s p – Page 70 – Dielli

Enedio Metushi: “Për ruajtjen e gjuhës dhe kulturës sonë shqiptare”

December 26, 2025 by s p

Intervistoi: Anna Hasa/

1. Mund të na tregosh pak për veten dhe si lindi pasioni yt për muzikën?

Quhem Enedio Metushi, jam 15 vjeç, jetoj në Montreal dhe jam me origjinë nga Lushnja, Shqipëri.

Pasioni im për muzikën lindi që në fëmijëri. Prindërit e mi dhe halla ime vunë re shumë herët interesin tim për muzikën. Kur isha i vogël, prindërit më vendosnin filma për fëmijë në televizor, por ato nuk më tërhiqnin. Ndërsa, sapo dëgjoja këngë, lija gjithçka që kisha në dorë dhe shkoja menjëherë pranë televizorit për t’i dëgjuar, duke filluar të këndoja, edhe pse fjalët nuk i shqiptoja ende siç duhej. Në moshën 5-vjeçare fillova të merrja mësime pianoje dhe këndimi.

2. Si ndihesh kur performon para publikut?

Para publikut ndihem gjithmonë shumë mirë. Normalisht kam emocione, por sapo marr duartrokitjet e para, gjithçka kalon.

3. Cilat janë disa prej këngëve që të pëlqen t’i interpretosh më shumë?

Janë shumë këngë që më pëlqen t’i interpretoj. Më së shumti më pëlqejnë këngët e Bruno Mars dhe Adele. Ndërsa në gjuhën shqipe, më pëlqen të interpretoj këngët e Alban Skënderaj, i cili është idhulli im mbi të gjitha. Tri herë që ai ka ardhur në Montreal dhe Toronto, kam pasur nderin të hap koncertet e tij dhe për këtë jam shumë mirënjohës ndaj organizatorëve.

4. Ku ke performuar deri tani dhe cilën eksperiencë e konsideron më të veçantë?

Çdo eksperiencë është e veçantë, sepse secila mbart diçka unike për mua. Për herë të parë kam marrë pjesë në Londër, në Albania’s Got Talent, ku u rendita në vendin e tretë mes shumë fëmijëve shqiptarë. Po ashtu, kam marrë pjesë në Shqipëri në Festën e Këngës Shqiptare, nën drejtimin e Gjergj Lekës.

5. Përveç këndimit, a ke pasione të tjera si kërcimi, sporti apo aktivitete të tjera artistike?

Përveç këndimit, i bie edhe pianos dhe më pëlqen gjithashtu kërcimi.

6. Çfarë të motivoi të bashkohesh me grupin e valleve Albos?

Për bashkimin tim me grupin e valleve Albos, falënderoj prindërit e mi, të cilët më kanë mësuar gjuhën shqipe, të lexoj, të shkruaj, të flas dhe të ndjek kulturën tonë të bukur shqiptare. Te grupi Albos jam ndier shumë mirë; secili prej anëtarëve bën një punë të palodhur. Një falënderim i veçantë shkon për koordinatoren Anna Hasa, e cila ka shumë pasion dhe bën që çdo aktivitet të jetë i mrekullueshëm.

7. A ke pasur mbështetje gjatë rrugës tënde artistike?

Mbështetja ime më e madhe ka qenë dhe vazhdon të jetë familja ime, të cilën e falënderoj për gjithçka, veçanërisht për ruajtjen e gjuhës dhe kulturës sonë shqiptare.

8. Cilat janë qëllimet e tua për të ardhmen në muzikë?

Qëllimet e mia janë të punoj fort dhe të arrij atje ku dëshiroj. Të bëj krenarë prindërit e mi dhe ta kthej ëndrrën e tyre në realitet.

Shoqata “Rrënjët Shqiptare” festuan festat e fundvitit

December 26, 2025 by s p

Foto: Shug Dula/

Shoqata “Rrënjët Shqiptare”, për të tretin vit radhazi, festoi të premten e kaluar, më 19 dhjetor, festat e dhjetorit dhe të fundvitit 2025, duke bashkuar të gjithë pjesëtarët e saj nga pesë periferitë. Kjo shfaqje e tretë festive shënoi një moment historik për Shoqatën, pasi këtë vit skena ishte e mbushur me dhjetëfishin e numrit të fëmijëve krahasuar me vitin e parë të nisjes së këtij aktiviteti. Nga një fillim modest me rreth 50 nxënës, sot “Rrënjët Shqiptare” numëron mbi 300 fëmijë pjesëmarrës dhe vazhdon të rritet, një dëshmi e qartë e besimit dhe përkushtimit të komunitetit shqiptar ndaj këtij misioni kulturor dhe edukativ.

