Shtëpia e vjetër- Shtëpia e vjetër/

-SOFRA POETIKE- Për Gazetën DIELLI Cikël me poezi nga Mëhill VELAJ-/

Shtëpia e vjetër-/

Harrova që ishte ende pranverë,/

Ecja i heshtur në dhomën e rrënuar/

të shtëpisë së vjetër. Poshtë këmbëve/

ndjeja t’i kërcisnin kockat, por nuk rënkonte,/

Në xhamet e plasaritur nga erërat dhe rrebeshet, Drita e hënës strukej e brishtë,/

Hija e saj m’i thinjte krejt flokët./

. -.

Si ngaherë, bisedoja me shtëpizën e vjetër,

Luaja me gishtat “sinfoninë e dhimbjes” mbi pluhurin e pianos,

Ashtu e vjetëruar, e pluhurosur qëndronte

kryelartë dhe e heshtur në qoshkën e errët,

Tek unë vinin tingujt e përhumbur nga askundi!

. -.

Nga muret e shtëpisë suvaja vazhdonte

të binte pa u ndjerë, dhe bashkë me to

edhe foto e zverdhura mbetur ende në mure,

si kapela e të vdekurit varur në gozhdën e heshtjes, diku në korridorrin e errët!

. -.

Vecse drita e hënës binte mbi pianon e vjetër!

Si djalli nga temjani braktisa shtëpinë e vjetër,

Pashë dritat e qytetit, i shëmbëlleja me hënën,

Era pranverore frynte ngado në qytet,

Që cdo ditë betohej me dorën zgjatur për bukë,

Dëgjova melodinë e fluturimit të krahëve të fortë të shqiponjës…

. -.

Vështrova zogjtë që mbaheshin fort,

pas muskujve të erës, në ikje e kthim!

Qyteti që bartte gjurmët e dhimbshme të luftës,

Me mëkatet dhe mplakjen tonë shpërfillëm vdekjen,

Qyteti që bartte simbolikën e njerëzores

dhe kuptimin e jetës,

Me zërin e fortë të arsyes dhe identitetit!

Aty ku ende rrjedhin plagët e pellazgëve…

Sa herë sjell ndërmend, më shfaqet në kujtesë,

ndër sytë e mij; udhëtimi biblik i të dëbuarve!

Më shfaqen turmat e njerëzve të drobitur e të tjetersuar ,

Nënat e reja flokëlëshuar e të tmerruara,

Që mbartnin në kurriz djepin e përcëlluar me foshnjën e porsa lindur,

ndërsa të moshuarit e sakatosur dhe të ngrysërit jetimë shtrëngonin fort duart,

hiqnin këmbët zvarrë, mes breshërisë së plumbave, tymit lotues dhe flakës përpirëse!

Vraponin të coroditur e të frikësuar,

mes ikjes, braktisjes dhe shpëtimit,

Vatani mbeti djerr mes dhimbjes dhe trishtimit!

Ata që erdhën nga stepat e Karpateve murgërore, të etur e të shkujdesur,

si morrcakët e shpërndarë erërave të shekujve,

edhe pse e dinin se nuk ishte ajo që kërkonin,

gllabëruan tokën e Ilirisë, sikur të ishin zotërit e saj,

aty ku ende rrjedhin plagët e pellazgëve!

Loti i dhimbjes ngashërente thellë shpirtit,

për atdheun fatkeq, klithmat e psallteve dëgjoheshin mbrëmjeve të mugëta,

bashkë me trokun e hapave të fundit,

e të gjallëve dhe të vdekurve,

Grahmat e tyre mbytëse që vinin

nga varret e lashta!

Shqipet, bijtë e pellazgëve ecnin

vetëm ecnin,

u nisën për në fushbetejën e historisë,

aty ku luhej pokeri i tmerrëshëm i fateve të Ilirisë!

Me lotët e valë të dhimbjes dhe të vdekjes,

Vaditëm tokën që përkundej dhe digjte zjarr,

Me hirin e eshtrave të heronjve dhe gjakun e dëshmorëve, ende i patharë, e përziemë

Dhe hodhëm themelet e vatanit,

Me guxim, durim, dhimbje dhe shpresë marshonim

në udhëtimin biblik drejt Lirisë!

