjetër

s’e vras mendjen asnjë ditë

kam lirinë, nuk dua tjetër…

 

1. 2.     NUK MË ZE MERAKU

 

Tualet s’i bëj fytyrës së keqe,

rolin e strucit nuk e luaj dot,

trà të rëndë hallesh mbaj mbi këllqe,

supin traut vetëm ia ve kot.

 

Ndaj u ngjita në pemën e jetës,

shkunda ca vite për në muzé,

kapak u vura,

ia zbrita vetes

meraku për ‘to jo nuk më ze.

 

3.     I THEM TRËNDAFILIT

 

Trëndafili me shumë erë

stinët tok i bën pranverë,

rritet me të njejtin emër

dhe në baçe, dhe në zemër!

 

E gjej mbjellur nëpër kopshte,

zbukuron ngado natyrën,

rrezaton edhe për mua,

mbi mermer ia njoh fytyrën.

 

Po, i them që për partitë

asnjë gonxhe mos e çil,

nëse ato të kanë mbjellur,

s’ke pse quhesh trëndafil.

 

1. 4.     MALLKIM

 

Kemi qënë fare afër

shekuj mbetëm larg të tërë,

s`kemi marrë notën katër

por s’e themi ç’kemi bërë

 

Mallkuar qoftë politika

që na humbi dinjitetin,

pse akoma më ze frika

pse me frikë e shaj shtetin?

 

E kam dashur dhe e dua

sa dy sytë që shoh para,

por s’ka qënë jo për mua

për kështu i humbtë fara…

 

                     Gjenovë, 2011

 

1. 5.     MENDJA MA THOTË

 

Më kap shpesh një frikë

që s’jam kaq i zoti,

pse s’vij në Amerikë

ashtu kot së koti…

 

Të shoh botë me sy

se si bëhet jeta,

të takoj dhe ty

pa më zënë dreka.

 

Të bëj dhe vizita

në qytetet shtete,

ngaqë Amerika

fort të bën për vete.

 

Jo, nuk kam lajthitur,

nuk është gjë e kotë,

kam pritur e pritur

se mendja ma thotë.

 

Pranvera mos ardhtë,

vera dhe as vjeshta

pa ndërruar bashkë

dy-tri fjalë të thjeshta…

 

Nuk bëj asnjë punë

po s’takova ty,

mos humsh ti as unë

pa u parë me sy.

 

1. 6.     ROZAFA FLET

 

Larg në vitet më të thella

ngjatjetohem me kështjella,

sa e lashtë, aq e bukur

një mbi Bunë është ngulur.

 

I afrohem, takoj muret

dhe baladën çfarë thuhet,

larg dhe afër shkon mendimi,

pastaj ndalet te murimi.

 

Tre vëllezër, një me besë,

nuk lartuan një fortesë,

me magji ditët u zgjatën

se kështjella prishej natën.

 

Kur një plak sekretin gjeti,

-Do kurban! -tha si profeti,

u lidh besa, njeri e mban

nusja e tij u bë kurban.

 

Pas murimit mban fortesa,

betonoi themelet besa,

kur nuk ke, s‘e ndërton jetën

flet Rozafa të vërtetën.

 

1. 7.     VARGJE PËR KOSOVËN

 

Mëngjezet i kishe nga Perëndimi

andej nga shkon dielli

rrugës së  gjatë,

natën e përzure,

zbardhi agimi

dita erdhi me pejzazhe pa natë.

 

Shpëtove jetën,

kapërceve vdekjen

ky shekull

nuk udhëheq tragjedira,

ditët e zeza zbriti,

nxirru mbetjen

mblidh e shumëzo veç ditët e mira.

 

1. 8.     PA MOSHË

 

Jam një shtetar, asgjë më tepër

më thërrasin dhe zotëri,

në moshë e shpirtë jo i vjetër,

me mend e punë jo i ri.

 

Si krejt të tjerët jam i lirë,

nuk më bllokon aspak karriera,

midis jush o njerëz të mirë

hyj e dal si vetë pranvera.

 

Nuk jam ngjitur aq lart, në majë

sa mos të shoh qartë nga sytë,

për jetën nuk kam pse të qaj,

dhe e pastër vjen, dhe e ndytë.

 

Pak dijetar, pak i paditur

jam i ri, nuk i vjetroj këngët,

i zhgënjyer dhe i mahnitur

në betejë fitoj me fjalët.

 

1. 9.     VENDLINDJES

 

S’isha djalë metropoli

por një ditë ma mori zemrën,

kur u ndamë, pazëshëm foli:

-Kurdo hapur e ke derën!