Kjo rritje e jashtëzakonshme nuk erdhi rastësisht. Ajo është fryt i një pune të palodhur, organizimi të vazhdueshëm dhe një vizioni të qartë drejtues. Gjatë vitit 2025, Shoqata “Rrënjët Shqiptare” u zgjerua ndjeshëm, duke kaluar nga dy në pesë vendndodhje aktive: Staten Island, Queens, New Jersey, The Bronx dhe Brooklyn. Në secilin prej këtyre vendndodhje u hapën, u siguruan dhe u funksionalizuan hapësira të reja ku zhvillohen rregullisht orët e kërcimit dhe të gjuhës shqipe, duke bërë të mundur përfshirjen e qindra fëmijëve shqiptarë.

Ky zgjerim dhe forcim i Shoqatës u bë i mundur falë bashkëpunimit të ngushtë mes Presidentit të Shoqatës, Marko Kepi, dhe Drejtoreshës Ekzekutive dhe Thesariere, Bedrana Duka. Ata punuan krah për krah për hapjen e çdo vendndodhjeje të re, sigurimin e hapësirave, regjistrimin dhe rekrutimin e nxënësve, si dhe ndërtimin e strukturave organizative që e bënë “Rrënjët Shqiptare” më të madhe, më të fortë dhe më të bashkuar se kurrë më parë. Kjo punë u mbështet dhe u forcua nga Bordi Drejtues i Shoqatës “Rrënjët Shqiptare”, ku bëjnë pjesë Zëvendëspresidenti Bujar Gjata dhe Sekretarja Brianna Fishta, të cilët kontribuojnë në drejtimin, organizimin dhe mbarëvajtjen e aktivitetit të Shoqatës.

Përveç këtij angazhimi administrativ dhe drejtues, Marko Kepi dhe Bedrana Duka bashkëpunojnë në çdo event të Shoqatës, duke u siguruar që çdo aktivitet të realizohet me përpikëri, profesionalizëm dhe sukses të plotë. Pikërisht për këtë kontribut të jashtëzakonshëm, për përkushtimin e saj të pandërprerë dhe për rolin kyç në rritjen dhe mbarëvajtjen e Shoqatës, Bedrana Duka u nderua në fund të mbrëmjes me një çmim mirënjohjeje nga i gjithë stafi i Shoqatës “Rrënjët Shqiptare”.

Performancat artistike të shfaqjes nga të gjitha vendndodhjet ishin tejet të arrira dhe mbanin vulën profesionale të koreografes së nderuar Angjelina Nika. Kërcimet përfaqësonin zona të ndryshme shqiptare, nga jugu në veri, ndërsa kostumografia autentike, e përzgjedhur nga Angjelina Nika, pasqyronte traditat e zonave të ndryshme shqiptare. Fëmijët u prezantuan të veshur me kostume tradicionale që përfaqësonin krahina të ndryshme shqiptare, si Dibra, Tropoja, Ana e Malit, Kosova, Ulqini, Shqipëria e Mesme, Elbasani, Tirana, Dardha dhe Çamëria, duke sjellë në skenë një mozaik të pasur kulturor dhe historik.

Programi përfshinte jo vetëm valle tradicionale kulturore shqiptare, por edhe këngë dhe recitime, të cilat u realizuan me përkushtim të jashtëzakonshëm falë punës së palodhur të mësueseve dhe stafit artistik, në veçanti Drilona Zalli, Driola Brahimi Curovic dhe Bardha Beshku. Arritjet artistike të fëmijëve u reflektuan qartë në sigurinë dhe vetëbesimin me të cilin ata u ngjitën në skenë, në buzëqeshjet e tyre të sinqerta dhe në krenarinë e dukshme të prindërve, të cilët panë frytin e punës dhe përkushtimit të mësueseve dhe drejtuesve të Shoqatës “Rrënjët Shqiptare”.

Kjo shfaqje madhështore nuk do të ishte e mundur pa kontributin e një rrjeti të gjerë bashkëpunëtorësh dhe vullnetarësh. Përveç Bordit Drejtues, një rol thelbësor patën edhe drejtorët e vendndodhjeve, të cilët punuan me përkushtim në organizim dhe koordinim, mes tyre Liljana Gjata, Sonjela Cami dhe Pranvera Malvataj, si dhe shumë vullnetarë të tjerë që kontribuan në role të ndryshme. Një falënderim i veçantë u shkon edhe prindërve, të cilët me angazhimin dhe mbështetjen e tyre të vazhdueshme janë një shtyllë e rëndësishme e suksesit të Shoqatës.

