Komente – Page 431 – Dielli

VATRA I URON SHËRIM TË SHPEJT Z. ESAT ÇOKU

November 6, 2013 by dgreca

Kryetari i Federatës VATRA, dr. Gjon Bucaj, i shoqëruar nga anëtari i Advisory Board të Vatrës Zef Përnocaj dhe editori i Diellit Dalip Greca, vizituan në Albert Einstein Hospital, zotin Esat Çoku, i cili që nga enjtja e kaluar ka kaluar një operacion të vështirë kardiologjik. Gjendja e të sëmurit është në kontroll dhe ka nisë përmirësimi.

Z. Bucaj dhe shoqëruesit i uruan shërim të shpejtë z. Çoku.

Z.Esat Çoku është një aktivist i komunitetit shqiptar në Neë York, anëtar i Advisory Board të Vatrës. Ai është një prej qëndrestarëve të diktaturës komunsite, ku së bashku me babanë e tij, dy vëllezërit Çaush e Bedria Çoku, si familje, kanë bërë 76 vite burg.

Pas rrëzimit të diktaturës komuniste Esat Çoku dha kontribut të ërndëssishëm, në Lushnjë dhe në shkallë Kombëtare. Ai ishte anëtar i kryesisë së Shqatës Kombëtare të të Përndjekurëve Popitik, ishte kryetar i degës së të përndjekurëve të Lushnjës, anëtar i Këshillit të Rrethit, kreu detyrën e sekretarit të Komitetit Ekzekutiv dhe më pas ishte deputet i Partisë Demokratike të Shqipërisë.

Urojmë që z. Esat Çoku të shërohet sa më shpejt dhe të kthehet parnë familjes së tij të dashur, bashkëshortes Zyhra dhe djalit Franc, që të gjithë këto ditë i kanë qëndruar tek koka.

Te shkuara, miku yne!

Ne Foto: Esat Coku me heroin e dEmokracise Azem Hajdari, ne Parlamentin e Shqiperise

KRYETARI I VATRËS VIZITOI Z. JONUZ NDREU NË SPITAL

November 6, 2013 by dgreca

Z. Jonuz Ndreu, vatrani i kahershëm, për shumë vite anëtar i Këshillit të Vatrës, dhe në kohën e tanishme- anëtar i Advisory Board, javën që shkoi, të enjten ka pësuar strokë dhe ndodhet i shtruar në Orange Regional Medical Center, që ndodhet në Middletown, New York.Gjendja e të sëmurit është nën kontroll të personelit mjeksor, ndërkohë që familja, zonja Bale, vajzat, dhe të afërmit po i qëndrojnë pranë.

Kryetari i Vatrës, dr. Gjon Bucaj, i shoqëruar nga z. Zef Përndocaj, anëtar i Advisory Board dhe editori i Diellit, Dalip Greca, e vizituan të sëmurin në spital dhe i uruan shërim të shpejtë. Ata qëndrua disa kohë pranë tij dhe biseduan me të.

Z. Jonuz Ndreu është një patriot i njohur, që nuk ka kursyer asgjë për t’i shërbyer Kombit Shqiptar, ashtu si paraadhësit e tij, që Historia i vecon, si heronjë të qëndresës Kombëtare.

Jonuz Ndreu është djali i Cen Elezit dhe nipi i Elez Isufit, të njohur si piramida të pakalueshme të tokave shqiptare nga sllavët dhe të gjithë pushtuesit e Atdheut. Edhe pse në pension, ai kurrë nuk u tërhoq nga veprimtaritë e komunitetit shqiptar në Nju Jork.

Në majin e këtij viti, ai udhëtoi në Dibrën e dashur dhe mori pjesë me krenari në veprimtaritë e organizuara nga Bashkia e Peshkopisë dhe Presidenca e Shqipërisë në vlerësim të figurës kombëtare, legjendës së Dibrës dhe gjithë Shqipërisë, Elez Isufit, Arushës së malit, sic e kanë epitetuar rapsodët dhe gazetarët.

Z. Jonuz Ndreu, njihet në komunitetin shqiptar si një patriot i dorës së parë, atdhetar i përkushtuar, demokrat i pakompromis, familjar shumë i mirë, kontribues i përhershëm në Vatër dhe komunitet.