“…ku flejnë ëngjëjt…”

Në prehërin e lëndinës së blertë,

një gur qëndron kryelartë,

mbi supet e tij një pëllumb i bardhë,

që lodhje kurrë s’ndjen,

pëshpërin paqësisht dashurinë,

e atij qyteti të heshtur nën lëndinë,

ku flejnë ëngjëjt, së bashku me puthjet e rrënjëve,

të ledhatimeve, përkëdheljeve dhe fjalët e shënjta:

Të pastë nana!

. -.

Guri i fortë në përballje me rrebesh shiu

e turfan bore,

ku ndritin si kristale të arta,

emrat dhe shpirti i nënave.

. -.

Dhe qyteti i pagojë nxjerr vetëm një zë,

zërin e nënë Zojës e të nënë Arfës,

(E ç’rëndësi ka emri që kanë!)

Dhe kur mëngjesi vesh shaminë e bardhë,

Shqipton emrin më të bukur në botë;

Emrin NËNË,

dalë prej qumështit t’saj!

. -.

Në prehrin e shekujve të lashtë,

Mbështesim kokën të na ngrohë kujtimi,

i fjalëve të shenjta:

Të lëntë nëna mbrapa!

. -.

Qëndroj në heshtje e vështroj gurin,

hëna lëshon dritë argjendi,

në thellësi të lëndinës së praruar,

aty ku prehen shpirti e zemra e ëngjëllit…

. -.

Emër baladash e përjetësie,

që mërmëritet,

në bëlbëzimin e foshnjës së sapolindur,

në trokun e kuajve,

në cicërimën e zogjve,

në tingujt e çiftelisë,

në melodinë e sonetave,

në sinfoninë e gurgullimës së ujit,

në caf-cuf-in e trenave,

në mbylljen e syve, dhe përsërit çdo ditë,

togfjalëshin e përshpirtur:

Oh, Nëna Ime!

Më kapni, do t’u rrëfehem…

Si “fajtor” i prapë, u hoqa zvarrë,

rrugëve pakrye të qytetit.

Gurët nxirrnin kokën nga terri,

kryqëzonin vështrimin nga

frika, zjarri e tmerri….

. -.

Ata që gatuan mëkatet, apo

çudinë e të çuditshmes,

masakrën e përvuajshme

të epsheve, të fajit, të vrasjeve.

Ata që ditën numëronin kufomat,

natën varrosnin të gjallët.

Ata që mëkatet kërkuan në qiell, por

i gjetën këtu

në tokë, nën këmbët, aty

në djepat e trojeve tona…

. -.

Në sytë e trishtë të njerëzve përreth,

shihja lotët gri, plasaritjet e buzëve,

që paralajmëronin përballjen me mëkatet,

se një ditë kurrë nuk do t’i shpëtonin

ndëshkimit!

. -.

Po, kjo ishte e vërtetë,

E vërteta e së vërtetës,

Si shpirti ynë vetë!

Dhe unë si një “fajtor” i prapë,

kur të më kapin, do t’u rrëfehem…

për qiellin, tokën, lulet, ëndrrën,

ngjyrat, tingujt, këngën, vajet, puthjet…

. -.

Me gjakun e eshtrave vaditëm Lirinë

Dëgjoja klithmën e erës, që oshëtinte ,

në çdo gjymtyrë të atdheut,

Si një ninullë e trilluar në lumin e lotëve,

Mbi kurrizin e dorës që përkundte djepin.

. -.

Sytë mjegullonin në sallat e errëta,

Me aromën e pështirë të tymrave,

Që tymosnin llullat e trasha,

Të intrigave dhe mashtrimeve,

Dhe ngrinin dollinë për fatin e atdheut tim!

. -.

Në maskaradën e rrugicave të errëta,

Derdhej gjaku i luftëtarëve në emër të lirisë!

Derdhej Gjaku i Pellazgëve

në tokën e të parëve të mi, dhe ngriheshin

Mitet e legjendat në pemishten e Ilirisë!

. -.

Me ankthin e trishtë, i dëshpëruar,

I rraskapitur dhe gjymtuar,

Endesha në ndërrimin e stinëve,

Duke hapur dritaret e mallit.

Udhëtoja ndër kujtimet dhe ëndrrat e mia…

Udhëtoja brigjeve të Dardanisë, se NE

nuk ishim skllevër të armiqve tanë,

Ne nuk pranonim poshtërimin, mjerimin e gjakderdhjen.