Mirënjohje e veçantë iu shpreh Bersan Markut dhe Dritero Trenovës, pronarë të Plum Tomato Pizza, të cilët kontribuan bujarisht duke dhuruar dhe siguruar ushqimin për këtë event, si dhe DJ Besar Dikës, DJ-it të mbrëmjes, i cili krijoi një atmosferë festive dhe plot energji për fëmijët dhe familjet e pranishme. Në shenjë vlerësimi për kontributin e tyre, ata u nderuan me certifikata mirënjohjeje nga Shoqata “Rrënjët Shqiptare”.

Ky event dëshmoi jo vetëm rritjen kulturore dhe artistike të komunitetit shqiptar, por mbi të gjitha forcën e bashkëpunimit dhe dashurinë për trashëgiminë tonë kombëtare, duke treguar se kur një komunitet bashkohet, vlerat, gjuha dhe kultura shqiptare trashëgohen me krenari brez pas brezi.

KOLONJËN E BËJNË EMËRMADHE RILINDASIT E SAJ TË SHQUAR

December 26, 2025 by s p

Shpendi Topollaj/

Pasi kisha parë Albumin Fotografik të Dhimitër Vangjelit me pamje nga banorët e Kolonjës të rreth një shekulli më parë, veshur e ngjeshur me kostume moderne të shtrenjta, papionë e kapele republikë, njësoj si qytetarë të metropoleve evropiane, i dhashë të drejtë Fan Nolit të madh, kur thosh: “Do ministra kolonjarë / Se mbahen burra me mend / Duan kudo të jenë të parë / Në mexhlis e në Kuvend”. Por, kur miku im i dashur, doktor Taqo Gjergo më solli katalogun e Ekspozitës “Rilindasit Kolonjarë” e 26 korrikut të vitit 2025, u binda përfundimisht se ai nuk po bënte shaka me këtë përcaktim. Kolonja, vendi i luftëtarëve të shquar atdhetarë dhe treva nga kishin dalë burra e gra sypatrembura, në mbrojtjen dhe përhapjen e gjuhës së bukur shqipe, si domosdoshmëri e momenteve historike që po kalonte Shqipëria, me mençurinë, largpamësinë, kulturën dhe ndershmërinë e tyre, gjithmonë kanë dalë në vijën e parë të përpjekjeve të pareshtura si për liri e pavarësi, ashtu edhe për zhvillimin e arsimit nëpërmjet çeljes së shkollave për djemtë e vajzat kolonjare e më gjerë.

Prandaj, nuk është e rastit që shumë nga këto figura të shquara, kanë zënë vendin e merituar në panteonin e historisë tonë kombëtare, deri edhe në funksione të larta politike e shtetërore, dhe si të tillë jo vetëm që e kanë nderuar vendlindjen e tyre dhe i kanë bërë një shërbim të madh Atdheut, por edhe do të kujtohen me respekt të veçantë brez pas brezi. Pikërisht për këtë, duhen përgëzuar organizatorët e Ekspozitës me në krye zotin Erion Isai dhe ai që e përgatiti atë, i mirënjohur studiues dhe koleksionist Niko Kotherja. Në këtë ekspozitë, nuk janë thjeshtë emrat e Rilindasve apo fotot e tyre të kohës, si Jani Vreto, Thanas Sina, Petro Nini Luarasi, Themistokli Gërmenji, Abdyl Ypi, Shahin Kolonja, Sabri Qyteza, Gjerasim, Sevasti, Gjergj e Parashqevi Qiriazi apo Faik Konica, Theofan Stilian Noli, Mustafa Qulli (Muço), Kristo Luarasi, Pandeli Evangjeli, Papa Kristo Negovani, Spiro Ballkameni, Ilo Mitkë Qafzezi, Zalo Prodani, Qani Ypi, Gani Butka, Mehmet Konica, Abedin Shkëmbi, Fadil Leskoviku, baba Braho Qesaraka me shokë.