I urojmë shërim të shpejtë vatranit të kahmotshëm!

Ne Fotot: Vatrani i vjeter, anetar i bordit te vatres,Jonuz Ndreu, duke marre Urdherin “Nder i Kombit” nga Presidenti i Republikes, Bujar Nishani, akorduar (Pas vdekjes ), heroit Kombetar, Elez Isufi Ndreu, nip i të cilit është z. Jonuz Ndreu.

Z. JONUZ NDREU SHKOI NE NJE QENDER REHABILITIMI NE NJ

Te premten me 8 nentor, Dr. Skender Murtezani, kryetar i deges se vatres ne Queens , i shoqeruar nga editori i Diellit, Dalip Greca, vizituan z. Jonuz Ndreu ne spital. Gjendja e tij shendetesore ka permiresim te dukshem. Ne mesditen e se premtes z. Ndreu u trasferua ne nje qender rehabilitimi ne Nju Xhersi.

OSCE Indicates Results In Northern Mitrovica Can’t Be Determined

November 4, 2013 by dgreca

The Organization for Security and Cooperation in Europe (OSCE) has indicated that results from Kosovo’s local elections on November 4 in northern Mitrovica cannot be determined because of attacks on all three polling stations there.
Kosovar election officials and OSCE monitors were evacuated from the polling stations after masked men stormed the facilities — throwing canisters of tear gas and stealing or destroying ballot boxes.
Nikola Gaon, a spokesman for the OSCE Mission in Kosovo, told RFE/RL on November 4 that all ballots from northern Mitrovica appear to be lost.
“We don’t have that material in possession and we could not hand it over [to the Central Election Commission],” he said.
Gaon doubted whether the missing ballots could ever be recovered.
“From what we have seen from the video recordings posted on YouTube and other media, that material is damaged, torn,” he said. “So, in principle, I don’t know where that material is — if it ended up in trash cans or what happened to [the ballots] in the end.”
Serb hard-liners had kept up their calls to boycott the vote despite Belgrade’s public backing for participation by ethnic Serbs.
The OSCE’s Kosovo mission chief, Jean-Claude Schlumberger, says ballots from other Serb-dominated parts of northern Kosovo were transported to a central counting station near Pristina.
Kosovar President Atifete Jahjaga said the violence “will be met with a swift response” in an attempt to establish the rule of law in northern Kosovo.
In a statement, Jahjaga congratulated voters for their participation in the elections, which she said took place in “a generally calm and acceptable atmosphere.”
Jahjaga added that election irregularities will be “thoroughly investigated and prosecuted by the authorities.”
Serb officials in Belgrade had called for ethnic Serbs to vote in the local elections under an EU-brokered normalization deal reached with Pristina in April.

ALSO READ: Kosovo Votes In Key Local Elections

Serbia still officially rejects Kosovo’s independence, but the vote on November 4 was the first to get Belgrade’s backing since Pristina’s unilateral declaration of independence from Serbia in 2008.
Nevertheless, according to Washington-based political analyst Daniel Serwer, the attacks in northern Mitrovica ultimately could hurt Belgrade’s bid to join the European Union.
“People in Brussels expected Belgrade to be able to do something about that,” he said. “They may have tried; I don’t know the answer to that question. Did they try and fail, or did they not try? I don’t know. But I can tell you that it reflects badly on Belgrade and that, until they clean up the mess, they may be able to open negotiations; but those negotiations are going to have a hard time moving forward as long as this criminal element is able to escape Belgrade’s control and Pristina’s control.”

Origjina shqiptare e presidentit grek Karolos Papulias

November 1, 2013 by dgreca

Nga Arben LLALLA*/

Ne Foto: Papulia Janar 1985, hapja e pikes kufitare Kakavie/

Siç kemi shkruar në shkrimet e mëparshme shumë kryetarë që kanë udhëhequr Greqinë kanë qenë shqiptar ose kanë pasur origjinë shqiptare. Njëri nga këta kryetarë që ka origjinë shqiptare është edhe kryetari i Greqisë, Karolos Papulias i cili që herët është një mik i Shqipërisë dhe i shqiptarëve. Karolos Papulias, 84 vjeçar, është rizgjedhur dy herë Kryetar i Republikës greke dhe në fund të mandatit dhe karrierës së tij të gjatë politike ka zgjedhur të vizitojë edhe njëherë Shqipërinë më 3-5 Nëntor. Si mikpritje për vizitën e tij po ribotoj më të gjerë disa të dhëna për origjinën e tij shqiptare si dhe për politikën miqësore që ai ka zhvilluar në drejtim të Shqipërisë.

