Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

LULZIM MULLIQI NE SOFREN POETIKE TE DIELLIT

by

HIMN PER PAVARESINE/
Mengjesi kur lind pa pranga/
Dielli do te shndrise me mire/
Oqeanet ishin me te qete ate dite/
Kur Kosova e shpalli Pavaresine/

Lindi edhe nje shtet i ri,me i riu ne Europe/
Sofrat jane shtruar e gotat jane cakerruar /
Pikojne lote gezimi e mallengjimi te mergimtareve/
Ne dhe te huaj kete dite per ta festuar/

Per ty Kosove ne e ngreme dolline
Ti,Kosove, e gezofsh Pavaresine
Shtegto krenare kudo ne histori
Me enderrimtaren tone-Lirine!

PSHERETIME
Nga larg psheretij
Dite e nate pareshtur
Ne ne dhe te huaj asgje
Vetem nje ze i mekur

Psheretima kudo nder ne
Sa e sa: ah,uh,ih,o bobo…
Zemrat digjen nga malli
Nje pike uji t’vendlindjes do

Malli djeg si prushi ne vater
Syte tane te perlotur prore
Jeta qenka e veshtire larg
Jeta ne largesi qenka mizore.

REFUGJATET
Dine nga vijne dhe nuk e dine ku shkojne
Me trasta te mallkimeve ata prore ngarkuar
Me ofshamen e shpirtit te tyre te dremitur
Udhetojne neper Kontinente shpirttrazuar

Refugjatet denesin pareshtur per dheun e tyre
Si dicka te mbetur peng prej prej kohesh ne largesi
Te vetmuar udhetojne me enderren e tyre te zhuritur
Rishtas per tu kthyer ne Kosoven e tyre ne liri.

TE VARRET E DESHMOREVE
Tashme erdhi Pranvera e Madhe
Me jehonen e Lirise
“Erdhi bijte e mi erdhi…”
Thirri toka e Kosovës
Tash ketu eshte Dielli
Qe ngroh Token e Atdheut
Ja ketu eshte Liria
Jemi te lire sot
Kjo Toke u la me gjak
Loti i Nenes mbi Varrin e te Birit
Aty mbiu Lulekuqja
Aty lindi Liria!

TAKIM I VONUAR
Vitet rrodhen edhe shkuan
Edhe lotet ererat m’i thane
Si shiu i prajshem I veres treti
Freskine e mendjes tek ne e lane.

Shpirti eshte perflakur pertej mallit
Zemra si dallge deti eshte trazuar
Syte e perlotur rrjedhin nga malli
Per te shijuar ate takimin e vonuar.

Autor:Lulzim Mulliqi(SHBA)

VIGANI QË PREHJE NUK GJETI

by

Nga PETRAQ KOLEVICA/

VIGANI QË PREHJE NUK GJETI/

   Për kujtim dhe nderim “Epikut më të madh të shekullit”, At Gjergj Fishta!/

Një frat të pafat po tërhiqnin me dhunë./

Në terrin e natës, nja katër spiunë,/

E nxorën nga burgu, ku hoqi sa mundi./

Tani, më të keqen, do hiqte së fundi./

E shanin, e tallnin, gjith’ rrugës, parreshtur,/

Sa vajtën te varri në kishën e heshtur./

Atje ishte varri, ku prehej poeti,/

Vigan’ i lahutës që prehje nuk gjeti./

Dhe frati shpejt puthi një gur të llustruar,/

Kur pa përmbi të – At Gjergj Fishta – të shkruar./

O frato, – i thirrën, – na kazmën dhe bjeri,/

Shkallmoje krejt varrin me pllaka mermeri!/

“Ky varr, ba m’u prish, ka m’u prish dhe Shypnia”./

Dhe ra, pushtoi varrin me krahët e tija./

Po horrat e çuan, e shembën me grushta/

Dhe varrin e prishën me kazm’ ata pushta.

Tani, frat-o, jepi, gërmo shpejt e shpejt

Dhe eshtrat e varrit këtu nxirri krejt.

Dhe frati gërmonte, ç’të fliste më kot?

Dhe eshtrat që nxirrte i lante me lot.

I nxori të gjitha, po kafka ku ish?

Kërkoje! – i thirrën, – kërkoje sërish!

        Dhe frati gërmonte me thonj e me duar

Që mos të dëmtontë at’ kafkë të çmuar.

Dhe ja ku e gjeti! Me gishtat e mpirë,

E ngriti, e puthi dhe ngeli i ngrirë.

Si dridhej në duar kjo kafk’ e poetit!

Figura e fratit – fantazm’ e Hamletit.

Tani, frat-o, futi kokallat në thes!

Dhe frati i fuste ngadal’, me kujdes.

Dhe thesin ata përmbi shpinë ia vunë.

Rrëshqanthi e shpunë tek ura mbi Bunë.

Tani, o frat, flaki kokallat në lumë.

Këtë, jo! – tha frati, – këtë s’e bëj unë.

Si the, mo! – i thirrën, – si the ti, mor qyq?

Po frati s’përgjigjej se po bënte Kryq.

Këputi një shkelm, të dëgjojë, idioti.

Po frati s’dëgjonte se lutej te Zoti.

Dhe qentë e tërbuar s’duruan më shumë

Dhe kockat dhe fratin i flakën në lumë.

Dhe ikën të qeshur e duke nxituar

Të merrnin shpërblimin për krim’n e shëmtuar.

Po ndërsa fundosej kufoma e fratit

Agimi zbardhonte nga pas Rozafatit.