Autori është kujdesur të paraqesë artefakte të ndryshme, dorëshkrime origjinale, frontespice librash të autorëve të ndryshëm, facsimile gazetash dhe arrtikuj të shkruar nga patriotët kolonjarë, kopje dëftesash të vitit 1909, kartolina e letra të dërguara nga këta personazhe, pamje nga veprimtaria e shoqërisë “Vatra”, grupe luftëtarësh me armët në supe, botime jashtë vendit si në SHBA, Rumani, Bullgari etj. fletëvolante, negativë fotografik, foto familjare të personaliteteve, grupe nxënësish para shkollës, portrete bashkëshortesh të Rilindasve, si ajo e Nevrez Frashërit, vajza e Naimit dhe gruaja e Shahin Kolonjës, pamje nga lufta kundër andartëve grekë të vitit 1914, poezi kushtuar dëshmorëve, takime të delegacionit shqiptar në Konferencën e Paqes në Parisi, ku dallojnë Pandeli Evangjeli dhe Mehmet Konica, e deri disqe me këngë kushtuar dëshmorit Gani Butka. Është kuptimplotë fakti që ky katalog nis me veprën Jani Vretos; “Mirëvetja”, “Radhuashkronjë” dhe “Numëratorja” të vitit 1886 dhe botimi i tij i “Erveheja” të Muhamet Çamit qysh në vitin 1888 që u përdorën si tekste të shkollave të para shqipe, ku Thanas Sina ishte mësues.

Dhe sa emocion ndien njeriu kur sheh të ulur mes nxënësve të Negovanit, mësuesin dëshmor, drejtor i shkollës së Parë shqipe në Korçë, Petro Ninin, qysh 115 vjet më parë, apo veprën e tij “Mallkim i shkronjave shqipe dhe çpërfolja e shqipëtarit”. Dhe më tej, nuk ka sesi të mos ndihesh krenar me veprën e Papa Kristo Negovanit, lajmin e vrasjes të të cilit në moshën tridhjetë vjeçare nga andartët grekë, gazeta “Drita” e Sofjes e ka rrethuar me shirit të zi. Dhe bashkë me të u masakrua dhe i vëllai, Theodosi, veprimtari i shkollës shqipe. Ja dhe dy gratë fisnike, Sevasti dhe Parashqevi Qirjazi, respektivisht me librat e tyre “Gramatikë elementare” (1912), dhe “Abetare” (1915), për të mbërritur te teksti i parë i “Fizika” në shqip, përgatitur nga P. Qiriazi dhe përkthimi i tij për falëtoret shqipe. Pak më tej, dhe ironiku i mençur dhe plot kulturë, ai studenti i dikurshëm i Dizhonit dhe Harvardit, lëvruesi i gjuhës shqipe, filozofi, shkrimtari e diplomati, Faik Konica, kolonjari që krijoi shoqërinë “Përlindja e shqipëtarëve” në Bruksel qysh më 1898, ai që botoi në SHBA revistën “Albania” dhe gatetat “Flamuri” dhe “Trumbeta e Krujës”.

U anatemua ky mendimtar i madh nga diktatura komuniste dhe vetëm pas viteve nëntëdhjetë u rehabilitua dhe eshtrat ia varrosën në kryeqytet, pasi kushdo e dinte se ai ishte i përmasave të tilla, sa i përkishte të gjithë Shqipërisë. E shfleton këtë katalog dhe mrekullohesh kur para syve të vel portreti impozant i At Nolit, këtij burri që ja dinë përmendësh poezitë plot nerv atdhetar, i madh e i vogël, që nuk reshti së punuari atje në Amerikë, ku gjeti një mjedis mjaft miqësor, dhe që me përkthimet e kryeveprave të letërsisë botërore, mbeti një zë i veçantë te ne, duke na sjellë me një shqipe të kulluar Khajamin, Servantesin, Stendalin, Gëten, Llongfelloun e Ibsenin. Noli, ai që përfaqësoi Shqipërinë në Konferencë Ambasadorëve të Fuqive të Mëdha në 1912 dhe që nisi i pari revolucionin demokratik, duke qenë edhe kryeministër, ai që udhëhoqi Kishën Autoqefale dhe u mor edhe me muzikë. Pra, një figurë poliedrike që mbetet mburrja dhe etaloni i racës shqiptare.