Karolos Papulias gjithnjë ka qenë çelësi i zhbllokimeve të marrëdhënieve të krizave të ngrira të politikës midis Greqisë dhe Shqipërisë. Atij i takon merita se ideoi në fillim të viteve 1980 heqjen e ligjit të gjendjes së Luftës me Shqipërinë, por ky ligj nuk u miratuar nga Kuvendi i Greqisë. Ai ka lindur më 1929 në fshatin Voshtina (sot quhet Pogoniani) pranë kufirit me Shqipërinë. Ky fshat ndodhet në krahinën e Çamërisë dhe dikur banohej nga popullsia shqiptare. (Siç dihet në vitet 1913 – 1945 qeveritë greke dëbuan me forcë popullsinë shqiptare nga trojet e tyre mijëravjeçare. Kështu, qindra bashkëfshatarë të Kryetarit të sotëm grek u përzunë me dhunë edhe nga fshati i lindjes së tij Voshtina. Në Voshtinë sipas të dhënave shqiptarët kanë banuar që në shek.XVI, pas përzënies së shqiptarëve mysliman, në këtë fshat u sollën vlleh dhe “grek” nga Azia e Vogël.)

Pas mbarimit të shkollës së mesme në Janinë Karolos Papulias studioi për drejtësi në Universitetin e Athinës dhe doktoraturën e mbrojti në universitetin e Këlnit. Që në moshë të re ishte pjesëtar i rezistencës kundra pushtuesve nazistë gjermanë. Më 1974 u bashku në partinë socialiste PASOK dhe u bë anëtar i Këshillit Qendror të Lëvizjes dhe që nga Prilli i 1975 zgjidhet Sekretar i Komisionit të marrëdhënieve me jashtë të PASOK-ut dhe në vitin 1977 zgjidhet për herë të parë deputet i PASOK-ut për Janinën. Ai ka qenë njëri nga bashkëpunëtorët më të ngushtë i themeluesit të PASOK, Andrea Papandreut, Papulias mori postin e Ministrit të Jashtëm më 1981 dhe që atëherë luajti një rol të rëndësishëm në formimin e politikës së jashtme të qeverisë së Pasok-ut. Ai ka qenë Ministër Plotësues i Jashtëm 8/2/1984-5/6/1985 dhe nga 5/6/1985- 26/7/1985 dhe Ministër i Jashtëm 26/7/1985-2/7/1989 si dhe në periudhën nga 13/10/1993-22/1/1996. Në Nëntor të 1989 mori pjesë në qeverinë ekonomike të Ksenofoda Zolotas si Ministër Plotësues i Mbrojtjes Kombëtare. Më 24 Shtator 1990 në Kongresin e dytë të socialistëve grek zgjidhet anëtar i Këshillit Qendror të partisë, post në të cilin rizgjidhte deri në Kongresin e gjashtë në Nëntor të 2001. Më 11 Tetor 1995 zgjidhet për herë të parë anëtarë i Këshillit Ekzekutiv të PASOK-ut dhe një vit më vonë u betua si anëtarë i Sekretarisë Politike. Në Tetor të vitit 1996 zgjidhet kryetar i Grupit Parlamentar për Çështjet e Jashtme dhe të Mbrojtjes dhe në Korrik të 1999 zgjidhet Kryetar i Komisionit për çështjet e jashtme dhe të mbrojtjes të parlamentit grek, post në cilin rizgjidhet edhe më 2001, 2002 dhe 2003. Në vitin 2005 u zgjodh Kryetar i Republikës greke dhe më 2010 u rizgjodh përsëri në këtë post të lartë shtetëror. Është i martuar me Maria Panu dhe ka tre vajza.

