Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Ngordhi një qen

by

Ngordhi  një  qen/

Nga Jakov  Solomon/Izrael/

Dyzet  vjet  lehe pa u  lodhur kurrë ,/

Me korin e zhabave   që  të  vinte nga pas/

Na flisje për suksese , por bëre katrahurë ,/

U mbylle në një vrimë miu  dhe popullin bëre të plas./

Por ti  s’ishe   Kashei  I pavdekshëm/

Një  ditë  dhe ty mortja të  përlau ,/

Për vendin dhe botën   , i padëshëruar  ,

Jeta u hakmorr  me ty dhe trurin ta thau  .

Atë  tru që  gjithë  kohës polli  zezona

Dhe farën e keqe  në   mes të  Europës  ,

Të   erdhi  ngordhja   dhe   zvarrë   të  tërhoqen  ,

Në  rrugët e Tiranës   e në  sytë e gjithë botës .

Por vdekja e jote s’i mbylli dritaret

E erës së qelbur  që  erdhi  më  von  ,

Aty nëpër këmbë  i kini zuzarët

Shumë  zëra këtë përditë  jua thonë .

Flakeni tutje atë jetë  mbushur

Mërirash  e urrejtje ngado  ,c’i doni?

Do shihni  pastaj   që  lule  do    celin,

Dhe si gjithë  popujt e tjerë do të rroni  !!!!!!!!!!!!!

Jakov  Solomon

Qershor  2012

AS ROZAFË E AS DORUNTINË

by

Ramiz LUSHAJ/
AS ROZAFË E AS DORUNTINË/
1./
Shkodër: 2 prill 2016./
Me katër pika gjaku loton qielli./
Me katër varre lundron dielli./
Nga Toka ngrihen katër Konstandinë./
Ndryshe nga Legjenda Arbnore:/
Ata janë lisa të gjallë…/
Ata kërkojnë Motren e Tyne të Madhe:
Demokracinë.
Ajo, ndryshe nga Legjenda Arbnore:
Trupin e bukur e ka me varrë…!
Me katër dëshmorët e Shkodrës:
Arben Broci, Besnik Ceka, Bujar Bishanaku, Nazmi Kryeziu.
Me Azem Hajdar…
2.
Demokracia:
Me katër mijë plagë.
Nis prillin e vet.
Nis Alfabet…
Demokracia nuk është Rozafë,
As nji Doruntinë.
Ajo është motër me Lirinë…
Nusja ma e bukur për Shqipërinë.
Shqipëri Etnike, 2 prill 2016

ALFONS GRISHAJ NE SOFREN POETIKE TE DIELLIT

by

ALFONS GRISHAJ/

Porosi/

 Miq, ju porosis !/

Brumi i trogloditit është një lëmsh me gjemba/

Kurth  i sirtarëve  dhe i simbjozave ./

Sponsor i kapeles  së madhe mbi kokën e vogël./

Kremi  i parasë nuk do mbulojë kurrë/

Rrudhat në shëmtinë e kohës me teknikën e plastikës./

Kollarisja nuk mbulon dot  fytyrën e një idioti,/

As kantalena nuk ka nevojë për glaca minjësh mbi E./

As ritishenca për thumbat e hermetizmit kot së koti./

 

Mbi letrën e bardhë ,mund të shkruani me multikolor,

Por jo me të bardhë … dhe grafika e të bardhës mbi të zezë

Duket si  epitaf  mbi vorr!

 

Manekini  do bëhet kopja e harpës moderne,

Ku zhvesh vehten  me kënaq  lakuriqësinë e njeriut

Që përditë tymos llullën magjike të haluçinacionëve.

 

Miq ,  rrokullisem me  dhimbjen e luleve

Në honet e qelizave molekulare të shpërdorimit mizor,

Kur i këput një pis dhe i dhuron një hor!

 

Mos besoni tek asnjë lloj miu ,

Se prej aty,  nuk lind kurrë gjeniu!

Ju lutem!Ju lutem!

“Lacrimosa-n “  e  Mozart, mos ta lozim tani , “*Judicandus homo reus”,

Se shpirtrat e fëmijëve tanë kurrë nuk do të gjejnë qetësi.

Gjëndra pineale: “ Zgjohu o njeri”!

* Judicandus homo reus = Njeriu fajtor do gjykohet…

Pushti

U shfaqën vrangat  mbi ndryshkun e fytyrës

Aktorit në skenë , aktor në jetë…

Lotët e shelgjeve u mblodhën në duart e pista prej pushti

Si Juda Eskarioti në  qesen e turpit …

Lypsari modern , zvarraniku prehistorik!

Litarët e gjakut , konopë ankorimi në emporium,

Superlativa e pushtllëkut  puthadorë.

Me kockat e të  parëve,  hajmali e hajmalive …

Pushti  hiperbolës,  bën viganë  kakërdhitë e dhive!

 

Zgjidhja e Terrorit

Të gjithë vuajnë prej terrorit…

Prej pabesisë që vjell pafajsinë,

Prej djallit që del prej ferrit

Me kosë në fyt me pre lirinë.

 

E  vras mendjen për ketë jetë…

Formulë të thjeshtë për qetësi,

Çdo njeri të shkojë n’ vend të vet,

S’ do ketë më vrasje e pabesi !