Po në këtë linjë del mes luftëtarëve Themistokli Gërmenji, që ja kushtoi jetën përpjekjeve për liri e demokraci, që ishte Kryetar i Këshillit Administrativ të Republikës Autonome të Korçës dhe u pushkatua në Selanik. Para sysh të del libri i patriotit të madh dhe poetit Sali Butka me titullin “Ndjenja për Atdhe” dhe figura e djalit të tij dëshmor me pushkën në dorë. Natyrisht që kujdo i vjen ndër mend çeta e krijuar prej tij apo qënia si anëtar i Komitetit të Manastirit dhe pjesëmarrja në Kongresin e Lushnjes. Ilo Mitkë Qafzezi e gjente me vend botimin e librave me humor “Rrësku arbëror” (1910), “Historinë e Ali Pashë Tepelenës” dhe të tjerë me kuriozitete historike, si ai për Lekën e Madh apo si u zbulua Amerika, dhe Abedin Shkëmbi shkruan dramën historike “Komiteti shqiptar me qendër Selanik”. Është pastaj Muço Qulli ai që boton në Manastir gazetën “Drita” dhe Shkodër e Vlorë, gazetën “Populli”. Nuk duhet harruar se në këtë katalog, një vend të rëndësishëm zenë edhe klerikët e Kolonjës si Vasil Marko Borova, Naum Cere gjithashtu nga Borova etj. për të mbërritur te Shahin Kolonja, publicist, deputet i sanxhakut të Korçës, Kristo Luarasi e Kosta Jani themeluesit e shtypshkronjës “Mbrothësia” që dha një kontribut të djeshëm në përhapjen e kulturës ndër shqiptarët.

Fill pas tij, na vështron portreti i veprimtarit kombëtar Abdyl Ypi me shqipërimet e dramës “Besa” të Sami Frashërit dhe “Kongresa e Dibrës…”, ku ai u zgjodh kryetar në vitin 1909, pra, tre vjet para shpalljes së Pavarësisë. Po në këtë stendë njihesh me një luftëtar me pushkë e gjerdan ngjeshur, që është dëshmori Qani Ypi, të cilin e shoqëron poezia kushtuar atij, ku ndër të tjera thuhet: “Mos ki keq ore Qani / Ti u vrave për flamurë / Sot valon mi Shqipëri / Emri s`të harohet kurrë”. Shohim një kartvizitë të thjeshtë me kuptim të madh; At Vasil Marko Borova i shkruan Jasharit: “Ju urojmë Bajramin përgjithmonë Gëzuarë. 19.5.1928”. Të bën përshtypje Faik Konica me veshje kombëtare duke pritur në 7 mars 1914 pricin Vilhelm Vidi (Wilhelm Friedrich Heinrich), në Durrës apo Mehmet Konica me Isa Boletinin dhe Ismail Qemalin në vitin 1913. Një fakt jo shumë i njohur: Parashqevi Qiriazi, ajo studentja e Universitetit të Stambollit të vitit 1904, paska qenë pjesëmarrëse e Konferencës së Paqes në Paris. Patrioti Zalo Prodani, trupmadh, shkoi për të luftuar në Pogradec, ku dhe u vra, bashkë me Ganiun, ndaj populli u ngriti këngën: “Ju luftuat me një mbret / Nëpër male, nëpër gurë, / Trupi Starovë ju mbet / Trim si ju më s`pillet kurrë”. U vranë në Starovë, ashtu sikurse Muço Çulli me gjirokastritin Çerçiz Topulli, atje në atë fushën e Shkodrës, apo Bajazit Rehova atje në fushën e Korçës, së bashku me dëshmorët e Orman Çiflikut. Veç duhet të ketë qenë e pafund dashuria e kolonjarëve që luftonin e vriteshin kudo e lypte nevoja e Atdheut. E kështu vijon ky katalog kushtuar Rilindasve kolonjarë, të cilët janë të shumtë dhe kanë shkruar faqe të tëra lavdie, të cilat i çuan më tej djemtë e vajzat kolonjare, me heroizmin që treguan gjatë Luftës Nacional – Çlirimtare dhe që veç të tjerave, dhe që i ka pasqyrur aq mirë gazeta prestigjoze “Kolonja”, e drejtuar me kompetencë nga zotërinjtë Kristaq Lako e tani nga Josif Risto. E vogël është Kolonja, por më thoni tani; a kemi të drejtë ne kolonjarët që të jemi krenarë për të shkuarën tonë? Dhe a ishte i saktë Noli i pavdekshëm, kur thosh se kolonjarët mbahen burra me mend dhe duan të jenë në çdo mexhlis të parë, deri edhe kryeministra?

Kosovo Between Political Noise and the Need for Civic Clarity

December 26, 2025 by s p

By Ramiz Tafilaj

Houston, Texas/

On the eve of the parliamentary elections, Kosovo is experiencing one of the harshest, noisiest, and most disheartening campaigns of the postwar period. Three days before the vote, political discourse has sunk into a vortex of verbal violence, slander, blackmail, and empty promises, pushing citizens ever further away from the belief that politics is a tool for improving their lives.

Instead of a competition of ideas, programs, and concrete visions for economic development, social justice, and state-building, political parties have plunged into a witch hunt, where accusations of “treason,” “collaboration with Serbia,” and “espionage” have become electoral currency. Serbia remains at the center of the campaign not as a state challenge requiring wise strategy and political unity, but as a weapon for mutual blackmail, in the hope that fear mobilizes more effectively than reason.