Njeriu që shkrinte akujt e politikës greko-shqiptare

Karolos Papulias kur ishte ministër i jashtëm i Greqisë bëri vizitën e parë në Shqipëri, Janar të 1985 në hapjen e pikës të kalimit kufitar të Kakavijës. Në nëntor të vitit 1987 Karolos Papulias me një grup ministrash grek vizitoi për herë të dytë Shqipërinë. Midis ministrave në atë vizitë ishte edhe ministria e kulturës greke me origjinë shqiptare Melina Mërkuri. Kur marrëdhëniet greko-shqiptare në nëntor të vitit 1993 ishin të keqësuar për arsye të dëbimit të një prifti grek nga Shqipëria i cili akuzohej për agjitacion. Atëherë policia greke dëboi me forcë mbi 80 mijë emigrantë ekonomik shqiptarë nga Greqia. Ministri i jashtëm grek i Partisë Socialiste PASOK i sapo zgjedhur Karolos Papulias do të udhëtonte drejtë Shqipërisë për të zhbllokuar marrëdhëniet dypalëshe që ishin ngrirë në qershor të vitit 1993, kur në pushtet në Greqi ishte Partia Demokracia e Re. Në prill të vitit 1994 në repartin ushtarak të Peshkëpisë në rrethin e Gjirokastrës, një komando paramilitare greke e grupit MAVI vrau kapitenin Fatmir Shehu dhe ushtarin Arben Gjini. Po në gusht të atij vitit piloti grek Kosta Vrakas hedh nga avioni i tij në Jug të Shqipërisë fletushka me shkrime kundër Kryetarit të shtetit shqiptar z.Sali Berisha. Dhe përsëri ishte ministri i jashtëm i Greqisë Karolos Papulias që do të udhëtonte në Tiranë për të zhbllokuar krizën politike midis dy vendeve. (Papulias ka patur lidhje të ngushta me studiuesin arvanitas Aristidh Kolën)

Origjina shqiptare

Sipas një shkrimi të botuar në gazetën Republika në Gusht të vitit 1995 shkruhet se: “Karolos Papulias është me origjinë të pastër shqiptare. Babagjyshi i tij quhej Sulejman dhe i përkiste fesë islame dhe ishte nga fshati Voshtina”. Këtë e deklaroi arvanitasi i shquar tashmë i nderë Aristidh Kola. Në librin e Kolës “Arvanitët dhe prejardhja e grekëve”, në faqe 195 e lexojmë emrin e Sulejman Papulies. Nga librat e botuar në shek.XIX dalin të dhëna se njëri nga pushtetarët e Prevezës quhej Tahir Papulia. Por këto janë të dhëna për të cilat duhet të shkruajmë herë të tjera më gjerë. (Interesantë është fakti se edhe emri Karolos nuk është një emër greke, por gjerman. Me këtë emër quheshin Despoti i Epirit në shek.15, italiani Karolos Tokos i Parë dhe i Dytë).

Kryetari grek Karolos Papulias ka qenë shok klase në fshatin e lindjes me aktorin fierak çamin Fuat Boçin dhe midis tyre ruhet ende një miqësi e mirë. Gazetarja Marina Vihu përmes një shkrimit të saj botuar në vitin 2005 ndër të tjera sjell kujtimet fëmijërore nga jeta e Fuat Boçit: “Një ditë ndërsa ishim nisur për në shkollë me Karolosin, na u kthye mendja dhe shkuam për zogj. Ditën tjetër, mësuesja na nxori të dyve para klasës dhe na i shkuli veshët kaq fort, saqë më dhembin edhe sot e kësaj dite”. Fuat Boçi po ashtu kujton të atin e Karolos Papulias, kolonelin në lirim Grigoris Papulias, i cili i nxirrte thuajse lakuriq në dëborë, i mbulonte me të dhe pastaj i vinte të vraponin që të kaliteshin. Për të vërtetuar nëse Karolos Papulia e flet shumë mirë gjuhën shqipe duhet pyetur Fuat Boçi i cili di shumë gjëra për origjinën shqiptare të presidentit grek.