Dhe uj’rat e Bunës vërshonin, ushtonin,

Poetit dhe fratit lavdin’ i këndonin.

Tiranë, 16 shkurt 2006

FASLLI HALITI”HAP” DOSJEN NE SOFREN E DIELLIT

by

NGA FASLLI  HALITI/

 F.Haliti, viz. S.Kamberi, Piktor i Popullit/

 DOSJA IME*/

Së pari preva bisedat intime me të,/

Pastaj pirjen e kafesë,

Pastaj këmbimin e cigareve,

Pastaj dhënien e dorës,

Pastaj fillova ta përshëndes ftohtë,

Më vonë ta përshëndes vetëm me kokë.

Tani,

S’i flas më.

Jo,  jo, unë s’e dija

Ai paska mbajtur shtëpinë

Paska rritur fëmijët me lakrat e mia.

Dosja ime në Degën e Brendshme

Poezitë e mia kokëqethura Brenda në të,

Si në një qeli

Me dritare

Verbuese,

Ovale,

Me çimento të akullt, gri,

Dosja ime e veshur

Me astarin kob

Të fatit tim,

Të zi…

Dosja ime paska qenë librezë kursimi

Për spiunët,

Për fuksat

E mi

Librezë e artë kursimi,

Me denoncime si dollarë, flori, …

1994

 *Kjo poezi ëështë marrë nga antologjia e klasës VIII, 1994.

PLAVË-GUCI – PALCË E ASHT I TROLLIT TAND

by

Ramiz LUSHAJ/
1./
Në Plavë-Guci:/
Ka ra shi e m’u lagën kambët nga vërshimet e gufimet e tokës/
Ka ra borë e m’u ngrinë thinjat e mallit e të kokës/
Ka ra dielli e për këtë trevë iu fala me dorë lart qiellit/
Ka fry flladi e m’i bjen amanetet e Luftës së Nokshiqit…/
2./
Në Plavë-Guci:/
Ka rigon loti i mërgimtarit e më del dhimbja n’lule t’ballit./
Ka këndojnë zogjtë në kulla të mbetura pa njeri…/
Ka vijnë shkijet me kapica e veladona si korba të zi…/

3.
Plavë e Guci:
Si dy krahë të Shqiponjës
Si një lumë i Kohës.
Si një mal i vetëm në Vargmalin e Kombit
Tokë arbnore e hyjnore, e bekuar prej Zotit!

4.
Plavë-Guci:
Me lavdinë tande u rritën brezat shqiptar
Emri yt, në palët e Flamurit Kombëtar.
Ke hyrë në atlaset e bukurisë së botës.
Genet e tua rritja përditë me rranjë e lisa tokës.
Shqip le të flasin zogjtë, gurët, bari, gjethet.
Shqip të flasin malet, lumenjt’, andrrat, djepet…
Bëhu në këtë shekull të ri palcë e asht i trollit tand:
Qëndro si në jetë e motmote: kala, istikam…!

Tiranë, 18 shkurt 2016

Faslli Haliti Sjell në Sofrën Poetike të Diellit “POEZI DIMRI”…

by

POEZI DIMRI/

Foto- GABRIELE D’ANUNCIO  1863 –1938/

Gabriele D’Anuncio, d’Anuncio, (Peskara, 12 mars 1863 – Gardone Riviera, 1 mars 1938), ishte shkrimtar, poet, dramaturg, gazetar italian.

Është quajtur si “interpret i veçantë dhe i fundit i traditës më të qëndrueshme të poezisë italiane.

 BORA

Zbrit e qetë

o borë: dhe mbro

rrënjët dhe mugujt

që do të japin akoma

shumë bar për grigjat,

dhe bukë për njeriun.

Zbrit qetësisht, që lumenjtë

të ushqyer nga ti,në motin e ri

të rendin nëpër fushat e gjallëruara

si grigja të bindur.

JACQUES PREVERT – 1900 -1977

Jacques Prévert (Neuilly-sur-Seine, 4 shkurt, 1900 – Omonville-la-Petite, 11 Prill, 1977) ishte një poet francez dhe skenarist.

 NJERIU PREJ BORE

 Natës dimrore,

trokon njeriu i madh, i bardhë.

Është njeriu prej dëbore

me një çibuk prej druri,

njeriu i madh prej bore,

mardhur së ftohti.

Futet në kolibe

Pa trokitur,

për t’u ngrohur

ulet pranë sobës së skuqur

dhe zhduket sa hap e mbyll sytë

duke lënë vetëm çibukun

dhe kapelen e vjetër

mes një pellgu me ujë.

 ADA NEGRI POEZI

     1870 – 1945

Ada Negri (Lodi, 3 shkurt 1870 –Milano, 11 janar 1945) ishte një poeteshë e shkrimtare italiane. Ajo kujtohet edhe sepse ka qenë gruaja e parë dhe e vetme që do të pranohej në Akademinë e Italisë. 

BIE BORË

Mbi fusha dhe mbi rrugë;

e qetë e lehtë, ngadalë,

thekon bora gjer në muzg.

Vallëzojnë cuflat, laskrat e saj

në qiellin e gjërë e gazmor

qetohet mbi tokë e lodhur pastaj

në mijëra forma të palëvizshme, atje

mbi çatira dhe oxhakë,

mbi gurë varresh dhe kopshte, fle.

Gjithçka rrotull është e qetë;

mbyllur në një harresë të thellë

bota indiferente e heshtur nuk flet.

 Përktheu : Faslli Haliti