 

 

 

UDHËTARI I PËRJETSHËM

by

Nga Ramiz LUSHAJ/
GJERGJ KALAJ, UDHËTARI I PËRJETSHËM/
“Dielli” i Amerikës ma dha lajmin e zi në një mëngjez:/
Iku dhe një tjetër Gjergj…/
E prisja një ditë prilli të lumnueme prej Zotit/
Kur do të pinim një kafe në (krye)qytetin e Nju Jorkut./
Asnjani nuk i lamë tjetrit nji të tillë takim,/
Gjergj, askush nuk e dinte se do shkoje kaq shpejt në amshim…/
Ne, me Gjergj Kalajn e Grudës,pa u njoft ndër veti ,/
Prej larg patëm të afërten miqësi./
E, veç një herë, u pamë sy më sy./
Tek Takimi traditë: “Alpet Shqiptare”,/
Në një drekë bujare të Bruno Selimajt/
Në një kullë antike në Guci./
Aty patëm dy orë me të qeshura/
Folëm për ngjarje të reja, për histori të vjetra…/
Gjergji, ky malësor mërgimtar vinte shpesh në Malësi,
Me të madhin mall, me të madhen dashuri.
Me zemrën Ulqin, me shpirtin Shqipëri…
Në shtëpinë e tyre Kalaj në qytetin e Nju Jorkit,
Dy “Gj…”-të shqiptare,
Gjergj e Gjyste,
Si dy shqipe të Kombit.
E donin Shqipërinë Etnike deri në kufijtë e ëndrrës,
ideologjisë, sakrificave vetmohuese, legjendës…
Mbi lartësitë e shpirtit
Përtej mureve të zemrës.
Gjergj, do të vijë në prill e do trokas tek agjensia jote:
E, Ti – do të jesh udhëtar i përjetshëm
I kësaj Kohe. I kësaj Bote.
I këtij Qielli. I kësaj Toke…
E, Gjergji Kalaj do të jetë përjetë në Udhëtim.
Gjergjat nuk i mungojnë Kombit Tim!
Tiranë, 13 mars 2016

Alfons Grishaj në Sofrën Poetike të Diellit

by

Nga Alfons Grishaj/

 Haramxhinjtë/

 Të gjallë, por vdekur , jetë nuk japin kurrë !/

Haramxhinjëve , nuk mund tu thuash burrë. /

Bash prej kësaj rrace i “fuqishmi” kryetar,/

Amanita bisporigera* për Shqiptarë./

 

Rrekado e qymyrit me energinë diellore?!/

Bastardët e kohës prej t’ njëjtës dashnore./

Paguan populli i mjerë për një kodosh,/

E më pas zvarritet nga një kokë bosh…/

 

Fryhen në karrige të paudhët haramxhi ,

Që ferrin e Dantes e bënë Shqipëri.

Hilerojnë   sharlatanët e lerosur,

Apel diaspores për “jetën e pasosur”.

 

Tallen prej ikjes së popullit të mjerë…

Mos harroni !Karma do zbres n’ tyren derë.

  • Amanita bisporigera, është një këpurdhë e helmët, që po të hahet sjell vdekjen e ngadaltë . Të paktë janë ata që mbijetojnë pas konsumimit të kësaj këpurdhe. Biles, është pakëzuar dhe me emrin “Destroying angel”… Referenca është marrë nga libri “ What if ? “, i autorit Randall Munroe. 1 New York Times Bestseller .

Shpjegim i imi.

Jemi mësuar

Tërë jetën…

Jemi mësuar të fajsojmë të tjerët.

Dhe kur ata janë larg ,

Dhe kur janë afër,

Dhe kur nuk i njohim fare.

Fajsojmë fëmijët tanë,

Vëllezërit e motrat aty për rreth,

Barin e rritur shumë dhe pemët

kur nuk kanë gjeth.

Jemi mësuar ta fajsojmë nënën,

Dhe atë Zotin “mistrec” që ndrysh s’e bëri hënën!

Faji njeriut nuk është kurr faj,

Për sa kohë turpin e rrëkëllen si çaj.

 

Shkodrani i Vjetër/

 Me tespihe Shkodrani burrë

Mendon mbi gurin e latum,

Ça me thanë në jetën tjetër

Për kto vite që shkun si gurrë.

 

A me thanë si qe Shkodra

Me ato trima n’ at zaman,

Fush’, liqen,lumenj e kodra.

Bukurinë ka pas me nam.

 

Nuk ka ma trëndafila,

Lule vile , lule borë,

Lule sahat e as karafila.

Mjaft pak njerëz të përkorë.

 

Bash buzë njasaj ure

Që kulmon andja klasike,

Bariste vasha plot nure.

Sa e mistershme, sa magjike!

 

Rrugës së Bexhisteni

Një rregull ligj prej Zoti,

Barceleta gaz kuvendi

Sa prej syve qeshte loti.

 

Dhe syt i treti larg , larg …

Tespihe i lëshoi përdhe,

Patat i çuan në qiell varg

Në gji të qiellit përmbi re.

 

Ja , shih! Ylberi u ba urë.

Me dorë grish dashni e jetës,

Ajo vasha plot dritë e nurë.

Për në jetën e të vërtetës…