Voshtina-Pogoniani

Voshtina gjendet buzë kufirit greko-shqiptar, përballë fshatrave të Gjinokastrës. Nëse do të futemi thellë në historinë e Epriti ku bënë pjesë edhe Voshtina, Despotati i Artës ku ka qenë përfshirë Janina dhe Voshtina në fillim të Shek.XI e deri sa u pushtua nga Osmanët më 1449, asnjëherë nuk ka qenë i udhëhequr nga Despot grek, por nga latinët dhe shqiptarët. Kur Stefan Dushani pushtoj Ballkanin ai u ndesh me shqiptarët të cilët e rimorën përsëri Despotatin e Artës. Atëherë logjika e thjeshtë ngre pyetjet përse Epiri asnjëherë nuk është udhëhequr nga Despot grek? (Sepse popullsia nuk ishte greke, por shqiptare).

Voshtina nga mesi i shek .XVI e në vazhdim njihet se është themeluar dhe banuar nga shqiptarët mysliman. Voshtina ishte qendra e fshatrave të Pogonit dhe i përkiste administratës turke të Gjirokastrës. Voshtina mbeti si qendra administratës të zonës së Pogonit deri në vitin 1922, më tej qendra u vendos në Delvinaq. Voshtina ishte dikur një fshat me rreth 3.000 banorë dhe në vitin 1924 u hap gjimnazi në godinën ku dikur shërbente administrata osmane. Gjimnazi kishte edhe konviktin e vet ku strehoheshin nxënësit e fshatrave të tjerë që ndiqnin shkollën.

Gjatë periudhës së Perandorisë Osmane Voshtina i përkiste Peshkopatës së Vlorës. Ka pasur xhami, kishë, një shkollë për myslimanët dhe një shkollë për ortodoksit, rreth 5 dyqane. Me përzënien e shqiptarëve mysliman nga treva e Çamërisë në zonën e Pogonit dhe në Voshtinë qeveritë greke sollën popullsi vllehe si dhe “grekët” nga Azia e Vogël për të bërë sa më të lehtë asimilimin e shqiptarëve ortodoks që mbetën në Çamëri. Vllehët dhe “grekët” e ardhur nga Azia e Vogël u vendosën në shtëpitë e shqiptarëve mysliman duke marrë në përdorim dhe tokat e tyre.

Me vendim të qeverisë greke për ndërrimin e toponimeve jo-greke në Greqi edhe Voshtinës si shumë fshatra të tjerë ju ndërruar emri në Pogoniani më 1928. Nëse vërtet fshati Voshtina do të ishte banuar nga grekët, atëherë qeveria greke nuk do ta ndërronte emrin e fshatit dhe do të sillte në të banorë jo-vendas. (Është një histori e dhimbshme e shqiptarëve nga Çamëria sepse pas përzënies së shqiptarëve mysliman, shqiptarët ortodoks u deklaruan vlleh ose grek për ti shpëtuar dëbimeve dhe masakrave. Si pasojë u shtuan vllehët dhe grekët si në Greqi, por edhe në Shqipëri.)

Pas viteve 1990, shumë fëmijë të minoritetit grek, por edhe fëmijët shqiptar të fshatrave buzë kufirit vazhduan gjimnazin në Pogoniat. Sot në fshat banojnë rreth 80 njerëz.

HISTORIAN

RRUGA E ARBËRIT MBËRRIN NË INDI

November 1, 2013 by dgreca

Gazetari i njohur C. M. Paul i bën jehonë peticionit në mediat Indiane.*/

Një ekspert i Nënë Terezës në Mbretërinë e Bashkuar ka nisur një peticion online për një rrugë, e cila do të sjellë më pranë nesh vendlindjen e murgeshës me famë botërore.

“Rruga për të cilën po lobojmë do të përmirësojë ndjeshëm infrastrukturën e transportit mes vendlindjes së Nënë Terezës, Shkupit, dhe Tiranës”, thotë Gëzim Alpion, profesor i Sociologjisë në Universitetin e Birmingamit.

Rruga e Arbërit ofron një lidhje më të mire me Dibrën dhe do të ndihmojë në “zhvillimin e kësaj pjese të Ballkanit, e cila vuan nga mungesa e një rrjeti të mirë rrugor”, u shpreh ai duke theksuar se kjo zonë është ndër rajonet më të pazhvilluara në Shqipëri, një vend në Europën jug-lindore.

Rruga do të krijojë një ndërlidhje të re vitale mes Shqipërisë e Maqedonisë, si dhe do t’i ofrojë Bullgarisë hyrje direkte në Adriatik dhe Detin Mesdhe.