Amid this controlled noise, citizens forget—or are deliberately pushed to forget—the fact that these same parties left Kosovo without a functional government for nearly ten months. And the risk that this scenario will be repeated is real.

The problem lies not only with the parties, but also with the electoral system. Kosovo, as a single electoral district, deprives citizens of genuine representation. Candidates unknown to entire communities secure mandates in areas with which they have no social, cultural, or economic ties. Deputies who come from modest backgrounds display staggering wealth within a few months, without any convincing transparency.

There are deputies who, after the elections, no longer visit their hometowns, but live between Pristina and European capitals, giving the impression that they are disconnected from the reality of the citizens who voted for them. This is not representation—this is the appropriation of power.

Past governments, without exception, have had officials accused of corruption. Ironically, each of them declared a war on corruption, while in practice it only deepened. The great hope that the Vetëvendosje Movement would bring stability and radical change quickly faded. Instead of deep reform, polarization increased, hate speech intensified, and an exclusionary culture emerged that treated criticism as hostility.

The PDK and the LDK, each in their respective periods, did not show sufficient courage to genuinely break away from corruption and clientelism. AAK and NISMA, although with less weight, failed to offer a convincing systemic alternative.

Nevertheless, it is important to state clearly: no party is monolithic. Within each there are honest, professional, and dedicated individuals who would deserve the citizens’ vote.

The problem is that the current system makes it impossible to freely vote for a preferred individual beyond party boundaries.

Another illness of our political scene is the extreme personalization of power. Movements that function more as projects of a single leader than as democratic institutions endanger parliamentary democracy itself. In functional states, the leader has limited importance; decisions are made in parliament through debate, compromise, and a free vote.

When a party becomes synonymous with a single name, dissent is suppressed and criticism is excluded. This is not reform—it is regression.

And yet, despite the failures of political parties, Kosovo does not fail. The state will continue to exist, because for the first time it clearly finds itself in the same hemisphere of interests as its strategic allies, especially the United States of America.

This is a historic opportunity that should not be squandered by small, day-to-day politics.

Elections should not be a victory for one party, but a victory for the citizens. The next government, whoever it may be, must be equal toward all municipalities and citizens, without partisan distinctions.

In the end, the greatest responsibility rests with voters in Kosovo and in the diaspora: to vote with a clear mind, not with fear, not with hatred, but with the hope that their vote will not be stolen or misused.

Democracy is not perfect, but it is stronger when citizens do not give up.

May the elections of 28 December 2025 be a step toward a fairer, more representative, and more dignified Kosovo—a democratic and functional state.

TË FALËSH, TË MOS HARROJSH!

December 26, 2025 by s p

Besim Ndregjoni

“AVOKATI I POPULLIT QË E KTHEJ PD NË VITIN 1994”