Ne vetëm këndonim këngët e trimërisë,

Me gjakun e eshtrave vaditëm Lirinë,

Në tabanin e përjetshëm të atdheut tim!

Fluturimi hyjnor i BACALOKUT!

(Dedikuar Poetit Din Mehmeti)

U drodha atë mëngjes, kur qyqja ia dha vajit,

Pikëllimin e treta tutje në horizont,

Nuk e pashë të ndriçonte yllin polar,

Pashë diellin po lotonte,

Pashë qiellin u bë gri,

Pashë pëllumbat e trishtuar,

Që gugisnin me oi, oi…

. -.

U shua poeti Din Mehmeti, tha dikush,

Romantiku i pandreqshëm, tha një tjetër,

Udhëtari i kahershëm i penës së artë, shtova unë dhe

Ndjeva sytë të më digjnin nga lotët,

Ndjeva parzmin të dhimbte e zemrën të tkurrej,

Hiri i cigares m’u tha ndër buzë!

. -.

I vetmuar endem rrugëve të Gjakovës,

Shkel mbi gjethet e zverdhura,

Vështroj zogjtë që largohen,

Dhe me vete mërmërij si vetw poeti:

”Fatin tim nuk e nënshkruaj”.

. -.

Lart në qiell retë ikin e vijnë,

Unë akoma çapitem gurë më gurë,

në kalldrëmet e qytetit të heshtur,

me shpresën e kujtimin.

Dhe në hapësirën e agimit të ditës së re

Zëri im grish copëzat e kohës,

Jo nuk ka vdekur BACALOKU!!!

.-.

Në cepin e horizontit të bardhanës përqark,

Një zog shtegtar fillon të fluturojë,

Para rrezeve të diellit e qiellit të kujtimeve,

Është fluturimi hyjnor i poetit!

Ndër Sytë e POETIT

(Dedikuar Poetit Luigj CEKAJ)

Ndër sytë e poetit endet një engjëll i bardhë,

Që rri zgjuar dhe flet me gjuhën e hyjnisë,

Jashtë errësirë, era fishkëllen e çmendur,

Vajton për zemrën e poetit,

Që mbytet nga heshtja,

Ndërsa nata lexon mijëra fjalë,

Me gjuhën e engjujve të lashtë

që veç poetët i kuptojnë!

Ndër sytë e poetit endet shpirti binjak,

Herë shfaqet si simbiozë, herë zhduket,

Herë shfaqet i mjegulluar nga lëngimi

i plagëve në tokën mëmë,

Kroi i lotëve shterri fjalët,

Shpirti i poetit gjen prehje në fluturimin hyjnor!

Më pëshpëriste historia…-

Dua të flas lirisht me gjuhën e nënës ,

Edhe ato fjalë që shpirti mban fshehur,

Kam folur mbrëmë në ëndërr,

Me gjurmët e heshtura, me etërit e zemrës.

.-.

Por dhimbja dhe vdekja ishin frika ime,

I kemi besuar lirisë, pritjes së gjatë,

Për të ngritur atë flamur kuqezi!

.-.

Më buzëqeshi ëndrra në fytyrën time,

Më pëshpëriste historia;

Amanetin e etërve dhe tëbijve,

Për të mbrojtur tokën amë,

Për t’i dhënë blasfeminë e paqes!

.-.

Ndërsa unë trokisja në derë të kujtesës,

Shkruaj fjalët e shpirtit, i hedh në varg,

Klithmat dhe lotët i mbaj në zemrën time,

Mundohem t’i bëj dritë amanetit në çdo stinë,

I ndriçoj rrugën e lirisë;

Pemës që çel petale çdo ditë!

.-.

Dua të flas lirisht me gjuhën e nënës,

Trishtimin, dhimbjen dhe vdekjen,

T’i  tresim në epokat e kohës,

Të endemi me shpirtin në ëndërra e shpresa.

.-.

Ka ardhur koha për të hyrë në ëndrra,

Të nesërmen të zgjohemi nga tingujt e zogjve,

 Edhe me buzëqeshjen e fshehur e të malluar,

Të dëgjojmë zërin e amanetit  të etërve:

“Mos kini frikë dhimbjen e vdekjen,

Hapini portën së ardhmes,

Aty do të gjeni Shpresën dhe  PAQEN”.

Mëhill VELAJ

Stamford CT

2021