Rruga ekzistuese prej 180 km është “një stërzgjatje torturuese dhe aspak e mirëmbajtur”, thekson bashkëkombësi i Nënë Terezës. Sipas tij, rruga e re prej 70 km do ta shkurtoj kohën dhe koston e udhëtimit.

Alpion, që jeton në Birmingam, konsiderohet nga kritika si “autori me autoritar për Nënë Terezën në gjuhën angleze”. Libri i tij i ri për Nënë Terezën, që do të botohet në shtator 2014, përfshin materiale që nuk janë publikuar deri më sot mbi jetën e murgeshës shqiptare.

Ai u shpreh se peticionin online për Rrugën e Arbërit e nisi më 18 mars “me shpresën për të ndihmuar Dibrën, vendlindjen time, zhvillimi i së cilës për mua është shumë i rëndësishëm. Po kështu, peticioni synon të tërheqë vëmendjen e politikanëve shqiptarë drejt varfërisë që ka pllakosur prej kohësh zonën e Dibrës.”

Ai tha se së shpejti do të kthehet në Tiranës për t’i dorëzuar peticionin kryeministrit të ri të Shqipërisë, z.Edi Rama, dhe për të zhvilluar takime me një numër zyrtarësh të lartë në vend.

Alpion është larguar nga Dibra në moshën 14 vjeçare për të studiuar fillimisht në Tiranë e më pas në Universitetin e Kairos dhe atë të Durhamit. Rrënjët dibrane janë “tepër të rëndësishme” për të edhe pas 37 vitesh.

Ai e përshkruan Dibrën si “një zonë me bukuri natyrale të jashtëzakonshme” dhe 200,000 banorët e saj si “të mençur dhe shumë punëtorë, por gjithmonë të lënë pas dore nga shteti.” Sipas tij “Dibra, nga të gjithë rrethet e Shqipërisë, nuk duhet të jetë e varfër vetëm po të kemi parasysh pasuritë e saj minerale të jashtëzakonshme.”

Në 1980-ën Shqipëria renditej e treta në botë si prodhuese kromi me mbi një milion ton në vit. Rezervat e kromit gjenden në Bulqizë, që është pjesë e zonës së Dibrës.

Rruga e Arbërit gjoja ka qenë “prioritet” për disa qeveri shqiptare për më shumë se 10 vjet. Megjithëse lobimi për ndërtimin e saj ka nisur gati 20 vite më parë, deri tani punimet kanë përparuar pak.

“Rruga e re do të rilindë dibranët,” u shpreh Alpion. Më shumë se 4000 njerëz anë e mbanë globit kanë nënshkruar peticionin online dhe formularët që janë përgatitur në përputhje me legjislacionin shqiptar.

Peticioni është përcjellë gjerësisht nga media në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni dhe nga mediat shqiptare në diasporë: Amerikë, Angli, Kanada, Australi, Itali, Greqi, Zvicër, Bullgari e Rumani.

Alpion beson se vëmendja që politikanët shqiptarë i kushtuan Rrugës së Arbërit gjatë zgjedhjeve të qershorit dëshmon rolin e rëndësishëm që shoqëria civile mund të luaj në Shqipëri. “Shoqëria civile është ende në një fazë embrionale në Shqipëri dhe në vende të tjera ish-komuniste,” argumenton Alpion, “por shenjat e para janë shpresëdhënës.”

Përktheu: Erisa Saraçi

*Shkrimi i C. M. Paul, i titulluar “Mother Teresa expert roots for Skopje”, u botua në gjuhën angleze në Indi në MATTERS INDIA më 28 tetor 2013: http://mattersindia.com/mother-teresa-expertroots-for-skopje

*Versioni shqip u botua për herë të parë në Tiranë në gazetën RRUGA E ARBËRIT, Tetor 2013, fq. 5.

Ju lutemi nënshkruani peticionin duke shkruar Emrin, Mbiemrin, Adresën e Emailit, Qytetin tuaj dhe pastaj klikoni ‘Sign’:

http://www.change.org/en-GB/petitions/complete-the-construction-of-the-arb%C3%ABri-road-nd%C3%ABrtoni-sa-m%C3%AB-shpejt-dhe-me-standarde-rrug%C3%ABn-e-arb%C3%ABrit?utm_campaign=petition_created&utm_medium=email&utm_source=guides