Fatëkeqsisht si shume herë të tjera në këtë vend të dashur por të çuditshëm fitoi imoraliteti i politikës , fitoi padrejtësia , fitoi pazari bisnes – politike , fitoi pabesia e komunistave të kthyer në antikomunista. Kurrë më shumë se kurrë këto ditë të zgjedhjes së Avokatit të Popullit, nuk më është kujtuar vepra e shkrimtarit të madh Ismail Kadaresë “Ra ky mort e u pamë!” Në vitin 1994 entusjazmi i antikomunistave shqiptar që kishin kaluar kalvarin dhe qëndresën ndaj partisë staliniste të Enver Hoxhës më shumë se çdo populli i europës, me një bilanc tragjik humbjesh njerzore, me mijëra familjarësh të humbur, me qindra vuatje kampesh çfarosëse, me të zhdukurish fëmijë, që nga kampi i tmerrshëm i Tepelenës, e deri në Këlmendin Preng Calit! Në mes të këtij entusjazmi politik shoqëror antikomunistët ju drejtuam udhëheqjes së PD duke i dokumentuar krimin komunistë se të burgosurit politikë ishin trajtuar në kampin famëkeq të Spaçit, si skllevërit e mesjetës duke nxjerr tonelata miljona bakër e pirit nën kamxhikun e xhelatëve terroristë të Enver Hoxhës, dhe nuk ishin paguar nga ana financiare. Bazuar në konventat ndërkombëtare të drejtave dhe lirive të njeriut, kërkonim një ligj që njihej puna e papaguar! Por udhëheqja e PD jo që nuk e prit mire kërkesën tonë, por me mentalitet komunistë, përdori dhunë ndaj grevës së urisë të këtyre shqiponjave të lirisë! Një sinjal që kjo forcë politike skishte prirje antikomuniste dhe aspak konservatore. Ikona e antikomunizmit ,Prof. Sami Repishti do ta dënonte këtë veprim brutal të Partisë Demokratike që e kishin mbështetur antikomunistët, dhe e kishin sjell në pushtet si dallëndyshen e parë të lirisë. PD ishte e kënaqur që partia diktatoriale e Enver Hoxhës ndrroi emrin dhe nga Partia e Punës së Shqipërisë në Parti socialiste, ku loja luhej në pallatin e kongresit, me një dekor artistash që banin lojën kungulleshash , Dritëro Agolli bante thirrje të ndrohemi në socialista dhe të shkëputemi nga enverizmi, në podjumin tjetër Kadri Roshi i kthente prapanicën Dritëroit, për këtë kërkesë dhe në llozhë diktatori Ramiz Alia duartrokiste këtë teatër kukllash. Nga arkivat e Unionit bashkëpuntorët e mi, më sollën në zyrë dokumentat pamjet e dhunës që ushtroi qeveria e asaj kohe ndaj grevës së urisë të burgosurve politikë dhe dorëheqjen time si Shef Kabineti i Komitetit Kombëtar në mbrotje të grevës së urisë të viti 1994, se si ushtria me tanke shtypte grevën e të burgosurve politikë qeveria e partisë e demokratike , partia e parë opozitare. Ishte një turp, dhe një papërgjeshmëri e një force politike që e kishte shpallur vehten antikomuniste! Kjo ishte çarja e parë e PD me antikomunistat shqiptarë. A pati pasoja kjo ngjarje? Aq shumë sa u prishën ekuilibrat e shoqërisë dhe e çoi PD drejt humbjes pushtetit, sa solli vitin e zi 1997 kur bandat enveriste kapen armët kundra demokracisë me sebetin e firmave piramidale, dhe u kriju një urretje ndaj veriut sa çdo natë Enverisat ne Vlorë brohorisnin me vargjet e Dritëro Agollit që ja kishte kushtuar Xan Caushit një rebeli vrasës “ Robin Huti i Labërisë do të zhduki malokun e malsisë” dhe u zhvillua lufta e dytë civile e shekullit njëzet me objektiv të qarqeve antishqiptare të armiqësonin shqiptarët e jugut kundra veriut!

Udheheqësit e lartë të PS e kthyen Vlorën në një qendër kryengritje kundra Partisë Demokratike vetëm se ajo drejtohej nga një verior. U gabuan qarqet antishqiptare që vepronin dhe drejtonin PS këtë parti enveriste që ishte e gatshme të digjte Shqipërinë vetëm të merte pushtet. Po verioret dhe pse panë skena makabre në Vlorë duke thithur gjakun e punonjësve të shtetit,vetëm pse ishte verior, nuk pranuan të vazhdonin luftën dhe urrejtjen ndaj vëllezërve të jugut! Dhe në mes të plumbave PS erdhi në pushtet, me mbrojte ideologjinë enveriste dhe shkatërroi sistem demokratik duke u votuar në mes plumbave! Shteti ra, për pushtet të enveristave, dhe europa tallej me politikanët shqiptar që kërkuan mbrotje nga Europa që të vinin në pushte enveristat!