 

Nuk më mbajti dot vendlindja,

që të rrija, s’qeshë i zoti

gjithnjë them se “Je e imja,

për ty syrin ma lag loti”.

 

Me freskinë djaloshare

drejt Shëlliut i çoj sytë,

padyshim them hapur fare:

-Si vendlindja s’ka të dytë!

 

1. 10.                        NUK KA ARDHUR

 

Nga maja malesh hedh sytë

që të shoh botën mes reve,

paska ardhur dhe kjo ditë

e pejzazhit pa relieve.

 

Jemi rritur ne si brez

me imazhe parajsore,

por inatin fort ma ndez

fjala e urtë popullore*

 

Seç na fliste me kandar

që askujt “mos i shih gunën”,

gjithë marshimit tonë krenar

fjala shpesh ia vinte vulën.

 

Me të qena e të paqena

botën mbarë e çuditëm,

gënjeshtare qe dhe kënga,

vetes vetë ia hapëm gropën.

 

Thuhej: “Buzë Adriatikut

rreze lëshon Shqipëria…”,

i perëndoi ylli armikut,

me hap para erdh liria.

 

Por s’ka ardhur koha e mjaltit,

dimrat vijnë me përmbytje,

udhëve drejt, pafund të hapit

pse të ketë pikëpyetje?

 

*Tjetrit mos i shih gunën,

  por shikoji punën.

 

1. 11.                        LETËR E HAPUR*

 

Pati një “Letër” të hapur,

thirrje

përkthyer më shqip,

tufanet nuk kishin plasur,

sistemi mbahej në zgrip.

 

Përmes rrugëve pa rrugë,

kodrat, malet “Letra” preku,

me lugën flori a pa lugë

u hëngër kripa,

byreku.

 

“Lertra” ecte në malore

por fitorja s’buzëqeshi,

tokat i bëri pjellore

dhe pyjet shpejt i xhveshi.

 

Fletët mbylli më në fund,

malet fusha nuk i bëri,

s’e ka emrin asgjëkund,

mbeti dhe pa gropë varri.

 

*Letër e hapur e ish-KQ

të PPSH

 

1. 12.                        SI TË BËJ?

 

Jo, aspak s’jam i partishëm

fjalën nuk e them nën zë,

më mohoi sistemi i djeshëm,

as i sotmi s’më ka gjë.

 

-Si të bëj? -them me vete,

se jam me shkollë të lartë,

për elitat s’kam urrejtje,

por një gjë s’e kam të qartë.

 

Për fat të keq këtë botë

në drejtim s’e ka elita,

politika është e kotë

i tremb vlerat e vërteta.

 

-Si të bëj? -vazhdoj pa ngutje

në kuptimin më të mirë,

s’frikem pse më hedhin tutje,

brenda burgut jam i lirë.

 

1. 13.                        ANTINJERËZ

 

Pas tokës e qiellit

Perëndia

dha urdhër të bëhet dhe njeriu,

një auditor të kishin të tria,

të katërt në mes ajo nuk shtiu.

 

Po ca njerëz i la te Satani,

shihen arës,

në publik me Judën,

në kopshte si Eva dhe Adami

frutat hanë dhe përmbysin kupën.

 

Antinjerëz, përplot me mëkate

ja kush jetës ia zezon të bardhën,

kot e mprehin tehun e çdo shpate,

as më mizori nuk na e vret fjalën.

 

Kush lakmon Olimpin me Zeus

portën e Ferrit e ka të mjaftë,

dielli më nuk ftohet në minus,

dhe as mesdita nuk bëhet natë.

 

14.                        UDHËKRYQ

 

Pak kisha parë me sy hapur,

pak kisha dëgjuar me veshë,

ç’kisha të miat

pata falur,

mbajta shpirtin,

i tillë qeshë.

 

Kokës me grushta iu vërsula,

majtas as djathtas

nuk më ecet,

nga vetja të keqen e shkula,

po udhëkryqi

ende mbetet.

 

15.                        NDALE RRUGËN E KURBETIT!

 

Dy djem i humbën në kurbet,

nëna mbet fare pa djalë,

deti detit pse s’i flet,

përse dallga nuk çon fjalë?

 

Vera iku dhe prapë erdhi,

lule shprese nuk ka çelur,

lotët krua nëna derdhi,

qyqe mali, oh, ka mbetur!

 

Asnjë lajm, as dhe një letër

s’e gjen udhën për në Mat,

dita kot pret ditën tjetër

se mos ndoshta vjen me fat.

 

Seç i foli deti detit

edhe dallga çoi një fjalë:

-Ndale rrugën e kurbetit,

mos u bë flijim i gjallë!