Antikomunistat shqiptarë me gjithë sjelljen e PD ndaj të drejtave dhe lirive të përndjekurve politikë, ata e mbrojtën këtë forcë politike nga asimilimi dhanë dëshmorët e demokracisë në mbrotje të shtetit shqiptar dhe të pushtetit demokratik të drejtuar nga Dr. Berisha, Besnik Hidri, dhe Lek Çoku u vranë në Vlorë në mbrotje të shtetit shqiptar, Kujtim Frangu u vra në Lis të Matit në mbrotje të votave të PD nga xhelatët e PS, Ali Uka dhe Astrit Kalenja, u vranë në protestat e PD në mbrotje të lirisë në Tiranë. Sot kjo parti as nuk jua përmend emrin, as parardhsëve të tyre që janë mbi 6000 të zhdukur! PS në çdo dalje televizive përmend 4 të vrarët e 21 janarit, duke akuzuar PD! Po PD pse hesht per deshmoret e saj që i vrau PS, 1997-1998! PD i ka harruar dëshmorët antikomunistë që dhanë jetën për të mbrojte këtë forcë politike, i ka harruar krimet e komunizmit, që përballuan këta shqiptarë që përfaqësojnë 40% të popullit shqiptar, ajo kujton se ka krijuar një elektorat prej pushtetit që ka pasur, dhe i bashkohet heshtjes së komunistave të rilindjes që duan të fshijnë të kaluarën diktatoriale që kaluan të përndjekurit politikë dhe pronarët shqiptarë. Ku vete kjo parti që ka 35 vite që spërcakton itenditetitn e sajë politikë ideologjike! Viti 2025 Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhanë sinjale të forta në dënimin e krimeve të komunizmit, Kongresi Amerikan futi me ligj në kurikulumet shkollore krimet e komunizmit. Me gjithë kërkesën tonë drejtuar paralamentit PD përfaqësuesja jonë ju bashku heshtjes së rilindjes komuniste. Me dt.2 nëndor 2025 doli Proklomata e Presidentit Donald Tramp që shpalli “Javën antikomuniste” PD heshti dhe nuk e përshëndeti këtë proklomatë botërore për dënimin e krimeve të komunizmit! Dhe në fund me 11 dhjetor 2025, PD ishte në provë që të merte për të përndjekurit politikë një institucjon kushtetues “Avokati i Popullit” dhe këtu bëri marrveshjen e fshehtë me PS dhe në atë institucjon dërgoi një soriste që drejtonte një forcë politike Marksiste-Leniniste, dhe e kaloi në heshtje kanditaturën përfaqësues i të përndjekurve politikë që kishte gjithë vitin që Dr. Berisha e paraqiste si kanditaturë të opozitës! 35 deputet të opozitës u diskridetuan para shqiptarve, ku në mes tyre ishin dhe deputet që vinin nga shtresa e të përndjekurve politikë, dhe këta deputet as nuk u skuqen as nuk u zverdhën por zgjodhën turpin para kombit si tradhëtar të kauzës së familjeve të tyre, thjesht për një rrogë të majme. PD ka 35 vite që nuk flet për krimet e komunizmit, që nuk thotë jam antikomuniste, por vazhdon populizmin e 90 një rrymë ideologjike e dështuar totalishtë, dhe në kundërshtim me politikën e SH.B.A. për luftë ndaj të së majtës ekstreme!

Jam i ndërgjegjshëm se mazhoranca që me vrau e burgosi për 50 vite do ishte e detyruar të votonte po të bllokonte PD parlamentin e të deklaronte botërisht se vetëm antikomunistat do ta drejtojnë “Avokatin e Popullit”, fatkeqësisht këtë nuk mund ta bënte PD se e kishte hëngër çorbën e marrveshjes. Harroj e shkreta forcë politike që ne votojme nga 35 vite. Turp për këtë forcë politike që gjunjëzohet përballë partisë kriminale që ka zhduk 6000 shqiptare pa varre, që burgosi dhe shuajti 38.000 të burgosur politikë.

E pa imagjinueshme.

Liria që flasim çdo dite u cenua , demokracia u venit , të persekutuarit u ridenuan, njeriu i ndershem nuk doli mbi uje në këtë kenete të ndotur të politikës komuniste përfaqësuar nga dy parti që skan demokraci por kan një vizion Shqipëria të drejtohet nga xhelatët e komunizmit.

Por për misionin tim jam krenar që humba besimin e atyre që shiten e blihen që bëjne pazare që nuk respektojne votuesit e tyre , të atyre që përkrahësit tyre i quajne armiq dhe si të tille nuk duhet të jenë në istituticionet e larta shtetërore.

Por kam fituar respektin e mijra njerzve duke punuar për ta , i kam ndihmuar sa kam patur mundesi kam luftuar për të drejtat e lirite e tyre .

Kam fituar të drejten morale për me qëndru i forte , i vetdijshem për misionin por edhe i ndërgjegjshëm se lufta për të drejtat e njeriut është e gjate me pengesa por është mision që nuk ka fund.

Pushkatimi politik që mu bë me 11 dhjetor, 2025 me motivon të mos tërhiqem nga kauza e lirisë, ata që më mbeshteten dhe më ndihmuan i falënderoi, dhe ju betohem se do ta mbrojë lirine dhe demokracine nga pushtimi komunist i politikes shqiptare, të drejtuar nga dy parti komuniste që shiten si demokratike, por si mision, kanë ideologjia komuniste të drejtoi Shqipërinë tonë të dashur dhe të vrarë nga kjo ideologji prej 80 vitesh, do të mbaj qëndrim burrëror ndaj atyre që shpresove por më zhgënjyen.

Sot jam me bashkevuajtsi e mi më shume se kurrë.